Bu çalışmada Bikâî’nin Nazmü’d-Dürer’in’de Ahkâm Ayetlerini Yorumlama Biçimi ve Metodolojik Yaklaşımı konusuna yaklaşımını ve bunun eserine yansımasını ele aldık. Ahkam ayetlerinin yorumlanması, Hz. Peygamber döneminde başlayıp günümüze kadar devam edegelen bir konudur. İlk dönem âlimler arasında ahkama tahsis edilmiş eserler olmamakla birlikte neredeyse her müfessir bu konuyu ilgili ayetler bağlamında eserinde işlemiş, bundan müstağni kalamamıştır. Bikâî’nin tefsiri, ayetler arası tenasüp ve surelerin iç bütünlüğü üzerine yoğunlaşmasıyla tanınmakla birlikte, ahkâm ayetlere yönelik açıklamaları da dikkat çekicidir. Bu bağlamda çalışmanın amacı, Bikâî’nin ahkâm ayetlerine yaklaşımında benimsediği metodolojik ilkeleri, kullandığı kaynakları, rivayet-akıl dengesini ve mezhep tercihini ortaya koymaktır. Bikâî’nin fıkıh usulüne dair genel prensipler, sahabe ve müfessirlerin görüşleri ile Hanefî ve Şâfiî fıkhına dair referanslar da dikkat çeker. Bikâî, ahkâmla ilgili ayetleri tefsir ederken diğer mezhep imamlarının görüşlerine de yer vermekte, ancak Şâfiî mezhebine uygun yorumlara daha fazla ağırlık vermektedir. Bikâî, ahkam konulu ayetleri tefsir ederken ayetleri mezhep görüşleriyle irtibatlandırmaya azami gayret göstermiş ve bu ayetler üzerine birden çok nakilde bulunmuştur. O, bu alanda bu yönüyle özgün yorum ve tespitlere sahiptir. Bu çalışma, Bikâî’nin tefsir anlayışında ahkâm ayetlerinin özel bir yer tuttuğunu ve onun metodolojisinin hem klasik tefsir geleneğiyle uyumlu hem de özgün yönler taşıdığını göstermeyi amaçlamaktadır. Böylece, klasik dönem tefsir geleneğinde ahkâm ayetlerine yönelik yaklaşım çeşitliliği içinde Bikâî’nin özgün katkısı ortaya konulmaktadır.

This study examines Bikâî's approach to the interpretation of jurisprudential verses and his methodological approach in Nazm al-Durar and its reflection in his work. The interpretation of jurisprudential verses is a subject that began in the time of the Prophet Muhammad and has continued to the present day. While there are no works dedicated to jurisprudence among early scholars, almost every exegete has addressed this topic within the context of the relevant verses, and no exceptions have been made. While Bikâî's exegesis is known for its focus on the correlation between verses and the internal integrity of the surahs, his explanations of jurisprudential verses are also noteworthy. In this context, the aim of this study is to reveal the methodological principles Bikâî adopted in his approach to jurisprudential verses, the sources he used, the balance between narration and reason, and his school of thought. Bikâî's general principles of usul al-fiqh, the views of the Companions and commentators, and references to Hanafi and Shafi'i jurisprudence are also noteworthy. While interpreting verses concerning rulings, Bikâî also incorporates the views of imams from other schools of thought, but he places greater emphasis on interpretations consistent with the Shafi'i school of thought. When interpreting verses concerning rulings, Bikâî made every effort to connect them with sectarian views and provided numerous narrations on these verses. In this respect, he possesses original interpretations and observations in this field. This study aims to demonstrate the special place that ruling verses hold in Bikâî's understanding of exegesis and to demonstrate that his methodology is both compatible with the classical exegetical tradition and possesses unique aspects. Thus, Bikâî's unique contribution is demonstrated within the diversity of approaches to ruling verses in the classical-era exegetical tradition.