Taberânî, hadis ilmindeki birikimi, rivayetlere olan titiz yaklaşımı ve metodolojik hassasiyetiyle İslam ilim tarihinde önemli izler bırakmış bir âlimdir. Güçlü hafızası ve geniş rivayet ağı sayesinde hadis ilminin güvenilir isimlerinden biri olarak kabul edilmiş, bu mirası talebeleri aracılığıyla sonraki nesillere başarıyla taşımıştır. Taberânî’nin katkıları sadece hadisle sınırlı kalmamış; kıraat, tefsir ve tarih gibi diğer İslami ilim dallarında da kendini göstermiştir. Hadis ilminde sergilediği metodolojik yaklaşım ve ahlak üzerine derlediği rivayetler, onun İslam ilim geleneğindeki çok yönlü kimliğini ve kalıcı etkisini ortaya koymaktadır. Taberânî’nin bu yönünü yansıtan en önemli çalışmlarından biri de Mekârimü’l-ahlâk adlı eseridir. Kaleme aldığı bu eser, ahlakla ilgili 250 rivâyeti ihtiva etmektedir. Nispeten küçük hacimli bu eser, Müslümanların günlük hayatında ihtiyaç duyduğu temel ahlâk ilkelerini sunmaktadır. Ahlâk konusuna ve bu alanda yapılan çalışmalara tarih boyunca büyük önem verildiği için ve fert veya toplumların olumlu anlamda yükseliş ve gelişimi ahlâkî değerlerle doğrudan ilişkili olduğundan, her dönemde ahlâk üzerine çalışmalar devam etmiştir. Taberânî’nin Mekârimü’l-ahlâk eseri de bu geleneğin önemli bir parçasını oluşturmaktadır. Dolayısıyla makale, ahlâk konularını ele alan önemli bir çalışma olmasından hareketle, bu eserin temel metodolojisini ve Taberânî’nin yöntemini hadis ilmi açısından değerlendirilmesini konu edinmektedir. Bunun yanı sıra, Hz. Peygamber’in sünnetinin ahlâk hadisleri çerçevesinde incelenmesini, Taberânî’nin eserde izlediği yöntemi ortaya koyarak hadis literatürü ve bu sahadaki akademik çalışmalara katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. Makalede, Taberânî’nin eserde tercih ettiği sened kullanımı, metinlerin durumu, hadis çeşitleri ve hadis ilmi bağlamındaki bazı durumları ele almaktadır. Bu vesileyle hadis metinleri incelenerek kullanılan hadislerin/rivâyetlerin sistematiği ortaya konulmuş olacaktır.

Tabarānī was a scholar who left a significant mark on the history of Islamic sciences through his profound knowledge in the field of hadith, his meticulous approach to narrations, and his methodological precision. Owing to his strong memory and extensive network of transmitters, he was recognized as one of the most reliable figures in hadith studies and successfully transmitted this scholarly legacy to subsequent generations through his students. His contributions, however, were not limited to the field of hadith; he also made notable advancements in other Islamic disciplines such as Qur’anic recitation (qirāʾāt), exegesis (tafsīr), and history. The methodological rigor he demonstrated in hadith studies and the narrations he compiled on ethics reflect his multifaceted scholarly identity and enduring impact within the Islamic intellectual tradition. One of the most prominent works that reflects this aspect of Tabarānī’s scholarship is his Makārim al-Akhlāq. This work comprises 250 narrations related to ethics. Despite its relatively concise volume, the work offers essential moral principles required in the daily lives of Muslims. Given the historical significance attached to the subject of ethics and the academic attention it has received over the centuries, studies in this field have consistently been viewed as crucial. Since the development and advancement of both individuals and societies are directly linked to ethical values, scholarship on morality has remained a consistent area of interest across different periods. In this context, Tabarānī’s Makārim al-Akhlāq constitutes a significant part of this longstanding tradition. Accordingly, this article focuses on evaluating the fundamental methodology of Makārim al-Akhlāq and Tabarānī’s scholarly approach from the perspective of hadith studies, based on the significance of the work as a contribution to Islamic ethics. Furthermore, the study aims to examine the ethical sayings of the Prophet within the framework of hadiths, reveal the methodological preferences Tabarānī adopted in this work, and contribute to the broader hadith literature and academic research in the field. Within this scope, the article addresses Tabarānī’s use of isnād, the textual integrity of the narrations, the categorization of the hadiths, and certain aspects of hadith science as they appear in the work. By doing so, the article seeks to shed light on the systematization of the narrations employed and offer a deeper understanding of the structure and scholarly value of the text.