Sanat tarihi boyunca sanatçılar, yansıma, taklit, gerçekçilik ve soyutlama arasındaki ilişkileri müzelerde, galerilerde ve kamusal alanlarda sergilenen farklı üsluplar, malzemeler ve imgeler aracılığıyla görünür kılmışlardır. Bu nedenle gerçeklik ve gerçekliğin yansıtılması sorunu, sanat tarihinin süreklilik gösteren temel tartışma alanlarından biri olmuştur. Modernizmle birlikte gerçekçilikten ve temsile dayalı diğer anlatım dillerinden uzaklaşma, soyutlama ve kavramsal sanatla doruk noktasına ulaşmış; postmodern dönemde ise doğanın doğrudan yansıtılması, büyük ölçüde çoğul, eklektik ve hibrit estetik stratejilerle yer değiştirmiştir. Bu tarihsel ve kuramsal bağlam içinde çalışma, sanat tarihinde insan, hayvan ve diğer canlı formların kullanımını üç temel grupta sınıflandırmaktadır: Non-Bio, Bio ve Mekân Tabanlı Bio. Bu sınıflandırmadan hareketle araştırma, canlı bedenin sanatsal üretime doğrudan dâhil edilmesi yoluyla gerçekçiliği yeniden tanımlayan sanat yapıtlarını yorumlamak üzere dördüncü bir kategori olarak Biyosellüler Realizm’i yeni bir kavramsal çerçeve şeklinde önermektedir. Çalışmanın amacı, Biyosellüler Realizm’i benzer biçimsel, maddi ve kavramsal özellikler taşıyan çağdaş sanat yapıtları için kullanılabilecek bir terim olarak tanımlamak ve seçilen örneklerin bu başlık altında nasıl değerlendirilebileceğini göstermektir. Nitel araştırma yöntemiyle yürütülen çalışma, literatür taramasına, sanat tarihi örneklerinin karşılaştırmalı analizine ve dört deneysel uygulama çalışmasının incelenmesine dayanmaktadır. Bulgular, Biyosellüler Realizm’in canlı mevcudiyet, maddi eş-varlık ve performatif karşılaşma temelinde şekillenen postmodern sanatsal formları tartışmak için yeni bir çerçeve sunduğunu göstermektedir. Çalışma ayrıca, çağdaş sanatta görsel, kavramsal ve teknolojik olanakların anlamlı biçimde geliştirilebilmesi için etik ve estetik ilkelerin merkezî önemini koruduğunu vurgulamaktadır.
Throughout art history, artists have made visible the relationships among reflection, imitation, realism, and abstraction through diverse styles, materials, and images displayed in museums, galleries, and public spaces. For this reason, the problem of reality and its reflection has remained one of the continuing fundamental debates in art history. With modernism, the movement away from realism and other representation-based modes of expression reached its peak through abstraction and conceptual art; in the postmodern period, however, the direct reflection of nature was largely replaced by plural, eclectic, and hybrid aesthetic strategies. Within this historical and theoretical context, the study classifies the use of human, animal, and other living forms in art history into three main groups: Non-Bio, Bio, and Space-Based Bio. Based on this classification, the research proposes Biocellular Realism as a new conceptual framework and a fourth category for interpreting artworks that redefine realism through the direct inclusion of the living body in artistic production. The aim of the study is to define "Biocellular Realism" as a term applicable to contemporary artworks that share similar formal, material, and conceptual characteristics and to demonstrate how selected examples may be evaluated under this heading. Conducted through a qualitative research method, the study is based on a literature review, comparative analysis of art-historical examples, and the examination of four experimental application works. The findings indicate that Biocellular Realism offers a new framework for discussing postmodern artistic forms shaped by living presence, material co-presence, and performative encounter. The study also emphasizes that ethical and aesthetic principles retain central importance for the meaningful development of visual, conceptual, and technological possibilities in contemporary art, particularly in how they influence artists' choices and the reception of their work by audiences.
By subscribing to E-Newsletter, you can get the latest news to your e-mail.
