Abstract

Charles Dickens’ın İki Şehrin Hikâyesi adlı eseri, Eski Rejim’in baskısı altındaki Londra ve Paris’i inceleyerek Fransız Devrimi’nin (1789-1799) siyasi kargaşasını betimlemektedir. Sınıf, cinsiyet ve iktidara dair sosyodilbilimsel teoriler, romanı analiz etmek için uygun bir çerçeve sunmaktadır. On sekizinci yüzyılın sonları ile on dokuzuncu yüzyılın başlarında Londra ve Paris’e dair tarihsel ve dilbilimsel analizler, sınıf kavramının sosyodilbilimsel bir değişken olarak anlaşılmasını kolaylaştırmaktadır. Bu araştırma, sınıf kavramını, egemen sosyal kurumlar tarafından şekillendirilen öğeler, faaliyetler ve sosyal etkileşimlerden oluşan bir repertuarın tanınması ve bu repertuara erişim olarak kapsamlı bir şekilde ele alarak, sınıfla ilişkili dilbilimsel özellikleri incelemektedir (Anne Davis, 2015). Ayrıca, cinsiyet, sosyal kurumlar ve egemen ideolojilerden etkilenen iletişimsel bir yapı olarak kabul edilmektedir. Dil, cinsiyetin istikrarlı ve performatif bir göstergesi olarak işlev görür ve iktidar, sosyal roller, özerklik, yükümlülük ile kamusal ve özel alanlarla ilgili egemen temalarla kesişir.

Abstract

Charles Dickens’ A Tale of Two Cities illustrates the political turmoil of the French Revolution (1789-1799) by analyzing London and Paris under the oppression of the Old Regime. Sociolinguistic theories about class, gender, and power offer an appropriate framework for analyzing the novel. Historical and linguistic analyses of London and Paris throughout the late eighteenth and early nineteenth centuries elucidate the comprehension of class as a sociolinguistic variable. The investigation examines linguistic characteristics associated with class, framed within a comprehensive understanding of class as the recognition of and access to a repertoire of items, activities, and social interactions shaped by prevailing social institutions (Anne Davis, 2015). Furthermore, gender is regarded as a communicative construct influenced by social institutions and dominant ideologies. Language serves as a stable and performative indicator of gender, intersecting with dominant themes related to power, social roles, agency, obligation, and the public and private domains.

Structured Abstract:

Charles Dickens's classic A Tale of Two Cities examines the political turmoil of the French Revolution through the lens of London and Paris under the tyranny of the Old Regime. This study examines the linguistic expressions of class and gender themes in the novel through the lens of sociolinguistic theories. The primary objective of the study is to elucidate how the class and gender variables, which have not been adequately explored in Dickens's literature, are produced, reinforced, and altered through language.

The article characterises class not merely as an economic factor but also as a collection of social interactions, products, and activities available to individuals. This formulation, derived from Davis's (2015) research, permits the consideration of class as a sociolinguistic variable. Gender is understood as a communication framework influenced by social institutions and prevailing ideas. Language serves as a consistent and performative marker of class and gender in this context. The study employs critical discourse analysis as its methodological framework. This method seeks to elucidate the entrenchment of male dominance and gender-based marginalisation inside language structures by analysing power dynamics, actor attributions, narrative placement, and professional labelling in the text.

Data analysis was performed through the dialogues in the novel, the narrator's observations, and the characters' speech patterns. The results demonstrate that class is a significant sociolinguistic variable in the novel. Upper-class characters, such as the Marquis, employ a definite, authoritative, and hierarchy-affirming discourse, whereas lower-class individuals, including peasants and workers, utilise a more concise, cautious, and indirect form of communication. The Marquis's assertion, "Repression is the only enduring philosophy", encapsulates the upper class's discourse of rule rooted in violence. Conversely, the brief, impactful, and dynamic statements of revolutionary figures such as Defarge and Jacques can be interpreted as a language embodiment of class consciousness. Class markers are manifest not just in the characters' dialogues but also in the narrator's tone.

Dickens used indirect narration and irony in the dialogues of upper-class characters to critique society and assert his narrative authority. The clever, pun-laden exchanges between Carton and Stryver illustrate the linguistic fluency of the educated upper-middle class, while the succinct, terse, and enigmatic dialogues of Defarge and his wife embody the measured language of the subjugated classes. Conversely, gender analysis reveals a more intricate portrayal inside the work. Female characters are typically linked to the domestic realm (house, family), and their discourse tends to be less direct, exhibiting a more emotional and moral tone. Lucie Manette's discourse is interlaced with archaic and innocence-evoking terms such as "thee" and "thou"; this linguistic selection enables her to embody an "angelic" ideal of womanhood. Conversely, Madame Defarge manifests as a character who subverts conventional gender stereotypes. Her crocheting symbolises revolutionary violence and justice. Madame Defarge's orations are assertive, incisive, and focused on action. “Women, approach me!” "We can kill just like men" illustrates her verbal subversion of conventional feminine archetypes. The research indicates that the narrative of the revolution possesses a gendered framework. In the novel, the incitement to violence is predominantly ascribed to female characters (Madame Defarge and other female revolutionaries), whereas male characters (Lorry, Manette, and Darnay) employ a more temperate, measured, and progressive discourse. This scenario illustrates that revolutionary fervour is characterised as a "feminine" surplus, whereas reasonable administration is depicted as a "masculine" virtue.

The article's notable contribution is the analysis of class and gender in the novel as interrelated rather than autonomous constructs. Madame Defarge is both a lower-class woman and a representation of revolutionary brutality. Her vocabulary reflects both class oppression and gendered norms. Lucie Manette epitomises the archetype of upper-middle-class femininity, characterised by her submissive, self-sacrificing, and emotive words. The language disparity between these two female characters illustrates how distinct identities are formed at the convergence of class and gender.

This study illustrates that A Tale of Two Cities transcends its classification as a historical novel, serving as a potent sociolinguistic text that examines the intricate interplay of language, class, and gender through literary techniques. Dickens, through the speech patterns, narrative voice, and dialogue structures he assigns to his characters, simultaneously mirrors and critiques the class and gender hierarchies of 19th-century English society. The novel's parallels with modern social movements, such as the 2011 protests in the Middle East and North Africa, suggest that it is amenable to a timeless sociopolitical interpretation. The paper asserts that literary works must be analysed using sociolinguistic methodologies to comprehend the linguistic formation of class and gender, providing an interdisciplinary framework for subsequent research in this domain. Dickens's language serves as both a medium of communication and an arena for the enactment of social domination, resistance, and identity conflict.

Yapılandırılmış Özet:

Charles Dickens'in klasikleri arasında yer alan İki Şehrin Hikayesi, Fransız Devrimi'nin siyasi kargaşasını Eski Rejim'in zulmü altındaki Londra ve Paris'in perspektifinden incelemektedir.  Bu çalışma, romanın dilbilimsel ifadelerine sosyodilbilim teorileri perspektifinden sınıf ve cinsiyet temaları üzerinden yaklaşmaktadır.  Çalışmanın temel amacı, Dickens'ın edebiyatında yeterince incelenmemiş olan sınıf ve cinsiyet değişkenlerinin dil aracılığıyla nasıl üretildiğini, pekiştirildiğini ve değiştirildiğini açıklamaktır.

Makalede, sınıf yalnızca ekonomik bir faktör olarak değil, aynı zamanda bireylere sunulan sosyal etkileşimler, ürünler ve faaliyetlerin bir koleksiyonu olarak tanımlanmaktadır.  Bu formülasyon, Davis'in (2015) araştırmasından türetilmiştir ve sınıfın sosyodilbilimsel bir değişken olarak değerlendirilmesine olanak tanımaktadır.  Cinsiyet, sosyal kurumlar ve mevcut fikirler tarafından etkilenen bir iletişim çerçevesi olarak anlaşılmaktadır.  Dil, bu bağlamda sınıf ve cinsiyetin tutarlı ve performatif bir işareti olarak hizmet etmektedir.  Çalışma, metodolojik çerçeve olarak eleştirel söylem çözümlemesini kullanmaktadır.  Bu yöntem, metindeki güç dinamiklerini, aktör atıflarını, anlatı yerleşimini ve mesleki etiketlemeyi analiz ederek dil yapıları içindeki erkek egemenliğinin ve cinsiyete dayalı dışlanmanın kökleşmesini açıklamayı amaçlamaktadır.

Veri analizi, romandaki diyaloglar, anlatıcının gözlemleri ve karakterlerin konuşma kalıpları aracılığıyla gerçekleştirilmiştir.  Sonuçlar, sınıfın romanda önemli bir sosyodilbilimsel değişken olduğunu göstermektedir.  Üst sınıf karakterler, Marquis gibi, sert, otoriter ve hiyerarşiyi onaylayan bir söylem kullanırken, köylüler ve işçiler gibi alt sınıf bireyleri daha özlü, temkinli ve dolaylı bir iletişim biçimi benimsemektedirler.  Marquise’ in "Baskı tek kalıcı felsefedir" ifadesi, üst sınıfın şiddete dayalı yönetim söylemini özetlemektedir.  Aksine, Defarge ve Jacques gibi devrimci figürlerin kısa, etkili ve dinamik ifadeleri, sınıf bilincinin bir dil bedeni olarak yorumlanabilir.  Sınıf işaretleri sadece karakterlerin diyaloglarında değil, aynı zamanda anlatıcının tonunda da belirgindir.

Dickens, üst sınıf karakterlerin diyaloglarında dolaylı anlatım ve ironi kullanarak toplumu eleştirmiş ve anlatı otoritesini pekiştirmiştir.  Carton ve Stryver arasındaki zeki, kelime oyunlarıyla dolu diyaloglar, eğitimli üst-orta sınıfın dilsel akıcılığını gösterirken, Defarge ve karısının özlü, kısa ve gizemli diyalogları, boyun eğdirilmiş sınıfların ölçülü dilini somutlaştırmaktadır.  Aksine, cinsiyet analizi eserin içinde daha karmaşık bir tasvir ortaya koymaktadır.  Kadın karakterler genellikle ev içi alanla (ev, aile) bağlantılı ve söylemlerii genellikle daha az doğrudan kullanılmışken, daha duygusal ve ahlaki bir ton sergilemektedir.  Lucie Manette'in söylemi, "thee" ve "thou" gibi arkaik ve masumiyet çağrıştıran terimlerle iç içe geçmiş; bu dilsel seçim, onun "melek gibi" bir kadınlık idealini somutlaştırmasını sağlamıştır.  Aksine, Madame Defarge geleneksel cinsiyet stereotiplerini altüst eden bir karakter olarak ortaya çıkmaktadır.  Tığ işi, devrimci şiddeti ve adaleti sembolize etmektedir.  Madame Defarge'ın konuşmaları iddialı, keskin ve eyleme odaklıdır.  “Kadınlar, bana yaklaşın!”  "Biz de erkekler gibi öldürebiliriz" ifadesi, onun geleneksel kadın arketiplerini sözlü olarak altüst etmesini göstermektedir.  Araştırma, devrimin anlatısının cinsiyetli bir çerçeveye sahip olduğunu göstermektedir.  Romanda, şiddete teşvik genellikle kadın karakterlere (Madame Defarge ve diğer kadın devrimciler) atfedilirken, erkek karakterler (Lorry, Manette ve Darnay) daha ılımlı, ölçülü ve ilerici bir söylem kullanmaktadır.  Bu senaryo, devrimci coşkunun "dişil" bir fazlalık olarak tanımlandığını, oysa makul yönetimin "erkek" bir erdem olarak tasvir edildiğini göstermektedir.

Makalenin alana en değerli katkısı, romanda sınıf ve cinsiyet olgularını ele alırken bağımsız yapılar olarak değil, aksine birbiriyle son derece bağlantılı olgular olarak değerlendirmesidir. Örneğin, Madame Defarge hem alt sınıf bir kadın hem de devrimci zalimliğin bir temsilidir. Kelime dağarcığı hem sınıf baskısını hem de cinsiyet normlarını yansıtmaktadır.  Lucie Manette, itaatkâr, fedakâr ve duygusal sözleriyle üst-orta sınıf kadınlığının arketipini simgelemektedir.  Bu iki kadın karakter arasındaki dil farkı, sınıf ve cinsiyetin kesişiminde nasıl farklı kimliklerin oluştuğunu göstermektedir.

Bu çalışma, İki Şehrin Hikayesi'nin tarihsel roman olarak sınıflandırılmasının ötesine geçtiğini, dil, sınıf ve cinsiyetin karmaşık etkileşimini edebi teknikler aracılığıyla inceleyen güçlü bir sosyodilbilimsel metin olarak hizmet ettiğini göstermektedir.  Dickens, karakterlerine atfettiği konuşma kalıpları, anlatı sesi ve diyalog yapıları aracılığıyla, 19. yüzyıl İngiliz toplumunun sınıf ve cinsiyet hiyerarşilerini aynı anda yansıtmakta ve eleştirmektedir.  Romanın, 2011'de Orta Doğu ve Kuzey Afrika'daki protestolar gibi modern sosyal hareketlerle olan paralellikleri, zamansız bir sosyopolitik yoruma uygun olduğunu öne sürmektedir.  Makale, edebi eserlerin sınıf ve cinsiyetin dilsel oluşumunu anlamak için sosyodilbilimsel metodolojiler kullanılarak analiz edilmesi gerektiğini, bu alandaki sonraki araştırmalar için disiplinlerarası bir çerçeve sağladığını ileri sürmektedir.  Dickens'in dili, hem bir iletişim aracı hem de sosyal egemenlik, direniş ve kimlik çatışmasının sahnesi olarak işlev görmektedir.

ملخص منظم

تتناول رواية تشارلز ديكنز الكلاسيكية «قصة مدينتين» الاضطرابات السياسية التي رافقت الثورة الفرنسية من منظور لندن وباريس في ظل استبداد «النظام القديم». تتناول هذه الدراسة التعبيرات اللغوية لموضوعات الطبقة الاجتماعية والجندر في الرواية من منظور النظريات اللغوية الاجتماعية. الهدف الرئيسي من الدراسة هو توضيح كيفية إنتاج متغيرات الطبقة والجندر — التي لم يتم استكشافها بشكل كافٍ في أدب ديكنز — وتعزيزها وتغييرها من خلال اللغة.

يصف المقال الطبقة ليس فقط كعامل اقتصادي، بل أيضًا كمجموعة من التفاعلات الاجتماعية والمنتجات والأنشطة المتاحة للأفراد. تسمح هذه الصيغة، المستمدة من بحث ديفيس (2015)، بالنظر إلى الطبقة كمتغير لغوي اجتماعي. يُفهم الجنس على أنه إطار تواصل يتأثر بالمؤسسات الاجتماعية والأفكار السائدة. وتُعد اللغة في هذا السياق علامة ثابتة وأدائية للطبقة والجنس. تستخدم الدراسة تحليل الخطاب النقدي كإطار منهجي لها. وتسعى هذه الطريقة إلى توضيح ترسيخ هيمنة الذكور والتهميش القائم على الجنس داخل الهياكل اللغوية من خلال تحليل ديناميات السلطة، وخصائص الفاعلين، وموضع السرد، والتصنيف المهني في النص.

أُجري تحليل البيانات من خلال الحوارات الواردة في الرواية، وملاحظات الراوي، وأنماط كلام الشخصيات. وتُظهر النتائج أن الطبقة الاجتماعية تُعد متغيرًا لغويًا اجتماعيًا مهمًا في الرواية. فشخصيات الطبقة العليا، مثل الماركيز، تستخدم خطابًا حازمًا وسلطويًا يؤكد التسلسل الهرمي، في حين يستخدم أفراد الطبقة الدنيا، بمن فيهم الفلاحون والعمال، شكلاً من أشكال التواصل أكثر إيجازًا وحذرًا وتلميحيًا. إن تأكيد الماركيز بأن «القمع هو الفلسفة الوحيدة الدائمة» يلخص خطاب الطبقة العليا في الحكم المتجذر في العنف. وعلى العكس من ذلك، يمكن تفسير التصريحات الموجزة والمؤثرة والديناميكية للشخصيات الثورية مثل ديفارج وجاك على أنها تجسيد لغوي للوعي الطبقي. ولا تتجلى علامات الطبقة الاجتماعية في حوارات الشخصيات فحسب، بل في نبرة الراوي أيضًا.

استخدم ديكنز السرد غير المباشر والسخرية في حوارات شخصيات الطبقة العليا لانتقاد المجتمع وتأكيد سلطته السردية. توضح التبادلات الذكية والمليئة بالتلاعب اللفظي بين كارتون وسترايفر الطلاقة اللغوية للطبقة المتوسطة العليا المتعلمة، بينما تجسد الحوارات الموجزة واللاذعة والغامضة لديفارج وزوجته اللغة المتزنة للطبقات المقموعة. وعلى العكس من ذلك، يكشف التحليل الجنساني عن تصوير أكثر تعقيدًا داخل العمل. ترتبط الشخصيات النسائية عادةً بالمجال المنزلي (البيت، الأسرة)، ويميل خطابهن إلى أن يكون أقل مباشرةً، ويظهر نبرةً أكثر عاطفيةً وأخلاقيةً. يتخلل خطاب لوسي مانيت مصطلحات قديمة وتستحضر البراءة مثل «thee» و«thou»؛ وهذا الاختيار اللغوي يمكّنها من تجسيد المثل الأعلى «الملائكي» للأنوثة. وعلى العكس من ذلك، تظهر مدام ديفارج كشخصية تقلب الصور النمطية التقليدية للجنسين رأساً على عقب. فحياكتها بالكروشيه ترمز إلى العنف الثوري والعدالة. وخطب مدام ديفارج حازمة وحادة وتركز على العمل. «أيتها النساء، اقتربن مني!» و«يمكننا القتل تماماً مثل الرجال» توضحان قلبها اللفظي للأنماط الأنثوية التقليدية. تشير الأبحاث إلى أن سرد الثورة يمتلك إطاراً جنسانياً. في الرواية، يُنسب التحريض على العنف في الغالب إلى الشخصيات النسائية (مدام ديفارج والثوريات الأخريات)، في حين أن الشخصيات الذكورية (لوري، مانيت، ودارني) تستخدم خطابًا أكثر اعتدالًا وترويًّا وتقدمية. يوضح هذا السيناريو أن الحماس الثوري يُوصف بأنه فائض «أنثوي»، في حين تُصوَّر الإدارة العقلانية على أنها فضيلة «ذكورية».

وتتمثل المساهمة البارزة لهذه المقالة في تحليل الطبقة والجندر في الرواية باعتبارهما بناءين مترابطين وليس مستقلين. فمدام ديفارج هي امرأة من الطبقة الدنيا وفي الوقت نفسه تجسيد للوحشية الثورية. ويعكس مفرداتها كلاً من القمع الطبقي والمعايير الجندرية. أما لوسي مانيت، فهي تجسد النموذج الأصلي للأنوثة في الطبقة المتوسطة العليا، والتي تتميز بكلماتها الخاضعة والمتفانية والعاطفية. ويوضح التباين اللغوي بين هاتين الشخصيتين الأنثويتين كيف تتشكل الهويات المتميزة عند التقاء الطبقة والجنس.

توضح هذه الدراسة أن رواية «قصة مدينتين» تتجاوز تصنيفها كرواية تاريخية، لتكون نصاً اجتماعياً لغوياً قوياً يدرس التفاعل المعقد بين اللغة والطبقة والجنس من خلال التقنيات الأدبية. يُجسّد ديكنز، من خلال أنماط الكلام والصوت السردي وهياكل الحوار التي يخصصها لشخصياته، التسلسل الهرمي للطبقة والجنس في المجتمع الإنجليزي في القرن التاسع عشر، وينتقده في الوقت نفسه. وتشير أوجه التشابه بين الرواية والحركات الاجتماعية الحديثة، مثل احتجاجات عام 2011 في الشرق الأوسط وشمال أفريقيا، إلى أنها قابلة لتفسير اجتماعي سياسي خالد. تؤكد هذه الورقة البحثية على ضرورة تحليل الأعمال الأدبية باستخدام منهجيات اللغويات الاجتماعية لفهم التشكيل اللغوي للطبقة الاجتماعية والجنس، مما يوفر إطارًا متعدد التخصصات للبحوث اللاحقة في هذا المجال. تعمل لغة ديكنز كوسيلة للتواصل وكميدان لممارسة الهيمنة الاجتماعية والمقاومة والصراع الهوياتي.

Le classique de Charles Dickens, Un conte de deux villes, examine les bouleversements politiques de la Révolution française à travers le prisme de Londres et de Paris sous la tyrannie de l’Ancien Régime. Cette étude analyse les expressions linguistiques des thèmes de classe et de genre dans le roman à la lumière des théories sociolinguistiques. L’objectif principal de cette étude est d’élucider comment les variables de classe et de genre, qui n’ont pas été suffisamment explorées dans l’œuvre de Dickens, sont produites, renforcées et modifiées par le langage.

L’article définit la classe non seulement comme un facteur économique, mais aussi comme un ensemble d’interactions sociales, de produits et d’activités accessibles aux individus. Cette formulation, issue des recherches de Davis (2015), permet de considérer la classe comme une variable sociolinguistique. Le genre est compris comme un cadre de communication influencé par les institutions sociales et les idées dominantes. Dans ce contexte, la langue sert de marqueur constant et performatif de la classe sociale et du genre. L’étude utilise l’analyse critique du discours comme cadre méthodologique. Cette méthode vise à mettre en lumière l’ancrage de la domination masculine et de la marginalisation fondée sur le genre au sein des structures linguistiques, en analysant les dynamiques de pouvoir, les attributions aux acteurs, le placement narratif et l’étiquetage professionnel dans le texte.

L’analyse des données a été réalisée à partir des dialogues du roman, des observations du narrateur et des schémas de discours des personnages. Les résultats démontrent que la classe sociale est une variable sociolinguistique significative dans le roman. Les personnages issus de la classe supérieure, tels que le marquis, emploient un discours catégorique, autoritaire et affirmant la hiérarchie, tandis que les individus issus des classes inférieures, notamment les paysans et les ouvriers, recourent à une forme de communication plus concise, prudente et indirecte. L’affirmation du marquis, « La répression est la seule philosophie durable », résume le discours de domination de la classe supérieure, ancré dans la violence. À l’inverse, les déclarations brèves, percutantes et dynamiques de figures révolutionnaires telles que Defarge et Jacques peuvent être interprétées comme l’incarnation linguistique de la conscience de classe. Les marqueurs de classe se manifestent non seulement dans les dialogues des personnages, mais aussi dans le ton du narrateur.

Dickens a eu recours à la narration indirecte et à l’ironie dans les dialogues des personnages de la classe supérieure pour critiquer la société et affirmer son autorité narrative. Les échanges astucieux et truffés de jeux de mots entre Carton et Stryver illustrent la maîtrise linguistique de la classe moyenne supérieure éduquée, tandis que les dialogues succincts, laconiques et énigmatiques de Defarge et de sa femme incarnent le langage mesuré des classes opprimées. À l’inverse, l’analyse de genre révèle une représentation plus complexe au sein de l’œuvre. Les personnages féminins sont généralement associés à la sphère domestique (maison, famille), et leur discours a tendance à être moins direct, revêtant un ton plus émotionnel et moral. Le discours de Lucie Manette est parsemé de termes archaïques évoquant l’innocence, tels que « thee » et « thou » ; ce choix linguistique lui permet d’incarner un idéal « angélique » de la féminité. À l’inverse, Madame Defarge apparaît comme un personnage qui bouleverse les stéréotypes de genre conventionnels. Son ouvrage au crochet symbolise la violence et la justice révolutionnaires. Les discours de Madame Defarge sont affirmés, incisifs et axés sur l’action. « Femmes, approchez-moi ! » « Nous pouvons tuer tout comme les hommes » illustre sa subversion verbale des archétypes féminins conventionnels. La recherche indique que le récit de la Révolution s’inscrit dans un cadre genré. Dans le roman, l’incitation à la violence est principalement attribuée aux personnages féminins (Madame Defarge et d’autres révolutionnaires), tandis que les personnages masculins (Lorry, Manette et Darnay) tiennent un discours plus modéré, mesuré et progressiste. Ce scénario montre que la ferveur révolutionnaire est caractérisée comme un excès « féminin », tandis que l’administration raisonnable est dépeinte comme une vertu « masculine ».

La contribution notable de cet article réside dans l’analyse de la classe sociale et du genre dans le roman comme des constructions interdépendantes plutôt qu’autonomes. Madame Defarge est à la fois une femme issue des classes populaires et une incarnation de la brutalité révolutionnaire. Son vocabulaire reflète à la fois l’oppression de classe et les normes de genre. Lucie Manette incarne l’archétype de la féminité de la classe moyenne supérieure, caractérisée par ses propos soumis, altruistes et émotionnels. La disparité linguistique entre ces deux personnages féminins illustre comment des identités distinctes se forment à la croisée de la classe sociale et du genre.

Cette étude montre que Un conte de deux villes transcende sa classification de roman historique pour devenir un texte sociolinguistique puissant qui examine, à travers des techniques littéraires, l’interaction complexe entre la langue, la classe sociale et le genre. Dickens, à travers les schémas de discours, la voix narrative et les structures de dialogue qu’il attribue à ses personnages, reflète et critique simultanément les hiérarchies de classe et de genre de la société anglaise du XIXᵉ siècle. Les parallèles entre le roman et les mouvements sociaux modernes, tels que les manifestations de 2011 au Moyen-Orient et en Afrique du Nord, suggèrent qu’il se prête à une interprétation sociopolitique intemporelle. Cet article soutient que les œuvres littéraires doivent être analysées à l’aide de méthodologies sociolinguistiques afin de comprendre la construction linguistique de la classe sociale et du genre, offrant ainsi un cadre interdisciplinaire pour les recherches futures dans ce domaine. Le langage de Dickens sert à la fois de moyen de communication et de terrain d’expression de la domination sociale, de la résistance et des conflits identitaires.

Resumen Estructurado:

La obra clásica de Charles Dickens, Historia de dos ciudades, analiza la agitación política de la Revolución Francesa desde la perspectiva de Londres y París bajo la tiranía del Antiguo Régimen. Este estudio analiza las expresiones lingüísticas de los temas de clase y género en la novela a través del prisma de las teorías sociolingüísticas. El objetivo principal del estudio es esclarecer cómo las variables de clase y género, que no se han explorado adecuadamente en la obra de Dickens, se producen, refuerzan y modifican a través del lenguaje.

El artículo caracteriza la clase no solo como un factor económico, sino también como un conjunto de interacciones sociales, productos y actividades a los que pueden acceder los individuos. Esta formulación, derivada de la investigación de Davis (2015), permite considerar la clase como una variable sociolingüística. El género se entiende como un marco de comunicación influenciado por las instituciones sociales y las ideas predominantes. El lenguaje actúa como un marcador constante y performativo de la clase y el género en este contexto. El estudio emplea el análisis crítico del discurso como marco metodológico. Este método pretende esclarecer el arraigo de la dominación masculina y la marginación basada en el género dentro de las estructuras lingüísticas mediante el análisis de las dinámicas de poder, las atribuciones a los actores, la ubicación narrativa y la etiquetación profesional en el texto.

El análisis de los datos se llevó a cabo a partir de los diálogos de la novela, las observaciones del narrador y los patrones de habla de los personajes. Los resultados demuestran que la clase social es una variable sociolingüística significativa en la novela. Los personajes de clase alta, como el marqués, emplean un discurso firme, autoritario y que reafirma la jerarquía, mientras que los individuos de clase baja, incluidos los campesinos y los trabajadores, utilizan una forma de comunicación más concisa, cautelosa e indirecta. La afirmación del marqués, «La represión es la única filosofía duradera», resume el discurso de dominio de la clase alta, arraigado en la violencia. Por el contrario, las declaraciones breves, impactantes y dinámicas de figuras revolucionarias como Defarge y Jacques pueden interpretarse como una encarnación lingüística de la conciencia de clase. Los marcadores de clase se manifiestan no solo en los diálogos de los personajes, sino también en el tono del narrador.

Dickens utilizó la narración indirecta y la ironía en los diálogos de los personajes de clase alta para criticar la sociedad y afirmar su autoridad narrativa. Los ingeniosos intercambios, repletos de juegos de palabras, entre Carton y Stryver ilustran la fluidez lingüística de la clase media-alta culta, mientras que los diálogos sucintos, concisos y enigmáticos de Defarge y su esposa encarnan el lenguaje mesurado de las clases oprimidas. Por el contrario, el análisis de género revela una representación más compleja en el interior de la obra. Los personajes femeninos suelen estar vinculados al ámbito doméstico (el hogar, la familia), y su discurso tiende a ser menos directo, mostrando un tono más emocional y moral. El discurso de Lucie Manette se entrelaza con términos arcaicos que evocan la inocencia, como «thee» y «thou»; esta elección lingüística le permite encarnar un ideal «angelical» de feminidad. Por el contrario, Madame Defarge se presenta como un personaje que subvierte los estereotipos de género convencionales. Su labor de ganchillo simboliza la violencia y la justicia revolucionarias. Los discursos de Madame Defarge son asertivos, incisivos y centrados en la acción. «¡Mujeres, acercaos a mí!» «Podemos matar igual que los hombres» ilustra su subversión verbal de los arquetipos femeninos convencionales. La investigación indica que la narrativa de la revolución posee un marco de género. En la novela, la incitación a la violencia se atribuye predominantemente a los personajes femeninos (Madame Defarge y otras revolucionarias), mientras que los personajes masculinos (Lorry, Manette y Darnay) emplean un discurso más moderado, mesurado y progresista. Este escenario ilustra que el fervor revolucionario se caracteriza como un excedente «femenino», mientras que la administración razonable se representa como una virtud «masculina».

La contribución destacada del artículo es el análisis de la clase y el género en la novela como constructos interrelacionados, en lugar de autónomos. Madame Defarge es a la vez una mujer de clase baja y una representación de la brutalidad revolucionaria. Su vocabulario refleja tanto la opresión de clase como las normas de género. Lucie Manette personifica el arquetipo de la feminidad de la clase media-alta, caracterizada por sus palabras sumisas, abnegadas y emotivas. La disparidad lingüística entre estos dos personajes femeninos ilustra cómo se forjan identidades distintas en la convergencia de clase y género.

Este estudio pone de manifiesto que Una historia de dos ciudades trasciende su clasificación como novela histórica, constituyéndose en un potente texto sociolingüístico que examina la intrincada interacción entre lengua, clase y género a través de técnicas literarias. Dickens, a través de los patrones de habla, la voz narrativa y las estructuras de diálogo que asigna a sus personajes, refleja y critica al mismo tiempo las jerarquías de clase y género de la sociedad inglesa del siglo XIX. Los paralelismos de la novela con movimientos sociales modernos, como las protestas de 2011 en Oriente Medio y el norte de África, sugieren que se presta a una interpretación sociopolítica atemporal. El artículo sostiene que las obras literarias deben analizarse utilizando metodologías sociolingüísticas para comprender la formación lingüística de la clase y el género, proporcionando así un marco interdisciplinar para futuras investigaciones en este ámbito. El lenguaje de Dickens sirve tanto de medio de comunicación como de escenario para la puesta en escena de la dominación social, la resistencia y el conflicto de identidad.

结构化摘要：

查尔斯·狄更斯的经典作品《双城记》通过旧制度统治下伦敦与巴黎的视角，审视了法国大革命时期的政治动荡。本研究从社会语言学理论的角度，探讨了该小说中阶级与性别主题的语言表达。本研究的主要目标是阐明阶级与性别变量——这些在狄更斯文学研究中尚未得到充分探讨的变量——如何通过语言被建构、强化和改变。

本文将阶级不仅定义为经济因素，更视为个人可参与的一系列社会互动、产品及活动的集合。这一定义源自戴维斯（Davis, 2015）的研究，使我们能够将阶级视为一种社会语言学变量。性别被理解为受社会制度和主流观念影响的沟通框架。在此背景下，语言成为阶级与性别的一致且具有表演性的标记。本研究采用批判性话语分析作为方法论框架。该方法旨在通过分析文本中的权力动态、行为者归因、叙事定位及职业标签，阐明男性霸权及基于性别的边缘化如何在语言结构中根深蒂固。

数据分析基于小说中的对话、叙述者的观察以及人物的言语模式。研究结果表明，阶级是该小说中一个重要的社会语言学变量。上层阶级人物（如侯爵）采用明确、权威且肯定等级制度的言论，而下层阶级人物（包括农民和工人）则使用更为简洁、谨慎和间接的交流方式。侯爵所言“镇压是唯一持久的哲学”，概括了上层阶级根植于暴力的统治话语。相反，德法尔热和雅克等革命人物简短、有力且充满活力的言论，可被解读为阶级意识的语言体现。阶级标记不仅体现在人物对话中，也体现在叙述者的语气里。

狄更斯通过上层阶级人物对话中的间接叙述和讽刺手法，对社会进行批判并确立了自己的叙事权威。卡顿与斯特里弗之间机智且充满双关语的对话，展现了受过教育的上层中产阶级的语言流利度；而德法尔热及其妻子的简洁、干练且充满隐喻的对话，则体现了被压迫阶级的克制语言风格。反之，性别分析揭示了作品内部更为复杂的刻画。女性角色通常与家庭领域（家、家人）相关联，她们的言谈往往较为委婉，流露出更多情感与道德色彩。露西·马内特的言谈中穿插着“thee”和“thou”等古语及唤起纯真感的词汇；这种语言选择使她得以体现一种“天使般”的女性理想。相反，德法尔热夫人则是一个颠覆传统性别刻板印象的角色。她的钩针编织象征着革命的暴力与正义。德法尔热夫人的言辞果断、犀利且注重行动。“妇女们，到我这里来！”“我们和男人一样能杀人”，这些话语彰显了她对传统女性原型的言语颠覆。研究表明，革命叙事具有性别化的框架。在小说中，煽动暴力的行为主要归因于女性角色（德法尔热夫人及其他女性革命者），而男性角色（洛里、马内特和达内）则采用更为温和、审慎且渐进的言论。这一情境表明，革命热情被刻画为一种“女性化”的过剩，而理性治理则被描绘为一种“男性化”的美德。

本文的重要贡献在于将小说中的阶级与性别分析为相互关联而非独立存在的建构。德法尔热夫人既是一位下层阶级女性，也是革命暴行的化身。她的词汇既反映了阶级压迫，也体现了性别规范。露西·马内特则体现了上层中产阶级女性气质的原型，其言辞以顺从、自我牺牲和情感丰富为特征。这两位女性角色之间的语言差异，生动地说明了不同的身份是如何在阶级与性别的交汇处形成的。

本研究表明，《双城记》超越了历史小说的范畴，作为一部有力的社会语言学文本，通过文学技巧探讨了语言、阶级与性别之间的复杂互动。狄更斯通过赋予角色特定的言语模式、叙述语调和对话结构，既映照又批判了19世纪英国社会的阶级与性别等级制度。该小说与现代社会运动（如2011年中东和北非抗议活动）的相似之处表明，它适合进行一种超越时空的社会政治解读。本文主张，必须运用社会语言学方法来分析文学作品，以理解阶级与性别的语言建构，并为该领域后续研究提供了一个跨学科框架。狄更斯的语言既是交流的媒介，也是社会支配、抵抗和身份冲突上演的舞台。

Структурированное резюме:

В классическом романе Чарльза Диккенса «Повесть о двух городах» политические потрясения Французской революции рассматриваются через призму жизни Лондона и Парижа, находившихся под гнетом Старого режима. В данном исследовании анализируются лингвистические проявления тем классовой и гендерной принадлежности в романе с точки зрения социолингвистических теорий. Основная цель исследования — выяснить, как переменные класса и гендера, которые не были должным образом изучены в литературе о Диккенсе, формируются, укрепляются и изменяются посредством языка.

В статье класс характеризуется не только как экономический фактор, но и как совокупность социальных взаимодействий, продуктов и видов деятельности, доступных для отдельных лиц. Эта формулировка, заимствованная из исследования Дэвиса (2015), позволяет рассматривать класс как социолингвистическую переменную. Гендер понимается как коммуникативная рамка, на которую влияют социальные институты и господствующие представления. В данном контексте язык служит последовательным и перформативным маркером класса и гендера. В качестве методологической основы исследования используется критический дискурс-анализ. Этот метод направлен на выявление укоренения мужского доминирования и гендерной маргинализации в языковых структурах посредством анализа динамики власти, атрибуции действующих лиц, повествовательного размещения и профессиональной маркировки в тексте.

Анализ данных проводился на основе диалогов в романе, наблюдений рассказчика и речевых моделей персонажей. Результаты показывают, что класс является значимой социолингвистической переменной в романе. Персонажи из высшего класса, такие как маркиз, используют определённый, авторитетный и утверждающий иерархию дискурс, в то время как представители низших классов, включая крестьян и рабочих, используют более лаконичную, осторожную и косвенную форму коммуникации. Утверждение маркиза «Подавление — единственная вечная философия» отражает дискурс господства высшего класса, укорененный в насилии. Напротив, краткие, впечатляющие и динамичные высказывания революционеров, таких как Дефарж и Жак, можно интерпретировать как языковое воплощение классового сознания. Классовые маркеры проявляются не только в диалогах персонажей, но и в тоне повествователя.

Диккенс использовал косвенное повествование и иронию в диалогах персонажей из высших слоев общества, чтобы подвергнуть критике общество и утвердить свой повествовательный авторитет. Остроумные, изобилующие каламбурами перепалки между Картоном и Страйвером иллюстрируют лингвистическую беглость образованного высшего среднего класса, в то время как лаконичные, сдержанные и загадочные диалоги Дефаржа и его жены воплощают сдержанный язык угнетенных классов. С другой стороны, гендерный анализ раскрывает более сложное изображение внутри произведения. Женские персонажи, как правило, связаны с домашней сферой (дом, семья), и их речь, как правило, менее прямая, отличаясь более эмоциональным и нравственным тоном. Речь Люси Манетт переплетена с архаичными и вызывающими ассоциации с невинностью терминами, такими как «thee» и «thou»; такой выбор лексики позволяет ей воплощать «ангельский» идеал женственности. Напротив, мадам Дефарж предстает как персонаж, подрывающий традиционные гендерные стереотипы. Её вязание крючком символизирует революционное насилие и справедливость. Речи мадам Дефарж напористы, остроумны и сосредоточены на действии. «Женщины, подойдите ко мне!» «Мы можем убивать так же, как и мужчины» — эти слова иллюстрируют её вербальный подрыв традиционных женских архетипов. Исследование показывает, что повествование о революции имеет гендерную структуру. В романе подстрекательство к насилию преимущественно приписывается женским персонажам (мадам Дефарж и другим революционеркам), тогда как мужские персонажи (Лорри, Манетт и Дарней) используют более сдержанный, взвешенный и прогрессивный дискурс. Такая ситуация показывает, что революционный пыл характеризуется как «женский» излишек, тогда как разумное управление изображается как «мужская» добродетель.

Заметный вклад статьи заключается в анализе класса и гендера в романе как взаимосвязанных. а не автономных конструкций. Мадам Дефарж является одновременно женщиной из низшего класса и олицетворением революционной жестокости. Ее лексика отражает как классовое угнетение, так и гендерные нормы. Люси Манетт воплощает архетип женственности представительницы высшего среднего класса, что характеризуется ее покорными, самоотверженными и эмоциональными словами. Языковое неравенство между этими двумя женскими персонажами иллюстрирует, как формируются различные идентичности на стыке класса и гендера.

Данное исследование показывает, что «Повесть о двух городах» выходит за рамки классификации как исторического романа, выступая в качестве мощного социолингвистического текста, который с помощью литературных приемов исследует сложное взаимодействие языка, класса и гендера. Диккенс, используя речевые модели, повествовательный голос и структуры диалогов, которые он присваивает своим персонажам, одновременно отражает и подвергает критике классовые и гендерные иерархии английского общества XIX века. Параллели романа с современными социальными движениями, такими как протесты 2011 года на Ближнем Востоке и в Северной Африке, свидетельствуют о том, что он поддается вневременной социально-политической интерпретации. В статье утверждается, что литературные произведения необходимо анализировать с использованием методов социолингвистики для понимания лингвистического формирования класса и гендера, что обеспечивает междисциплинарную основу для последующих исследований в этой области. Язык Диккенса служит одновременно средством коммуникации и ареной проявления социального господства, сопротивления и конфликта идентичностей.

संरचित सारांश:

चार्ल्स डिकेंस की क्लासिक कृति 'ए टेल ऑफ़ टू सिटीज़' पुरानी व्यवस्था के अत्याचार के तहत लंदन और पेरिस के परिप्रेक्ष्य से फ्रांसीसी क्रांति के राजनीतिक उथल-पुथल की पड़ताल करती है। यह अध्ययन समाजभाषाविज्ञान के सिद्धांतों के परिप्रेक्ष्य से उपन्यास में वर्ग और लिंग विषयों के भाषाई अभिव्यक्तियों की पड़ताल करता है। अध्ययन का प्राथमिक उद्देश्य यह स्पष्ट करना है कि वर्ग और लिंग चर, जिनका डिकेंस के साहित्य में पर्याप्त रूप से अन्वेषण नहीं किया गया है, भाषा के माध्यम से कैसे उत्पन्न, सुदृढ़ और परिवर्तित होते हैं।

यह लेख वर्ग को केवल एक आर्थिक कारक के रूप में ही नहीं, बल्कि व्यक्तियों के लिए उपलब्ध सामाजिक अंतःक्रियाओं, उत्पादों और गतिविधियों के एक संग्रह के रूप में भी वर्णित करता है। डेविस (2015) के शोध से व्युत्पन्न यह सूत्रीकरण, वर्ग को एक समाजभाषाई चर के रूप में विचार करने की अनुमति देता है।

लिंग को सामाजिक संस्थानों और प्रचलित विचारों से प्रभावित संचार ढांचे के रूप में समझा जाता है। इस संदर्भ में भाषा वर्ग और लिंग के एक सुसंगत और प्रदर्शनकारी संकेतक के रूप में कार्य करती है। यह अध्ययन अपने पद्धतिगत ढांचे के रूप में आलोचनात्मक विमर्श विश्लेषण का उपयोग करता है। यह विधि पाठ में शक्ति गतिशीलता, कर्ता के आवंटन, कथात्मक स्थान, और व्यावसायिक लेबलिंग का विश्लेषण करके भाषा संरचनाओं के भीतर पुरुष वर्चस्व और लिंग-आधारित हाशिए पर रखने की गहराई को स्पष्ट करने का प्रयास करती है।

डेटा विश्लेषण उपन्यास में संवादों, कथावाचक के अवलोकनों और पात्रों के भाषण पैटर्न के माध्यम से किया गया। परिणाम दर्शाते हैं कि उपन्यास में वर्ग एक महत्वपूर्ण समाजभाषाई चर है। उच्च-वर्गीय पात्र, जैसे कि मार्क्विस, एक निश्चित, अधिकारपूर्ण और पदानुक्रम-पुष्टि करने वाले विमर्श का उपयोग करते हैं, जबकि निम्न-वर्गीय व्यक्ति, जिनमें किसान और मजदूर शामिल हैं, संचार के अधिक संक्षिप्त, सतर्क और अप्रत्यक्ष रूप का उपयोग करते हैं। मार्क्विस का यह कथन, "दमन ही एकमात्र स्थायी दर्शन है", हिंसा में निहित उच्च वर्ग के शासन के विमर्श का सार प्रस्तुत करता है। इसके विपरीत, डेफ़ार्ज और जैक्स जैसे क्रांतिकारी व्यक्तियों के संक्षिप्त, प्रभावशाली और गतिशील कथन को वर्ग चेतना के भाषाई मूर्त रूप के रूप में व्याख्यायित किया जा सकता है। वर्ग के संकेत न केवल पात्रों के संवादों में, बल्कि कथावाचक के लहजे में भी स्पष्ट रूप से दिखाई देते हैं।

डिकेंस ने समाज की आलोचना करने और अपने कथात्मक अधिकार को स्थापित करने के लिए उच्च-वर्गीय पात्रों के संवादों में अप्रत्यक्ष कथावाचन और विडंबना का उपयोग किया। कार्टन और स्ट्राइवर के बीच चतुर, शब्दजाल से भरे संवाद शिक्षित उच्च-मध्यम वर्ग की भाषाई प्रवाहशीलता को दर्शाते हैं, जबकि डेफ़ार्ज और उसकी पत्नी के संक्षिप्त, संक्षिप्त और रहस्यमय संवाद दमित वर्गों की संतुलित भाषा को मूर्त रूप देते हैं। इसके विपरीत, लिंग विश्लेषण इस कृति के भीतर एक अधिक जटिल चित्रण को प्रकट करता है। महिला पात्रों को आमतौर पर घरेलू क्षेत्र (घर, परिवार) से जोड़ा जाता है, और उनकी वाक-संवाद शैली कम सीधी होती है, जिसमें अधिक भावनात्मक और नैतिक स्वर झलकता है। लूसी मनेटे की वाक-संवाद शैली में "thee" और "thou" जैसे पुरातन और मासूमियत जगाने वाले शब्द समाहित हैं; यह भाषाई चयन उसे नारीत्व के एक "दिव्य" आदर्श को मूर्त रूप देने में सक्षम बनाता है। इसके विपरीत, मैडम डेफ़ार्ज एक ऐसे चरित्र के रूप में प्रकट होती हैं जो पारंपरिक लिंग संबंधी रूढ़ियों को तोड़ती हैं। उनका क्रोशिया करना क्रांतिकारी हिंसा और न्याय का प्रतीक है। मैडम डेफ़ार्ज के भाषण अधिकारपूर्ण, तीक्ष्ण और कार्रवाई पर केंद्रित होते हैं। "महिलाओं, मेरी ओर आओ!" "हम पुरुषों की तरह ही मार सकते हैं" पारंपरिक स्त्री आदर्शों के उनके मौखिक उल्लंघन को दर्शाता है। शोध से पता चलता है कि क्रांति की कथा एक लैंगिक ढांचे में निहित है। उपन्यास में, हिंसा के लिए उकसावा मुख्य रूप से महिला पात्रों (मैडम डेफ़ार्ज और अन्य महिला क्रांतिकारियों) को दिया गया है, जबकि पुरुष पात्र (लॉरी, मनेटे और डार्ने) अधिक संयमित, संतुलित और प्रगतिशील भाषण का उपयोग करते हैं। यह परिदृश्य दर्शाता है कि क्रांतिकारी उत्साह को एक "नारी" अधिशेष के रूप में चित्रित किया गया है, जबकि उचित प्रशासन को एक "पुरुष" सद्गुण के रूप में दर्शाया गया है।

इस लेख का उल्लेखनीय योगदान उपन्यास में वर्ग और लिंग का विश्लेषण इस रूप में करना है कि वे स्वायत्त संरचनाओं के बजाय परस्पर संबंधित हैं। मैडम डेफ़ार्ज एक निम्न-वर्गीय महिला और क्रांतिकारी क्रूरता का प्रतिनिधित्व, दोनों हैं। उनकी शब्दावली वर्ग-उत्पीड़न और लिंग-आधारित मानदंडों, दोनों को दर्शाती है। लूसी मनेटे उच्च-मध्यम-वर्गीय स्त्रीत्व के आदर्श का प्रतीक है, जिसकी विशेषता उसके आज्ञाकारी, आत्म-बलिदानी और भावुक शब्द हैं।

इन दो महिला पात्रों के बीच भाषा का अंतर यह दर्शाता है कि वर्ग और लिंग के संगम पर कैसे विशिष्ट पहचान बनती है।

यह अध्ययन दर्शाता है कि 'ए टेल ऑफ़ टू सिटीज़' एक ऐतिहासिक उपन्यास के रूप में अपनी वर्गीकरण से परे है और एक शक्तिशाली समाजभाषाई पाठ के रूप में कार्य करता है जो साहित्यिक तकनीकों के माध्यम से भाषा, वर्ग और लिंग की जटिल अंतःक्रिया की जांच करता है।

डिकेंस, अपने पात्रों को दिए गए भाषण के पैटर्न, कथावाचक की आवाज़ और संवाद संरचनाओं के माध्यम से, 19वीं सदी के अंग्रेजी समाज की वर्ग और लिंग की श्रेणीबद्ध व्यवस्था को एक साथ दर्शाते और उसकी आलोचना करते हैं। मध्य पूर्व और उत्तरी अफ्रीका में 2011 के विरोध प्रदर्शनों जैसे आधुनिक सामाजिक आंदोलनों के साथ उपन्यास की समानताएँ यह दर्शाती हैं कि यह एक कालातीत सामाजिक-राजनीतिक व्याख्या के लिए अनुकूल है।

यह शोध-पत्र यह प्रतिपादित करता है कि वर्ग और लिंग की भाषाई संरचना को समझने के लिए साहित्यिक कृतियों का विश्लेषण समाजभाषाविज्ञान की पद्धतियों का उपयोग करके किया जाना चाहिए, जो इस क्षेत्र में बाद के शोध के लिए एक अंतःविषय रूपरेखा प्रदान करता है। डिकेंस की भाषा संचार का माध्यम और सामाजिक प्रभुत्व, प्रतिरोध और पहचान संघर्ष के प्रदर्शन का क्षेत्र, दोनों का काम करती है।