Abstract

Bu çalışma, 2013-2024 döneminde Türkiye’de çay ve kahve tüketim dinamiklerini ekonomik göstergeler, kültürel sermaye ve tat hiyerarşisi perspektifinden incelemektedir. Araştırmada Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) ve Tarım ve Orman Bakanlığı’nın yayımladığı resmi veriler kullanılarak çay ihracatı ve kahve ithalatındaki yıllık değişim eğilimleri, alt kalemlerdeki yapısal dönüşümler ve karşılanabilirlik endeksleri analiz edilmiştir. Bulgular, kahve ithalatının 2013 yılında 103 milyon ABD dolarından 2024 yılında 497 milyon ABD dolarına yükseldiğini; buna karşın çay ihracatının aynı dönemde 20-30 milyon dolar aralığında seyrettiğini göstermektedir. Kahve ithalatının çay ihracatına oranı 2013’te 5 iken 2024’te 17’ye çıkmıştır. Alt kalem analizleri, kahvede kavrulmuş ürünlerin (GTİP 0901.21) payının arttığını, çayda ise dökme ürünlerin (GTİP 0902.30) azaldığını ortaya koymaktadır. Karşılanabilirlik endeksi sonuçları, 2013’te bir asgari ücretle 600 kg çay alınabilirken 2024’te bu miktarın 1000 kg’ın üzerine çıktığını; kahvede ise 110 kg’dan 105 kg’a gerilediğini göstermektedir. Bu fark, kahvenin Türkiye’de giderek seçkinleşen ve sembolik bir tüketime, çayın ise yerli üretime dayalı kitlesel bir içecek kimliğine dönüştüğünü ortaya koymaktadır. Çayın düşük fiyat elastikiyeti, onu toplumun her kesimince erişilebilir kılarken; kahve, ithalata dayalı yapısı ve artan birim fiyatları nedeniyle küresel tüketim kültürünün statüsel bir göstergesi haline gelmiştir. Bu ikili yapı, tat hiyerarşisinin göstergeler ile kültürel sermaye arasındaki kesişiminde yeni bir toplumsal ayrışma biçimi üretmektedir. Bu farklılaşma, Bourdieu’nün habitus ve kültürel sermaye kavramları çerçevesinde, ekonomik erişilebilirlik ile tat hiyerarşisi arasındaki ilişkiyi yansıtmaktadır. Çalışmanın Türkiye’nin gastronomik içecek kültüründe çay ve kahvenin ekonomik erişilebilirlikten kültürel kimlik inşasına uzanan dönüşümünü çok boyutlu biçimde açıklayarak alanyazına özgün ve güncel bir katkı sunacağı düşünülmektedir.

Abstract

This study examines the dynamics of tea and coffee consumption in Türkiye between 2013 and 2024 from the perspectives of economic indicators, cultural capital, and taste hierarchy. Using official data published by the Turkish Statistical Institute (TÜİK) and the Ministry of Agriculture and Forestry, the research analyzes annual trends in tea exports and coffee imports, structural transformations in sub-categories, and affordability indices. The findings reveal that coffee imports increased from USD 103 million in 2013 to USD 497 million in 2024, whereas tea exports remained between USD 20 and 30 million during the same period. The ratio of coffee imports to tea exports rose from 5 in 2013 to 17 in 2024. Sub-category analyses show that the share of roasted coffee products (HS 0901.21) has increased, while bulk tea (HS 0902.30) has declined. According to the affordability index, the amount of tea purchasable with a single minimum wage rose from 600 kg in 2013 to over 1,000 kg in 2024, whereas coffee decreased from 110 kg to 105 kg. This divergence indicates that coffee in Türkiye has evolved into an exclusive and symbolic form of consumption, whereas tea has maintained its identity as a mass beverage based on domestic production. Owing to its low price elasticity, tea remains accessible to all social groups, while coffee-due to its import-dependent structure and rising unit prices-has become a status symbol of global consumer culture. This dual structure produces a new form of social differentiation at the intersection of economic indicators and cultural capital. This differentiation reflects, within the framework of Bourdieu’s concepts of habitus and cultural capital, the relationship between economic accessibility and taste hierarchy. The study is considered to make an original and up-to-date contribution to the literature by comprehensively explaining the transformation of Türkiye’s gastronomic beverage culture from economic accessibility to cultural identity formation.

Structured Abstract:

This study investigates the dynamics of tea and coffee consumption in Türkiye between 2013 and 2024, emphasising the intersection of economic indicators, cultural capital, and taste hierarchy. The research aims to explain how these two beverages – deeply embedded in Türkiye’s gastronomic and cultural identity – reflect broader processes of social differentiation. Within the theoretical framework of Pierre Bourdieu’s Distinction (1984), the concepts of habitus and cultural capital are used to interpret the symbolic transformation of consumption patterns. Tea, as a historically domestic and collective beverage, and coffee, as a globally commodified and individualised experience, constitute contrasting yet interrelated cultural symbols. The study also examines how shifts in global trade, consumer trends, and income-based accessibility contribute to the reconfiguration of social stratification in Türkiye’s contemporary beverage culture. By linking macroeconomic data to sociocultural interpretation, this research situates everyday beverage preferences within the broader discourse of cultural economy and social identity formation.

The research adopts a quantitative-descriptive and interpretive design based on secondary data analysis. Official datasets published by the Turkish Statistical Institute (TÜİK) and the Ministry of Agriculture and Forestry were examined for the 2013-2024 period. The study analysed tea exports and coffee imports according to their General Tariff and Trade Item Positions (GTIP), focusing on changes in subcategories such as roasted versus unroasted coffee (GTIP 0901.21, 0901.11) and packaged versus loose tea (GTIP 0902.30, 0902.40). To assess accessibility, an affordability index was calculated by comparing product prices with the official minimum wage for each year. This allowed the estimation of the kilograms of tea or coffee purchasable with one monthly minimum wage. The analysis employed comparative trend evaluation and ratio analysis to reveal shifts in affordability, volume, and trade balance. Finally, the results were interpreted through Bourdieu’s framework to connect statistical patterns to symbolic meanings of taste, status, and consumption.

The findings indicate that coffee imports rose dramatically from USD 103 million in 2013 to USD 497 million in 2024, marking a nearly fivefold increase, while tea exports remained between USD 20 and USD 30 million. The ratio of coffee imports to tea exports increased from 5 to 17, reflecting the structural asymmetry between the two commodities. Sub-category data show that roasted coffee (GTIP 0901.21) accounted for an expanding share of imports, signalling a shift toward higher-value, speciality coffee products. Conversely, loose tea exports (GTIP 0902.30) declined as domestic consumption stabilised and price competition intensified. The affordability index revealed that while a minimum wage could purchase approximately 600 kg of tea in 2013, this amount exceeded 1,000 kg by 2024. In contrast, coffee affordability fell slightly – from 110 kg to 105 kg – indicating rising consumer costs. These results collectively suggest a bifurcated consumption pattern: tea remains a widely accessible, culturally embedded beverage, whereas coffee is increasingly positioned as a luxury good associated with urban middle and upper classes.

The study highlights a growing cultural and economic divergence between tea and coffee in Türkiye. Tea, supported by domestic production and low price elasticity, continues to function as a collective social symbol embedded in national routines and hospitality traditions. Coffee, on the other hand, has become a marker of cosmopolitan identity and lifestyle distinction. The rise of “third-wave coffee culture” has transformed coffee consumption into an aesthetic and performative act centred around craftsmanship, individualised taste, and experiential spaces. Coffeehouses now operate as social arenas where cultural capital is displayed through brand preference, brewing knowledge, and spatial aesthetics. This transformation exemplifies how global consumer culture reshapes local habitus, redefining notions of refinement, authenticity, and distinction. Within Bourdieu’s theoretical lens, these findings illustrate that taste hierarchies in Türkiye are not merely economic outcomes but reflections of symbolic power relations mediated through consumption. The interplay of affordability, accessibility, and symbolic prestige creates a layered structure of social differentiation in contemporary Turkish society.

This study provides one of the first integrated analyses linking economic data, consumption practices, and cultural theory within Türkiye’s beverage sector. It contributes to the growing interdisciplinary literature on gastronomic consumption by demonstrating how traditional drinks like tea and modern commodities like coffee can be analysed within the same socio-economic matrix. By operationalising Bourdieu’s concepts of habitus and cultural capital through measurable trade and affordability indicators, the research offers a replicable framework for cultural-economic studies in gastronomy. Furthermore, it extends the concept of taste hierarchy beyond subjective preference, situating it within quantifiable economic structures. The study’s multi-layered interpretation enhances understanding of how everyday consumption mirrors larger structural inequalities and identity formations. Ultimately, this research enriches both gastronomy and cultural studies by revealing the economic underpinnings of symbolic taste and by framing Türkiye’s tea and coffee culture as a lens for exploring the globalisation of consumption and the localisation of class distinction.

Yapılandırılmış Özet:

Bu çalışma, 2013-2024 döneminde Türkiye’de çay ve kahve tüketim dinamiklerini ekonomik göstergeler, kültürel sermaye ve tat hiyerarşisi perspektifinden incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmada çay ve kahvenin dış ticaret yapıları, ekonomik erişilebilirlik düzeyleri ve tüketim kültürü içerisindeki konumları karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir. Çalışmanın temel problemi, Türkiye’de çay ve kahve tüketiminde gözlenen dönüşümün ekonomik göstergeler aracılığıyla ne ölçüde açıklanabileceği ve bu dönüşümün kültürel sermaye ile tat hiyerarşisi çerçevesinde nasıl yorumlanabileceğidir.

Çalışmanın kuramsal temeli Pierre Bourdieu’nün (1984) kültürel sermaye, habitus ve ayrım (distinction) kuramına dayanmaktadır. Bu yaklaşım, tüketim tercihlerini bireysel beğenilerin ötesinde toplumsal konumların ve kültürel sermaye düzeylerinin yansımaları olarak değerlendirmektedir. Ayrıca Naccarato ve LeBesco’nun (2013) gastronomik sermaye yaklaşımından yararlanılarak yiyecek ve içecek tercihlerinin sembolik anlamları ele alınmıştır. Bu çerçevede çay ve kahve, ekonomik erişilebilirlik düzeylerinin yanı sıra toplumsal farklılaşma, kültürel kimlik ve sembolik tüketim göstergeleri olarak değerlendirilmiştir.

Araştırma, nicel araştırma yaklaşımı çerçevesinde tasarlanmış betimsel ve yorumlayıcı bir ikincil veri analizi çalışmasıdır. Çalışmada Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK), Tarım ve Orman Bakanlığı ve ilgili resmî kurumlar tarafından yayımlanan 2013-2024 dönemine ait veriler kullanılmıştır. Kahve için ithalat verileri, çay için ise ihracat verileri analiz edilmiştir. Ürün alt kalemleri GTİP sınıflandırmaları temelinde değerlendirilmiş; kahve ve çay ticaretindeki yapısal değişimler incelenmiştir. Ayrıca yıllık ortalama asgari ücret verileri kullanılarak karşılanabilirlik endeksi hesaplanmış ve bir asgari ücret ile satın alınabilecek çay ve kahve miktarları belirlenmiştir. Elde edilen bulgular trend analizi, oran analizi ve karşılaştırmalı değerlendirme yöntemleriyle yorumlanmıştır.

Araştırma sonuçları, kahve ithalatının 2013 yılında yaklaşık 103 milyon ABD dolarından 2024 yılında 497 milyon ABD dolarına yükseldiğini göstermektedir. Buna karşılık çay ihracatı aynı dönemde yaklaşık 20-30 milyon ABD doları bandında kalmıştır. Kahve ithalatının çay ihracatına oranı 2013 yılında yaklaşık 5 iken 2024 yılında 17’ye yükselmiştir. Alt kalem analizlerinde kahvede kavrulmuş ürünlerin (GTİP 0901.21) payının arttığı, çayda ise dökme ürünlerin (GTİP 0902.30) payının azaldığı belirlenmiştir. Karşılanabilirlik endeksi sonuçlarına göre 2013 yılında bir asgari ücret ile yaklaşık 600 kg çay satın alınabilirken bu miktar 2024 yılında 1000 kg’ın üzerine çıkmıştır. Kahvede ise aynı dönemde satın alınabilir miktar yaklaşık 110 kg’dan 105 kg’a gerilemiştir. Bulgular, çayın ekonomik erişilebilirliğinin güçlendiğini, kahvenin ise ithalata bağımlı yapısı nedeniyle göreli olarak daha maliyetli bir tüketim ürünü hâline geldiğini göstermektedir.

Elde edilen bulgular, Türkiye’de çay ve kahve tüketiminin ekonomik ve kültürel açıdan farklı yönlerde geliştiğini ortaya koymaktadır. Çay, yerli üretime dayalı yapısı ve yüksek erişilebilirliği nedeniyle geniş toplum kesimlerinin gündelik yaşamında yer alan kitlesel bir tüketim pratiği olarak konumunu korumaktadır. Kahve ise özellikle üçüncü dalga kahvecilik kültürünün yaygınlaşmasıyla birlikte deneyim, estetik tercih ve sembolik farklılaşma unsurlarıyla ilişkilendirilen bir tüketim alanına dönüşmektedir. Bulgular, ekonomik erişilebilirlik ile kültürel sermaye arasındaki ilişkinin tat hiyerarşisi çerçevesinde değerlendirilebileceğini göstermektedir. Bu durum, tüketim tercihlerinin yalnızca ekonomik koşullar tarafından değil, aynı zamanda kültürel anlamlar ve sembolik değerler tarafından da şekillendiğine işaret etmektedir.

Çalışma, Türkiye’de çay ve kahve tüketimini ekonomik göstergeler ile kültürel sermaye kuramını birlikte kullanarak inceleyen sınırlı sayıdaki araştırmalardan biridir. Dış ticaret verileri, karşılanabilirlik endeksi ve tüketim kültürü literatürü birlikte değerlendirilerek ekonomik erişilebilirlik ile tat hiyerarşisi arasındaki ilişki açıklanmıştır. Bu yönüyle çalışma, gastronomi sosyolojisi, tüketim kültürü ve kültürel sermaye literatürüne Türkiye örneğinden güncel ve ampirik bulgular sunmaktadır.

ملخص منظم

تستكشف هذه الدراسة ديناميات استهلاك الشاي والقهوة في تركيا بين عامي 2013 و2024، مع التركيز على التقاطع بين المؤشرات الاقتصادية، ورأس المال الثقافي، وتسلسل الأذواق. وتهدف الدراسة إلى توضيح الكيفية التي تعكس بها هاتان المشروبتان – اللتان تتجذران بعمق في الهوية الغذائية والثقافية لتركيا – عمليات التمايز الاجتماعي الأوسع نطاقاً. ضمن الإطار النظري لكتاب «التمييز» (1984) لبيير بورديو، تُستخدم مفاهيم «الهابيتوس» و«رأس المال الثقافي» لتفسير التحول الرمزي لأنماط الاستهلاك. ويشكل الشاي، باعتباره مشروبًا منزليًّا وجماعيًّا تاريخيًّا، والقهوة، باعتبارها تجربة مُسَوَّرة عالميًّا وفرديًّا، رمزين ثقافيين متناقضين لكن مترابطين. كما تبحث الدراسة في كيفية مساهمة التغيرات في التجارة العالمية واتجاهات المستهلكين وإمكانية الوصول بناءً على الدخل في إعادة تشكيل الطبقات الاجتماعية في ثقافة المشروبات المعاصرة في تركيا. ومن خلال ربط البيانات الاقتصادية الكلية بالتفسير الاجتماعي-الثقافي، تضع هذه الدراسة تفضيلات المشروبات اليومية في سياق الخطاب الأوسع للاقتصاد الثقافي وتكوين الهوية الاجتماعية.

وتتبنى الدراسة تصميمًا كميًّا وصفيًّا وتفسيريًّا يستند إلى تحليل البيانات الثانوية. وقد تم فحص مجموعات البيانات الرسمية التي نشرها المعهد التركي للإحصاء (TÜİK) ووزارة الزراعة والغابات للفترة 2013-2024. حللت الدراسة صادرات الشاي وواردات القهوة وفقًا للتعريفة العامة ومواضع البنود التجارية (GTIP)، مع التركيز على التغيرات في الفئات الفرعية مثل القهوة المحمصة مقابل القهوة غير المحمصة (GTIP 0901.21، 0901.11) والشاي المعبأ مقابل الشاي السائب (GTIP 0902.30، 0902.40). ولتقييم مدى إمكانية الحصول على هذه المنتجات، تم حساب مؤشر القدرة على الشراء من خلال مقارنة أسعار المنتجات بالحد الأدنى الرسمي للأجور لكل عام. وقد سمح ذلك بتقدير عدد الكيلوغرامات من الشاي أو القهوة التي يمكن شراؤها براتب شهري واحد يعادل الحد الأدنى للأجور. واستخدم التحليل تقييم الاتجاهات المقارنة وتحليل النسب للكشف عن التغيرات في القدرة على الشراء والحجم والميزان التجاري. وأخيرًا، تم تفسير النتائج من خلال إطار عمل بورديو لربط الأنماط الإحصائية بالمعاني الرمزية للذوق والمكانة الاجتماعية والاستهلاك.

تشير النتائج إلى أن واردات القهوة ارتفعت بشكل كبير من 103 ملايين دولار أمريكي في عام 2013 إلى 497 مليون دولار أمريكي في عام 2024، مما يمثل زيادة بنحو خمسة أضعاف، في حين ظلت صادرات الشاي تتراوح بين 20 و30 مليون دولار أمريكي. وزادت نسبة واردات القهوة إلى صادرات الشاي من 5 إلى 17، مما يعكس عدم التناسق الهيكلي بين السلعتين. وتُظهر بيانات الفئات الفرعية أن القهوة المحمصة (GTIP 0901.21) استحوذت على حصة متزايدة من الواردات، مما يشير إلى تحول نحو منتجات القهوة المتخصصة ذات القيمة الأعلى. وعلى العكس من ذلك، انخفضت صادرات الشاي السائب (GTIP 0902.30) مع استقرار الاستهلاك المحلي واشتداد المنافسة السعرية. وكشف مؤشر القدرة على الشراء أنه في حين كان الحد الأدنى للأجور يكفي لشراء حوالي 600 كجم من الشاي في عام 2013، فقد تجاوزت هذه الكمية 1,000 كجم بحلول عام 2024. وفي المقابل، انخفضت القدرة على شراء القهوة انخفاضاً طفيفاً – من 110 كجم إلى 105 كجم – مما يشير إلى ارتفاع التكاليف على المستهلك. تشير هذه النتائج مجتمعةً إلى نمط استهلاك منقسم: يظل الشاي مشروبًا متاحًا على نطاق واسع ومتجذرًا ثقافيًّا، في حين يُنظر إلى القهوة بشكل متزايد على أنها سلعة فاخرة مرتبطة بالطبقات الوسطى والعليا في المدن.

تسلط الدراسة الضوء على تباين ثقافي واقتصادي متزايد بين الشاي والقهوة في تركيا. ويستمر الشاي، مدعومًا بالإنتاج المحلي وانخفاض مرونة الأسعار، في العمل كرمز اجتماعي جماعي متأصل في الروتين الوطني وتقاليد الضيافة. أما القهوة، فقد أصبحت علامة على الهوية العالمية والتميز في نمط الحياة. وقد أدى صعود «ثقافة القهوة من الموجة الثالثة» إلى تحويل استهلاك القهوة إلى فعل جمالي وأدائي يتمحور حول الحرفية، والذوق الشخصي، والمساحات التجريبية. وأصبحت المقاهي الآن ساحات اجتماعية يُعرض فيها رأس المال الثقافي من خلال تفضيل العلامات التجارية، والمعرفة بتحضير القهوة، وجماليات المكان. ويجسد هذا التحول كيف تعيد ثقافة الاستهلاك العالمية تشكيل «الهبيتوس» المحلي، مع إعادة تعريف مفاهيم الرقي والأصالة والتميز. ومن منظور بورديو النظري، توضح هذه النتائج أن هرميات الذوق في تركيا ليست مجرد نتائج اقتصادية، بل هي انعكاسات لعلاقات القوة الرمزية التي يتوسطها الاستهلاك. ويخلق التفاعل بين القدرة على تحمل التكاليف، وسهولة الوصول، والهيبة الرمزية، بنية متعددة الطبقات للتمايز الاجتماعي في المجتمع التركي المعاصر.

تقدم هذه الدراسة أحد أوائل التحليلات المتكاملة التي تربط بين البيانات الاقتصادية وممارسات الاستهلاك والنظرية الثقافية في قطاع المشروبات التركي. وتساهم في الأدبيات المتعددة التخصصات المتنامية حول الاستهلاك الغذائي من خلال إظهار كيف يمكن تحليل المشروبات التقليدية مثل الشاي والسلع الحديثة مثل القهوة ضمن نفس المصفوفة الاجتماعية-الاقتصادية. من خلال تفعيل مفاهيم بورديو الخاصة بـ«الهابيتوس» و«رأس المال الثقافي» عبر مؤشرات قابلة للقياس تتعلق بالتجارة والقدرة على تحمل التكاليف، تقدم هذه الدراسة إطارًا قابلاً للتكرار للدراسات الثقافية-الاقتصادية في مجال فن الطهي. علاوة على ذلك، فإنها توسع مفهوم التسلسل الهرمي للذوق ليتجاوز التفضيل الذاتي، وتضعه ضمن هياكل اقتصادية قابلة للقياس الكمي. ويعزز التفسير متعدد المستويات الذي تقدمه الدراسة فهم كيفية انعكاس الاستهلاك اليومي للتفاوتات الهيكلية الأوسع نطاقًا وتشكيلات الهوية. وفي نهاية المطاف، يُثري هذا البحث كل من دراسات فن الطهي والدراسات الثقافية من خلال الكشف عن الأسس الاقتصادية للذوق الرمزي، ومن خلال وضع ثقافة الشاي والقهوة في تركيا كمنظور لاستكشاف عولمة الاستهلاك وتوطين التمييز الطبقي.

Résumé Structuré:

Cette étude examine la dynamique de la consommation de thé et de café en Turquie entre 2013 et 2024, en mettant l’accent sur l’intersection entre les indicateurs économiques, le capital culturel et la hiérarchie des goûts. La recherche vise à expliquer comment ces deux boissons – profondément ancrées dans l’identité gastronomique et culturelle de la Turquie – reflètent des processus plus larges de différenciation sociale. Dans le cadre théorique de l’ouvrage *La Distinction* (1984) de Pierre Bourdieu, les concepts d’habitus et de capital culturel sont utilisés pour interpréter la transformation symbolique des modes de consommation. Le thé, boisson historiquement domestique et collective, et le café, expérience mondialement commercialisée et individualisée, constituent des symboles culturels contrastés mais interdépendants. L’étude examine également comment les évolutions du commerce mondial, les tendances de consommation et l’accessibilité liée aux revenus contribuent à la reconfiguration de la stratification sociale dans la culture contemporaine des boissons en Turquie. En reliant les données macroéconomiques à une interprétation socioculturelle, cette recherche inscrit les préférences quotidiennes en matière de boissons dans le discours plus large de l’économie culturelle et de la formation de l’identité sociale.

La recherche adopte une approche quantitative-descriptive et interprétative fondée sur l’analyse de données secondaires. Les ensembles de données officiels publiés par l’Institut turc de statistique (TÜİK) et le ministère de l’Agriculture et des Forêts ont été examinés pour la période 2013-2024. L’étude a analysé les exportations de thé et les importations de café selon leur position tarifaire générale et leur position de produit commercial (GTIP), en se concentrant sur les évolutions au sein de sous-catégories telles que le café torréfié par opposition au café non torréfié (GTIP 0901.21, 0901.11) et le thé en paquet par opposition au thé en vrac (GTIP 0902.30, 0902.40). Pour évaluer l’accessibilité, un indice d’accessibilité financière a été calculé en comparant les prix des produits au salaire minimum officiel de chaque année. Cela a permis d’estimer le nombre de kilogrammes de thé ou de café pouvant être achetés avec un salaire minimum mensuel. L’analyse a recouru à une évaluation comparative des tendances et à une analyse des ratios afin de mettre en évidence les évolutions en matière d’accessibilité financière, de volume et de balance commerciale. Enfin, les résultats ont été interprétés à travers le cadre théorique de Bourdieu afin de relier les tendances statistiques aux significations symboliques du goût, du statut et de la consommation.

Les résultats indiquent que les importations de café ont considérablement augmenté, passant de 103 millions de dollars en 2013 à 497 millions de dollars en 2024, soit une multiplication par près de cinq, tandis que les exportations de thé sont restées comprises entre 20 et 30 millions de dollars. Le rapport entre les importations de café et les exportations de thé est passé de 5 à 17, reflétant l’asymétrie structurelle entre ces deux produits. Les données par sous-catégorie montrent que le café torréfié (GTIP 0901.21) représentait une part croissante des importations, signalant une évolution vers des produits de café de spécialité à plus forte valeur ajoutée. À l’inverse, les exportations de thé en vrac (GTIP 0902.30) ont diminué à mesure que la consommation intérieure se stabilisait et que la concurrence sur les prix s’intensifiait. L’indice d’accessibilité financière a révélé que, alors qu’un salaire minimum permettait d’acheter environ 600 kg de thé en 2013, cette quantité dépassait les 1 000 kg en 2024. En revanche, l’accessibilité financière du café a légèrement baissé – passant de 110 kg à 105 kg –, ce qui indique une hausse des coûts pour les consommateurs. Ces résultats suggèrent globalement un schéma de consommation bifurqué : le thé reste une boisson largement accessible et ancrée dans la culture, tandis que le café se positionne de plus en plus comme un produit de luxe associé aux classes moyennes et supérieures urbaines.

L’étude met en évidence une divergence culturelle et économique croissante entre le thé et le café en Turquie. Le thé, soutenu par la production nationale et une faible élasticité-prix, continue de fonctionner comme un symbole social collectif ancré dans les routines nationales et les traditions d’hospitalité. Le café, en revanche, est devenu un marqueur d’identité cosmopolite et de distinction de mode de vie. L’essor de la « culture du café de troisième vague » a transformé la consommation de café en un acte esthétique et performatif axé sur le savoir-faire artisanal, les goûts personnalisés et les espaces expérientiels. Les cafés fonctionnent désormais comme des arènes sociales où le capital culturel s’affiche à travers la préférence pour certaines marques, la maîtrise des techniques de préparation et l’esthétique des lieux. Cette transformation illustre comment la culture de consommation mondiale remodèle l’habitus local, redéfinissant les notions de raffinement, d’authenticité et de distinction. Dans la perspective théorique de Bourdieu, ces résultats montrent que les hiérarchies de goût en Turquie ne sont pas simplement des conséquences économiques, mais le reflet de relations de pouvoir symboliques véhiculées par la consommation. L’interaction entre le caractère abordable, l’accessibilité et le prestige symbolique crée une structure à plusieurs niveaux de différenciation sociale dans la société turque contemporaine.

Cette étude constitue l’une des premières analyses intégrées associant données économiques, pratiques de consommation et théorie culturelle au sein du secteur des boissons en Turquie. Elle contribue à la littérature interdisciplinaire en pleine expansion sur la consommation gastronomique en démontrant comment des boissons traditionnelles comme le thé et des produits modernes comme le café peuvent être analysés au sein d’une même matrice socio-économique. En opérationnalisant les concepts d’habitus et de capital culturel de Bourdieu à l’aide d’indicateurs mesurables de commerce et d’accessibilité financière, cette recherche propose un cadre reproductible pour les études politico-économiques en gastronomie. De plus, elle étend le concept de hiérarchie des goûts au-delà de la préférence subjective, en le situant au sein de structures économiques quantifiables. L’interprétation à plusieurs niveaux de cette étude permet de mieux comprendre comment la consommation quotidienne reflète des inégalités structurelles plus larges et la construction des identités. En fin de compte, cette recherche enrichit à la fois la gastronomie et les études culturelles en révélant les fondements économiques du goût symbolique et en présentant la culture du thé et du café en Turquie comme une loupe permettant d’explorer la mondialisation de la consommation et la localisation des distinctions de classe.

Resumen Estructurado:

Este estudio analiza la dinámica del consumo de té y café en Turquía entre 2013 y 2024, haciendo hincapié en la intersección entre los indicadores económicos, el capital cultural y la jerarquía de gustos. La investigación pretende explicar cómo estas dos bebidas —profundamente arraigadas en la identidad gastronómica y cultural de Turquía— reflejan procesos más amplios de diferenciación social. Dentro del marco teórico de *La distinción* (1984) de Pierre Bourdieu, se utilizan los conceptos de habitus y capital cultural para interpretar la transformación simbólica de los patrones de consumo. El té, como bebida históricamente doméstica y colectiva, y el café, como experiencia globalmente mercantilizada e individualizada, constituyen símbolos culturales contrastantes pero interrelacionados. El estudio examina asimismo cómo los cambios en el comercio mundial, las tendencias de consumo y la accesibilidad en función de los ingresos contribuyen a la reconfiguración de la estratificación social en la cultura contemporánea de las bebidas en Turquía. Al vincular los datos macroeconómicos con la interpretación sociocultural, esta investigación sitúa las preferencias cotidianas en materia de bebidas dentro del discurso más amplio de la economía cultural y la formación de la identidad social.

La investigación adopta un diseño cuantitativo-descriptivo e interpretativo basado en el análisis de datos secundarios. Se examinaron conjuntos de datos oficiales publicados por el Instituto Turco de Estadística (TÜİK) y el Ministerio de Agricultura y Silvicultura correspondientes al período 2013-2024. El estudio analizó las exportaciones de té y las importaciones de café según sus posiciones en el Arancel General y en la Clasificación de Productos Comerciales (GTIP), centrándose en los cambios en subcategorías como el café tostado frente al sin tostar (GTIP 0901.21, 0901.11) y el té envasado frente al a granel (GTIP 0902.30, 0902.40). Para evaluar la accesibilidad, se calculó un índice de asequibilidad comparando los precios de los productos con el salario mínimo oficial de cada año. Esto permitió estimar los kilogramos de té o café que se podían adquirir con un salario mínimo mensual. El análisis empleó la evaluación comparativa de tendencias y el análisis de ratios para revelar cambios en la asequibilidad, el volumen y la balanza comercial. Por último, los resultados se interpretaron a través del marco de Bourdieu para relacionar los patrones estadísticos con los significados simbólicos del gusto, el estatus y el consumo.

Los resultados indican que las importaciones de café aumentaron drásticamente, pasando de 103 millones de dólares en 2013 a 497 millones de dólares en 2024, lo que supone un incremento de casi cinco veces, mientras que las exportaciones de té se mantuvieron entre 20 y 30 millones de dólares. La relación entre las importaciones de café y las exportaciones de té aumentó de 5 a 17, lo que refleja la asimetría estructural entre ambos productos básicos. Los datos de las subcategorías muestran que el café tostado (GTIP 0901.21) representó una cuota cada vez mayor de las importaciones, lo que indica un cambio hacia productos de café de especialidad de mayor valor. Por el contrario, las exportaciones de té a granel (GTIP 0902.30) disminuyeron a medida que el consumo interno se estabilizaba y se intensificaba la competencia de precios. El índice de asequibilidad reveló que, mientras que con el salario mínimo se podían comprar aproximadamente 600 kg de té en 2013, esta cantidad superó los 1 000 kg en 2024. Por el contrario, la asequibilidad del café descendió ligeramente —de 110 kg a 105 kg—, lo que indica un aumento de los costes para el consumidor. En conjunto, estos resultados sugieren un patrón de consumo bifurcado: el té sigue siendo una bebida ampliamente accesible y arraigada en la cultura, mientras que el café se posiciona cada vez más como un bien de lujo asociado a las clases media y alta urbanas.

El estudio pone de relieve una creciente divergencia cultural y económica entre el té y el café en Turquía. El té, respaldado por la producción nacional y una baja elasticidad de precios, sigue funcionando como un símbolo social colectivo arraigado en las rutinas nacionales y las tradiciones de hospitalidad. El café, por su parte, se ha convertido en un marcador de identidad cosmopolita y distinción de estilo de vida. El auge de la «cultura del café de tercera ola» ha transformado el consumo de café en un acto estético y performativo centrado en la artesanía, el gusto individualizado y los espacios experienciales. Las cafeterías funcionan ahora como escenarios sociales donde se exhibe el capital cultural a través de la preferencia por las marcas, los conocimientos sobre la preparación y la estética espacial. Esta transformación ejemplifica cómo la cultura de consumo global remodela el habitus local, redefiniendo las nociones de refinamiento, autenticidad y distinción. Desde la perspectiva teórica de Bourdieu, estos hallazgos ilustran que las jerarquías de gusto en Turquía no son meros resultados económicos, sino reflejos de relaciones de poder simbólico mediadas a través del consumo. La interacción entre la asequibilidad, la accesibilidad y el prestigio simbólico crea una estructura en capas de diferenciación social en la sociedad turca contemporánea.

Este estudio ofrece uno de los primeros análisis integrados que vinculan datos económicos, prácticas de consumo y teoría cultural en el sector de las bebidas de Turquía. Contribuye a la creciente literatura interdisciplinar sobre el consumo gastronómico al demostrar cómo bebidas tradicionales como el té y productos modernos como el café pueden analizarse dentro de la misma matriz socioeconómica. Al operacionalizar los conceptos de Bourdieu de «habitus» y «capital cultural» mediante indicadores medibles de comercio y asequibilidad, la investigación ofrece un marco replicable para los estudios socioeconómicos en gastronomía. Además, amplía el concepto de jerarquía del gusto más allá de la preferencia subjetiva, situándolo dentro de estructuras económicas cuantificables. La interpretación en múltiples niveles del estudio mejora la comprensión de cómo el consumo cotidiano refleja desigualdades estructurales más amplias y la formación de identidades. En última instancia, esta investigación enriquece tanto los estudios gastronómicos como los culturales al revelar los fundamentos económicos del gusto simbólico y al enmarcar la cultura del té y el café en Turquía como una lente para explorar la globalización del consumo y la localización de las distinciones de clase.

结构化摘要：

本研究探讨了2013年至2024年间土耳其茶与咖啡消费的动态变化，重点关注经济指标、文化资本与口味等级体系之间的交汇。该研究旨在阐明这两种深深植根于土耳其饮食与文化身份的饮品，如何反映更广泛的社会分化进程。在皮埃尔·布迪厄《区分》（1984）的理论框架下，本研究运用“惯习”和“文化资本”等概念来阐释消费模式的象征性转变。茶作为一种历史悠久的家庭式和集体式饮品，咖啡则作为一种全球商品化且个性化的体验，二者构成了既形成对比又相互关联的文化符号。本研究还探讨了全球贸易的变化、消费趋势以及基于收入的可及性如何促成土耳其当代饮料文化中社会分层的重构。通过将宏观经济数据与社会文化解读相结合，本研究将日常饮料偏好置于文化经济与社会身份建构的更广泛话语之中。

本研究采用基于二手数据分析的定量描述性与解释性研究设计。研究考察了土耳其统计局（TÜİK）和农业与林业部发布的2013-2024年期间官方数据集。本研究根据《总关税及贸易品目分类》（GTIP）对茶叶出口和咖啡进口数据进行了分析，重点关注了烘焙咖啡与未烘焙咖啡（GTIP 0901.21、0901.11）以及包装茶与散装茶（GTIP 0902.30、0902.40）等子类别的变化。为评估可获得性，通过将产品价格与各年度官方最低工资进行对比，计算出了可负担性指数。这使得研究人员能够估算用一个月的最低工资可购买多少公斤茶叶或咖啡。该分析采用了趋势比较评估和比率分析方法，以揭示可负担性、贸易量及贸易平衡的变化。最后，研究结果通过布迪厄的理论框架进行解读，将统计模式与品味、地位及消费的象征意义联系起来。

研究结果表明，咖啡进口额从2013年的1.03亿美元激增至2024年的4.97亿美元，增幅近五倍；而茶叶出口额则始终维持在2000万至3000万美元之间。咖啡进口额与茶叶出口额之比从5上升至17，反映出这两种商品之间的结构性失衡。子类别数据显示，烘焙咖啡（GTIP 0901.21）在进口中的占比持续扩大，这表明市场正向高附加值的精品咖啡产品转变。相反，随着国内消费趋于稳定及价格竞争加剧，散装茶叶（GTIP 0902.30）的出口量出现下滑。可负担性指数显示，2013年最低工资可购买约600公斤茶叶，而到2024年这一数量已超过1,000公斤。相比之下，咖啡的可负担量略有下降——从110公斤降至105公斤——表明消费者成本正在上升。这些结果综合表明，消费模式呈现分化趋势：茶仍是一种广泛普及、植根于文化的饮品，而咖啡则日益被定位为与城市中上层阶级相关的奢侈品。

该研究凸显了土耳其国内茶与咖啡之间日益加剧的文化与经济分化。茶得益于国内生产和较低的价格弹性，继续作为一种集体社会符号，深深植根于国民的日常生活习惯和待客传统之中。另一方面，咖啡已成为国际化的身份标识和生活方式的象征。“第三波咖啡文化”的兴起，将咖啡消费转变为一种以工艺、个性化口味和体验式空间为核心的美学与表演性行为。如今，咖啡馆已成为一种社交场域，人们通过品牌偏好、冲泡知识和空间美学来展示文化资本。这种转变生动地说明了全球消费文化如何重塑地方惯习，从而重新定义了精致、真实与独特等概念。从布迪厄的理论视角来看，这些研究发现表明，土耳其的品味等级制度不仅是经济结果，更是通过消费介导的象征性权力关系的反映。可负担性、可及性与象征性声望之间的相互作用，在当代土耳其社会中构成了多层次的社会分化结构。

本研究是土耳其饮料行业内首批将经济数据、消费实践与文化理论相结合的综合分析之一。它通过展示如何在同一社会经济矩阵中分析茶等传统饮品与咖啡等现代商品，为日益丰富的餐饮消费跨学科文献做出了贡献。通过可测量的贸易和可负担性指标，将布迪厄的“惯习”和“文化资本”概念 operationalised，本研究为美食领域的文化经济研究提供了一个可复现的框架。此外，它将“品味等级”的概念从主观偏好延伸至可量化的经济结构之中。本研究的多层次解读加深了人们对日常消费如何映射更广泛的结构性不平等及身份建构的理解。最终，本研究通过揭示象征性口味的经济基础，并将土耳其的茶与咖啡文化作为探索消费全球化及阶级区分本土化的视角，从而丰富了美食学与文化研究领域。

Структурированное резюме:

В данном исследовании анализируется динамика потребления чая и кофе в Турции в период с 2013 по 2024 год с акцентом на взаимосвязь экономических показателей, культурного капитала и иерархии вкусов. Цель исследования — объяснить, как эти два напитка, глубоко укоренившиеся в гастрономической и культурной идентичности Турции, отражают более широкие процессы социальной дифференциации. В рамках теоретической модели, изложенной в работе Пьера Бурдье «Дистинкция» (1984), понятия «хабитус» и «культурный капитал» используются для интерпретации символической трансформации моделей потребления. Чай, как исторически домашний и коллективный напиток, и кофе, как глобально коммерциализированный и индивидуализированный опыт, представляют собой контрастные, но взаимосвязанные культурные символы. В исследовании также анализируется, как изменения в мировой торговле, потребительские тенденции и доступность, обусловленная уровнем доходов, способствуют перестройке социальной стратификации в современной культуре потребления напитков в Турции. Увязывая макроэкономические данные с социокультурной интерпретацией, данное исследование помещает повседневные предпочтения в выборе напитков в более широкий дискурс культурной экономики и формирования социальной идентичности.

В исследовании используется количественно-описательный и интерпретативный подход, основанный на анализе вторичных данных. Были проанализированы официальные наборы данных, опубликованные Турецким статистическим институтом (TÜİK) и Министерством сельского и лесного хозяйства за период 2013–2024 годов. В ходе исследования был проанализирован экспорт чая и импорт кофе в соответствии с их позициями в Общем тарифном классификаторе (GTIP), при этом особое внимание уделялось изменениям в таких подкатегориях, как обжаренный и необжаренный кофе (GTIP 0901.21, 0901.11) и расфасованный и рассыпной чай (GTIP 0902.30, 0902.40). Для оценки доступности был рассчитан индекс доступности путем сопоставления цен на продукцию с официальной минимальной заработной платой за каждый год. Это позволило оценить количество чая или кофе в килограммах, которое можно приобрести за одну месячную минимальную заработную плату. В ходе анализа использовались сравнительная оценка тенденций и анализ соотношений для выявления изменений в доступности, объемах и торговом балансе. Наконец, результаты были интерпретированы с помощью концептуальной модели Бурдье, чтобы связать статистические закономерности с символическими значениями вкуса, статуса и потребления.

Результаты показывают, что импорт кофе резко вырос со 103 млн долларов США в 2013 году до 497 млн долларов США в 2024 году, что означает почти пятикратное увеличение, в то время как экспорт чая оставался в пределах от 20 до 30 млн долларов США. Соотношение импорта кофе к экспорту чая увеличилось с 5 до 17, что отражает структурную асимметрию между этими двумя товарами. Данные по подкатегориям показывают, что на долю обжаренного кофе (GTIP 0901.21) приходилась растущая доля импорта, что свидетельствует о сдвиге в сторону более дорогостоящих сортов кофе и кофейных продуктов специального назначения. Напротив, экспорт рассыпного чая (GTIP 0902.30) сократился на фоне стабилизации внутреннего потребления и обострения ценовой конкуренции. Индекс доступности показал, что, хотя в 2013 году на минимальную заработную плату можно было приобрести примерно 600 кг чая, к 2024 году этот показатель превысил 1 000 кг. Напротив, доступность кофе слегка снизилась — со 110 кг до 105 кг, — что свидетельствует о росте потребительских расходов. В совокупности эти результаты указывают на раздвоенную структуру потребления: чай остается широко доступным напитком, укоренившимся в культуре, тогда как кофе все чаще позиционируется как предмет роскоши, ассоциирующийся с городскими средним и высшим классами.

Исследование подчеркивает растущее культурное и экономическое расхождение между чаем и кофе в Турции. Чай, опирающийся на внутреннее производство и низкую ценовую эластичность, продолжает выступать в качестве коллективного социального символа, укорененного в национальных обычаях и традициях гостеприимства. Кофе, с другой стороны, стал признаком космополитической идентичности и отличительной черты образа жизни. Рост «культуры кофе третьей волны» превратил потребление кофе в эстетический и перформативный акт, в центре которого находятся мастерство, индивидуализированный вкус и пространства, ориентированные на опыт. Кофейни теперь функционируют как социальные арены, где культурный капитал демонстрируется через предпочтения в брендах, знания о приготовлении и пространственную эстетику. Эта трансформация иллюстрирует, как глобальная потребительская культура перестраивает местный габитус, переопределяя понятия утонченности, аутентичности и отличительности. В рамках теоретической концепции Бурдье эти выводы показывают, что иерархии вкусов в Турции являются не просто экономическими результатами, а отражением символических властных отношений, опосредованных потреблением. Взаимодействие ценовой доступности, доступности и символического престижа создает многослойную структуру социальной дифференциации в современном турецком обществе.

Данное исследование представляет собой один из первых комплексных анализов, связывающих экономические данные, практики потребления и культурную теорию в секторе напитков Турции. Оно вносит вклад в растущую междисциплинарную литературу по гастрономическому потреблению, демонстрируя, как традиционные напитки, такие как чай, и современные товары, такие как кофе, могут анализироваться в рамках одной и той же социально-экономической матрицы. Операционализируя концепции Бурдье «хабитус» и «культурный капитал» с помощью измеримых показателей торговли и доступности, исследование предлагает воспроизводимую рамку для культурно-экономических исследований в области гастрономии. Кроме того, оно расширяет концепцию иерархии вкусов за пределы субъективных предпочтений, помещая её в контекст количественно измеримых экономических структур. Многослойная интерпретация исследования углубляет понимание того, как повседневное потребление отражает более широкие структурные неравенства и процессы формирования идентичности. В конечном итоге данное исследование обогащает как гастрономию, так и культурологию, раскрывая экономические основы символического вкуса и рассматривая культуру чаепития и кофепития в Турции как призму для изучения глобализации потребления и локализации классовых различий.

संरचित सारांश:

यह अध्ययन 2013 और 2024 के बीच तुर्की में चाय और कॉफी की खपत की गतिशीलता की जांच करता है, जिसमें आर्थिक संकेतकों, सांस्कृतिक पूंजी और स्वाद पदानुक्रम के अंतर्संबंध पर जोर दिया गया है। इस शोध का उद्देश्य यह समझाना है कि कैसे ये दो पेय - जो तुर्की की पाक और सांस्कृतिक पहचान में गहराई से निहित हैं - सामाजिक विभेदीकरण की व्यापक प्रक्रियाओं को दर्शाते हैं।

पियरे बوردियू की 'डिस्टिंक्शन' (1984) के सैद्धांतिक ढांचे के भीतर, हबीटस और सांस्कृतिक पूंजी की अवधारणाओं का उपयोग उपभोग पैटर्न के प्रतीकात्मक परिवर्तन की व्याख्या करने के लिए किया जाता है। चाय, एक ऐतिहासिक रूप से घरेलू और सामूहिक पेय, और कॉफी, एक वैश्विक रूप से वस्तु-रूपित और व्यक्तिगत अनुभव, विरोधाभासी फिर भी परस्पर संबंधित सांस्कृतिक प्रतीक हैं। यह अध्ययन यह भी जांचता है कि वैश्विक व्यापार, उपभोक्ता रुझानों और आय-आधारित सुलभता में बदलाव तुर्की की समकालीन पेय संस्कृति में सामाजिक स्तरीकरण के पुनर्गठन में कैसे योगदान करते हैं। स्थूल आर्थिक आंकड़ों को सामाजिक-सांस्कृतिक व्याख्या से जोड़कर, यह शोध दैनिक पेय वरीयताओं को सांस्कृतिक अर्थव्यवस्था और सामाजिक पहचान निर्माण की व्यापक विमर्श के भीतर स्थापित करता है।

यह शोध द्वितीयक डेटा विश्लेषण पर आधारित एक मात्रात्मक-वर्णनात्मक और व्याख्यात्मक डिजाइन अपनाता है। तुर्की सांख्यिकी संस्थान (TÜİK) और कृषि एवं वानिकी मंत्रालय द्वारा प्रकाशित आधिकारिक डेटासेटों की 2013-2024 की अवधि के लिए जांच की गई। अध्ययन ने चाय के निर्यात और कॉफी के आयात का उनके सामान्य शुल्क और व्यापार वस्तु स्थिति (GTIP) के अनुसार विश्लेषण किया, जिसमें भुनी हुई बनाम कच्ची कॉफी (GTIP 0901.21, 0901.11) और पैकेज्ड बनाम ढीली चाय (GTIP 0902.30, 0902.40) जैसी उपश्रेणियों में बदलाव पर ध्यान केंद्रित किया गया। पहुंच का आकलन करने के लिए, प्रत्येक वर्ष के लिए उत्पाद की कीमतों की तुलना आधिकारिक न्यूनतम वेतन से करके एक वहनीयता सूचकांक की गणना की गई। इससे एक मासिक न्यूनतम वेतन से खरीदी जा सकने वाली चाय या कॉफी के किलोग्राम का अनुमान लगाने में मदद मिली। इस विश्लेषण में वहनीयता, मात्रा और व्यापार संतुलन में बदलाव को उजागर करने के लिए तुलनात्मक प्रवृत्ति मूल्यांकन और अनुपात विश्लेषण का उपयोग किया गया। अंत में, सांख्यिकीय पैटर्न को स्वाद, दर्जे और खपत के प्रतीकात्मक अर्थों से जोड़ने के लिए परिणामों की व्याख्या बूर्दियू के ढांचे के माध्यम से की गई।

निष्कर्ष बताते हैं कि कॉफी का आयात 2013 में 103 मिलियन अमेरिकी डॉलर से बढ़कर 2024 में 497 मिलियन अमेरिकी डॉलर हो गया, जो लगभग पांच गुना की वृद्धि को दर्शाता है, जबकि चाय का निर्यात 20 से 30 मिलियन अमेरिकी डॉलर के बीच रहा। कॉफी के आयात और चाय के निर्यात का अनुपात 5 से बढ़कर 17 हो गया, जो इन दोनों वस्तुओं के बीच संरचनात्मक विषमता को दर्शाता है। उप-श्रेणी डेटा से पता चलता है कि भुनी हुई कॉफ़ी (GTIP 0901.21) का आयात में हिस्सा बढ़ रहा था, जो उच्च-मूल्य वाले, विशेष कॉफ़ी उत्पादों की ओर बदलाव का संकेत देता है। इसके विपरीत, ढीली चाय का निर्यात (GTIP 0902.30) घटा, क्योंकि घरेलू खपत स्थिर हुई और मूल्य प्रतिस्पर्धा तेज हुई। सुलभता सूचकांक से पता चला कि जहाँ 2013 में न्यूनतम वेतन से लगभग 600 किलोग्राम चाय खरीदी जा सकती थी, वहीं 2024 तक यह मात्रा 1,000 किलोग्राम से अधिक हो गई। इसके विपरीत, कॉफी की सुलभता में थोड़ी गिरावट आई - 110 किलोग्राम से घटकर 105 किलोग्राम - जो बढ़ती उपभोक्ता लागत को दर्शाता है।

ये परिणाम सामूहिक रूप से एक दोहरे उपभोग पैटर्न का सुझाव देते हैं: चाय एक व्यापक रूप से सुलभ, सांस्कृतिक रूप से अंतर्निहित पेय बनी हुई है, जबकि कॉफी को तेजी से शहरी मध्यम और उच्च वर्गों से जुड़ी एक विलासिता की वस्तु के रूप में स्थापित किया जा रहा है।

यह अध्ययन तुर्की में चाय और कॉफी के बीच बढ़ते सांस्कृतिक और आर्थिक अंतर पर प्रकाश डालता है। घरेलू उत्पादन और कम मूल्य लोचशीलता से समर्थित चाय, राष्ट्रीय दिनचर्या और आतिथ्य परंपराओं में निहित एक सामूहिक सामाजिक प्रतीक के रूप में कार्य करना जारी रखती है।

दूसरी ओर, कॉफ़ी कॉस्मोपॉलिटन पहचान और जीवन शैली के अंतर का एक प्रतीक बन गई है। "थर्ड-वेव कॉफ़ी संस्कृति" के उदय ने कॉफ़ी की खपत को शिल्प कौशल, व्यक्तिगत स्वाद और अनुभवात्मक स्थानों के इर्द-गिर्द केंद्रित एक सौंदर्यपूर्ण और प्रदर्शनकारी कार्य में बदल दिया है। कॉफ़ीहाउस अब सामाजिक रंगमंच के रूप में काम करते हैं जहाँ ब्रांड वरीयता, कॉफ़ी बनाने के ज्ञान और स्थानिक सौंदर्यशास्त्र के माध्यम से सांस्कृतिक पूंजी का प्रदर्शन किया जाता है। यह परिवर्तन इस बात का उदाहरण है कि कैसे वैश्विक उपभोक्ता संस्कृति स्थानीय अभिवृत्ति (habitus) को नया आकार देती है, और परिष्कार, प्रामाणिकता और विशिष्टता की अवधारणाओं को फिर से परिभाषित करती है। बूर्दियू के सैद्धांतिक दृष्टिकोण से, ये निष्कर्ष दर्शाते हैं कि तुर्की में स्वाद की श्रेणियाँ केवल आर्थिक परिणाम नहीं हैं, बल्कि उपभोग के माध्यम से मध्यस्थता वाले प्रतीकात्मक शक्ति संबंधों का प्रतिबिंब हैं। सामर्थ्य, सुलभता और प्रतीकात्मक प्रतिष्ठा का अंतःक्रिया समकालीन तुर्की समाज में सामाजिक भेदभाव की एक बहुस्तरीय संरचना बनाती है।

यह अध्ययन तुर्की के पेय क्षेत्र के भीतर आर्थिक डेटा, उपभोग प्रथाओं और सांस्कृतिक सिद्धांत को जोड़ने वाले पहले एकीकृत विश्लेषणों में से एक प्रदान करता है। यह पाक-उपभोग पर बढ़ते अंतःविषय साहित्य में योगदान देता है, यह प्रदर्शित करके कि चाय जैसे पारंपरिक पेय और कॉफी जैसी आधुनिक वस्तुओं का एक ही सामाजिक-आर्थिक मैट्रिक्स के भीतर कैसे विश्लेषण किया जा सकता है। मापने योग्य व्यापार और सामर्थ्य संकेतकों के माध्यम से बूर्दियू के हबीटस और सांस्कृतिक पूंजी की अवधारणाओं को परिचालित करके, यह शोध गैस्ट्रोनॉमी में सांस्कृतिक-आर्थिक अध्ययनों के लिए एक दोहराने योग्य ढांचा प्रदान करता है। इसके अलावा, यह स्वाद पदानुक्रम की अवधारणा को व्यक्तिपरक पसंद से परे ले जाता है, और इसे मात्रात्मक आर्थिक संरचनाओं के भीतर स्थापित करता है। अध्ययन की बहु-स्तरीय व्याख्या इस बात की समझ को बढ़ाती है कि कैसे दैनिक खपत बड़ी संरचनात्मक असमानताओं और पहचान निर्माणों को दर्शाती है। अंततः, यह शोध प्रतीकात्मक स्वाद की आर्थिक नींव को उजागर करके और तुर्की की चाय और कॉफी संस्कृति को उपभोग के वैश्वीकरण और वर्ग भेद के स्थानीयकरण की खोज के लिए एक माध्यम के रूप में प्रस्तुत करके, गैस्ट्रोनॉमी और सांस्कृतिक अध्ययन दोनों को समृद्ध करता है।