Bu araştırma, çocukluk çağı travmaları ile inançsızlık eğilimi arasındaki ilişkide iç huzurun düzenleyici rolünü incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın gerekçesi, çocukluk çağı travmalarının bireyin psikolojik gelişimi, dini yönelimi ve içsel denge düzeyi üzerinde uzun vadeli etkiler oluşturabilmesi, buna karşın bu değişkenlerin birlikte ele alındığı nicel çalışmaların sınırlı olmasıdır. Bu doğrultuda çalışma, din psikolojisi literatüründe travma ve inançsızlık ilişkisini daha bütüncül bir yaklaşımla ele almayı hedeflemektedir. Araştırma nicel yöntemle, ilişkisel tarama modelinde yürütülmüştür. Araştırma örneklemi 474 katılımcıdan oluşmaktadır; katılımcıların %67.5’i kadın, %32.5’i erkektir ve yaş ortalaması 33.30’dur. Veri toplama aracı olarak Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği, Dindar ve Spiritüel Olmama Ölçeği (DİSOL) ve İç Huzur Ölçeği kullanılmıştır. Kullanılan ölçme araçlarının geçerli ve güvenilir olduğu kabul edilmektedir. Veriler SPSS 26 programında analiz edilmiş; korelasyon analizi ve Hayes PROCESS Macro ile moderasyon analizi uygulanmıştır. Bulgular, çocukluk çağı travmaları ile inançsızlık eğilimi arasında pozitif, çocukluk çağı travmaları ile iç huzur arasında negatif ve inançsızlık eğilimi ile iç huzur arasında negatif yönde anlamlı ilişkiler bulunduğunu göstermiştir. Ayrıca iç huzurun, çocukluk çağı travmaları ile inançsızlık eğilimi arasındaki ilişkide anlamlı bir düzenleyici rol oynadığı belirlenmiştir. Bu durum, iç huzurun koruyucu bir psikolojik kaynak olabileceğini göstermektedir. Sonuç olarak, çocukluk çağı travmalarının inançsızlık eğilimi ile ilişkili olduğu, iç huzurun ise bu ilişkiyi zayıflatan koruyucu bir psikolojik kaynak olarak işlev görebileceği söylenebilir.
This study aims to examine the moderating role of inner peace in the relationship between childhood trauma and the tendency toward unbelief. The rationale of the study is based on the possibility that childhood traumas may have long-term effects on individuals’ psychological development, religious orientation, and inner balance, while quantitative studies addressing these variables together remain limited. The research was conducted using a quantitative method within a relational survey design. The sample of the study consists of 474 participants; 67.5% of the participants are female and 32.5% are male, with a mean age of 33.30. Data were collected using the Childhood Trauma Scale, the Nonreligious–Nonspiritual Scale (DİSOL), and the Inner Peace Scale. The data were analyzed using SPSS 26; correlation analysis and moderation analysis using Hayes PROCESS Macro were conducted. The findings indicated a significant positive relationship between childhood trauma and the tendency toward unbelief, a significant negative relationship between childhood trauma and inner peace, and a significant negative relationship between the tendency toward unbelief and inner peace. In addition, inner peace was found to play a significant moderating role in the relationship between childhood trauma and the tendency toward unbelief. In conclusion, childhood traumas appear to be associated with the tendency toward unbelief, while inner peace may function as a protective psychological resource that weakens this relationship.
By subscribing to E-Newsletter, you can get the latest news to your e-mail.
