Abstract

Bu çalışma, 1934–1936 soyadı rejimini, erken Cumhuriyet’te yeni yurttaşlık kültürünün hangi normatif sınırlar içinde kurulduğunu ve bu sınırların idare, parti, basın ve diplomatik raporlama ağlarında nasıl dolaşıma sokulduğunu açıklamak amacıyla incelemektedir. Araştırma, Soyadı Kanunu’na ilişkin mevcut literatürde hukukî yapı, idarî işleyiş ve yerel uygulama boyutlarının açıklanmış olmasına rağmen, normatif tasarım, toplumsal yayılma ve dış temsil safhalarının aynı tarihsel zincir içinde yeterince birlikte ele alınmamış olduğu saptamasından hareket etmektedir. Çalışma, tarihsel metinlere uyarlanmış tümevarımsal nitel metin analizi deseniyle yürütülmüştür. Veri seti, çekirdek inceleme dönemi olarak 1934–1936 yıllarını esas almakta; hazırlık ve artçı safhaları göstermek üzere 1933 ve 1937 tarihli metinleri, karşılaştırmalı bağlam kurmak üzere ise 1929 tarihli tek bir diplomatik belgeyi içermektedir. Kanun metinleri, meclis tutanakları, gazete yazıları, parti yazışmaları ve diplomatik raporlardan oluşan bu çok katmanlı korpus, rejimin norm üretimi, uygulanması, kamusal öğretimi ve dış temsili arasındaki ilişkiyi birlikte izlemeye imkân vermiştir. Bulgular ayrıca, aynı ana ifadelerin tasarı, kanun, uygulama ve temsil safhalarında anlam kaymasına uğrayarak yeni siyasî ve kültürel işlevler kazandığını ortaya koymuştur. Bu çerçevede soyadı rejiminin, devletçe tanınabilirliği artırırken aile hiyerarşisini, millî birlik söylemini ve dilsel standardizasyonu da eşzamanlı biçimde yeniden yazdığı, toplumsal görünürlük rejimini derinleştirdiği de anlaşılmıştır. Sonuç olarak çalışma, soyadı rejiminin erken Cumhuriyet’te toplumu yalnız hukukî araçlarla değil, adlandırma siyaseti, idarî seferberlik ve kamusal yönlendirme yoluyla da yeniden kuran kurucu bir yurttaşlık teknolojisi olduğunu ileri sürmektedir.

Abstract

This study examines the surname regime of 1934–1936 in order to explain the normative boundaries within which a new culture of citizenship was constructed in the early Republic and how these boundaries were circulated through administrative, party, press, and diplomatic reporting networks. The research proceeds from the observation that, although the legal structure, administrative functioning, and local implementation of the Surname Law have been addressed in the existing literature, the phases of normative design, social diffusion, and external representation have not been sufficiently analysed together within the same historical chain. The study was conducted through an inductive qualitative text analysis design adapted to historical texts. The dataset takes the years 1934–1936 as the core period of analysis; it also includes texts from 1933 and 1937 in order to capture the preparatory and residual phases, as well as a single diplomatic document from 1929 to establish a comparative context. This multilayered corpus, consisting of legal texts, parliamentary records, newspaper articles, party correspondence, and diplomatic reports, made it possible to trace together the relationship between the regime’s production of norms, implementation, public instruction, and external representation. The findings further demonstrate that the same key expressions underwent shifts in meaning across the stages of draft, law, implementation, and representation, thereby acquiring new political and cultural functions. In this respect, it is understood that the surname regime, while increasing state recognisability, simultaneously rewrote family hierarchy, the discourse of national unity, and linguistic standardisation, thus deepening the regime of social visibility. In conclusion, the study argues that the surname regime functioned in the early Republic as a constitutive technology of citizenship that reconstructed society not only through legal instruments, but also through naming politics, administrative mobilisation, and public guidance.

Structured Abstract:

The Surname Law of 1934 has commonly been examined as a legal and administrative revolution linked to nation-building, population registration, and the reorganisation of family names in the early Turkish Republic. Historical studies have mostly focused on its adoption, its relation to language revolution and national identity, or its dissemination through the press and local authorities. Legal scholarship has largely concentrated on the formal status of the surname, family-name rules, and the later implications of the law for women and children. Although this scholarship has produced a substantial body of knowledge, researchers have often approached the subject through separate thematic lines. This separation leaves a broader historical issue insufficiently clarified. If surname revolution is treated only as a registration technique or a legal measure, the wider role of naming in the definition of citizenship may remain underexplored. Personal names stood at the intersection of family, lineage, language, public respectability, social distinction, and state legibility. Surname regulation may therefore also be read as a site where citizenship, belonging, and public order were redefined simultaneously.

This study aimed to explain how surname politics in 1934–1936 defined the normative boundaries of citizenship in the Early Turkish Republic and how these boundaries were circulated through administrative, party, press, and diplomatic reporting networks. Two research questions guided the inquiry. First, how did the categories and themes derived from the textual corpus diverge across document types, and which themes gained or lost prominence over time? Second, how did recurring expressions change meaning across the policy chain extending from lawmaking and implementation to public narration and international representation?

The study was conducted through textual analysis adapted to historical documents. The core analytical period was defined as 1934–1936. Materials from 1933 were included to capture the preparatory and parliamentary discussion phase, while materials from 1937 were used to trace the residual implementation phase. One diplomatic report dated 1929 was incorporated only as an exceptional contextual and comparative document. The source body was constructed through criterion-based purposeful sampling. Only those text units that directly addressed surname regulation or the related removal of titles and appellations, and that contained an analytically meaningful statement about norm, process, justification, or representation, were included. The source body consisted of legal texts, parliamentary proceedings, newspaper articles, party correspondence, and diplomatic reports. Coding was carried out in two stages. In the first cycle, in vivo and descriptive coding were applied in order to preserve the language of the period. In the second cycle, codes were grouped into categories and then brought together under broader themes. After this thematic structure had been stabilised, a second stage of historical comparison was undertaken through chronological stratification, production-context control, policy-chain tracing, and an anti-anachronistic reading of key concepts.

The findings indicate that surname politics operated as a multilayered ordering mechanism rather than as a narrow registration revolution. Three major thematic domains were identified. The first concerned the construction of a state-centred naming and registration system. In this domain, surnames were associated with registration, certification, deadlines, documentation, and administrative authority. Naming was framed as a public obligation subject to state supervision rather than as a private act of choice. The second theme concerned the normative redefinition of citizenship. Here, surname regulation intersected with family hierarchy, kinship, moral acceptability, linguistic boundaries, and national belonging. Prohibitions against tribal names, foreign ethnic markers, ridicule, and titles were combined with a preference for Turkish names and a surname order organised around the male head of household. The revolution thus appears to have functioned not only as an administrative instrument but also as a mechanism for reorganising public identity and social hierarchies. The third theme concerned circulation and representation. Surname politics was not only enacted; it was also taught, normalised, monitored, and displayed. In party correspondence, the revolution appeared as a matter of mobilisation and administrative completion. In newspapers, legal obligation was reformulated in a pedagogical register. In diplomatic reporting, it became part of the Republic’s projected image as a modern, centralised, and nationally self-conscious state.

These findings suggest that surname politics may be interpreted as a formative politics of citizenship rather than as a merely technical revolution. It reorganised the relationship between person, family, language, belonging, and public visibility within a single state-directed naming order. The revolution shows how the Early Republic tried to reshape society not just through laws and institutions but also through the legal and symbolic ways individuals became visible to each other and the state. Seen from this angle, surname revolution may be understood as part of a broader effort to redefine how family continuity, public respectability, administrative legibility, and national belonging were to be publicly encoded. In conclusion, surname politics in 1934–1936 may be read as a constitutive politics of citizenship through which Early Republican society was normatively bounded, administratively organised, socially circulated, and symbolically represented.

Yapılandırılmış Özet:

1934 tarihli Soyadı Kanunu, genellikle ulus inşası, nüfus kayıt sistemi ve Erken Cumhuriyet döneminde aile adlarının yeniden düzenlenmesiyle ilişkili hukuki ve idari bir inkılap olarak incelenmiştir. Tarih çalışmaları çoğunlukla kanunun kabul sürecine, dil inkılabı ve millî kimlikle ilişkisine ya da basın ile yerel makamlar aracılığıyla yaygınlaştırılmasına odaklanmıştır. Hukuk literatürü ise büyük ölçüde soyadının biçimsel statüsü, aile adı kuralları ve kanunun kadınlar ile çocuklar bakımından sonraki sonuçları üzerinde yoğunlaşmıştır. Bu literatür önemli bir bilgi birikimi üretmiş olmakla birlikte, konu çoğu zaman ayrı tematik hatlar üzerinden ele alınmıştır. Bu ayrışma, daha geniş bir tarihsel meselenin yeterince açıklığa kavuşturulamamasına yol açmaktadır. Soyadı inkılabı yalnızca bir kayıt tekniği ya da hukuki tedbir olarak değerlendirildiğinde, adlandırmanın vatandaşlığın tanımlanmasındaki daha geniş rolü yeterince görünür olmayabilir. Bu çerçeveden bakıldığında kişi adları; aile, soy, dil, kamusal saygınlık, toplumsal ayrım ve devletin nüfusu okunabilir kılma kapasitesinin kesişim noktasında yer almıştır. Bu nedenle soyadı düzenlemesi, vatandaşlık, aidiyet ve kamu düzeninin eşzamanlı olarak yeniden tanımlandığı bir alan olarak da okunabilir.

Bu çalışma, 1934–1936 yılları arasında soyadı siyasetinin Erken Cumhuriyet Türkiye’sinde vatandaşlığın normatif sınırlarını nasıl tanımladığını ve bu sınırların idari, parti, basın ve diplomatik raporlama ağları aracılığıyla nasıl dolaşıma sokulduğunu açıklamayı amaçlamaktadır. Araştırmaya iki soru yön vermiştir. İlk soru, kaynak malzemenin yakın okunması sonucunda elde edilen tarihsel kategori ve temalar belge türlerine göre nasıl farklılaşmış, hangi temalar zaman içinde öne çıkmış ya da geri plana düşmüştür? İkinci soru ise tekrar eden ifadeler yasama ve uygulamadan kamusal anlatı ile uluslararası temsile uzanan politika zinciri boyunca anlam bakımından nasıl dönüşmüştür?

Çalışma, tarihsel belgelere uyarlanmış metin analizi yöntemiyle yürütülmüştür. Temel analiz dönemi 1934–1936 olarak belirlenmiştir. Hazırlık ve parlamento tartışması evresini yakalayabilmek amacıyla 1933 yılına ait materyaller, uygulamanın artçı etkilerini izleyebilmek amacıyla ise 1937 yılına ait materyaller analize dâhil edilmiştir. 1929 tarihli bir diplomatik rapor ise yalnızca istisnai, bağlamsal ve karşılaştırmalı bir belge olarak kullanılmıştır. Kaynak gövdesi, ölçüt temelli amaçlı örnekleme yoluyla oluşturulmuştur. Yalnızca soyadı düzenlemesine veya unvan ve lakapların kaldırılmasıyla ilişkili sürece doğrudan temas eden; norm, süreç, gerekçe ya da temsil bakımından analitik açıdan anlamlı bir ifade içeren metin birimleri kapsama alınmıştır. Kaynak gövdesi hukuki metinler, parlamento tutanakları, gazete yazıları, parti yazışmaları ve diplomatik raporlardan oluşmaktadır. Kodlama iki aşamada gerçekleştirilmiştir. Birinci döngüde, dönemin dilini korumak amacıyla in vivo (doğrudan alıntı) ve betimleyici kodlama uygulanmıştır. İkinci döngüde kodlar tarihsel kategoriler altında toplanmış, ardından daha geniş tarihi temalar altında birleştirilmiştir. Tarihi tematik yapı istikrara kavuşturulduktan sonra, kronolojik katmanlaştırma, üretim bağlamı kontrolü, politika zinciri takibi ve temel kavramların anakronizmden kaçınan bir okumaya tabi tutulması yoluyla ikinci bir tarihsel karşılaştırma aşamasına geçilmiştir.

Bulgular, soyadı siyasetinin dar anlamda bir kayıt inkılabından ziyade çok katmanlı bir düzenleme mekanizması olarak işlediğini göstermektedir. Üç ana tematik alan tespit edilmiştir. İlki, devlet merkezli bir adlandırma ve kayıt düzeninin inşasına ilişkindir. Bu alanda soyadları; kayıt, belgelendirme, süre sınırları, evrak düzeni ve idari otoriteyle ilişkilendirilmiştir. Adlandırma, bireysel bir tercih eyleminden çok devlet denetimine tabi kamusal bir yükümlülük olarak çerçevelenmiştir. İkinci tema, vatandaşlığın normatif açıdan yeniden tanımlanmasıyla ilgilidir. Bu düzlemde soyadı düzenlemesi; aile hiyerarşisi, akrabalık, ahlaki kabul edilebilirlik, dilsel sınırlar ve millî aidiyetle kesişmiştir. Aşiret adlarına, yabancı etnik işaretlere, gülünç adlara ve unvanlara yönelik yasaklar; Türkçe adlara yönelik tercih ve erkek hane reisi etrafında örgütlenen bir soyadı düzeniyle birlikte işlemiştir. Bu yönüyle inkılap, yalnızca idari bir araç değil, kamusal kimliği ve toplumsal hiyerarşiyi yeniden düzenleyen bir mekanizma olarak da işlev görmüştür. Üçüncü tema ise dolaşım ve temsile ilişkindir. Soyadı siyaseti yalnızca yürürlüğe konulmamış; aynı zamanda öğretilmiş, normalleştirilmiş, izlenmiş ve sergilenmiştir. Parti yazışmalarında inkılap, seferberlik ve idari tamamlama meselesi olarak görünür olmuştur. Gazetelerde hukuki yükümlülük pedagojik bir dile dönüştürülmüştür. Diplomatik raporlarda ise Cumhuriyet’in modern, merkeziyetçi ve millî bilince sahip bir devlet olarak yansıtılan imajının parçası hâline gelmiştir.

Bu bulgular, soyadı siyasetinin salt teknik bir inkılap olmaktan çok kurucu nitelikte bir vatandaşlık siyaseti olarak yorumlanabileceğini göstermektedir. Soyadı düzeni, kişi, aile, dil, aidiyet ve kamusal görünürlük arasındaki ilişkiyi devlet yönelimli tekil bir adlandırma düzeni içinde yeniden örgütlemiştir. Bu açıdan bakıldığında inkılap, Erken Cumhuriyet’in toplumu yalnızca kurumlar ve yasalar aracılığıyla değil, bireylerin birbirleri ve devlet nezdinde okunabilir hâle geldiği hukuki ve sembolik biçimler üzerinden de yeniden şekillendirmeye çalıştığını göstermektedir. Bu perspektiften soyadı inkılabı; aile sürekliliğinin, kamusal saygınlığın, idari okunabilirliğin ve millî aidiyetin kamusal olarak nasıl kodlanacağını yeniden tanımlamaya yönelik daha geniş bir çabanın parçası olarak anlaşılabilir. Sonuç olarak, 1934–36 yılları arasındaki soyadı siyaseti, Erken Cumhuriyet toplumunun normatif olarak sınırlandırıldığı, idari olarak örgütlendiği, toplumsal olarak dolaşıma sokulduğu ve sembolik olarak temsil edildiği kurucu bir vatandaşlık siyaseti olarak okunabilir.

ملخص منظم

لطالما نُظر إلى «قانون الألقاب» لعام 1934 باعتباره ثورة قانونية وإدارية مرتبطة ببناء الدولة، وتسجيل السكان، وإعادة تنظيم أسماء العائلات في مرحلة مبكرة من عمر الجمهورية التركية. وقد ركزت الدراسات التاريخية في الغالب على اعتماد هذا القانون، وعلاقته بالثورة اللغوية والهوية الوطنية، أو انتشاره عبر الصحافة والسلطات المحلية. وقد ركزت الدراسات القانونية بشكل كبير على الوضع الرسمي لللقب، وقواعد أسماء العائلات، والآثار اللاحقة للقانون على النساء والأطفال. وعلى الرغم من أن هذه الدراسات قد أنتجت رصيدًا معرفيًا كبيرًا، إلا أن الباحثين غالبًا ما تناولوا الموضوع من خلال محاور موضوعية منفصلة. ويؤدي هذا الفصل إلى عدم توضيح قضية تاريخية أوسع نطاقًا بشكل كافٍ. فإذا تم التعامل مع ثورة الألقاب على أنها مجرد تقنية تسجيل أو إجراء قانوني، فقد يظل الدور الأوسع لتسمية الأسماء في تعريف المواطنة غير مستكشف بشكل كافٍ. كانت الأسماء الشخصية تقع عند تقاطع العائلة، والنسب، واللغة، والاحترام العام، والتمييز الاجتماعي، ووضوح هوية الدولة. ولذلك، يمكن أيضًا قراءة تنظيم اللقب باعتباره مجالًا أُعيد فيه تعريف المواطنة والانتماء والنظام العام في آن واحد.

تهدف هذه الدراسة إلى توضيح كيف حددت سياسات الألقاب في الفترة 1934–1936 الحدود المعيارية للمواطنة في أوائل الجمهورية التركية، وكيف انتشرت هذه الحدود عبر شبكات التغطية الإدارية والحزبية والصحفية والدبلوماسية. وقد استرشد البحث بسؤالين بحثيين. أولًا، كيف تباينت الفئات والمواضيع المستمدة من مجموعة النصوص عبر أنواع الوثائق المختلفة، وما هي المواضيع التي اكتسبت أو فقدت أهميتها بمرور الوقت؟ ثانيًا، كيف تغير معنى التعبيرات المتكررة عبر سلسلة السياسات الممتدة من سن القوانين وتنفيذها إلى السرد العام والتمثيل الدولي؟

أُجريت الدراسة من خلال تحليل نصي مكيّف مع الوثائق التاريخية. تم تحديد الفترة التحليلية الأساسية بين عامي 1934 و1936. أُدرجت مواد من عام 1933 لتغطية مرحلة المناقشات التحضيرية والبرلمانية، بينما استُخدمت مواد من عام 1937 لتتبع مرحلة التنفيذ المتبقية. تم إدراج تقرير دبلوماسي واحد مؤرخ في عام 1929 فقط باعتباره وثيقة استثنائية سياقية ومقارنة. تم تكوين مجموعة المصادر من خلال أخذ عينات هادفة قائمة على معايير محددة. ولم يتم تضمين سوى الوحدات النصية التي تناولت بشكل مباشر تنظيم الألقاب أو ما يتعلق بها من إلغاء الألقاب والمسميات، والتي احتوت على بيان ذي مغزى تحليلي بشأن القاعدة أو العملية أو التبرير أو التمثيل. وتألفت مجموعة المصادر من نصوص قانونية، ومحاضر جلسات برلمانية، ومقالات صحفية، ومراسلات حزبية، وتقارير دبلوماسية. تم إجراء الترميز على مرحلتين. في الدورة الأولى، تم تطبيق الترميز «في السياق» والترميز الوصفي من أجل الحفاظ على لغة تلك الفترة. وفي الدورة الثانية، تم تجميع الرموز في فئات ثم ربطها تحت مواضيع أوسع نطاقاً. وبعد تثبيت هذه البنية المواضيعية، تم إجراء مرحلة ثانية من المقارنة التاريخية من خلال التقسيم الطبقي الزمني، ومراقبة سياق الإنتاج، وتتبع سلسلة السياسات، وقراءة المفاهيم الرئيسية بطريقة تمنع الانحراف الزمني.

تشير النتائج إلى أن سياسات الألقاب كانت تعمل كآلية تنظيم متعددة الطبقات وليس كثورة ضيقة في مجال التسجيل. تم تحديد ثلاثة مجالات موضوعية رئيسية. يتعلق الأول ببناء نظام تسمية وتسجيل يركز على الدولة. في هذا المجال، ارتبطت الألقاب بالتسجيل، والتصديق، والمواعيد النهائية، والتوثيق، والسلطة الإدارية. تم تأطير التسمية على أنها واجب عام يخضع لإشراف الدولة وليس كعمل خاص من أعمال الاختيار. تناول المجال الثاني إعادة التعريف المعياري للمواطنة. هنا، تقاطعت لوائح الألقاب مع التسلسل الهرمي الأسري، والقرابة، والمقبولية الأخلاقية، والحدود اللغوية، والانتماء الوطني. فقد اقترنت المحظورات المفروضة على الأسماء القبلية، والعلامات العرقية الأجنبية، والسخرية، والألقاب، بتفضيل الأسماء التركية وترتيب الألقاب الذي ينظم حول رب الأسرة الذكر. وبالتالي، يبدو أن الثورة لم تعمل فقط كأداة إدارية، بل أيضًا كآلية لإعادة تنظيم الهوية العامة والتسلسلات الهرمية الاجتماعية. أما الموضوع الثالث فقد تعلق بالتداول والتمثيل. فلم تقتصر سياسات الألقاب على سنها فحسب، بل تم تدريسها وتطبيعها ومراقبتها وعرضها أيضًا. وفي المراسلات الحزبية، ظهرت الثورة كمسألة تتعلق بالتعبئة والإتمام الإداري. وفي الصحف، أُعيدت صياغة الالتزام القانوني بأسلوب تربوي. أما في التقارير الدبلوماسية، فقد أصبحت جزءًا من الصورة التي تسعى الجمهورية إلى إظهارها كدولة حديثة ومركزية وواعية بهويتها الوطنية.

تشير هذه النتائج إلى أن سياسة الألقاب يمكن تفسيرها على أنها سياسة تكوينية للمواطنة، وليس مجرد ثورة فنية. فقد أعادت تنظيم العلاقة بين الفرد والأسرة واللغة والانتماء والظهور العام ضمن نظام تسمية موحد توجهه الدولة. تُظهر هذه الثورة كيف سعت الجمهورية في بداياتها إلى إعادة تشكيل المجتمع ليس فقط من خلال القوانين والمؤسسات، بل أيضًا من خلال الطرق القانونية والرمزية التي أصبح بها الأفراد مرئيين لبعضهم البعض وللدولة. ومن هذا المنظور، يمكن فهم ثورة الألقاب على أنها جزء من جهد أوسع نطاقًا لإعادة تعريف الكيفية التي كان من المقرر بها ترميز استمرارية الأسرة، والاحترام العام، والوضوح الإداري، والانتماء الوطني علنًا. في الختام، يمكن قراءة سياسات الألقاب في الفترة 1934–1936 على أنها سياسات تأسيسية للمواطنة، تم من خلالها تحديد حدود المجتمع في أوائل الجمهورية من الناحية المعيارية، وتنظيمه إدارياً، وتداوله اجتماعياً، وتمثيله رمزياً.

Résumé Structuré:

La loi de 1934 sur les noms de famille a généralement été considérée comme une révolution juridique et administrative liée à la construction nationale, au recensement de la population et à la réorganisation des noms de famille au début de la République turque. Les études historiques se sont principalement concentrées sur son adoption, son lien avec la révolution linguistique et l’identité nationale, ou encore sa diffusion par la presse et les autorités locales. La recherche juridique s’est largement concentrée sur le statut formel du nom de famille, les règles relatives aux noms de famille et les implications ultérieures de la loi pour les femmes et les enfants. Bien que ces travaux aient produit un corpus de connaissances substantiel, les chercheurs ont souvent abordé le sujet selon des axes thématiques distincts. Cette séparation laisse une question historique plus large insuffisamment éclaircie. Si la révolution des noms de famille est traitée uniquement comme une technique d’enregistrement ou une mesure juridique, le rôle plus large de la dénomination dans la définition de la citoyenneté risque de rester sous-exploré. Les noms de personne se situaient à la croisée de la famille, de la lignée, de la langue, de la respectabilité publique, de la distinction sociale et de la lisibilité de l’État. La réglementation des noms de famille peut donc également être considérée comme un lieu où la citoyenneté, l’appartenance et l’ordre public ont été redéfinis simultanément.

Cette étude visait à expliquer comment la politique des noms de famille entre 1934 et 1936 a défini les limites normatives de la citoyenneté au début de la République turque et comment ces limites ont été diffusées à travers les réseaux de communication administratifs, partisans, médiatiques et diplomatiques. Deux questions de recherche ont guidé cette enquête. Premièrement, comment les catégories et les thèmes issus du corpus textuel divergeaient-ils selon les types de documents, et quels thèmes ont gagné ou perdu en importance au fil du temps ? Deuxièmement, comment les expressions récurrentes ont-elles changé de sens tout au long de la chaîne politique, depuis l’élaboration et la mise en œuvre de la loi jusqu’au discours public et à la représentation internationale ?

L’étude a été menée à l’aide d’une analyse textuelle adaptée aux documents historiques. La période d’analyse principale a été définie comme s’étendant de 1934 à 1936. Des documents datant de 1933 ont été inclus afin de rendre compte de la phase préparatoire et des débats parlementaires, tandis que des documents de 1937 ont été utilisés pour retracer la phase résiduelle de mise en œuvre. Un rapport diplomatique daté de 1929 n’a été intégré qu’à titre exceptionnel, en tant que document contextuel et comparatif. Le corpus source a été constitué par un échantillonnage raisonné fondé sur des critères. Seules ont été incluses les unités textuelles traitant directement de la réglementation des noms de famille ou de la suppression connexe des titres et appellations, et contenant une déclaration pertinente sur le plan analytique concernant la norme, le processus, la justification ou la représentation. Le corpus source comprenait des textes juridiques, des comptes rendus parlementaires, des articles de presse, de la correspondance entre partis et des rapports diplomatiques. Le codage s’est déroulé en deux étapes. Au cours du premier cycle, un codage « in vivo » et descriptif a été appliqué afin de préserver le langage de l’époque. Au cours du deuxième cycle, les codes ont été regroupés en catégories, puis rassemblés sous des thèmes plus larges. Une fois cette structure thématique stabilisée, une deuxième étape de comparaison historique a été entreprise par le biais d’une stratification chronologique, d’un contrôle du contexte de production, d’un suivi de la chaîne des politiques et d’une lecture anti-anachronique des concepts clés.

Les résultats indiquent que la politique des noms de famille a fonctionné comme un mécanisme d’ordonnancement à plusieurs niveaux plutôt que comme une simple révolution de l’enregistrement. Trois grands domaines thématiques ont été identifiés. Le premier concernait la construction d’un système de dénomination et d’enregistrement centré sur l’État. Dans ce domaine, les noms de famille étaient associés à l’enregistrement, à la certification, aux délais, à la documentation et à l’autorité administrative. La dénomination était présentée comme une obligation publique soumise à la supervision de l’État plutôt que comme un acte privé de choix. Le deuxième thème concernait la redéfinition normative de la citoyenneté. Ici, la réglementation des noms de famille recoupait la hiérarchie familiale, la parenté, l’acceptabilité morale, les frontières linguistiques et l’appartenance nationale. Les interdictions visant les noms tribaux, les marqueurs ethniques étrangers, le ridicule et les titres s’accompagnaient d’une préférence pour les noms turcs et d’un ordre des noms de famille organisé autour du chef de famille masculin. La révolution semble donc avoir fonctionné non seulement comme un instrument administratif, mais aussi comme un mécanisme de réorganisation de l’identité publique et des hiérarchies sociales. Le troisième thème concernait la diffusion et la représentation. La politique des noms de famille n’était pas seulement mise en œuvre ; elle était également enseignée, normalisée, contrôlée et mise en avant. Dans la correspondance du parti, la révolution apparaissait comme une question de mobilisation et d’achèvement administratif. Dans les journaux, l’obligation légale était reformulée dans un registre pédagogique. Dans les rapports diplomatiques, elle s’inscrivait dans l’image que la République souhaitait projeter, celle d’un État moderne, centralisé et doté d’une conscience nationale.

Ces résultats suggèrent que la politique des noms de famille peut être interprétée comme une politique formatrice de la citoyenneté plutôt que comme une simple révolution technique. Elle a réorganisé les relations entre la personne, la famille, la langue, l’appartenance et la visibilité publique au sein d’un ordre de dénomination unique dirigé par l’État. Cette révolution montre comment la République naissante a tenté de remodeler la société non seulement par le biais des lois et des institutions, mais aussi à travers les modes juridiques et symboliques par lesquels les individus devenaient visibles les uns pour les autres et pour l’État. Sous cet angle, la révolution des noms de famille peut être comprise comme s’inscrivant dans un effort plus large visant à redéfinir la manière dont la continuité familiale, la respectabilité publique, la lisibilité administrative et l’appartenance nationale devaient être codifiées publiquement. En conclusion, la politique des noms de famille menée entre 1934 et 1936 peut être interprétée comme une politique constitutive de la citoyenneté, grâce à laquelle la société de la République naissante a été délimitée sur le plan normatif, organisée sur le plan administratif, diffusée socialement et représentée symboliquement.

Resumen Estructurado:

La Ley de Apellidos de 1934 se ha analizado habitualmente como una revolución jurídica y administrativa vinculada a la construcción de la nación, el registro de la población y la reorganización de los apellidos en los primeros años de la República Turca. Los estudios históricos se han centrado principalmente en su adopción, su relación con la revolución lingüística y la identidad nacional, o su difusión a través de la prensa y las autoridades locales. La investigación jurídica se ha centrado en gran medida en el estatuto formal del apellido, las normas relativas a los apellidos y las implicaciones posteriores de la ley para las mujeres y los niños. Aunque esta investigación ha generado un corpus sustancial de conocimientos, los investigadores han abordado a menudo el tema a través de líneas temáticas separadas. Esta separación deja sin aclarar suficientemente una cuestión histórica más amplia. Si la revolución de los apellidos se trata únicamente como una técnica de registro o una medida jurídica, el papel más amplio de la denominación en la definición de la ciudadanía puede quedar insuficientemente explorado. Los nombres personales se situaban en la intersección entre la familia, el linaje, la lengua, la respetabilidad pública, la distinción social y la legibilidad del Estado. Por lo tanto, la regulación de los apellidos también puede interpretarse como un ámbito en el que se redefinieron simultáneamente la ciudadanía, la pertenencia y el orden público.

El presente estudio tenía como objetivo explicar cómo la política de los apellidos entre 1934 y 1936 definió los límites normativos de la ciudadanía en los inicios de la República Turca y cómo estos límites se difundieron a través de las redes de información administrativas, partidistas, periodísticas y diplomáticas. Dos preguntas de investigación guiaron el análisis. En primer lugar, ¿cómo divergían las categorías y los temas derivados del corpus textual según los tipos de documentos, y qué temas ganaron o perdieron protagonismo con el paso del tiempo? En segundo lugar, ¿cómo cambiaba el significado de las expresiones recurrentes a lo largo de la cadena de políticas, que abarcaba desde la elaboración y aplicación de la ley hasta la narrativa pública y la representación internacional?

El estudio se llevó a cabo mediante un análisis textual adaptado a documentos históricos. El período analítico principal se definió como 1934-1936. Se incluyeron materiales de 1933 para captar la fase preparatoria y de debate parlamentario, mientras que los materiales de 1937 se utilizaron para rastrear la fase residual de aplicación. Se incorporó un informe diplomático de 1929 únicamente como documento contextual y comparativo excepcional. El corpus de fuentes se construyó mediante un muestreo intencional basado en criterios. Solo se incluyeron aquellas unidades de texto que abordaran directamente la regulación de los apellidos o la supresión relacionada de títulos y denominaciones, y que contuvieran una afirmación analíticamente significativa sobre la norma, el proceso, la justificación o la representación. El corpus de fuentes consistió en textos jurídicos, actas parlamentarias, artículos de prensa, correspondencia de partidos e informes diplomáticos. La codificación se llevó a cabo en dos etapas. En el primer ciclo, se aplicaron la codificación «in vivo» y la codificación descriptiva con el fin de preservar el lenguaje de la época. En el segundo ciclo, los códigos se agruparon en categorías y, a continuación, se reunieron bajo temas más amplios. Una vez estabilizada esta estructura temática, se llevó a cabo una segunda etapa de comparación histórica mediante la estratificación cronológica, el control del contexto de producción, el seguimiento de la cadena de políticas y una lectura anti-anacrónica de los conceptos clave.

Los resultados indican que la política de los apellidos funcionó como un mecanismo de ordenación de múltiples capas, más que como una mera revolución en el registro civil. Se identificaron tres ámbitos temáticos principales. El primero se refería a la construcción de un sistema de denominación y registro centrado en el Estado. En este ámbito, los apellidos se asociaban con el registro, la certificación, los plazos, la documentación y la autoridad administrativa. La elección del apellido se enmarcaba como una obligación pública sujeta a la supervisión estatal, más que como un acto privado de elección. El segundo tema se refería a la redefinición normativa de la ciudadanía. En este ámbito, la regulación de los apellidos se entrecruzaba con la jerarquía familiar, el parentesco, la aceptabilidad moral, las fronteras lingüísticas y la pertenencia nacional. Las prohibiciones de los nombres tribales, los marcadores étnicos extranjeros, el ridículo y los títulos se combinaban con una preferencia por los nombres turcos y un orden de apellidos organizado en torno al cabeza de familia masculino. La revolución parece, por tanto, haber funcionado no solo como un instrumento administrativo, sino también como un mecanismo para reorganizar la identidad pública y las jerarquías sociales. El tercer tema se refería a la difusión y la representación. La política de los apellidos no solo se promulgó, sino que también se enseñó, se normalizó, se supervisó y se exhibió. En la correspondencia del partido, la revolución se presentaba como una cuestión de movilización y cumplimiento administrativo. En los periódicos, la obligación legal se reformuló en un registro pedagógico. En los informes diplomáticos, pasó a formar parte de la imagen que la República proyectaba de sí misma como un Estado moderno, centralizado y con conciencia nacional.

Estos hallazgos sugieren que la política de los apellidos puede interpretarse como una política formativa de la ciudadanía, más que como una mera revolución técnica. Reorganizó la relación entre la persona, la familia, la lengua, la pertenencia y la visibilidad pública dentro de un único orden de denominación dirigido por el Estado. La revolución muestra cómo la Primera República intentó remodelar la sociedad no solo a través de leyes e instituciones, sino también mediante las formas jurídicas y simbólicas en que los individuos se hacían visibles entre sí y ante el Estado. Desde este punto de vista, la revolución de los apellidos puede entenderse como parte de un esfuerzo más amplio por redefinir cómo debían codificarse públicamente la continuidad familiar, la respetabilidad pública, la legibilidad administrativa y la pertenencia nacional. En conclusión, la política de los apellidos entre 1934 y 1936 puede interpretarse como una política constitutiva de la ciudadanía a través de la cual la sociedad de los primeros años de la República quedó delimitada normativamente, organizada administrativamente, difundida socialmente y representada simbólicamente.

Palabras clave: Historia de la República Turca, Ley de Apellidos, primeros años de la República, ciudadanía, práctica administrativa y representación exterior.

结构化摘要：

1934年《姓氏法》通常被视为一场与土耳其共和国早期国家建设、人口登记以及姓氏重组相关的法律和行政革命。历史研究主要集中于该法的颁布、其与语言革命及民族认同的关系，或是其通过新闻媒体和地方当局的推广。法学研究则主要集中于姓氏的法律地位、姓氏规则，以及该法律对妇女和儿童的后续影响。尽管此类研究已积累了大量知识，但学者们往往通过各自独立的主题线索来探讨这一课题。这种割裂导致一个更广泛的历史问题尚未得到充分阐明。如果仅将姓氏革命视为一种登记技术或法律措施，那么命名在界定公民身份方面所发挥的更广泛作用可能仍未得到充分探讨。个人姓名处于家庭、血统、语言、公众声誉、社会地位以及国家可识别性的交汇点。因此，姓氏管制也可被解读为一个同时重新定义公民身份、归属感与公共秩序的场域。

本研究旨在阐明1934–1936年的姓氏政治如何界定了土耳其共和国早期公民身份的规范边界，以及这些边界如何通过行政、政党、新闻和外交报道网络得以传播。两项研究问题指导了本项探究。首先，从文本语料库中提炼出的类别和主题在不同文件类型中存在哪些差异，哪些主题随着时间的推移变得更加突出或逐渐淡化？其次，在从立法、实施到公共叙事及国际表述的政策链中，反复出现的表述其含义如何发生变化？

本研究采用针对历史文献调整的文本分析方法。核心分析时期定为1934–1936年。纳入1933年的材料以捕捉准备阶段和议会讨论阶段，而1937年的材料则用于追踪后续实施阶段。一份1929年的外交报告仅作为例外的情境性及比较性文献被纳入。资料集通过基于标准的定向抽样构建而成。仅纳入那些直接涉及姓氏规范或相关头衔及称谓废除问题，且包含关于规范、流程、理由或表述具有分析意义陈述的文本单元。资料集包括法律文本、议会记录、报纸文章、政党往来信件及外交报告。编码工作分两个阶段进行。在第一阶段，采用“原生编码”和“描述性编码”方法，以保留当时的语言特征；在第二阶段，将编码分组归类，进而整合为更广泛的主题。在主题结构稳定后，通过时间分层、生产语境控制、政策链追溯以及对关键概念的反时代错位解读，开展了第二阶段的历史比较研究。

研究结果表明，姓氏政治发挥的是一种多层次的秩序机制，而非狭义的登记革命。研究识别出三大主题领域。第一领域涉及以国家为中心的命名与登记体系的构建。在此领域中，姓氏与登记、认证、截止日期、文件记录及行政权威相关联。命名被界定为受国家监督的公共义务，而非私人的选择行为。第二个主题涉及公民身份的规范性重新定义。在此，姓氏管制与家庭等级、亲属关系、道德可接受性、语言界限及民族归属相互交织。禁止使用部落名称、外国族裔标识、侮辱性称谓及头衔的规定，与对土耳其姓氏的偏好以及以男性户主为核心的姓氏排序体系相结合。由此可见，革命不仅发挥了行政工具的作用，同时也成为重组公共身份和社会等级制度的机制。第三个主题涉及传播与表征。姓氏政治不仅被付诸实施，还被传授、规范化、监督和展示。在党的往来文件中，革命被视为动员和行政落实的问题。在报纸上，法律义务被重新表述为一种教育性话语。在外交报道中，它成为共和国作为现代、中央集权且具有民族自觉的国家所展现的形象的一部分。

这些发现表明，姓氏政治可被解读为一种塑造公民身份的政治，而非单纯的技术性革命。它在一个由国家主导的命名秩序内，重新组织了个人、家庭、语言、归属感以及公共可见性之间的关系。这场革命表明，早期共和国不仅试图通过法律和制度来重塑社会，还试图通过个人在彼此及国家面前获得可见性的法律和象征性方式来重塑社会。从这一角度来看，姓氏革命可被理解为一项更广泛努力的一部分，旨在重新定义家庭延续性、公众尊严、行政可读性以及民族归属感应如何被公开编码。综上所述，1934–1936年的姓氏政治可被解读为一种构成性公民政治，通过这种政治，早期共和国社会在规范层面被界定、在行政层面被组织、在社会层面被传播、并在象征层面被呈现。

Структурированное Резюме:

Закон о фамилиях 1934 года традиционно рассматривается как правовая и административная революция, связанная с процессом государственного строительства, регистрацией населения и реорганизацией фамилий в первые годы существования Турецкой Республики. Исторические исследования в основном сосредоточивались на процессе его принятия, его связи с языковой революцией и национальной идентичностью, а также на его распространении через прессу и местные органы власти. Юридические исследования в основном сосредоточивались на формальном статусе фамилии, правилах присвоения фамилий и последующих последствиях закона для женщин и детей. Хотя эти исследования позволили накопить значительный объем знаний, ученые зачастую подходили к данной теме, следуя отдельным тематическим направлениям. Такое разделение приводит к тому, что более широкий исторический вопрос остается недостаточно проясненным. Если «революцию фамилий» рассматривать исключительно как метод регистрации или юридическую меру, более широкая роль именования в определении гражданства может остаться недоизученной. Личные имена находились на пересечении таких аспектов, как семья, родословная, язык, общественное уважение, социальное отличие и государственная идентифицируемость. Поэтому регулирование фамилий можно также рассматривать как сферу, в которой одновременно переопределялись понятия гражданства, принадлежности и общественного порядка.

Целью данного исследования было объяснить, как политика в области фамилий в 1934–1936 годах определяла нормативные границы гражданства в ранней Турецкой Республике и как эти границы распространялись через административные, партийные, прессовые и дипломатические сети информирования. Исследование было построено на двух основных вопросах. Во-первых, как категории и темы, выделенные из корпуса текстов, различались в зависимости от типов документов, и какие темы со временем приобретали или теряли актуальность? Во-вторых, как повторяющиеся выражения меняли свое значение на протяжении всей цепочки политических процессов — от законотворчества и внедрения закона до публичного дискурса и международного представительства?

Исследование проводилось с помощью текстового анализа, адаптированного к историческим документам. Основным периодом анализа были определены 1934–1936 годы. Материалы 1933 года были включены для отражения этапа подготовки и парламентских обсуждений, а материалы 1937 года — для отслеживания завершающего этапа внедрения. Один дипломатический отчет, датированный 1929 годом, был включен исключительно в качестве контекстуального и сравнительного документа. Массив источников был сформирован путем целенаправленной выборки на основе определенных критериев. Были включены только те текстовые единицы, которые непосредственно касались регулирования фамилий или связанного с этим отмены титулов и обращений, а также содержали аналитически значимое утверждение о норме, процессе, обосновании или представлении. Массив источников состоял из юридических текстов, протоколов парламентских заседаний, газетных статей, партийной переписки и дипломатических отчетов. Кодирование проводилось в два этапа. На первом этапе применялись методы «in vivo» и описательного кодирования с целью сохранения языка того периода. На втором этапе коды были сгруппированы по категориям, а затем объединены в более широкие темы. После стабилизации этой тематической структуры был проведен второй этап исторического сравнения посредством хронологической стратификации, контроля контекста производства, отслеживания цепочки политических решений и антианахронистического прочтения ключевых концепций.

Результаты исследования показывают, что политика в области фамилий функционировала скорее как многоуровневый механизм упорядочения, а не как узконаправленная «революция в регистрации». Были выделены три основные тематические области. Первая касалась построения государственно-ориентированной системы присвоения имен и регистрации. В этой области фамилии ассоциировались с регистрацией, сертификацией, сроками, документацией и административной властью. Присвоение имени рассматривалось как общественная обязанность, подлежащая государственному надзору, а не как частный акт выбора. Вторая тема касалась нормативного переосмысления гражданственности. Здесь регулирование фамилий пересекалось с семейной иерархией, родством, моральной приемлемостью, языковыми границами и национальной принадлежностью. Запреты на племенные имена, иностранные этнические обозначения, насмешки и титулы сочетались с предпочтением турецких имен и порядком фамилий, организованным вокруг главы семьи-мужчины. Таким образом, революция, по-видимому, функционировала не только как административный инструмент, но и как механизм реорганизации общественной идентичности и социальных иерархий. Третья тема касалась распространения и репрезентации. Политика в области фамилий не только вводилась в действие; её также преподавали, нормализовали, контролировали и демонстрировали. В партийной переписке революция представала как вопрос мобилизации и административного завершения. В газетах юридическое обязательство переформулировалось в педагогическом ключе. В дипломатической отчетности оно стало частью проецируемого образа Республики как современного, централизованного и обладающего национальным самосознанием государства.

Эти выводы позволяют предположить, что политику фамилий можно интерпретировать как формирующую политику гражданственности, а не как чисто техническую революцию. Она реорганизовала отношения между личностью, семьей, языком, принадлежностью и публичной видимостью в рамках единого, направляемого государством порядка именования. Эта реформа демонстрирует, как раннереспубликанское общество пыталось перестроить общество не только с помощью законов и институтов, но и через правовые и символические способы, с помощью которых индивидуумы становились видимыми друг для друга и для государства. С этой точки зрения реформа фамилий может быть понята как часть более широких усилий по переосмыслению того, как должны были публично кодироваться семейная преемственность, общественное уважение, административная четкость и национальная принадлежность. В заключение, политику в области фамилий в 1934–1936 годах можно рассматривать как конститутивную политику гражданства, посредством которой общество ранней Республики было нормативно ограничено, административно организовано, социально интегрировано и символически представлено.

संरचित सारांश:

1934 के उपनाम कानून की सामान्यतः राष्ट्र-निर्माण, जनसंख्या पंजीकरण, और प्रारंभिक तुर्की गणराज्य में पारिवारिक नामों के पुनर्गठन से जुड़ी एक कानूनी और प्रशासनिक क्रांति के रूप में जांच की गई है। ऐतिहासिक अध्ययनों ने मुख्य रूप से इसके अंगीकरण, भाषा क्रांति और राष्ट्रीय पहचान के साथ इसके संबंध, या प्रेस और स्थानीय अधिकारियों के माध्यम से इसके प्रसार पर ध्यान केंद्रित किया है।

कानूनी विद्वता ने काफी हद तक उपनाम की औपचारिक स्थिति, पारिवारिक-नाम के नियमों, और महिलाओं तथा बच्चों के लिए कानून के बाद के प्रभावों पर ध्यान केंद्रित किया है। यद्यपि इस विद्वता ने ज्ञान का एक पर्याप्त भंडार तैयार किया है, शोधकर्ताओं ने अक्सर इस विषय को अलग-अलग विषयगत रेखाओं के माध्यम से देखा है। यह अलगाव एक व्यापक ऐतिहासिक मुद्दे को अपर्याप्त रूप से स्पष्ट छोड़ देता है। यदि उपनाम क्रांति को केवल एक पंजीकरण तकनीक या एक कानूनी उपाय के रूप में माना जाता है, तो नागरिकता की परिभाषा में नामकरण की व्यापक भूमिका की खोज अपर्याप्त रह सकती है। व्यक्तिगत नाम परिवार, वंश, भाषा, सार्वजनिक सम्मान, सामाजिक भेद, और राज्य की पठनीयता के संगम पर स्थित थे। अतः उपनाम विनियमन को एक ऐसी जगह के रूप में भी पढ़ा जा सकता है जहाँ नागरिकता, संबद्धता और सार्वजनिक व्यवस्था को एक साथ फिर से परिभाषित किया गया था।

इस अध्ययन का उद्देश्य यह समझाना था कि 1934-1936 में उपनाम की राजनीति ने प्रारंभिक तुर्की गणराज्य में नागरिकता की मानद सीमाओं को कैसे परिभाषित किया और ये सीमाएँ प्रशासनिक, पार्टी, प्रेस और राजनयिक रिपोर्टिंग नेटवर्क के माध्यम से कैसे प्रसारित हुईं। दो शोध प्रश्नों ने इस जाँच का मार्गदर्शन किया। पहला, पाठ्य संकलन से प्राप्त श्रेणियाँ और विषय दस्तावेज़ों के प्रकारों में कैसे भिन्न थे, और समय के साथ किन विषयों ने महत्व प्राप्त किया या खोया?

दूसरा, कानून बनाने और कार्यान्वयन से लेकर सार्वजनिक कथा और अंतर्राष्ट्रीय प्रतिनिधित्व तक फैली नीति श्रृंखला में बार-बार आने वाले अभिव्यक्तियों का अर्थ कैसे बदला?

यह अध्ययन ऐतिहासिक दस्तावेजों के अनुकूलित पाठ्य विश्लेषण के माध्यम से किया गया था। मुख्य विश्लेषणात्मक अवधि को 1934-1936 के रूप में परिभाषित किया गया था। प्रारंभिक और संसदीय चर्चा चरण को पकड़ने के लिए 1933 की सामग्री शामिल की गई थी, जबकि अवशिष्ट कार्यान्वयन चरण का पता लगाने के लिए 1937 की सामग्री का उपयोग किया गया था।

1929 की एक राजनयिक रिपोर्ट को केवल एक अपवादस्वरूप प्रसंगिक और तुलनात्मक दस्तावेज़ के रूप में शामिल किया गया था। स्रोत सामग्री को मानदंड-आधारित उद्देश्यपूर्ण नमूनाकरण के माध्यम से तैयार किया गया था। केवल उन पाठ इकाइयों को शामिल किया गया था जो सीधे उपनाम विनियमन या उससे संबंधित उपाधियों और संबोधनों को हटाने से संबंधित थीं, और जिनमें मानदंड, प्रक्रिया, औचित्य या प्रतिनिधित्व के बारे में विश्लेषणात्मक रूप से सार्थक कथन शामिल था। स्रोत सामग्री में कानूनी पाठ, संसदीय कार्यवाही, समाचार पत्र के लेख, पार्टी पत्राचार और राजनयिक रिपोर्ट शामिल थीं। कोडिंग दो चरणों में की गई थी। पहले चक्र में, उस युग की भाषा को संरक्षित करने के लिए इन विवो और वर्णनात्मक कोडिंग का उपयोग किया गया था। दूसरे चक्र में, कोडों को श्रेणियों में समूहित किया गया और फिर व्यापक विषयों के तहत एक साथ लाया गया। इस विषयगत संरचना के स्थिर हो जाने के बाद, कालानुक्रमिक परत-विभाजन, उत्पादन-प्रसंग नियंत्रण, नीति-श्रृंखला ट्रेसिंग, और प्रमुख अवधारणाओं की अप्रासंगिकता-विरोधी व्याख्या के माध्यम से ऐतिहासिक तुलना का दूसरा चरण हाथ में लिया गया।

निष्कर्ष बताते हैं कि उपनाम राजनीति एक संकीर्ण पंजीकरण क्रांति के बजाय एक बहु-स्तरीय व्यवस्था तंत्र के रूप में काम करती थी। तीन प्रमुख विषयगत क्षेत्रों की पहचान की गई। पहला, एक राज्य-केंद्रित नामकरण और पंजीकरण प्रणाली के निर्माण से संबंधित था। इस क्षेत्र में, उपनामों को पंजीकरण, प्रमाणीकरण, समय-सीमा, दस्तावेजीकरण और प्रशासनिक प्राधिकरण से जोड़ा गया था। नामकरण को निजी पसंद के एक निजी कार्य के बजाय राज्य की निगरानी के अधीन एक सार्वजनिक दायित्व के रूप में प्रस्तुत किया गया था। दूसरा विषय नागरिकता की मानदंडगत पुनर्परिभाषा से संबंधित था। यहाँ, उपनाम विनियमन पारिवारिक पदानुक्रम, रिश्तेदारी, नैतिक स्वीकार्यता, भाषाई सीमाओं और राष्ट्रीय जुड़ाव के साथ जुड़ा हुआ था। आदिवासी नामों, विदेशी जातीय संकेतों, उपहास और उपाधियों पर प्रतिबंध को तुर्की नामों की वरीयता और घर के पुरुष मुखिया के इर्द-गिर्द संगठित एक उपनाम आदेश के साथ जोड़ा गया था। इस प्रकार, ऐसा प्रतीत होता है कि क्रांति ने न केवल एक प्रशासनिक उपकरण के रूप में बल्कि सार्वजनिक पहचान और सामाजिक पदानुक्रम को पुनर्गठित करने की एक तंत्र के रूप में भी काम किया। तीसरा विषय परिसंचरण और प्रतिनिधित्व से संबंधित था। उपनाम राजनीति केवल लागू ही नहीं की गई; बल्कि इसे सिखाया भी गया, सामान्यीकृत किया गया, निगरानी रखी गई और प्रदर्शित भी किया गया। पार्टी पत्राचार में, क्रांति को लामबंदी और प्रशासनिक पूर्णता के एक मामले के रूप में देखा गया।

अखबारों में, कानूनी दायित्व को शैक्षिक संदर्भ में पुनः तैयार किया गया। कूटनीतिक रिपोर्टिंग में, यह गणराज्य की एक आधुनिक, केंद्रीकृत और राष्ट्रीय रूप से सचेत राज्य के रूप में परिकल्पित छवि का हिस्सा बन गया।

ये निष्कर्ष बताते हैं कि उपनाम राजनीति को केवल एक तकनीकी क्रांति के बजाय नागरिकता की एक रचनात्मक राजनीति के रूप में व्याख्यायित किया जा सकता है। इसने एक ही राज्य-निर्देशित नामकरण व्यवस्था के भीतर व्यक्ति, परिवार, भाषा, संबंध और सार्वजनिक दृश्यता के बीच के संबंध को पुनर्गठित किया।

यह क्रांति दर्शाती है कि प्रारंभिक गणराज्य ने समाज को न केवल कानूनों और संस्थानों के माध्यम से, बल्कि उन कानूनी और प्रतीकात्मक तरीकों से भी नया आकार देने की कोशिश की, जिनके माध्यम से व्यक्ति एक-दूसरे और राज्य के लिए दृश्यमान हुए। इस दृष्टिकोण से देखा जाए तो, उपनाम क्रांति को एक व्यापक प्रयास के हिस्से के रूप में समझा जा सकता है, जो इस बात को फिर से परिभाषित करने का था कि पारिवारिक निरंतरता, सार्वजनिक सम्मान, प्रशासनिक स्पष्टता और राष्ट्रीय जुड़ाव को सार्वजनिक रूप से कैसे संहिताबद्ध किया जाए।

निष्कर्षतः, 1934-1936 में उपनाम राजनीति को नागरिकता की एक संरचनात्मक राजनीति के रूप में पढ़ा जा सकता है, जिसके माध्यम से प्रारंभिक गणराज्य समाज को मानदंडों के अनुसार सीमित, प्रशासनिक रूप से संगठित, सामाजिक रूप से प्रसारित और प्रतीकात्मक रूप से प्रस्तुत किया गया था।