Abstract

Âşıklık geleneğimizin en önemli isimlerinden birisi olan Âşık Veysel Şatıroğlu’nun hayatı, felsefesi, hayata bakış açısı, şiirleri, türküleri ve hatta sazı için dahi birçok çalışma yapılmış durumdadır. Bu çalışmada, Türk halk müziği geleneğinde bulunan kültüre özgü estetiğin Âşık Veysel’de tezahürü ve bu durumun batı estetik anlayışı çerçevesinde ortaya çıkan minimalizme okunması amaçlanmış, Âşık Veysel’in türküleri minimalist müzik perspektifinden ele alınmıştır. Küçük yaşlarda görme duyusunu kaybetmesi birçok görme engellide olduğu gibi Veysel’de de algısal perspektifini işitsel ve bedensel boyutlara taşımıştır. Âşık Veysel müzik sanatına yönlendirilmesiyle birlikte algısal perspektifini kendi estetik deneyimleriyle harmanlayarak türkülerle ve şiirlerle dışa vurmuştur. Algısal yoğunlaşma ve içsellik kavramlarıyla yakından ilişkili olan minimalist estetiğin tezahürü Âşık Veysel’in türkülerinde yansımaktadır. Araştırmadaki yaklaşım 20. Yüzyılda ortaya çıkan minimalist müzik akımının yalınlık, tekrar ve içsel yoğunluk üzerinden işleyen bir estetik tutumunun Âşık Veysel eserlerinde yansımalarını ortaya çıkartmak üzerine kurulmuştur. Bu çalışmanın amacı, Âşık Veysel’i minimalist bir besteci olarak konumlandırmaktan öte, minimalist estetikle örtüşen sezgisel ve algısal bir müzik anlayışının Türk halk müziğindeki özgün örneklerinden biri olarak değerlendirilmesidir. Çalışmada, nitel araştırma yöntemleri tercih edilerek fenomenolojik algı kuramı ve müzik estetiği yaklaşımları doğrultusunda bir analiz yapılmıştır. Âşık Veysel’in türkülerinde ezgisel, ritmik ve sözel yaklaşımlardaki yalınlığın, sadeliğin ve tekrarların Batı estetik kuralları çerçevesinde yorumlanması yanı sıra Türk Halk müziği geleneğinin bir uzantısı olarak geleneği yansıtmasında estetik tercih olarak kullanılması karşılaştırılmıştır.

Abstract

A plethora of studies have been conducted on the life, philosophy, worldview, poems, folk songs, and even the saz performance of Âşık Veysel Şatıroğlu, one of the most notable figures of the Turkish minstrel (âşıklık) tradition. The present study aims to examine the manifestation of culturally specific aesthetics within the Turkish folk music tradition in the works of Âşık Veysel and to interpret this phenomenon through the framework of minimalist aesthetics that emerged within Western aesthetic thought. Consequently, the folk songs of Âşık Veysel are analyzed from the perspective of minimalist music.

Having lost his sense of sight at an early age, as in many visually impaired individuals, Veysel’s perceptual perspective shifted primarily towards auditory and bodily dimensions. With his orientation towards the art of music, he blended this perceptual perspective with his own aesthetic experiences and expressed it through folk songs and poetry. The manifestation of minimalist aesthetics—closely related to the concepts of perceptual concentration and interiority—can be observed in Veysel’s musical expression.

The approach adopted in this research is based on the revelation of the reflections of the aesthetic attitude of minimalist music, which emerged in the twentieth century and operates through simplicity, repetition, and inner intensity, within the works of Âşık Veysel. The aim of this study is not to position Âşık Veysel as a minimalist composer; rather, it seeks to evaluate him as one of the distinctive examples within Turkish folk music whose intuitive and perceptual musical understanding overlaps with minimalist aesthetics.

The present study employs qualitative research methods and conducts an analysis in accordance with phenomenological theories of perception and approaches within the field of music aesthetics. The simplicity, plainness, and repetitive structures found in the melodic, rhythmic, and lyrical dimensions of Âşık Veysel’s folk songs are evaluated within the framework of Western aesthetic principles, while also being compared with their function as aesthetic choices reflecting the continuity of the Turkish folk music tradition.

Structured Abstract:

The music of Âşık Veysel Şatıroğlu may therefore be associated with minimalist aesthetics as an example of simplicity and clarity deeply embedded in the collective memory of Anatolia. The minimalist music perspective adopted in this study does not treat minimalism as a closed category specific to a particular period or geography; rather, it approaches it as an aesthetic attitude operating through simplicity, repetition, limited musical material, and perceptual concentration. This perspective provides an analytical framework for understanding how similar aesthetic intuitions may emerge within different cultural and historical contexts, rather than proposing an anachronistic identification. Thus, the method should be considered an interdisciplinary reading that enables the connection of local aesthetic experiences in folk music studies with contemporary discussions in music aesthetics.

When the folk songs of Âşık Veysel Şatıroğlu are examined in terms of maqam structure, it can be observed that the maqams Hüseyni and Uşşak are used relatively frequently. In addition, the artist often employs descending melodic patterns in his musical performances, creating a dark and melancholic musical atmosphere that primarily serves to reinforce the meaning of the lyrical content (Tutu, 2008, p. 500). According to Coşkun Elçi (2013, p. 51), Veysel generally begins the first line of his poems on relatively higher pitches and then reaches the final (tonic) note by using the scale tones sequentially in the subsequent lines, thereby concluding the melody. This practice enables the emotional or intellectual content of the lyrics to be perceived more intensely by the audience, resulting in an aesthetic harmony and complementarity between the musical structure and the semantic meaning of the text and supporting the intricate relationship between musical expression and semantic content.

An examination of Veysel’s folk songs shows that, apart from a few examples extending beyond several octaves, the vocal range is generally limited to an interval of eight notes. From the perspective of minimalism, this may be interpreted as a deliberate limitation of musical material. One of the most significant elements that emerge when interpreting Veysel’s music from a minimalist perspective is repetition, which appears in melodic motifs and phrases as well as in rhythmic structures. Repetition in Veysel’s folk songs manifests itself not only through the recurrence of identical motifs and phrases but also through sequences that are characteristic of Turkish folk music culture. Thus, repetition is evident in both the melodic and rhythmic structures.

An analysis of Veysel’s folk songs also indicates that he predominantly employed simple rhythmic cycles (usul). The simple and repetitive rhythmic patterns frequently observed in these cycles may be interpreted as a significant expressive device within the context of minimalist aesthetics. Veysel’s simple rhythmic organisation reduces structural complexity and directs the listener’s attention toward the meaning and emotional content of the lyrics. As in the descending nature of the melodic structure, the simplicity of the rhythmic and metric organisation enables the verbal elements to come to the foreground.

In saz (bağlama) performance, Âşık Veysel Şatıroğlu also foregrounded simplicity. Although his tuning system originates from an ancient tradition, it has entered the literature under the name “Veysel tuning” (Veysel Düzeni). In his bağlama performance, virtuosity remains in the background, while the meaning and emotional content carried by the sound are brought to the forefront. In this respect, simplicity transforms from a technical limitation into an aesthetic preference.

The approach of repetition reflected in Veysel’s music is also evident in his poetry. Some of the words he preferred as repetition groups appear directly in his folk songs, while in certain songs words that are not repeated in the original poem are repeated within the musical structure in order to maintain musical unity.

In vocal performance as well, Veysel presents simplicity and clarity, performing his folk songs within his natural vocal range without exaggeration. As in melody, rhythm, modal structure, and bağlama performance, the concepts of simplicity and clarity are also evident in his vocal interpretation. This avoidance of showmanship and exaggeration, similar to the previously discussed elements, aims to foreground the meaning and emotional content of the lyrics rather than technical display or virtuosity.

The findings demonstrate that Aşık Veysel composed his folk songs through a lens of simplicity, characterised by musical economy and repetitive structures. Consequently, the structuring of his melodies within a range that does not exceed an octave, the predominant use of two maqam frameworks, the employment of descending melodic progressions, and the consistent utilisation of repetitions and sequences within both melodic motifs and rhythmic patterns converge with the fundamental philosophy of minimalist aesthetics. Furthermore, the unpretentious performance style and technique observed in both his bağlama playing and vocal delivery reinforce this alignment. Thus, Âşık Veysel's music represents one of the most significant manifestations of 'simplicity' in Anatolian folk music—viewed not as a technical limitation but as a deliberate and conscious aesthetic choice. The aesthetic features observed in the works of Âşık Veysel Şatıroğlu are also consistent with one of the fundamental characteristics of the Turkish folk music tradition: the emphasis on verbal expression. In this respect, the study contributes to a re-evaluation of Veysel both as a folk poet who continued a long-standing tradition and as a musician who intuitively and perceptually inscribed the aesthetic value of simplicity into his works.

Yapılandırılmış Özet:

Âşık Veysel müziğini, Anadolu’nun toplumsal hafızasında yer etmiş bir yalınlık ve sadelik örneği olarak Batı müzik sanatındaki minimalizm estetikle ilişkilendirilen bu çalışma, Âşık Veysel’in eserlerindeki yalınlık, sadelik ve özün ön plana çıktığı estetik yaklaşımı analiz etmeyi amaçlamaktadır. Çalışmada kullanılan minimalist müzik perspektifinde, minimalizm; belirli bir dönem ve coğrafyaya özgü kapalı bir kategori olarak değil; yalınlık, tekrar, sınırlı müzikal malzeme ve algısal yoğunlaşma üzerinden işleyen bir estetik tutum olarak ele alınmaktadır. Bu yaklaşım, anakronik bir özdeşleştirmeden ziyade, farklı kültürel ve tarihsel bağlamlarda benzer estetik sezgilerin nasıl ortaya çıkabildiğini anlamaya yönelik analitik bir çerçeve sunmaktadır. Bu yöntem, halk müziği çalışmalarında yerel estetik deneyimlerin çağdaş müzik estetiği tartışmalarıyla ilişkilendirilmesine imkân tanıyan disiplinlerarası bir okuma önerisi olarak değerlendirilmelidir.

Çalışmada minimalizm, belirli bir coğrafyaya özgü kapalı bir kategori yerine; yalınlık, tekrar ve sınırlı müzikal malzeme üzerinden işleyen evrensel bir estetik tutum olarak ele alınmıştır. Âşık Veysel’in eserleri; makamsal yapı, ritmik örgüler ve örüntüler, ses genişliği, icra teknikleri ve sözel içerik analizi üzerinden disiplinlerarası bir perspektifle incelenmiştir.

Anadolu’nun halk müziğinde ise yalınlık, sadelik, tekrara dayalı biçimsel yapılar özellikle ozanların eserlerinde, söz ve melodinin doğrudanlığı, içtenliği, basit ritmik yapılar ve bunların tekrarı, motif sekvensleri ve gereksiz süslemelerden uzak duruşuyla kendini gösterir. Âşık Veysel’in küçük yaşta gözlerini kaybetmesi sonucu çevreyle etkileşimini ve çevreyi algılarını diğer duyu organları ile yapılandırması O’nu yalınlığa sürükleyen bir faktör olarak değerlendirilebilir. Veysel için nesne, görsel niteliklerinden ziyade; işitsel, dokunsal ve sezgisel boyutlarıyla ortaya çıkar. Birçok nesneyi öyle içselleştirmiştir ki onları metafor olarak kullanabilecek duruma kadar gelmiştir. 

Âşık Veysel’in türküleri makamsal olarak incelendiğinde görece Hüseyni ve Ussak makamlarının yoğun kullanıldığı görülmektedir. Ayrıca, sanatçının müzikli icralarında sık sık “inici kalıp yürüyüs”lere yer verdigi görülür ki, bu şekilde elde edilen koyu ve karamsar müziksel hava, çoğunlukla sözel içeriğin anlamını kuvvetlendirmek amacına hizmet etmektedir (Tutu, 2008: 500). Coşkun Elçi’ye (2013: 51) göre Âşık Veysel eserlerinde şiirlerinin ilk mısrasını görece daha tiz seslerden başlatıp sonraki mısralarda dizi seslerini sıralı kullanarak karar sesine ulaşmakta ve ezgiyi sonlandırmaktadır. Bu durum sözlerdeki duygu veya düşüncenin izler kitle tarafından daha yoğun hissedilmesini sağlamaktadır ve bunun sonucu olarak müziksel yapı ile sözlerin anlamı arasında bir estetik uyum ve tamamlayıcılık oluşarak, müziksel ifade ile semantik içerik arasındaki ilişkinin girift yapısını destekler.

Âşık Veysel’in türküleri incelendiğinde birkaç oktavı aşan türkü dışında genellikle ses genişliği açısından 8 ses aralığının kullanılması, minimalizm açısından müzikal malzemenin bilinçli biçimde sınırlandırılması olarak yorumlanabilir. Âşık Veysel’in müziğini minimalist yaklaşımda okumada ortaya çıkan en önemli unsurlardan birisi olan tekrar hem ezgisel motif ve cümle hem de ritmik olarak karşımıza çıkar. Veysel’in türkülerindeki tekrarlar aynı motif ve cümlelerin tekrarı yanında Türk halk müziği kültürü içerisinde yer alan sekvens/sekilemelerle de kendisini göstermektedir. Tekrarlar hem ezgisel yapı hem de ritmik yapının tekrarı olarak görülmektedir.

Âşık Veysel’in türküleri incelendiğinde eserlerinde çoğunlukla basit usuller kullanmıştır. Bu usuller içerisinde sıkça görülen basit ve tekrar eden ritmik yapılar, minimalist estetik bağlamında değerlendirildiğinde önemli bir ifade biçimi olarak yorumlanabilir. Veysel’in sade ritmik örgüsü, müziğin yapısal karmaşıklığını azaltarak dinleyicinin dikkatini sözlerin anlamına ve duygusal içeriğine yöneltir. Ezgisel yapıda inicilik kavramında olduğu gibi usul yapısında ve ritmik çeşitlilikteki basit yapılar sözel figürlerin ön plana çıkmasını sağlamaktadır.

Saz icrasında da sadeliği ön plana alan Âşık Veysel’in akort sistemi, kadim bir geçmişten gelmesine rağmen Veysel Düzeni olarak literatüre girmiştir. Âşık Veysel’in bağlama icrasında da virtüözite geri planda kalmakta, sesin taşıdığı anlam ve duygu ön plana çıkmaktadır. Bu yönüyle yalınlık, teknik bir sınırlılıktan ziyade estetik bir tercihe dönüşmektedir.

Âşık Veysel’in müziğine yansıyan tekrar yaklaşımı şiirlerinde de kendisini göstermiştir.  Âşık Veysel tekrar grubu olarak tercih ettiği kelimeleri olduğu gibi türkülerine yansıdığı eserleri yanında bazı türkülerinde ise şiirde tekrarı olmayan kelimeleri müzik bütünlüğü açısından tekrarlanmıştır. 

Vokal icrada da sadelik ve yalınlık sunan Veysel türkülerini kendi ses alanı içerisinde abartısız bir şekilde icra etmektedir. Ezgi, ritm, makamsal yapı ve bağlama icrasında olduğu gibi sadelik ve yalınlık kavramları vokal icrada da kendini göstermektedir. Bu gösterişten ve abartıdan uzak kalma yaklaşımı yukarıda açıklamaları yapılan diğer durumlardaki gibi, teknik gösteriş ya da virtiöziteden ziyade sözün anlamını ve duygusal içeriğini ön plana çıkarmak yönündedir.

Yapılan incelemeler sonucunda Âşık Veysel’in türkülerini, müzikal sınırlılıkla ve tekrara dayalı yapılarla yalın bir şekilde ürettiği görülmüştür. Sonuç olarak Âşık Veysel türkülerindeki ses aralığının oktavı aşmayacak şekilde yapılanması, çoğunlukla iki makamsal yapının kullanımı, inici kalıp yürüyüşleri, hem ezgi motiflerinde hem de ritmik örgüler ve örünütülerde görülen sürekli tekrarlar ve sekilemelerin (sekvens), kullanımı, bağlama icrası ve vokal üslubundaki gösterişten uzak tavır ve teknik kullanılmı minimalist estetiğin temel felsefesiyle örtüşmektedir. Dolayısıyla Âşık Veysel’in müziği, teknik bir kısıtlılıktan ziyade bilinçli bir estetik tercih olan "yalınlığın" Anadolu halk müziğindeki en güçlü tezahürlerinden biridir. Âşık Veysel’de okuduğumuz estetik durumlar Türk halk müziği geleneğinin önemli özelliklerinden birisi olan sözel ifadenin vurgulanması çerçevesiyle de uyumludur. Bu yönüyle çalışma, Âşık Veysel’i hem geçmişten gelen geleneği sürdüren bir halk ozanı hem de yalınlığın estetik değerini algısal ve sezgisel düzeyde eserlerine nakş etmiş bir müzik insanı olarak yeniden değerlendirmeye katkı sağlamaktadır.

ملخص منظم:

وبالتالي، يمكن ربط موسيقى آشيك فيسيل شاتيروغلو بجماليات «البساطة» باعتبارها مثالاً على البساطة والوضوح المتجذرين بعمق في الذاكرة الجماعية للأناضول. ولا تعامل منظور الموسيقى البسيطة الذي اعتمدته هذه الدراسة «البساطة» كفئة مغلقة تقتصر على فترة زمنية أو منطقة جغرافية معينة؛ بل تتناولها كموقف جمالي يعمل من خلال البساطة، والتكرار، والمواد الموسيقية المحدودة، والتركيز الحسي. يوفر هذا المنظور إطارًا تحليليًّا لفهم كيفية ظهور حدس جمالي مشابه ضمن سياقات ثقافية وتاريخية مختلفة، بدلًا من اقتراح تحديد غير متناسب مع الزمن. وبالتالي، ينبغي اعتبار هذه المنهجية قراءة متعددة التخصصات تتيح ربط التجارب الجمالية المحلية في دراسات الموسيقى الشعبية بالمناقشات المعاصرة في مجال جماليات الموسيقى.

وعند دراسة الأغاني الشعبية لـ «آشيك فيسيل شاتيروغلو» من حيث بنية المقام، يمكن ملاحظة أن المقامين «الحسيني» و«أوشاك» يستخدمان بشكل متكرر نسبياً. بالإضافة إلى ذلك، غالبًا ما يستخدم الفنان أنماطًا لحنية تنازلية في عروضه الموسيقية، مما يخلق جوًّا موسيقيًّا قاتمًا وحزينًا يهدف في المقام الأول إلى تعزيز معنى المحتوى الغنائي (توتو، 2008، ص. 500). ووفقًا لكوشكون إلجي (2013، ص. 51)، يبدأ فيسيل عمومًا السطر الأول من قصائده بنغمات أعلى نسبيًا، ثم يصل إلى النغمة النهائية (التونيك) باستخدام نغمات السلم الموسيقي بالتسلسل في الأسطر اللاحقة، وبذلك يختتم اللحن. تتيح هذه الممارسة للجمهور إدراك المحتوى العاطفي أو الفكري للكلمات بشكل أكثر عمقًا، مما ينتج عنه تناغم جمالي وتكامل بين البنية الموسيقية والمعنى الدلالي للنص، ويدعم العلاقة المعقدة بين التعبير الموسيقي والمحتوى الدلالي.

يُظهر فحص أغاني فيسيل الشعبية أنه، باستثناء بضعة أمثلة تتجاوز عدة أوكتافات، يقتصر النطاق الصوتي عمومًا على فاصل من ثماني نغمات. ومن منظور البساطة، يمكن تفسير ذلك على أنه تقييد متعمد للمواد الموسيقية. ويُعد التكرار أحد أهم العناصر التي تظهر عند تفسير موسيقى فيسيل من منظور البساطة، حيث يظهر في الموضوعات والعبارات اللحنية وكذلك في الهياكل الإيقاعية. لا يتجلى التكرار في أغاني فيسيل الشعبية فقط من خلال تكرار الأنماط والعبارات المتطابقة، بل أيضًا من خلال التسلسلات التي تميز ثقافة الموسيقى الشعبية التركية. وبالتالي، فإن التكرار واضح في كل من الهياكل اللحنية والإيقاعية.

كما يشير تحليل أغاني فيسيل الشعبية إلى أنه استخدم في الغالب دورات إيقاعية بسيطة (أوسول). ويمكن تفسير الأنماط الإيقاعية البسيطة والمتكررة التي تُلاحظ كثيرًا في هذه الدورات على أنها أداة تعبيرية مهمة في سياق جماليات البساطة. فالتنظيم الإيقاعي البسيط لفيسيل يقلل من التعقيد الهيكلي ويوجه انتباه المستمع نحو معنى ومضمون كلمات الأغاني العاطفي. وكما هو الحال في الطبيعة التنازلية للبنية اللحنية، فإن بساطة التنظيم الإيقاعي والوزني تتيح للعناصر اللفظية أن تبرز في المقدمة.

في عزف الساز (الباغلاما)، كان آشيك فيسيل شاتيروغلو يبرز البساطة أيضًا. وعلى الرغم من أن نظام التوليف الخاص به ينبع من تقليد قديم، فقد دخل الأدب تحت اسم «توليف فيسيل» (Veysel Düzeni). وفي عزفه على الباغلاما، تظل البراعة في الخلفية، بينما يُبرز المعنى والمحتوى العاطفي الذي يحمله الصوت. وفي هذا الصدد، تتحول البساطة من قيد تقني إلى تفضيل جمالي.

كما يتجلى نهج التكرار الذي تنعكس في موسيقى فيسيل في شعره أيضًا. تظهر بعض الكلمات التي فضلها كمجموعات متكررة بشكل مباشر في أغانيه الشعبية، بينما في بعض الأغاني تُكرر كلمات لم تُكرر في القصيدة الأصلية ضمن البنية الموسيقية من أجل الحفاظ على الوحدة الموسيقية.

وفي الأداء الصوتي أيضًا، يقدم فيسيل البساطة والوضوح، حيث يؤدي أغانيه الشعبية ضمن نطاقه الصوتي الطبيعي دون مبالغة. وكما هو الحال في اللحن والإيقاع والبنية النغمية وأداء الباغلاما، تتجلى مفاهيم البساطة والوضوح أيضًا في تفسيره الصوتي. ويهدف هذا الابتعاد عن الاستعراض والمبالغة، على غرار العناصر التي نوقشت سابقًا، إلى إبراز معنى ومضمون كلمات الأغاني العاطفي بدلًا من الاستعراض التقني أو البراعة الفنية.

تُظهر النتائج أن أشيك فيسيل ألّف أغانيه الشعبية من منظور البساطة، التي تتميز بالاقتصاد الموسيقي والبنى التكرارية. وبالتالي، فإن بناء ألحانه ضمن نطاق لا يتجاوز أوكتافًا واحدًا، والاستخدام السائد لإطارين من المقامات، وتوظيف التسلسلات اللحنية التنازلية، والاستخدام المتسق للتكرار والتسلسلات في كل من الموضوعات اللحنية والأنماط الإيقاعية، كل ذلك يتوافق مع الفلسفة الأساسية لجماليات البساطة. علاوة على ذلك، فإن أسلوب الأداء المتواضع والتقنية التي لوحظت في كل من عزفه على الباغلاما وأدائه الصوتي يعززان هذا التوافق. وبالتالي، تمثل موسيقى آشك فيسيل أحد أهم مظاهر «البساطة» في الموسيقى الشعبية الأناضولية — التي لا يُنظر إليها على أنها قيد تقني، بل كخيار جمالي متعمد وواعٍ. كما تتوافق السمات الجمالية الملحوظة في أعمال آشك فيسيل شاتيروغلو مع إحدى الخصائص الأساسية لتقليد الموسيقى الشعبية التركية: التركيز على التعبير اللفظي. وفي هذا الصدد، تسهم هذه الدراسة في إعادة تقييم فيسيل بصفته شاعرًا شعبيًّا واصل تقليدًا عريقًا، وكموسيقيًّا أدرج القيمة الجمالية للبساطة في أعماله بشكل حدسي وإدراكي.

Résumé structuré :

La musique d’Âşık Veysel Şatıroğlu peut donc être associée à l’esthétique minimaliste, en tant qu’exemple de simplicité et de clarté profondément ancré dans la mémoire collective de l’Anatolie. La perspective musicale minimaliste adoptée dans cette étude ne considère pas le minimalisme comme une catégorie fermée, spécifique à une période ou à une zone géographique particulière ; elle l’aborde plutôt comme une attitude esthétique qui s’exprime à travers la simplicité, la répétition, un matériau musical limité et la concentration perceptive. Cette perspective offre un cadre analytique permettant de comprendre comment des intuitions esthétiques similaires peuvent émerger dans des contextes culturels et historiques différents, plutôt que de proposer une identification anachronique. Ainsi, cette méthode doit être considérée comme une lecture interdisciplinaire qui permet de relier les expériences esthétiques locales issues des études sur la musique folklorique aux débats contemporains en esthétique musicale.

Lorsque l’on examine les chansons folkloriques d’Âşık Veysel Şatıroğlu sous l’angle de la structure des maqams, on constate que les maqams Hüseyni et Uşşak sont utilisés de manière relativement fréquente. De plus, l’artiste recourt souvent à des motifs mélodiques descendants dans ses interprétations musicales, créant ainsi une atmosphère musicale sombre et mélancolique qui sert avant tout à renforcer la signification du contenu lyrique (Tutu, 2008, p. 500). Selon Coşkun Elçi (2013, p. 51), Veysel commence généralement la première ligne de ses poèmes sur des hauteurs relativement plus élevées, puis atteint la note finale (tonique) en utilisant les notes de la gamme de manière séquentielle dans les lignes suivantes, concluant ainsi la mélodie. Cette pratique permet au public de percevoir plus intensément le contenu émotionnel ou intellectuel des paroles, ce qui se traduit par une harmonie esthétique et une complémentarité entre la structure musicale et la signification sémantique du texte, et vient étayer la relation complexe entre l’expression musicale et le contenu sémantique.

Une analyse des chansons folkloriques de Veysel montre que, à l’exception de quelques exemples s’étendant sur plusieurs octaves, la tessiture vocale se limite généralement à un intervalle de huit notes. Du point de vue du minimalisme, cela peut être interprété comme une limitation délibérée du matériau musical. L’un des éléments les plus significatifs qui ressortent de l’interprétation de la musique de Veysel dans une perspective minimaliste est la répétition, qui apparaît aussi bien dans les motifs et phrases mélodiques que dans les structures rythmiques. Dans les chansons folkloriques de Veysel, la répétition se manifeste non seulement par la réapparition de motifs et de phrases identiques, mais aussi par des séquences caractéristiques de la culture musicale folklorique turque. Ainsi, la répétition est évidente tant dans les structures mélodiques que rythmiques.

Une analyse des chansons folkloriques de Veysel indique également qu’il a principalement utilisé des cycles rythmiques simples (usul). Les schémas rythmiques simples et répétitifs fréquemment observés dans ces cycles peuvent être interprétés comme un moyen d’expression significatif dans le contexte de l’esthétique minimaliste. L’organisation rythmique simple de Veysel réduit la complexité structurelle et oriente l’attention de l’auditeur vers le sens et la charge émotionnelle des paroles. À l’instar de la nature descendante de la structure mélodique, la simplicité de l’organisation rythmique et métrique permet aux éléments verbaux de passer au premier plan.

Dans son jeu du saz (bağlama), Âşık Veysel Şatıroğlu mettait également l’accent sur la simplicité. Bien que son système d’accordage trouve son origine dans une tradition ancienne, il est entré dans la littérature sous le nom d’« accordage de Veysel » (Veysel Düzeni). Dans son jeu du bağlama, la virtuosité reste en arrière-plan, tandis que le sens et la charge émotionnelle véhiculés par le son sont mis en avant. À cet égard, la simplicité passe d’une limitation technique à une préférence esthétique.

L’approche de la répétition qui se reflète dans la musique de Veysel est également évidente dans sa poésie. Certains des mots qu’il privilégiait pour former des groupes répétitifs apparaissent directement dans ses chansons folkloriques, tandis que dans certaines chansons, des mots qui ne sont pas répétés dans le poème original le sont au sein de la structure musicale afin de préserver l’unité musicale.

Dans son interprétation vocale également, Veysel fait preuve de simplicité et de clarté, interprétant ses chansons folkloriques dans son registre vocal naturel, sans exagération. Tout comme dans la mélodie, le rythme, la structure modale et l’interprétation au bağlama, les concepts de simplicité et de clarté sont également évidents dans son interprétation vocale. Ce refus de la mise en scène et de l’exagération, à l’instar des éléments évoqués précédemment, vise à mettre en avant le sens et la charge émotionnelle des paroles plutôt que la démonstration technique ou la virtuosité.

Les résultats démontrent qu’Aşık Veysel a composé ses chansons folkloriques dans une optique de simplicité, caractérisée par une économie musicale et des structures répétitives. Par conséquent, la structuration de ses mélodies dans une tessiture ne dépassant pas une octave, l’utilisation prédominante de deux cadres de maqam, le recours à des progressions mélodiques descendantes, ainsi que l’utilisation systématique de répétitions et de séquences tant dans les motifs mélodiques que dans les schémas rythmiques, convergent vers la philosophie fondamentale de l’esthétique minimaliste. De plus, le style et la technique d’interprétation sans prétention observés tant dans son jeu de bağlama que dans son interprétation vocale renforcent cette adhésion. Ainsi, la musique d’Âşık Veysel représente l’une des manifestations les plus significatives de la « simplicité » dans la musique folklorique anatolienne — considérée non pas comme une limitation technique, mais comme un choix esthétique délibéré et conscient. Les traits esthétiques observés dans les œuvres d’Âşık Veysel Şatıroğlu s’inscrivent également dans l’une des caractéristiques fondamentales de la tradition musicale folklorique turque : l’importance accordée à l’expression verbale. À cet égard, cette étude contribue à une réévaluation de Veysel, à la fois en tant que poète populaire ayant perpétué une tradition séculaire et en tant que musicien ayant intuitivement et perceptivement inscrit la valeur esthétique de la simplicité dans ses œuvres.

Resumen estructurado:

La música de Âşık Veysel Şatıroğlu puede asociarse, por tanto, a la estética minimalista como ejemplo de sencillez y claridad profundamente arraigadas en la memoria colectiva de Anatolia. La perspectiva de la música minimalista adoptada en este estudio no considera el minimalismo como una categoría cerrada propia de un período o una zona geográfica concretos, sino que lo aborda como una actitud estética que se manifiesta a través de la sencillez, la repetición, un material musical limitado y la concentración perceptiva. Esta perspectiva proporciona un marco analítico para comprender cómo pueden surgir intuiciones estéticas similares en diferentes contextos culturales e históricos, en lugar de proponer una identificación anacrónica. Por lo tanto, el método debe considerarse una lectura interdisciplinar que permite conectar las experiencias estéticas locales en los estudios de música folclórica con los debates contemporáneos sobre la estética musical.

Al examinar las canciones populares de Âşık Veysel Şatıroğlu en términos de estructura de maqam, se observa que los maqams Hüseyni y Uşşak se utilizan con relativa frecuencia. Además, el artista emplea a menudo patrones melódicos descendentes en sus interpretaciones musicales, creando una atmósfera musical oscura y melancólica que sirve principalmente para reforzar el significado del contenido lírico (Tutu, 2008, p. 500). Según Coşkun Elçi (2013, p. 51), Veysel suele comenzar la primera línea de sus poemas en tonos relativamente más agudos y, a continuación, alcanza la nota final (tónica) utilizando los tonos de la escala de forma secuencial en las líneas siguientes, concluyendo así la melodía. Esta práctica permite que el público perciba con mayor intensidad el contenido emocional o intelectual de la letra, lo que da lugar a una armonía estética y a una complementariedad entre la estructura musical y el significado semántico del texto, y respalda la intrincada relación entre la expresión musical y el contenido semántico.

Un análisis de las canciones populares de Veysel muestra que, salvo algunos ejemplos que abarcan varias octavas, el registro vocal se limita generalmente a un intervalo de ocho notas. Desde la perspectiva del minimalismo, esto puede interpretarse como una limitación deliberada del material musical. Uno de los elementos más significativos que surgen al interpretar la música de Veysel desde una perspectiva minimalista es la repetición, que aparece tanto en los motivos y frases melódicas como en las estructuras rítmicas. La repetición en las canciones populares de Veysel se manifiesta no solo a través de la recurrencia de motivos y frases idénticos, sino también a través de secuencias características de la cultura musical popular turca. Así, la repetición es evidente tanto en las estructuras melódicas como en las rítmicas.

Un análisis de las canciones populares de Veysel indica también que empleaba predominantemente ciclos rítmicos simples (usul). Los patrones rítmicos sencillos y repetitivos que se observan con frecuencia en estos ciclos pueden interpretarse como un importante recurso expresivo en el contexto de la estética minimalista. La sencilla organización rítmica de Veysel reduce la complejidad estructural y dirige la atención del oyente hacia el significado y el contenido emocional de la letra. Al igual que ocurre con el carácter descendente de la estructura melódica, la sencillez de la organización rítmica y métrica permite que los elementos verbales pasen a primer plano.

En la interpretación del saz (bağlama), Âşık Veysel Şatıroğlu también puso de relieve la sencillez. Aunque su sistema de afinación tiene su origen en una tradición ancestral, ha pasado a la literatura con el nombre de «afinación de Veysel» (Veysel Düzeni). En su interpretación del bağlama, el virtuosismo permanece en un segundo plano, mientras que el significado y el contenido emocional que transmite el sonido pasan a primer plano. En este sentido, la sencillez pasa de ser una limitación técnica a convertirse en una preferencia estética.

El enfoque de la repetición que se refleja en la música de Veysel también es evidente en su poesía. Algunas de las palabras que prefería como grupos de repetición aparecen directamente en sus canciones populares, mientras que en ciertas canciones se repiten, dentro de la estructura musical, palabras que no se repiten en el poema original con el fin de mantener la unidad musical.

También en la interpretación vocal, Veysel hace gala de sencillez y claridad, interpretando sus canciones populares dentro de su registro vocal natural, sin exageraciones. Al igual que en la melodía, el ritmo, la estructura modal y la interpretación del bağlama, los conceptos de sencillez y claridad también son evidentes en su interpretación vocal. Este rechazo a la ostentación y la exageración, al igual que los elementos analizados anteriormente, tiene como objetivo poner de relieve el significado y el contenido emocional de la letra, en lugar de la exhibición técnica o el virtuosismo.

Los resultados demuestran que Aşık Veysel compuso sus canciones populares desde una perspectiva de sencillez, caracterizada por la economía musical y las estructuras repetitivas. En consecuencia, la estructuración de sus melodías dentro de un registro que no supera una octava, el uso predominante de dos marcos de maqam, el empleo de progresiones melódicas descendentes y la utilización constante de repeticiones y secuencias tanto en los motivos melódicos como en los patrones rítmicos convergen con la filosofía fundamental de la estética minimalista. Además, el estilo y la técnica de interpretación sin pretensiones que se observan tanto en su forma de tocar el bağlama como en su interpretación vocal refuerzan esta alineación. Así, la música de Âşık Veysel representa una de las manifestaciones más significativas de la «simplicidad» en la música folclórica de Anatolia —entendida no como una limitación técnica, sino como una elección estética deliberada y consciente—. Los rasgos estéticos observados en las obras de Âşık Veysel Şatıroğlu también concuerdan con una de las características fundamentales de la tradición musical folclórica turca: el énfasis en la expresión verbal. En este sentido, el estudio contribuye a una reevaluación de Veysel tanto como poeta popular que continuó una tradición de larga data como músico que, de forma intuitiva y perceptiva, imprimió el valor estético de la sencillez en sus obras.

结构化摘要：

因此，阿什克·维塞尔·沙蒂罗格鲁的音乐可被视为极简主义美学的体现，是深深植根于安纳托利亚集体记忆中的简约与清晰之典范。本研究采用的极简主义音乐视角，并非将极简主义视为特定时期或地域的封闭范畴，而是将其视为一种通过简约、重复、有限的音乐素材以及感知集中来运作的美学态度。这一视角为理解相似的美学直觉如何在不同的文化和历史语境中产生提供了分析框架，而非提出一种不合时宜的归类。因此，该方法应被视为一种跨学科解读，能够将民间音乐研究中的本土美学体验与当代音乐美学讨论联系起来。

当从马卡姆（maqam）结构的角度考察阿什克·维塞尔·沙蒂罗格鲁（Âşık Veysel Şatıroğlu）的民歌时，可以发现“胡赛尼”（Hüseyni）和“乌沙克”（Uşşak）这两种马卡姆的使用频率相对较高。此外，这位艺术家在音乐表演中经常运用下行旋律模式，营造出一种阴郁而忧伤的音乐氛围，这主要旨在强化歌词内容的含义（Tutu，2008，第500页）。据科什昆·埃尔奇（Coşkun Elçi，2013，第51页）所述，维塞尔通常以相对较高的音高开始诗歌的第一行，随后在接下来的几行中依次使用音阶音，最终到达主音，从而结束旋律。这种手法使听众能够更强烈地感知歌词中的情感或思想内涵，从而在音乐结构与文本语义之间形成美学上的和谐与互补，并印证了音乐表达与语义内容之间的复杂关系。

对维塞尔民歌的分析表明，除少数跨越数个八度的例子外，其音域通常仅限于八个音符的范围。从极简主义的角度来看，这可被解读为对音乐素材的刻意限制。从极简主义视角解读维塞尔音乐时，最显著的元素之一便是重复，这种重复既出现在旋律动机和乐句中，也体现在节奏结构里。韦塞尔民歌中的重复不仅体现在相同动机和乐句的再现上，还体现在土耳其民间音乐文化特有的序列中。因此，这种重复在旋律和节奏结构中均十分明显。

对韦塞尔民歌的分析还表明，他主要运用了简单的节奏循环（usul）。这些循环中频繁出现的简单而重复的节奏模式，在极简主义美学的语境下可被视为一种重要的表现手段。维塞尔简单的节奏组织降低了结构的复杂性，将听众的注意力引导至歌词的含义和情感内涵上。正如旋律结构的下降特性一样，节奏与节拍组织的简洁性使语言元素得以凸显。

在萨兹（巴格拉马）演奏中，阿什克·维塞尔·沙蒂罗格鲁同样将简约置于首位。尽管他的调弦体系源于古老传统，但已作为“维塞尔调弦法”（Veysel Düzeni）载入文献。在他的巴格拉马演奏中，高超的技艺退居次要地位，而声音所承载的意义与情感内容则被推至前台。就此而言，简约从技术上的局限转变为美学上的偏好。

维塞尔音乐中体现的重复手法，在其诗歌中同样显而易见。他偏爱的某些词语作为重复组直接出现在他的民歌中；而在某些歌曲中，为保持音乐的统一性，原诗中未重复的词语会在音乐结构中被重复。

在声乐表演中，维塞尔同样展现出简约与清晰，他在自然音域内演唱民歌，不做任何夸张。正如在旋律、节奏、调式结构和巴格拉马演奏中一样，简约与清晰的概念在他的声乐诠释中同样显而易见。这种避免卖弄和夸张的做法，与前文讨论的要素相似，旨在凸显歌词的含义和情感内涵，而非技术展示或演奏技巧。

研究结果表明，阿什克·维塞尔通过简约的视角创作了他的民歌，其特点是音乐上的精简和重复的结构。因此，其旋律结构限定在不超过一个八度的音域内，主要采用两种马卡姆（maqam）框架，运用下行旋律进行，并在旋律动机与节奏模式中始终如一地使用重复与序列，这些特征与极简主义美学的基本哲学相契合。此外，无论是在巴格拉马演奏还是声乐演绎中，他那不事张扬的表演风格与技巧，进一步强化了这种契合。因此，阿什克·维塞尔的音乐代表了安纳托利亚民间音乐中“简约”这一美学理念的最重要体现之一——这种简约并非技术上的局限，而是刻意且自觉的美学选择。阿什克·维塞尔·沙蒂罗格鲁作品中所展现的美学特征，也与土耳其民间音乐传统的基本特征之一相一致：即对语言表达的重视。就此而言，本研究有助于重新评价维塞尔：既作为延续悠久传统的民谣诗人，也作为一位凭借直觉与感知将“简约”的美学价值融入作品的音乐家。

Структурированное резюме:

Таким образом, музыку Ашика Вейселя Шатироглу можно отнести к минималистской эстетике как пример простоты и ясности, глубоко укоренившийся в коллективной памяти Анатолии. Принятая в данном исследовании минималистская музыкальная перспектива не рассматривает минимализм как замкнутую категорию, характерную для конкретного периода или географического региона; напротив, она подходит к нему как к эстетическому подходу, реализующемуся через простоту, повторение, ограниченный музыкальный материал и концентрацию восприятия. Данная перспектива обеспечивает аналитическую основу для понимания того, как схожие эстетические интуиции могут возникать в различных культурных и исторических контекстах, а не предлагает анахроническую идентификацию. Таким образом, данный метод следует рассматривать как междисциплинарный подход, позволяющий соединить локальные эстетические опыты в области исследования народной музыки с современными дискуссиями в области музыкальной эстетики.

Если проанализировать народные песни Ашика Вейселя Шатироглу с точки зрения структуры макамов, можно заметить, что макамы «Хюсейни» и «Ушшак» используются относительно часто. Кроме того, в своих музыкальных исполнениях артист часто использует нисходящие мелодические мотивы, создавая мрачную и меланхоличную музыкальную атмосферу, которая в первую очередь служит для усиления смысла лирического содержания (Туту, 2008, с. 500). По мнению Кошкуна Эльчи (2013, с. 51), Вейсел, как правило, начинает первую строку своих стихотворений с относительно высоких нот, а затем, последовательно используя ноты гаммы в последующих строках, достигает заключительной (тонической) ноты, завершая таким образом мелодию. Такая практика позволяет слушателям более интенсивно воспринимать эмоциональное или интеллектуальное содержание текста, что приводит к эстетической гармонии и взаимодополняемости между музыкальной структурой и семантическим смыслом текста, а также подкрепляет сложную взаимосвязь между музыкальным выражением и семантическим содержанием.

Анализ народных песен Вейселя показывает, что, за исключением нескольких примеров, выходящих за пределы нескольких октав, вокальный диапазон, как правило, ограничивается интервалом в восемь нот. С точки зрения минимализма это можно интерпретировать как намеренное ограничение музыкального материала. Одним из наиболее значимых элементов, выявляющихся при интерпретации музыки Вейселя с минималистской точки зрения, является повторение, которое встречается как в мелодических мотивах и фразах, так и в ритмических структурах. Повторение в народных песнях Вейселя проявляется не только через повторение идентичных мотивов и фраз, но и через последовательности, характерные для турецкой народной музыкальной культуры. Таким образом, повторение прослеживается как в мелодических, так и в ритмических структурах.

Анализ народных песен Вейселя также указывает на то, что он преимущественно использовал простые ритмические циклы (усул). Простые и повторяющиеся ритмические паттерны, часто встречающиеся в этих циклах, можно интерпретировать как значимое выразительное средство в контексте минималистской эстетики. Простая ритмическая организация Вейселя снижает структурную сложность и направляет внимание слушателя на смысл и эмоциональное содержание текста песен. Как и в случае с нисходящим характером мелодической структуры, простота ритмической и метрической организации позволяет вербальным элементам выйти на первый план.

В игре на сазе (багламе) Ашик Вейсел Шатироглу также выдвигал на первый план простоту. Хотя его система настройки берет начало в древней традиции, в литературе она вошла под названием «настройка Вейсела» (Veysel Düzeni). В его игре на багламе виртуозность остается на втором плане, в то время как смысл и эмоциональное содержание, несущиеся звуком, выдвигаются на первый план. В этом отношении простота превращается из технического ограничения в эстетическое предпочтение.

Подход, основанный на повторении, отраженный в музыке Вейселя, прослеживается и в его поэзии. Некоторые слова, которые он предпочитал использовать в качестве повторяющихся групп, напрямую появляются в его народных песнях, в то время как в определенных песнях слова, не повторяющиеся в исходном стихотворении, повторяются в рамках музыкальной структуры для поддержания музыкального единства.

В вокальном исполнении Вейсель также демонстрирует простоту и ясность, исполняя свои народные песни в пределах своего естественного вокального диапазона без преувеличений. Как и в мелодии, ритме, модальной структуре и игре на багламе, концепции простоты и ясности прослеживаются и в его вокальной интерпретации. Этот отказ от показной театральности и преувеличений, подобно ранее обсуждавшимся элементам, направлен на то, чтобы выдвинуть на первый план смысл и эмоциональное содержание текста, а не техническое мастерство или виртуозность.

Полученные результаты показывают, что Ашик Вейсель сочинял свои народные песни через призму простоты, характеризующейся музыкальной лаконичностью и повторяющимися структурами. Следовательно, построение его мелодий в диапазоне, не превышающем октаву, преобладающее использование двух макамных структур, применение нисходящих мелодических прогрессий, а также последовательное использование повторений и последовательностей как в мелодических мотивах, так и в ритмических паттернах соотносятся с фундаментальной философией минималистской эстетики. Кроме того, непритязательный стиль исполнения и техника, наблюдаемые как в его игре на багламе, так и в вокальном исполнении, укрепляют эту связь. Таким образом, музыка Ашика Вейселя представляет собой одно из наиболее значимых проявлений «простоты» в анатолийской народной музыке — рассматриваемой не как техническое ограничение, а как намеренный и осознанный эстетический выбор. Эстетические особенности, наблюдаемые в творчестве Ашика Вейселя Шатироглу, также согласуются с одной из фундаментальных характеристик традиции турецкой народной музыки: акцентом на вербальном выражении. В этом отношении данное исследование вносит вклад в переоценку Веселя как народного поэта, продолжившего давнюю традицию, так и как музыканта, который интуитивно и воспринимаемо воплотил эстетическую ценность простоты в своих произведениях.

संरचित सारांश:

इसलिए आशीक वसेल शतिरोग्लू का संगीत, अनातोलिया की सामूहिक स्मृति में गहराई से निहित सादगी और स्पष्टता के उदाहरण के रूप में, न्यूनतावादी सौंदर्यशास्त्र से जुड़ा हो सकता है। इस अध्ययन में अपनाया गया न्यूनतावादी संगीत दृष्टिकोण न्यूनतावाद को किसी विशेष काल या भूगोल तक सीमित एक बंद श्रेणी के रूप में नहीं मानता है; बल्कि, यह इसे सादगी, पुनरावृत्ति, सीमित संगीतात्मक सामग्री और संवेदी एकाग्रता के माध्यम से काम करने वाले एक सौंदर्यपरक दृष्टिकोण के रूप में देखता है।

यह दृष्टिकोण एक कालानुक्रमिक पहचान का प्रस्ताव करने के बजाय, यह समझने के लिए एक विश्लेषणात्मक ढांचा प्रदान करता है कि विभिन्न सांस्कृतिक और ऐतिहासिक संदर्भों के भीतर समान सौंदर्यबोध कैसे उत्पन्न हो सकते हैं। इस प्रकार, इस पद्धति को एक अंतःविषय पठन माना जाना चाहिए जो लोक संगीत अध्ययन में स्थानीय सौंदर्य अनुभवों को संगीत सौंदर्यशास्त्र में समकालीन चर्चाओं से जोड़ने में सक्षम बनाता है।

जब आशीक वएसेल शातिरोग्लू के लोक गीतों की मकाम संरचना के संदर्भ में जाँच की जाती है, तो यह देखा जा सकता है कि हुसेयनी और उशशाक मकामों का उपयोग अपेक्षाकृत अधिक बार किया जाता है। इसके अतिरिक्त, कलाकार अपने संगीत प्रदर्शनों में अक्सर अवरोही धुनों का उपयोग करते हैं, जिससे एक उदास और विषादपूर्ण संगीत वातावरण बनता है जो मुख्य रूप से काव्यात्मक सामग्री के अर्थ को सुदृढ़ करने का काम करता है (टुटु, 2008, पृ. 500)। कोशकुन एल्ची (2013, पृ. 51) के अनुसार, वेसेल आम तौर पर अपनी कविताओं की पहली पंक्ति की शुरुआत अपेक्षाकृत ऊँचे सुरों से करते हैं और फिर बाद की पंक्तियों में क्रमबद्ध रूप से स्केल के सुरों का उपयोग करके अंतिम (टॉनिक) स्वर तक पहुँचते हैं, इस प्रकार धुन का समापन करते हैं। यह अभ्यास दर्शकों द्वारा गीतों की भावनात्मक या बौद्धिक सामग्री को अधिक तीव्रता से महसूस करने में सक्षम बनाता है, जिसके परिणामस्वरूप संगीत संरचना और पाठ के अर्थ के बीच एक सौंदर्यपूर्ण सामंजस्य और पूरकता उत्पन्न होती है और यह संगीत अभिव्यक्ति और अर्थ की सामग्री के बीच जटिल संबंध का समर्थन करता है।

वेसेल के लोक गीतों की जांच से पता चलता है कि, कुछ उदाहरणों को छोड़कर जो कई ऑक्टेव तक फैले हुए हैं, गायन की सीमा आम तौर पर आठ सुरों के अंतराल तक सीमित है। न्यूनतावाद के दृष्टिकोण से, इसे संगीत सामग्री की एक जानबूझकर की गई सीमा के रूप में व्याख्यायित किया जा सकता है। न्यूनतावादी दृष्टिकोण से वेसेल के संगीत की व्याख्या करने पर जो सबसे महत्वपूर्ण तत्व उभरते हैं, उनमें से एक है पुनरावृत्ति, जो लयबद्ध मोटिफ और वाक्यांशों के साथ-साथ तालबद्ध संरचनाओं में भी दिखाई देती है।

वेसेल के लोक गीतों में पुनरावृत्ति न केवल समान मोटिफ और वाक्यांशों की पुनरावृत्ति के माध्यम से, बल्कि तुर्की लोक संगीत संस्कृति की विशेषता वाले अनुक्रमों के माध्यम से भी प्रकट होती है। इस प्रकार, पुनरावृत्ति लयात्मक और तालबद्ध दोनों संरचनाओं में स्पष्ट है।

वेसेल के लोक गीतों का एक विश्लेषण यह भी इंगित करता है कि उन्होंने मुख्य रूप से सरल तालबद्ध चक्रों (उसूल) का उपयोग किया।

इन चक्रों में अक्सर देखे जाने वाले सरल और दोहराव वाले लय पैटर्न को न्यूनतावादी सौंदर्यशास्त्र के संदर्भ में एक महत्वपूर्ण अभिव्यक्तिपूर्ण उपकरण के रूप में व्याख्यायित किया जा सकता है। वेसेल की सरल लयबद्ध व्यवस्था संरचनात्मक जटिलता को कम करती है और श्रोता का ध्यान गीतों के अर्थ और भावनात्मक सामग्री की ओर निर्देशित करती है। जैसे कि धुन की संरचना की अवरोही प्रकृति में होता है, लयबद्ध और मात्रात्मक व्यवस्था की सादगी मौखिक तत्वों को प्रमुखता में लाने में सक्षम बनाती है।

साज़ (बाग़लामा) प्रस्तुति में, आशिक़ वेइसल शतिरोग्लू ने भी सादगी को प्रमुखता दी। यद्यपि उनकी ट्यूनिंग प्रणाली एक प्राचीन परंपरा से उत्पन्न हुई है, यह "वेइसल ट्यूनिंग" (वेइसल डुज़ेनी) के नाम से साहित्य में शामिल हो गई है। अपनी बाग़लामा प्रस्तुति में, निपुणता पृष्ठभूमि में रहती है, जबकि ध्वनि द्वारा वहन किया गया अर्थ और भावनात्मक सामग्री को केंद्र में लाया जाता है। इस संबंध में, सादगी एक तकनीकी सीमा से एक सौंदर्य संबंधी प्राथमिकता में बदल जाती है।

वेसेल के संगीत में परिलक्षित होने वाली पुनरावृत्ति की पद्धति उनकी कविता में भी स्पष्ट है। कुछ शब्द जिन्हें उन्होंने पुनरावृत्ति समूहों के रूप में पसंद किया, वे सीधे उनके लोक गीतों में आते हैं, जबकि कुछ गीतों में मूल कविता में दोहराए नहीं गए शब्दों को संगीत की एकता बनाए रखने के लिए संगीत संरचना के भीतर दोहराया जाता है।

गायन में भी, वेसेल सादगी और स्पष्टता प्रस्तुत करते हैं, और अपने लोक गीतों को बिना किसी अतिशयोक्ति के अपनी प्राकृतिक स्वर सीमा के भीतर गाते हैं। धुन, लय, मोडल संरचना और बाग्लमा प्रदर्शन की तरह, सादगी और स्पष्टता की अवधारणाएँ उनकी गायन व्याख्या में भी स्पष्ट हैं। दिखावा और अतिशयोक्ति से यह परहेज़, पहले चर्चा किए गए तत्वों के समान, तकनीकी प्रदर्शन या कौशल के बजाय गीतों के अर्थ और भावनात्मक सामग्री को प्रमुखता देने का लक्ष्य रखता है।

निष्कर्ष दर्शाते हैं कि आशिक वेसेल ने सादगी के दृष्टिकोण से अपने लोक गीत रचे, जो संगीत की मितव्ययिता और दोहराव वाली संरचनाओं से विशेषता रखते हैं।

परिणामस्वरूप, एक ऑक्टेव से अधिक न होने वाली सीमा के भीतर उनकी धुनों की संरचना, दो मकाम ढाँचों का प्रमुख उपयोग, अवरोही धुनों का प्रवाह, और धुनों के मोटिफ और लयबद्ध पैटर्न दोनों में पुनरावृत्ति और अनुक्रमों का लगातार उपयोग, न्यूनतावादी सौंदर्यशास्त्र के मूल दर्शन के साथ मेल खाता है। इसके अलावा, उनकी बाग्लमा वादन और गायन दोनों में देखी गई सहज प्रदर्शन शैली और तकनीक इस सामंजस्य को और मजबूत करती है। इस प्रकार, आशिक वईसेल का संगीत अनातोलियाई लोक संगीत में 'सरलता' की सबसे महत्वपूर्ण अभिव्यक्तियों में से एक का प्रतिनिधित्व करता है—जिसे एक तकनीकी सीमा के रूप में नहीं बल्कि एक जानबूझकर और सचेत सौंदर्यपूर्ण विकल्प के रूप में देखा जाता है। आशिक वईसेल शतिरोग्लू की कृतियों में देखी गई सौंदर्य विशेषताएँ तुर्की लोक संगीत परंपरा की एक मौलिक विशेषता के साथ भी संगत हैं: मौखिक अभिव्यक्ति पर जोर।

इस संबंध में, यह अध्ययन वेसेल का एक ऐसे लोक कवि के रूप में पुनर्मूल्यांकन करने में योगदान देता है, जिसने एक लंबे समय से चली आ रही परंपरा को जारी रखा, और एक ऐसे संगीतकार के रूप में भी, जिसने सहज ज्ञान और सूझबूझ से सादगी के सौंदर्य मूल्य को अपनी रचनाओं में अंकित किया।