Son yıllarda Türk dilinin Türkiye’de ve dünyada öğretimiyle ilgili çalışmalar ve kaynaklar önemli ölçüde artış göstermektedir. Ancak bu gelişmeye rağmen, yabancılara Türkçe öğretimi için hazırlanan ders materyallerinin Türk kültürünü ve özellikle halk edebiyatı unsurlarını ne ölçüde yansıtabildiği tartışmalı bir konudur. Bu araştırmada, Yeni İstanbul Uluslararası Öğrenciler İçin Türkçe Ders Kitabı seti (A1, A2, B1, B2, C1) halk edebiyatı unsurlarının kullanım sıklığı ve çeşitliliği açısından incelenmiştir. Nitel araştırma yöntemlerinden doküman incelemesi kullanılarak yürütülen çalışmada, her bir kitapta yer alan ninni, mâni, tekerleme, türkü, masal, fıkra, efsane, halk hikâyesi, atasözü, deyim, bilmece, halk tiyatrosu, halk oyunu, enstrüman, destan, gelenek, tören ve festival gibi unsurlar tespit edilmiştir. Bulgular, kitaplarda özellikle deyimlerin yoğun biçimde yer aldığını; ancak ninni, mâni, bilmece ve destan gibi türlerin tamamen eksik olduğunu ortaya koymuştur. Türkçe öğretiminde dil ve kültürün birbirinden bağımsız düşünülemeyeceği gerçeğinden hareketle, halk edebiyatı ürünlerinin dil öğretimi sürecine daha sistematik biçimde dâhil edilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır. Çalışma, Türkçe öğretim materyali hazırlayıcılarına kültürel aktarımı güçlendirecek halk edebiyatı türlerinin seçimi konusunda öneriler sunmakta ve halk edebiyatı temelli içeriklerin yabancı öğrencilerde dil-kültür bütünlüğünü sağlamada önemli bir araç olduğunu vurgulamaktadır.

In recent years, there has been a notable increase in studies and educational resources related to the teaching of Turkish both in Turkey and abroad. Despite this progress, the extent to which the materials prepared for teaching Turkish as a foreign language reflect Turkish culture-particularly elements of folk literatüre-remains open to debate. This study examines the Yeni İstanbul Turkish Textbook for International Students series (A1, A2, B1, B2, C1) in terms of the frequency and variety of folk literature elements it contains. Employing a qualitative document analysis method, the research identifies the presence of various cultural and literary components, including lullabies, manis, tongue twisters, folk songs, tales, anecdotes, legends, folk stories, proverbs, idioms, riddles, traditional plays, folk dances, musical instruments, epics, customs, ceremonies, and festivals. The findings indicate that idioms are extensively used, whereas genres such as lullabies, manis, riddles, and epics are entirely absent. The study concludes that language and culture are inseparable in the process of teaching Turkish as a foreign language and that integrating folk literature products systematically can significantly enhance cultural transmission. The research also offers recommendations for textbook authors, emphasizing that folk literatüre-based materials serve as an effective medium for fostering language-culture integration among foreign learners.