Abstract

1980’li ve 1990’lı yıllar, Türkiye’de ekonomiden gündelik yaşam pratiklerine, kültüre ve mekansal temsillere kadar uzanan çok katmanlı değişim ve dönüşüm yaşandığı bir dönem olarak öne çıkmaktadır. Söz konusu değişim ve dönüşüm, mimarlık ve iç mimarlık disiplinlerini de doğrudan etkilemiştir. Konut iç mekanı bu süreçte önem kazanarak, değişimlerin görünür hale geldiği bir temsil mekanına dönüşmüştür. Bu doğrultuda çalışma, 1980’li ve 1990’lı yıllar Türkiye’sinde konut iç mekanının tasarım yaklaşımlarını, temsil biçimlerini ve çağın değişen dinamikleri bağlamında nasıl bir dönüşüm geçirdiğini incelemeyi hedeflemiştir. Bu çerçevede dönemin süreli yayınlarında yer alan konut projelerine ait görseller ve anlatılar, dergilerde yer alan reklamlar birinci veri kaynağı olarak seçilmiştir. 1980’li yıllar için Ev Dekorasyon ile Ev & Ofis dergilerinden; 1990’lı yıllarda ise yayınların nicelik ve içerik bakımından varsıllaşmasıyla birlikte ortaya çıkan Vizyon Dekorasyon, Home Art, Mutfak & Banyo Dekorasyon ve Maison Française dergilerinden yararlanılmıştır. Araştırmada salon, mutfak, yatak odası, Çocuk odası ve banyo gibi konut iç mekanını oluşturan birimler; mekansal organizasyon, mobilya ve malzeme çerçevesinde değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgular değerlendirildiğinde konut iç mekan biçimlenişi ve tasarım tercihlerinin dönemin toplumsal, ekonomik ve kültürel dönüşümleri ile ilişkili bir biçimde medya aracılığıyla yeniden üretildiği görülmektedir. Bu bağlamda 1980’li yılların temsil statü ve kimlik ekseninde postmodern ve eklektik bir uslup çerçevesinde biçimlendiği, 1990’lı yıllara gelindiğinde ise postmodern eğilimlerinin giderek etkisini yitirdiği, bireyselleşme ve teknolojinin etkisiyle seri üretime dayalı, daha esnek, yalın ve çeşitlenen çoğulcu bir yapıya evrildiği anlaşılmaktadır.

Abstract

The 1980s and 1990s stand out as a period of multi-layered change and transformation in Turkey, encompassing changes in the economy, everyday life practices, culture, and spatial representations. This change and transformation have also directly affected the disciplines of architecture and interior design. The interior of the home gained importance in this process, transforming into a space of representation where changes became visible. In this direction, the study aimed to examine how the design approaches, representation forms, and the interior space of housing in the 1980s and 1990s in Turkey underwent a transformation within the context of the changing dynamics of the era. In this context, images and narratives of housing projects featured in the period's periodicals, as well as advertisements in magazines, were selected as the primary data source. For the 1980s, Home Decoration and Home & Office magazines were used. For the 1990s, Vision Decoration, Home Art, Kitchen & Bathroom Decoration, and Maison Française magazines were utilized, which emerged with the enrichment of publications in terms of quantity and content. In the study, units that make up the interior of a residence, such as the living room, kitchen, bedroom, children's room, and bathroom, were evaluated within the framework of spatial organization, furniture, and materials. When the findings are evaluated, it is seen that the interior design and design preferences of housing are reproduced through media in relation to the social, economic, and cultural transformations of the period. In this context, it is understood that the 1980s were shaped within a postmodern and eclectic style framework based on representation, status, and identity, and that by the 1990s, postmodern trends were gradually losing their influence, evolving into a pluralistic structure based on mass production, becoming more flexible, simple, and diverse under the influence of individualization and technology.

Structured Abstract:

The 1980s and 1990s stand out as a period of multi-layered political, social, economic, and cultural transformations both in Turkey and globally, profoundly reshaping society. During this period, marked by the transition to neoliberal economic policies and the acceleration of globalisation, technological advancements and the diversification of mass media significantly influenced everyday life practices, consumption patterns, and spatial production processes. Consumption became central to social life and was widely accepted as a confirmation of privilege and progress. In this context, branded, imported, and luxury products, along with the spaces furnished with such commodities, were perceived as physical indicators of status and modernity (Üstün & Tutal, 2008, pp. 263–264). This transformation demonstrates that space was no longer understood merely as a physical setting but increasingly as a representational field structured through media-generated signs and images. The proliferation of media channels, the entry of television into domestic life, and the expansion of the magazine industry played a decisive role in disseminating this desired lifestyle. Through written and visual materials circulated by media, housing interiors were repositioned as spaces of representation. As Aedo Jury (2020, p. 5) argues, media-generated images contributed to the mediatisation of interior space by extending it beyond its physical and private boundaries into a publicly circulated visual domain. Within this framework, the present study seeks to examine how the socio-economic and cultural transformations of the 1980s and 1990s were reflected in representations of housing interiors in Turkey and which spatial tendencies were constructed through furniture, fixtures, materials, colour, and stylistic preferences in decoration and lifestyle magazines of the period. The study aims to analyse the formation of housing interiors in Turkey during these two decades through the representations and discourses presented in periodicals. The research was designed within a qualitative research framework. Document analysis was employed as the primary data collection technique. In order to establish a sample aligned with the research questions, a stratified purposeful sampling strategy was adopted. In this structure, the 1980s and 1990s constituted the first stratum, while the spatial subunits of the housing interior—namely the living room, kitchen, bedroom, children’s room, and bathroom—formed the second stratum. This configuration enabled a comparative analysis of interior formations across the two decades. As primary data sources, visual materials, textual narratives, and advertisements related to housing projects published in period magazines were examined. At this point, magazines were not approached merely as publications offering decorative suggestions; rather, they were evaluated as cultural mediators that constructed the symbolic order of consumption and circulated the discourse of the “Ideal Home” (Öncü, 2010, pp. 90–92). For the 1980s, Ev Dekorasyon and Ev & Ofis magazines were analysed; for the 1990s, Vizyon Dekorasyon, Home Art, Mutfak & Banyo Dekorasyon, and Maison Française were included, reflecting the quantitative and qualitative expansion of design-orientated publications during this decade. The selected housing interior units were systematically examined according to the categories of spatial organisation, furniture, and materials. Through this analytical framework, similarities and differences between the two decades were comparatively evaluated. The findings indicate that both continuity and transformation characterised the formation of housing interiors in the 1980s and 1990s. First, it became evident that domestic space and home life gained increasing importance in both decades. In the 1980s, housing interiors were predominantly shaped around representation, order, status, and prestige. This condition confirms Chambers’ (2020) argument that the home ceased to be merely a shelter and increasingly became a continuously renewed and updated project (Rose, 1992, as cited in Chambers, 2020, p. 10). In this period, housing interiors assumed a symbolic role within the dynamics of production, consumption, and media, transforming into image-orientated spaces of display. Spatial organisation in the 1980s generally exhibited clearly defined functional boundaries yet began to diversify through changing lifestyle practices and the incorporation of new furniture and fixtures. The widespread presence of American bar units and fireplaces in upper-income living rooms is particularly noteworthy. Furniture preferences reflected a postmodern and eclectic character, marked by carved walnut furniture sets, brass details, arched transitions, crystal chandeliers, and wall-to-wall fixed cabinetry. Material preferences included walnut and oak veneers, marble surfaces, lacquered and Formica finishes, patterned wallpaper, ceramic tiles, wall-to-wall carpeting, and Marley flooring. By contrast, the 1990s witnessed a gradual shift toward a more flexible and function-orientated spatial organisation, as inter-unit relationships became more permeable. While postmodern tendencies did not entirely disappear, they diminished in intensity. Simpler and more functional forms gained prominence, particularly through mass-produced, ready-made furniture systems and modular kitchen units. Standardisation and modularity became central design principles. In terms of material usage, diversification became more visible, with laminate, acrylic, glass, stainless steel, pastel and vibrant colour palettes, wallpaper borders, and recessed lighting elements reflecting a pluralistic design approach. In conclusion, the study demonstrates that housing interiors in Turkey during the 1980s and 1990s were reproduced through media representations in direct relation to the socio-economic and cultural transformations of the period. By examining decoration and lifestyle magazines as primary sources, this research offers an original contribution to interior architecture literature, providing both a visual and conceptual framework for understanding the relationship between media, consumption culture, and housing interior formation. Furthermore, by establishing a comparative analytical model between the two decades, the study contributes a theoretical and methodological reference for future research addressing period interiors and the media–space relationship.

Yapılandırılmış Özet:

1980’li ve 1990’lı yıllar, Türkiye’de ve dünyada siyasal, toplumsal, ekonomik ve kültürel boyutlarıyla çok katmanlı değişim ve dönüşümlerin yaşandığı; toplumu yeniden şekillendiren bir dönem olarak öne çıkmaktadır. Ekonomik serbestleşmenin ve küreselleşmenin hız kazandığı bu dönemde, teknolojik ilerlemeler ve kitle iletişim araçlarının çeşitlenmesiyle birlikte tüketim alışkanlıklarından gündelik yaşam pratiklerine ve mekansal üretim biçimlerine kadar kapsamlı bir dönüşüm yaşanmıştır. Tüketim, toplumsal yaşamın merkezine yerleşmiş; ayrıcalıklı bir yaşamın ve ilerlemenin teyidi olarak kabul edilmiştir. Bu doğrultuda marka, ithal ve lüks ürünler ile bu ürünlerle donatılmış mekanlar, söz konusu yaklaşımın fiziksel göstergeleri olarak görülmüş ve arzulanmıştır (Üstün & Tutal, 2008, s. 263–264). Bu durum, mekanın yalnızca fiziksel bir alan değil; medya aracılığıyla üretilen göstergeler üzerinden anlam kazanan bir temsil alanına dönüştüğünü göstermektedir. Arzulanan bu yaşam tarzının yaygınlaşmasında çeşitlenen medya araçları, televizyonun ev içerisine girmesi ve dergicilik sektörünün gelişmesi etkin rol oynamıştır. Bu süreçte medya aracılığıyla dolaşıma giren yazılı ve görsel materyaller, iç mekanın temsil edilen bir alana dönüşmesine zemin hazırlamıştır. Nitekim Aedo Jury (2020, s. 5), medya araçlarıyla üretilen ve dolaşıma sokulan imgelerin iç mekanı fiziksel ve mahrem sınırlarının ötesine taşıyarak medyatikleşen bir alana dönüştürdüğünü vurgulamaktadır. Bu bağlamda araştırma, dönemin toplumsal, ekonomik ve kültürel dönüşümlerinin konut iç mekanı temsillerine nasıl yansıdığı ve 1980’ler ile 1990’larda konut iç mekanlarının dekorasyon ve yaşam tarzı dergilerinde mobilya, donatı, malzeme, renk ve üslup tercihleri üzerinden hangi mekansal eğilimlerle temsil edildiği sorularına cevap aramaktadır. Söz konusu sorular çerçevesinde bu çalışma, Türkiye’de 1980’li ve 1990’lı yıllara ait konut iç mekanı biçimlenişini, dönemin dekorasyon ve yaşam tarzı dergilerinde yer alan temsil ve söylemler üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma, nitel araştırma yöntemi çerçevesinde tasarlanmıştır. Araştırmada veri toplama sürecinde doküman analizi tekniği kullanılmıştır. Örneklem seçiminde ise araştırma sorularıyla uyumlu örnekler oluşturmak amacıyla tabakalı amaçlı örnekleme yöntemi tercih edilmiştir. Bu çerçevede 1980’li ve 1990’lı yıllar birinci tabakayı; konutun mekansal alt birimleri olan salon, mutfak, yatak odası, çocuk odası ve banyo ise ikinci tabakayı oluşturmuştur. Bu yapılandırma, her iki döneme ait iç mekan biçimlenişlerinin karşılaştırmalı olarak analiz edilmesini mümkün kılmıştır. Birincil veri kaynağı olarak dönemin süreli yayınlarında yer alan konut projelerine ait görseller, metinsel anlatılar ve dergilerde yer alan reklamlar incelenmiştir. Bu noktada dergiler yalnızca tasarım ve dekorasyon önerileri sunan yayınlar olarak değil; tüketim kültürünün sembolik düzenini kuran ve “ideal ev” söylemini dolaşıma sokan kültürel aracılar olarak değerlendirilmiştir (Öncü, 2010, s. 90–92). Çalışmada 1980’li yıllar için Ev Dekorasyon ve Ev & Ofis dergilerinden; 1990’lı yıllar için ise yayınların nicelik ve içerik bakımından çeşitlenmesiyle birlikte öne çıkan Vizyon Dekorasyon, Home Art, Mutfak & Banyo Dekorasyon ve Maison Française dergilerinden yararlanılmıştır. Araştırmada salon, mutfak, yatak odası, çocuk odası ve banyo gibi konut iç mekanını oluşturan birimler; mekansal organizasyon, mobilya ve donatı, malzeme ve yüzey özellikleri kategorileri doğrultusunda sistematik olarak incelenmiştir. Bu inceleme sonucunda dönemler arasındaki benzerlikler ve farklılıklar karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgular, 1980’li ve 1990’lı yıllarda konut iç mekanının biçimlenişinde hem sürekliliklerin hem de farklılaşmaların ortaya çıktığını göstermektedir. Öncelikle her iki dönemde de konutun ve ev içi yaşamın önem kazandığı anlaşılmaktadır. 1980’li yıllarda konut iç mekanının temsil, düzen, statü ve prestij ekseninde biçimlendiği görülmektedir. Bu durum, Chambers’ın (2020) konutun yalnızca barınma mekanı olmaktan çıkarak sürekli yenilenmesi ve güncellenmesi gereken bir proje haline geldiği yönündeki değerlendirmesini desteklemektedir (Rose, 1992’den aktaran Chambers, 2020, s. 10). Bu dönemde mekansal organizasyon, işlevsel sınırları belirgin olmakla birlikte, değişen yaşam pratikleri ve konuta eklemlenen mobilya ile donatıların etkisiyle çeşitlenmeye başlamıştır. Bu durumla ilişkili olarak özellikle üst gelir grubuna ait konut salonlarında Amerikan bar köşesinin ve şöminenin yaygın kullanımı dikkat çekmektedir. Mobilya tercihlerinde ise postmodern ve eklektik bir eğilim öne çıkmaktadır. Bu çerçevede cevizden üretilmiş klasik oymalı takım tipi mobilyalar, pirinç detaylar, kemerli geçişler, kristal avizeler ve duvarı boydan boya kaplayan sabit üniteler bu dönemin öne çıkan iç mekan öğeleri arasında yer almaktadır. Malzeme tercihlerinde ise ceviz ve meşe ahşap kaplama, mermer gibi doğal malzemeler ile birlikte lake ve formika yüzeyler, desenli duvar kağıtları, seramikler, renkli karolar, duvardan duvara halıfleks ve Marley zemin kaplamalarının yaygın olduğu anlaşılmaktadır. 1990’lı yıllara gelindiğinde, mekansal birimler arasındaki ilişkilerin değişmesi ve daha geçirgen bir yapı kazanmasıyla birlikte mekansal organizasyonun işlev odaklı ve esnek bir yapıya evrildiği görülmektedir. Mobilya tercihlerinde postmodern eğilimlerin azalmaya başladığı, ancak tümüyle ortadan kalkmadığı dikkat çekmektedir. Bunun yanı sıra yalın, işlevsel ve seri üretime dayalı hazır mobilya sistemleri ile modüler mutfak çözümlerinin öne çıktığı; modülerlik ve standartlaşma kavramlarının önem kazandığı çeşitlenmiş bir tasarım anlayışının hâkim olduğu görülmektedir. Malzeme kullanımında da benzer bir çeşitlilik söz konusudur. Laminat, akrilik, cam ve paslanmaz çelik yüzeyler; duvar kağıdı ve bordür uygulamaları; canlı ve pastel renkler ile sıva altı/gömme aydınlatma elemanları, bu dönemde çoğulcu bir iç mekan yaklaşımının göstergeleri olarak öne çıkmaktadır. Kısacası bu çalışma, 1980’li ve 1990’lı yıllarda Türkiye’de konut iç mekanının, dönemin sosyo-ekonomik ve kültürel dönüşümleriyle doğrudan ilişkili olarak medya temsilleri aracılığıyla yeniden üretildiğini ortaya koymaktadır. Bu doğrultuda çalışma, dekorasyon ve yaşam tarzı dergilerini birincil veri kaynağı olarak ele alması bakımından, 1980’li ve 1990’lı yıllar Türkiye’sinde konut iç mekanının dönemsel dönüşümünü anlamaya yönelik özgün bir katkı sunmaktadır. Dergiler üzerinden gerçekleştirilen bu medya temelli okuma, iç mekan çalışmalarına görsel ve kavramsal bir değerlendirme çerçevesi sunmakta; konut iç mekanının medya, tüketim kültürü ve kültürel üretim süreçleriyle ilişkisini görünür kılmaktadır. Bunun yanı sıra çalışma, 1980’li ve 1990’lı yıllar arasında karşılaştırmalı bir analiz modeli geliştirerek dönemsel iç mekan incelemeleri ile medya-mekan ilişkisini ele alan gelecek araştırmalar için kuramsal ve yöntemsel bir referans oluşturmaktadır.

ملخص منظم

تبرز فترتا الثمانينيات والتسعينيات باعتبارهما حقبة شهدت تحولات سياسية واجتماعية واقتصادية وثقافية متعددة الأبعاد، سواء في تركيا أو على الصعيد العالمي، مما أدى إلى إعادة تشكيل المجتمع بشكل جذري. خلال هذه الفترة، التي اتسمت بالانتقال إلى السياسات الاقتصادية النيوليبرالية وتسارع العولمة، أثرت التطورات التكنولوجية وتنويع وسائل الإعلام بشكل كبير على ممارسات الحياة اليومية وأنماط الاستهلاك وعمليات الإنتاج المكاني. أصبح الاستهلاك محورًا أساسيًا للحياة الاجتماعية، وقُبل على نطاق واسع باعتباره تأكيدًا على الامتياز والتقدم. وفي هذا السياق، كان يُنظر إلى المنتجات ذات العلامات التجارية والمنتجات المستوردة والفاخرة، إلى جانب المساحات المُجهزة بهذه السلع، على أنها مؤشرات مادية للمكانة الاجتماعية والحداثة (Üstün & Tutal، 2008، ص 263–264). يُظهر هذا التحول أن المساحة لم تعد تُفهم كمجرد بيئة مادية فحسب، بل أصبحت تُفهم بشكل متزايد كمجال تمثيلي يتم هيكلته من خلال الرموز والصور التي تولدها وسائل الإعلام. وقد لعب انتشار القنوات الإعلامية، ودخول التلفزيون إلى الحياة المنزلية، وتوسع صناعة المجلات دورًا حاسمًا في نشر نمط الحياة المنشود هذا. ومن خلال المواد المكتوبة والمرئية التي توزعها وسائل الإعلام، أُعيد تحديد موقع التصميمات الداخلية للمساكن لتصبح مساحات تمثيلية. وكما يرى آيدو جوري (2020، ص. 5)، ساهمت الصور التي تولدها وسائل الإعلام في «إعلامية» المساحة الداخلية من خلال توسيع نطاقها إلى ما وراء حدودها المادية والخاصة لتصبح مجالًا بصريًّا متداولًا علنًا. في هذا الإطار، تسعى الدراسة الحالية إلى فحص كيفية انعكاس التحولات الاجتماعية والاقتصادية والثقافية في ثمانينيات وتسعينيات القرن الماضي على تمثيلات التصميمات الداخلية للمساكن في تركيا، وما هي الاتجاهات المكانية التي تشكلت من خلال الأثاث والتجهيزات والمواد والألوان والتفضيلات الأسلوبية في مجلات الديكور وأسلوب الحياة في تلك الفترة. تهدف الدراسة إلى تحليل تشكل المساحات الداخلية للمساكن في تركيا خلال هذين العقدين من خلال التمثيلات والخطابات المعروضة في المجلات الدورية. وقد صُممت الدراسة ضمن إطار بحثي نوعي. واستُخدم تحليل الوثائق كأسلوب رئيسي لجمع البيانات. ومن أجل تكوين عينة تتوافق مع أسئلة البحث، تم اعتماد استراتيجية أخذ العينات الطبقية الهادفة. في هذا الإطار، شكلت ثمانينيات وتسعينيات القرن العشرين الطبقة الأولى، بينما شكلت الوحدات المكانية الفرعية للديكورات الداخلية للمساكن — وهي غرفة المعيشة والمطبخ وغرفة النوم وغرفة الأطفال والحمام — الطبقة الثانية. وقد أتاح هذا التكوين إجراء تحليل مقارن لتشكيلات الديكورات الداخلية عبر العقدين. وكمصادر أساسية للبيانات، تم فحص المواد المرئية والسرد النصي والإعلانات المتعلقة بمشاريع الإسكان المنشورة في المجلات الدورية. في هذه المرحلة، لم يتم التعامل مع المجلات كمجرد منشورات تقدم اقتراحات زخرفية؛ بل تم تقييمها باعتبارها وسطاء ثقافيين شكّلوا النظام الرمزي للاستهلاك ونشروا خطاب «المنزل المثالي» (أونجو، 2010، ص 90–92). بالنسبة لعقد الثمانينيات، تم تحليل مجلتي Ev Dekorasyon وEv & Ofis؛ أما بالنسبة لعقد التسعينيات، فقد شمل التحليل مجلات Vizyon Dekorasyon وHome Art وMutfak & Banyo Dekorasyon وMaison Française، مما يعكس التوسع الكمي والنوعي في المنشورات الموجهة نحو التصميم خلال هذا العقد. وتم فحص الوحدات الداخلية السكنية المختارة بشكل منهجي وفقًا لفئات التنظيم المكاني والأثاث والمواد. من خلال هذا الإطار التحليلي، تم تقييم أوجه التشابه والاختلاف بين العقدين بشكل مقارن. تشير النتائج إلى أن الاستمرارية والتحول معاً ميزا تشكيل التصميمات الداخلية للمساكن في الثمانينيات والتسعينيات. أولاً، أصبح من الواضح أن المساحة المنزلية والحياة المنزلية اكتسبتا أهمية متزايدة في كلا العقدين. في الثمانينيات، تشكلت التصميمات الداخلية للمساكن في الغالب حول التمثيل والنظام والمكانة والهيبة. ويؤكد هذا الوضع حجة تشامبرز (2020) بأن المنزل لم يعد مجرد مأوى، بل أصبح بشكل متزايد مشروعًا يتجدد ويتطور باستمرار (روز، 1992، كما ورد في تشامبرز، 2020، ص. 10). وفي هذه الفترة، اضطلعت التصميمات الداخلية للمساكن بدور رمزي ضمن ديناميكيات الإنتاج والاستهلاك ووسائل الإعلام، حيث تحولت إلى مساحات عرض موجهة نحو الصورة. كان التنظيم المكاني في الثمانينيات يُظهر عمومًا حدودًا وظيفية محددة بوضوح، لكنه بدأ في التنوع من خلال تغير ممارسات أنماط الحياة وإدخال أثاث وتجهيزات جديدة. ويجدر بالذكر بشكل خاص الانتشار الواسع لوحدات البار الأمريكية والمدافئ في غرف المعيشة الخاصة بأصحاب الدخل المرتفع. عكست تفضيلات الأثاث طابعًا ما بعد حداثيًّا وانتقائيًّا، تميز بمجموعات أثاث من خشب الجوز المنحوت، وتفاصيل من النحاس الأصفر، وانتقالات مقوسة، وثريات كريستالية، وخزائن ثابتة تمتد من الحائط إلى الحائط. وشملت تفضيلات المواد قشرة خشب الجوز والبلوط، والأسطح الرخامية، والتشطيبات المطلية بالورنيش والفورميكا، وورق الحائط المزخرف، والبلاط الخزفي، والسجاد الممتد من الحائط إلى الحائط، وأرضيات مارلي. وعلى النقيض من ذلك، شهدت التسعينيات تحولًا تدريجيًّا نحو تنظيم مكاني أكثر مرونة وتركيزًا على الوظيفة، حيث أصبحت العلاقات بين الوحدات أكثر انفتاحًا. ورغم أن الاتجاهات ما بعد الحداثية لم تختفِ تمامًا، إلا أن شدتها تضاءلت. اكتسبت الأشكال الأبسط والأكثر وظيفية أهمية، لا سيما من خلال أنظمة الأثاث الجاهزة المنتجة بكميات كبيرة ووحدات المطابخ المعيارية. وأصبح التوحيد القياسي والنهج المعياري من المبادئ التصميمية الأساسية. أما فيما يتعلق باستخدام المواد، فقد أصبح التنوع أكثر وضوحًا، حيث عكست المواد المصفحة والأكريليك والزجاج والفولاذ المقاوم للصدأ، ومجموعات الألوان الباستيلية والزاهية، وحواف ورق الحائط، وعناصر الإضاءة المدمجة نهجًا تصميميًا تعدديًا. في الختام، تُظهر الدراسة أن التصميمات الداخلية للمساكن في تركيا خلال الثمانينيات والتسعينيات تم إعادة إنتاجها من خلال التمثيلات الإعلامية في علاقة مباشرة بالتحولات الاجتماعية والاقتصادية والثقافية لتلك الفترة. ومن خلال دراسة مجلات الديكور وأسلوب الحياة كمصادر أساسية، تقدم هذه الدراسة مساهمة أصلية في أدبيات الهندسة المعمارية الداخلية، حيث توفر إطارًا بصريًّا ومفاهيميًّا لفهم العلاقة بين وسائل الإعلام وثقافة الاستهلاك وتشكيل التصميمات الداخلية للمساكن. علاوة على ذلك، من خلال وضع نموذج تحليلي مقارن بين العقدين، تساهم الدراسة في توفير مرجع نظري ومنهجي للبحوث المستقبلية التي تتناول التصميمات الداخلية لتلك الفترة والعلاقة بين وسائل الإعلام والمساحة.

Résumé Structuré:

Les années 1980 et 1990 se distinguent comme une période de transformations politiques, sociales, économiques et culturelles à plusieurs niveaux, tant en Turquie qu’à l’échelle mondiale, qui ont profondément remodelé la société. Au cours de cette période, marquée par la transition vers des politiques économiques néolibérales et l’accélération de la mondialisation, les progrès technologiques et la diversification des médias de masse ont considérablement influencé les pratiques de la vie quotidienne, les modes de consommation et les processus de production spatiale. La consommation est devenue un élément central de la vie sociale et a été largement acceptée comme une confirmation de privilège et de progrès. Dans ce contexte, les produits de marque, importés et de luxe, ainsi que les espaces aménagés avec ces biens, étaient perçus comme des indicateurs physiques de statut social et de modernité (Üstün & Tutal, 2008, pp. 263–264). Cette transformation montre que l’espace n’était plus simplement compris comme un cadre physique, mais de plus en plus comme un champ de représentation structuré par des signes et des images générés par les médias. La prolifération des canaux médiatiques, l’entrée de la télévision dans la vie domestique et l’expansion de l’industrie des magazines ont joué un rôle décisif dans la diffusion de ce mode de vie convoité. Grâce aux supports écrits et visuels diffusés par les médias, les intérieurs des logements ont été repositionnés en tant qu’espaces de représentation. Comme le souligne Aedo Jury (2020, p. 5), les images générées par les médias ont contribué à la médiatisation de l’espace intérieur en l’étendant au-delà de ses limites physiques et privées pour en faire un domaine visuel diffusé publiquement. Dans ce cadre, la présente étude vise à examiner comment les transformations socio-économiques et culturelles des années 1980 et 1990 se sont reflétées dans les représentations des intérieurs d’habitation en Turquie, et quelles tendances spatiales ont été construites à travers le mobilier, les équipements, les matériaux, les couleurs et les préférences stylistiques dans les magazines de décoration et d’art de vivre de l’époque. Cette étude vise à analyser la formation des intérieurs résidentiels en Turquie au cours de ces deux décennies à travers les représentations et les discours présentés dans les périodiques. La recherche a été conçue dans un cadre de recherche qualitative. L’analyse documentaire a été utilisée comme principale technique de collecte de données. Afin d’établir un échantillon en adéquation avec les questions de recherche, une stratégie d’échantillonnage raisonné stratifié a été adoptée. Dans cette structure, les années 1980 et 1990 constituaient la première strate, tandis que les sous-unités spatiales de l’intérieur des logements — à savoir le salon, la cuisine, la chambre à coucher, la chambre d’enfant et la salle de bains — formaient la deuxième strate. Cette configuration a permis une analyse comparative des configurations intérieures au cours des deux décennies. En tant que sources de données primaires, des supports visuels, des récits textuels et des publicités liés à des projets immobiliers publiés dans des magazines d’époque ont été examinés. À ce stade, les magazines n’ont pas été considérés simplement comme des publications proposant des suggestions décoratives ; ils ont plutôt été évalués en tant que médiateurs culturels qui construisaient l’ordre symbolique de la consommation et diffusaient le discours de la « maison idéale » (Öncü, 2010, pp. 90–92). Pour les années 1980, les magazines Ev Dekorasyon et Ev & Ofis ont été analysés ; pour les années 1990, Vizyon Dekorasyon, Home Art, Mutfak & Banyo Dekorasyon et Maison Française ont été inclus, reflétant l’expansion quantitative et qualitative des publications axées sur le design au cours de cette décennie. Les intérieurs d’habitation sélectionnés ont été systématiquement examinés selon les catégories suivantes : organisation spatiale, mobilier et matériaux. Grâce à ce cadre analytique, les similitudes et les différences entre les deux décennies ont été évaluées de manière comparative. Les résultats indiquent que la formation des intérieurs résidentiels dans les années 1980 et 1990 s’est caractérisée à la fois par une continuité et par une transformation. Tout d’abord, il est apparu clairement que l’espace domestique et la vie familiale ont pris une importance croissante au cours de ces deux décennies. Dans les années 1980, les intérieurs résidentiels s’articulaient principalement autour de la représentation, de l’ordre, du statut et du prestige. Cette situation confirme l’argument de Chambers (2020) selon lequel le foyer a cessé d’être un simple abri pour devenir de plus en plus un projet sans cesse renouvelé et actualisé (Rose, 1992, cité dans Chambers, 2020, p. 10). Au cours de cette période, les intérieurs résidentiels ont endossé un rôle symbolique au sein des dynamiques de production, de consommation et des médias, se transformant en espaces d’exposition axés sur l’image. L’organisation spatiale des années 1980 présentait généralement des limites fonctionnelles clairement définies, mais a commencé à se diversifier sous l’effet de l’évolution des modes de vie et de l’intégration de nouveaux meubles et équipements. La présence généralisée de bars américains et de cheminées dans les salons des ménages à revenus élevés est particulièrement remarquable. Les préférences en matière de mobilier reflétaient un caractère postmoderne et éclectique, marqué par des ensembles de meubles en noyer sculpté, des détails en laiton, des transitions en arc, des lustres en cristal et des rangements fixes mur à mur. Les matériaux privilégiés comprenaient les placages de noyer et de chêne, les surfaces en marbre, les finitions laquées et en Formica, les papiers peints à motifs, les carreaux de céramique, la moquette mur à mur et les revêtements de sol Marley. En revanche, les années 1990 ont vu s’opérer une évolution progressive vers une organisation spatiale plus souple et axée sur la fonctionnalité, à mesure que les relations entre les différentes pièces devenaient plus perméables. Si les tendances postmodernes n’ont pas entièrement disparu, elles ont toutefois perdu de leur intensité. Des formes plus simples et plus fonctionnelles ont pris le dessus, notamment grâce aux systèmes de mobilier préfabriqués et aux cuisines modulaires. La standardisation et la modularité sont devenues des principes de conception centraux. En termes d’utilisation des matériaux, la diversification s’est accentuée : stratifié, acrylique, verre, acier inoxydable, palettes de couleurs pastel et vives, frises de papier peint et éléments d’éclairage encastrés reflétaient une approche pluraliste du design. En conclusion, cette étude démontre que les intérieurs résidentiels en Turquie au cours des années 1980 et 1990 ont été reproduits à travers les représentations médiatiques en lien direct avec les transformations socio-économiques et culturelles de cette période. En examinant les magazines de décoration et d’art de vivre comme sources primaires, cette recherche apporte une contribution originale à la littérature sur l’architecture d’intérieur, en fournissant un cadre à la fois visuel et conceptuel pour comprendre la relation entre les médias, la culture de consommation et la formation des intérieurs résidentiels. De plus, en établissant un modèle d’analyse comparative entre ces deux décennies, cette étude apporte une référence théorique et méthodologique pour les futures recherches portant sur les intérieurs de l’époque et la relation entre les médias et l’espace.

Resumen Estructurado:

Las décadas de los 80 y los 90 destacan como un periodo de transformaciones políticas, sociales, económicas y culturales multifacéticas, tanto en Turquía como a nivel mundial, que reconfiguraron profundamente la sociedad. Durante este periodo, marcado por la transición hacia políticas económicas neoliberales y la aceleración de la globalización, los avances tecnológicos y la diversificación de los medios de comunicación influyeron de manera significativa en las prácticas de la vida cotidiana, los patrones de consumo y los procesos de producción espacial. El consumo pasó a ocupar un lugar central en la vida social y fue ampliamente aceptado como una confirmación del privilegio y el progreso. En este contexto, los productos de marca, importados y de lujo, junto con los espacios amueblados con dichos bienes, se percibían como indicadores físicos de estatus y modernidad (Üstün y Tutal, 2008, pp. 263-264). Esta transformación demuestra que el espacio ya no se entendía meramente como un entorno físico, sino, cada vez más, como un campo representativo estructurado a través de signos e imágenes generados por los medios de comunicación. La proliferación de canales mediáticos, la entrada de la televisión en la vida doméstica y la expansión de la industria editorial de revistas desempeñaron un papel decisivo en la difusión de este estilo de vida deseado. A través de los materiales escritos y visuales difundidos por los medios, los interiores de las viviendas se reposicionaron como espacios de representación. Tal y como sostiene Aedo Jury (2020, p. 5), las imágenes generadas por los medios de comunicación contribuyeron a la mediatización del espacio interior al extenderlo más allá de sus límites físicos y privados hacia un ámbito visual de circulación pública. En este marco, el presente estudio pretende examinar cómo se reflejaron las transformaciones socioeconómicas y culturales de las décadas de los 80 y los 90 en las representaciones de los interiores de las viviendas en Turquía y qué tendencias espaciales se construyeron a través del mobiliario, los elementos fijos, los materiales, el color y las preferencias estilísticas en las revistas de decoración y estilo de vida de la época. El estudio tiene como objetivo analizar la configuración de los interiores de las viviendas en Turquía durante estas dos décadas a través de las representaciones y los discursos presentados en las publicaciones periódicas. La investigación se diseñó dentro de un marco de investigación cualitativa. Se empleó el análisis documental como técnica principal de recogida de datos. Con el fin de establecer una muestra acorde con las preguntas de investigación, se adoptó una estrategia de muestreo estratificado intencional. En esta estructura, las décadas de los 80 y los 90 constituyeron el primer estrato, mientras que las subunidades espaciales del interior de la vivienda —a saber, el salón, la cocina, el dormitorio, la habitación infantil y el cuarto de baño— formaron el segundo estrato. Esta configuración permitió realizar un análisis comparativo de las configuraciones de los interiores a lo largo de ambas décadas. Como fuentes de datos primarias, se examinaron materiales visuales, narrativas textuales y anuncios relacionados con proyectos de vivienda publicados en revistas de la época. En este contexto, las revistas no se abordaron meramente como publicaciones que ofrecían sugerencias decorativas, sino que se evaluaron como mediadoras culturales que construían el orden simbólico del consumo y difundían el discurso del «hogar ideal» (Öncü, 2010, pp. 90-92). Para la década de los 80, se analizaron las revistas Ev Dekorasyon y Ev & Ofis; para la década de los 90, se incluyeron Vizyon Dekorasyon, Home Art, Mutfak & Banyo Dekorasyon y Maison Française, lo que refleja la expansión cuantitativa y cualitativa de las publicaciones orientadas al diseño durante esta década. Las unidades de interiores de viviendas seleccionadas se examinaron sistemáticamente según las categorías de organización espacial, mobiliario y materiales. A través de este marco analítico, se evaluaron comparativamente las similitudes y diferencias entre ambas décadas. Los resultados indican que tanto la continuidad como la transformación caracterizaron la configuración de los interiores residenciales en los años 80 y 90. En primer lugar, quedó patente que el espacio doméstico y la vida en el hogar cobraron una importancia creciente en ambas décadas. En los años 80, los interiores residenciales se configuraban predominantemente en torno a la representación, el orden, el estatus y el prestigio. Esta circunstancia confirma el argumento de Chambers (2020) de que el hogar dejó de ser un mero refugio para convertirse, cada vez más, en un proyecto en continua renovación y actualización (Rose, 1992, citado en Chambers, 2020, p. 10). En este periodo, los interiores de las viviendas asumieron un papel simbólico dentro de las dinámicas de producción, consumo y medios de comunicación, transformándose en espacios de exhibición orientados a la imagen. La organización espacial en la década de los 1980 presentaba, en general, límites funcionales claramente definidos, aunque comenzó a diversificarse debido a los cambios en los estilos de vida y a la incorporación de nuevos muebles y elementos fijos. Cabe destacar especialmente la presencia generalizada de barras de bar al estilo americano y chimeneas en los salones de las familias con ingresos más altos. Las preferencias en materia de mobiliario reflejaban un carácter posmoderno y ecléctico, marcado por conjuntos de muebles de nogal tallado, detalles de latón, transiciones en arco, lámparas de araña de cristal y armarios empotrados de pared a pared. Entre los materiales preferidos se encontraban las chapas de nogal y roble, las superficies de mármol, los acabados lacados y de Formica, el papel pintado estampado, las baldosas de cerámica, la moqueta de pared a pared y los suelos de Marley. Por el contrario, la década de los noventa fue testigo de un cambio gradual hacia una organización espacial más flexible y orientada a la funcionalidad, a medida que las relaciones entre las distintas unidades se volvían más permeables. Aunque las tendencias posmodernas no desaparecieron por completo, su intensidad disminuyó. Las formas más sencillas y funcionales cobraron protagonismo, sobre todo a través de sistemas de mobiliario prefabricado y producido en serie, así como de muebles de cocina modulares. La estandarización y la modularidad se convirtieron en principios de diseño fundamentales. En cuanto al uso de materiales, la diversificación se hizo más evidente, con laminados, acrílico, cristal, acero inoxidable, paletas de colores pastel y vivos, cenefas de papel pintado y elementos de iluminación empotrados que reflejaban un enfoque de diseño pluralista. En conclusión, el estudio demuestra que los interiores de las viviendas en Turquía durante las décadas de 1980 y 1990 se reproducían a través de representaciones mediáticas en relación directa con las transformaciones socioeconómicas y culturales de la época. Al examinar las revistas de decoración y estilo de vida como fuentes primarias, esta investigación ofrece una contribución original a la literatura sobre arquitectura de interiores, proporcionando un marco tanto visual como conceptual para comprender la relación entre los medios de comunicación, la cultura de consumo y la configuración de los interiores de las viviendas. Además, al establecer un modelo analítico comparativo entre ambas décadas, el estudio aporta una referencia teórica y metodológica para futuras investigaciones que aborden los interiores de la época y la relación entre los medios de comunicación y el espacio.

结构化摘要：

20世纪80年代和90年代，无论是土耳其还是全球范围内，都经历了政治、社会、经济和文化等多层面的转型，深刻重塑了社会面貌。这一时期以向新自由主义经济政策的转型和全球化的加速为特征，技术进步与大众传媒的多样化显著影响了日常生活实践、消费模式以及空间生产过程。消费成为社会生活的核心，并被广泛视为特权与进步的象征。在此背景下，品牌商品、进口商品和奢侈品，以及陈列着此类商品的空间，都被视为地位与现代性的物质标志（Üstün & Tutal, 2008, 第263–264页）。这一转变表明，空间不再仅仅被理解为物理环境，而是日益被视为通过媒体生成的符号和图像所构建的表征场域。媒体渠道的激增、电视进入家庭生活以及杂志行业的扩张，在传播这种理想生活方式方面发挥了决定性作用。通过媒体传播的文字和视觉材料，住宅内部空间被重新定位为表征空间。正如阿埃多·朱里（2020，第5页）所指出的，媒体生成的图像通过将室内空间从其物理和私密边界延伸至公开传播的视觉领域，促进了室内空间的媒介化。在此框架下，本研究旨在考察20世纪80年代和90年代的社会经济与文化转型如何体现在土耳其住宅内部空间的表征中，以及当时的装饰与生活方式杂志通过家具、固定装置、材料、色彩及风格偏好构建了哪些空间趋势。本研究旨在通过期刊中的表征与话语，分析这二十年间土耳其住宅室内空间的形成过程。研究采用定性研究框架，以文献分析作为主要数据收集方法。为构建符合研究问题的样本，采用了分层目的性抽样策略。在此框架下，1980年代和1990年代构成第一层，而住宅内部的空间子单元——即客厅、厨房、卧室、儿童房和浴室——则构成第二层。这种配置使得对这两个十年间室内空间形态的形成进行比较分析成为可能。作为主要数据来源，研究考察了期刊杂志上刊载的与住宅项目相关的视觉材料、文本叙述及广告。在此研究中，杂志并非仅被视为提供装饰建议的出版物，而是被视为构建消费象征秩序并传播“理想家园”话语的文化中介（Öncü，2010，第90–92页）。针对1980年代，分析了《Ev Dekorasyon》和《Ev & Ofis》两本杂志；针对1990年代，则纳入了《Vizyon Dekorasyon》、《Home Art》、《Mutfak & Banyo Dekorasyon》和《Maison Française》，这反映了该十年间设计类出版物在数量和质量上的扩张。所选住宅室内单元根据空间组织、家具和材料等类别进行了系统考察。通过这一分析框架，对这两个十年间的异同进行了比较评估。研究结果表明，连续性与转型共同构成了1980年代和1990年代住宅室内空间形成的特征。首先，很明显的是，在这两个十年中，家庭空间和家庭生活的重要性日益凸显。在1980年代，住宅室内空间主要围绕表现、秩序、地位和声望来塑造。这一状况印证了钱伯斯（Chambers, 2020）的论点：家不再仅仅是庇护所，而是日益成为一个不断更新和升级的项目（Rose, 1992，引自钱伯斯，2020，第10页）。在此期间，住宅室内空间在生产、消费和媒体的动态中承担起象征性角色，转变为以形象为导向的展示空间。20世纪80年代的空间布局通常具有清晰界定的功能边界，但随着生活方式的变迁以及新家具和固定装置的引入，这种布局开始呈现多样化趋势。值得注意的是，高收入家庭客厅中普遍出现了美式吧台和壁炉。家具偏好体现了后现代与折衷主义的特征，其标志包括雕花胡桃木家具套件、黄铜装饰细节、拱形过渡结构、水晶吊灯以及满墙式固定橱柜。常用的材料包括胡桃木和橡木贴面、大理石台面、漆面和福米卡饰面、印花壁纸、陶瓷地砖、满铺地毯以及马利地板。相比之下，20世纪90年代见证了空间布局向更灵活、更注重功能性的方向逐步转变，各空间单元之间的界限也变得更加模糊。尽管后现代主义倾向并未完全消失，但其强度已有所减弱。更简约、更实用的形式开始占据主导地位，这主要体现在批量生产的现成家具系统和模块化厨房单元上。标准化和模块化成为了核心设计原则。在材料应用方面，多样化趋势愈发明显：层压板、亚克力、玻璃、不锈钢、柔和色调与鲜艳色调的配色方案、壁纸边饰以及嵌入式照明元素，共同体现了多元化的设计理念。总而言之，本研究表明，20世纪80年代至90年代土耳其的住宅室内空间，是通过媒体表征再现的，这与该时期的社会经济及文化转型直接相关。通过将装饰与生活方式杂志作为主要资料进行考察，本研究为室内建筑学文献做出了原创性贡献，为理解媒体、消费文化与住宅室内空间形成之间的关系提供了视觉与概念双重框架。此外，通过建立这两个十年间的比较分析模型，本研究为未来针对特定时期室内空间及媒体与空间关系的研究提供了理论和方法论参考。

Структурированное Резюме:

1980-е и 1990-е годы выделяются как период многогранных политических, социальных, экономических и культурных преобразований как в Турции, так и во всем мире, которые коренным образом изменили облик общества. В этот период, отмеченный переходом к неолиберальной экономической политике и ускорением глобализации, технологический прогресс и диверсификация средств массовой информации оказали значительное влияние на повседневную жизнь, модели потребления и процессы формирования пространства. Потребление стало центральным элементом общественной жизни и широко воспринималось как подтверждение привилегий и прогресса. В этом контексте брендовые, импортные и роскошные товары, а также пространства, обставленные такими предметами, воспринимались как материальные индикаторы статуса и современности (Üstün & Tutal, 2008, с. 263–264). Эта трансформация свидетельствует о том, что пространство перестало восприниматься исключительно как физическая среда и все в большей степени рассматривалось как поле репрезентации, структурируемое с помощью знаков и образов, генерируемых СМИ. Распространение медиаканалов, проникновение телевидения в быт и рост журнальной индустрии сыграли решающую роль в популяризации этого желанного образа жизни. Благодаря письменным и визуальным материалам, распространяемым СМИ, интерьеры жилых помещений приобрели новый статус пространств репрезентации. Как утверждает Аэдо Джури (2020, с. 5), образы, создаваемые СМИ, способствовали медиатизации интерьера, выводя его за пределы физических и частных границ в сферу публичного визуального оборота. В этих рамках настоящее исследование направлено на изучение того, как социально-экономические и культурные преобразования 1980-х и 1990-х годов нашли отражение в представлениях о жилых интерьерах в Турции и какие пространственные тенденции формировались посредством мебели, оборудования, материалов, цветовой гаммы и стилистических предпочтений в журналах по декору и стилю жизни того периода. Цель исследования — проанализировать формирование интерьеров жилых помещений в Турции в течение этих двух десятилетий через призму изображений и дискурсов, представленных в периодических изданиях. Исследование было построено в рамках качественного подхода. В качестве основного метода сбора данных использовался анализ документов. Для формирования выборки, соответствующей исследовательским вопросам, была применена стратегия стратифицированной целенаправленной выборки. В этой структуре 1980-е и 1990-е годы составили первый слой, а пространственные подразделы жилого интерьера — а именно гостиная, кухня, спальня, детская комната и ванная комната — сформировали второй слой. Такая конфигурация позволила провести сравнительный анализ формирования интерьеров на протяжении двух десятилетий. В качестве основных источников данных были изучены визуальные материалы, текстовые описания и рекламные объявления, связанные с жилищными проектами, опубликованные в периодических журналах. На данном этапе журналы рассматривались не просто как издания, предлагающие советы по декору, а скорее как культурные посредники, которые конструировали символический порядок потребления и распространяли дискурс об «идеальном доме» (Öncü, 2010, с. 90–92). Для 1980-х годов были проанализированы журналы Ev Dekorasyon и Ev & Ofis; для 1990-х годов — Vizyon Dekorasyon, Home Art, Mutfak & Banyo Dekorasyon и Maison Française, что отражает количественное и качественное расширение изданий, ориентированных на дизайн, в течение этого десятилетия. Выбранные интерьеры жилых помещений были систематически изучены по категориям пространственной организации, мебели и материалов. С помощью этой аналитической рамки были сравнительно оценены сходства и различия между этими двумя десятилетиями. Результаты исследования показывают, что формирование интерьеров жилых помещений в 1980-х и 1990-х годах характеризовалось как преемственностью, так и трансформацией. Во-первых, стало очевидным, что домашнее пространство и домашняя жизнь приобретали все большее значение в обоих десятилетиях. В 1980-х годах интерьеры жилых помещений формировались преимущественно вокруг представления, порядка, статуса и престижа. Эта ситуация подтверждает аргумент Чемберса (2020), согласно которому дом перестал быть просто убежищем и все в большей степени превращался в постоянно обновляемый и модернизируемый проект (Роуз, 1992, цит. по: Чемберс, 2020, с. 10). В этот период интерьеры жилых помещений приобрели символическую роль в динамике производства, потребления и средств массовой информации, превратившись в ориентированные на образ пространства демонстрации. Пространственная организация в 1980-х годах в целом демонстрировала чётко определённые функциональные границы, однако начала диверсифицироваться под влиянием меняющихся практик образа жизни и внедрения новой мебели и оборудования. Особого внимания заслуживает повсеместное присутствие американских барных стоек и каминов в гостиных домовладельцев с высоким уровнем дохода. Предпочтения в мебели отражали постмодернистский и эклектичный характер, который выражался в использовании резных мебельных гарнитуров из ореха, латунных деталей, арочных переходов, хрустальных люстр и встроенной мебели от стены до стены. Среди предпочтительных материалов были шпон ореха и дуба, мраморные поверхности, лакированные и «Формика»-покрытия, узорчатые обои, керамическая плитка, ковровое покрытие от стены до стены и напольное покрытие «Марли». Напротив, 1990-е годы стали свидетелями постепенного сдвига в сторону более гибкой и функционально ориентированной организации пространства, поскольку связи между отдельными зонами стали более проницаемыми. Хотя постмодернистские тенденции не исчезли полностью, их интенсивность снизилась. На первый план вышли более простые и функциональные формы, в частности благодаря серийно производимым готовым мебельным системам и модульным кухонным блокам. Стандартизация и модульность стали основными принципами дизайна. Что касается использования материалов, то стало более заметным их разнообразие: ламинат, акрил, стекло, нержавеющая сталь, пастельные и яркие цветовые палитры, обойные бордюры и встроенные элементы освещения отражали плюралистический подход к дизайну. В заключение, исследование демонстрирует, что интерьеры жилых помещений в Турции в 1980-х и 1990-х годах воспроизводились через медийные образы в прямой связи с социально-экономическими и культурными преобразованиями того периода. Изучая журналы по декору и стилю жизни в качестве первоисточников, данное исследование вносит оригинальный вклад в литературу по архитектуре интерьера, предоставляя как визуальную, так и концептуальную основу для понимания взаимосвязи между СМИ, культурой потребления и формированием интерьеров жилых помещений. Кроме того, создав сравнительно-аналитическую модель для этих двух десятилетий, исследование вносит теоретический и методологический вклад в будущие исследования, посвященные интерьерам того периода и взаимосвязи между СМИ и пространством.

संरचित सारांश:

1980 और 1990 का दशक तुर्की और वैश्विक स्तर पर बहु-स्तरीय राजनीतिक, सामाजिक, आर्थिक और सांस्कृतिक परिवर्तनों की एक अवधि के रूप में सामने आता है, जिसने समाज को गहराई से नया आकार दिया। इस अवधि के दौरान, जो नव-उदारवादी आर्थिक नीतियों में बदलाव और वैश्वीकरण में तेजी से चिह्नित थी, तकनीकी प्रगति और जन माध्यमों के विविधीकरण ने दैनिक जीवन की प्रथाओं, उपभोग के पैटर्न और स्थानिक उत्पादन प्रक्रियाओं को महत्वपूर्ण रूप से प्रभावित किया।

उपभोग सामाजिक जीवन का केंद्र बन गया और इसे विशेषाधिकार और प्रगति की पुष्टि के रूप में व्यापक रूप से स्वीकार किया गया। इस संदर्भ में, ब्रांडेड, आयातित और विलासितापूर्ण उत्पादों को, साथ ही ऐसी वस्तुओं से सुसज्जित स्थानों को, स्थिति और आधुनिकता के भौतिक संकेतक के रूप में देखा गया (Üstün & Tutal, 2008, पृ. 263–264)। यह परिवर्तन दर्शाता है कि स्थान को अब केवल एक भौतिक परिवेश के रूप में नहीं बल्कि मीडिया-निर्मित संकेतों और छवियों के माध्यम से संरचित एक प्रतिनिधि क्षेत्र के रूप में तेजी से समझा जाने लगा। मीडिया चैनलों का प्रसार, घरेलू जीवन में टेलीविजन का प्रवेश, और पत्रिका उद्योग का विस्तार इस वांछित जीवन शैली को फैलाने में एक निर्णायक भूमिका निभाई। मीडिया द्वारा प्रसारित लिखित और दृश्य सामग्रियों के माध्यम से, आवास के अंदरूनी हिस्सों को प्रतिनिधित्व के स्थानों के रूप में पुनर्स्थापित किया गया। जैसा कि एडो जूरी (2020, पृ. 5) तर्क देते हैं, मीडिया-निर्मित छवियों ने आंतरिक स्थान को उसकी भौतिक और निजी सीमाओं से परे सार्वजनिक रूप से प्रसारित होने वाले दृश्य क्षेत्र में विस्तारित करके इसके मीडियाकरण में योगदान दिया। इस रूपरेखा के भीतर, वर्तमान अध्ययन यह जांचने का प्रयास करता है कि 1980 और 1990 के दशक के सामाजिक-आर्थिक और सांस्कृतिक परिवर्तनों का तुर्की में आवासीय इंटीरियर के प्रतिनिधित्व में कैसे प्रतिबिंबित हुआ और उस अवधि के फर्नीचर, फिक्स्चर, सामग्री, रंग और सजावट तथा जीवनशैली पत्रिकाओं में शैलीगत प्राथमिकताओं के माध्यम से कौन सी स्थानिक प्रवृत्तियाँ निर्मित हुईं। इस अध्ययन का उद्देश्य इस दो दशकों के दौरान तुर्की में आवास के आंतरिक भागों के निर्माण का विश्लेषण, उस समय के पत्रिकाओं में प्रस्तुत प्रस्तुतियों और विमर्शों के माध्यम से करना है। यह शोध एक गुणात्मक शोध ढांचे के भीतर तैयार किया गया था। दस्तावेज़ विश्लेषण को प्राथमिक डेटा संग्रह तकनीक के रूप में नियोजित किया गया था। शोध प्रश्नों के अनुरूप एक नमूना स्थापित करने के लिए, एक स्तरीकृत उद्देश्यपूर्ण नमूनाकरण रणनीति अपनाई गई। इस संरचना में, 1980 और 1990 का दशक पहला स्तर था, जबकि आवास के आंतरिक हिस्सों के स्थानिक उप-इकाइयाँ—अर्थात् बैठक कक्ष, रसोई, शयनकक्ष, बच्चों का कमरा और बाथरूम—दूसरा स्तर थीं। इस विन्यास ने दोनों दशकों में आंतरिक संरचनाओं की तुलनात्मक विश्लेषण को सक्षम बनाया। प्राथमिक डेटा स्रोतों के रूप में, समकालीन पत्रिकाओं में प्रकाशित आवास परियोजनाओं से संबंधित दृश्य सामग्री, पाठ्य कथाओं और विज्ञापनों की जांच की गई। इस बिंदु पर, पत्रिकाओं को केवल सजावटी सुझाव देने वाले प्रकाशनों के रूप में नहीं देखा गया; बल्कि, उनका मूल्यांकन सांस्कृतिक मध्यस्थों के रूप में किया गया जिन्होंने उपभोग के प्रतीकात्मक क्रम का निर्माण किया और "आदर्श घर" (Ideal Home) के विमर्श को प्रसारित किया (Öncü, 2010, पृ. 90–92)। 1980 के दशक के लिए, एव डेकोरेशन और एव & ऑफिस पत्रिकाओं का विश्लेषण किया गया; 1990 के दशक के लिए, विज़न डेकोरेशन, होम आर्ट, मुतफ़क़ & बाण्यो डेकोरेशन, और मेज़ोन फ्रेंसेज़ को शामिल किया गया, जो इस दशक के दौरान डिज़ाइन-उन्मुख प्रकाशनों के मात्रात्मक और गुणात्मक विस्तार को दर्शाता है। चयनित आवासीय इंटीरियर इकाइयों की स्थानिक संगठन, फर्नीचर और सामग्रियों की श्रेणियों के अनुसार व्यवस्थित रूप से जांच की गई। इस विश्लेषणात्मक ढांचे के माध्यम से, दोनों दशकों के बीच समानताओं और असमानताओं का तुलनात्मक मूल्यांकन किया गया। निष्कर्ष बताते हैं कि 1980 और 1990 के दशकों में आवासीय इंटीरियर के निर्माण की विशेषता निरंतरता और परिवर्तन दोनों थे। सबसे पहले, यह स्पष्ट हुआ कि दोनों दशकों में घरेलू स्थान और गृह जीवन को बढ़ती हुई महत्वपूर्णता मिली। 1980 के दशक में, आवासीय इंटीरियर मुख्य रूप से प्रतिनिधित्व, व्यवस्था, स्थिति और प्रतिष्ठा के इर्द-गिर्द आकार दिए गए थे।

यह स्थिति चैंबर्स (2020) के इस तर्क की पुष्टि करती है कि घर केवल एक आश्रय रहना बंद हो गया और लगातार नवीनीकृत और अद्यतन होने वाली परियोजना बन गया (रोज़, 1992, जैसा कि चैंबर्स, 2020, पृ. 10 में उद्धृत है)। इस अवधि में, आवासीय इंटीरियर ने उत्पादन, खपत और मीडिया की गतिशीलता के भीतर एक प्रतीकात्मक भूमिका निभाई, और प्रदर्शन के लिए छवि-उन्मुख स्थानों में बदल गए। 1980 के दशक में स्थानिक संगठन में आम तौर पर स्पष्ट रूप से परिभाषित कार्यात्मक सीमाएँ थीं, फिर भी यह बदलती जीवनशैली की प्रथाओं और नए फर्नीचर और फिक्स्चर को शामिल करने के माध्यम से विविधता लाने लगा। उच्च-आय वाले लिविंग रूम में अमेरिकी बार यूनिट्स और फायरप्लेस की व्यापक उपस्थिति विशेष रूप से उल्लेखनीय है। फर्नीचर की पसंद में एक उत्तर-आधुनिक और विविध चरित्र झलकता था, जिसकी पहचान नक्काशीदार अखरोट के फर्नीचर सेट, पीतल के विवरण, मेहराबदार संक्रमण, क्रिस्टल झूमर और दीवार से दीवार तक फैली स्थिर अलमारियाँ थीं। सामग्री की पसंद में अखरोट और ओक विनियर, संगमरमर की सतहें, लैकेर्ड और फॉर्मिका फिनिश, पैटर्न वाले वॉलपेपर, सिरेमिक टाइलें, दीवार-से-दीवार तक कालीन, और मार्ले फ्लोरिंग शामिल थे। इसके विपरीत, 1990 के दशक में एक अधिक लचीले और कार्य-उन्मुख स्थानिक संगठन की ओर एक क्रमिक बदलाव देखा गया, क्योंकि इकाइयों के बीच के संबंध अधिक पारगम्य हो गए। हालांकि उत्तर-आधुनिक प्रवृत्तियाँ पूरी तरह से समाप्त नहीं हुईं, लेकिन उनकी तीव्रता कम हो गई। सरल और अधिक कार्यात्मक रूपों को प्रमुखता मिली, विशेष रूप से बड़े पैमाने पर उत्पादित, तैयार-निर्मित फर्नीचर प्रणालियों और मॉड्यूलर किचन यूनिट्स के माध्यम से। मानकीकरण और मॉड्यूलरिटी केंद्रीय डिजाइन सिद्धांत बन गए। सामग्री के उपयोग के मामले में, विविधीकरण अधिक स्पष्ट हो गया, जिसमें लैमिनेट, एक्रिलिक, कांच, स्टेनलेस स्टील, पेस्टल और जीवंत रंग पैलेट, वॉलपेपर बॉर्डर, और रीसेस्ड लाइटिंग तत्व एक बहुलवादी डिजाइन दृष्टिकोण को दर्शाते थे। निष्कर्षतः, यह अध्ययन दर्शाता है कि 1980 और 1990 के दशक के दौरान तुर्की में आवासीय इंटीरियर, उस अवधि के सामाजिक-आर्थिक और सांस्कृतिक परिवर्तनों के सीधे संबंध में मीडिया प्रस्तुतियों के माध्यम से पुन: प्रस्तुत किए गए थे। सजावट और जीवनशैली पत्रिकाओं को प्राथमिक स्रोतों के रूप में जांचकर, यह शोध इंटीरियर आर्किटेक्चर साहित्य में एक मौलिक योगदान देता है, जो मीडिया, उपभोग संस्कृति और आवासीय इंटीरियर निर्माण के बीच संबंध को समझने के लिए एक दृश्य और वैचारिक रूपरेखा दोनों प्रदान करता है।

इसके अलावा, दोनों दशकों के बीच एक तुलनात्मक विश्लेषणात्मक मॉडल स्थापित करके, यह अध्ययन उस भविष्य के शोध के लिए एक सैद्धांतिक और पद्धतिगत संदर्भ प्रदान करता है जो उस युग के आंतरिक हिस्सों और मीडिया-स्थान संबंध को संबोधित करता है।