Klasik Türk şiirinde mekân algısı modern şiirdeki gibi gerçekçi bir tasvirden ziyade, daha çok sembolik ve soyut bir anlam taşır. Şiirdeki mekanlar, somut bir coğrafi yer olmanın ötesine geçerek, şairin duygu dünyasını, aşkı, tasavvufu ve felsefi düşüncelerini ifade eden birer mazmuna dönüşür. Klasik Türk şiirinde mekân fiziki bir sahne olmanın dışında şairin iç dünyasını ve duygusal durumunu da yansıtan konumdadır. 16. yy’ın önemli şairlerinden biri olan Balıkesirli Zâtî’nin şiirlerinde de mekânı bu bağlamda görmek mümkündür. Ancak Zâtî’nin şiirlerindeki mekân kullanımı, klasik Türk şiiri geleneğinin sembolik ve idealize edilmiş yönlerini sürdürmekle birlikte, şairin gözlemlerini ve kişisel deneyimini yansıtan bir yapıya sahiptir. Zâtî, mekânı sadece olayların geçtiği bir yer olarak tasvir etmekle kalmaz, onu bir varlık hali, bir duygu ve düşünce alanı olarak ifade eder. Şiirlerdeki mekân, şairin iç dünyasıyla örtüşen, derin sembolik anlamlar taşıyan ve hatta şairin gözlemlerini yansıtan katmanlı bir yapı sunmaktadır. Bu, Zâtî’nin mekânı poetik bir araç olarak kullandığının bir göstergesidir. Bu çalışmada, klasik Türk edebiyatı şairlerinden Zâtî’nin şiirlerinde mekânı ele alış biçimi incelenecektir. Zâtî’nin şiirlerindeki mekân kullanımı, klasik Türk Şiiri geleneği ve Gaston Bachelard’ın “mekân poetikası” açısından değerlendirilecektir. Bachelard’a göre mekân, yalnızca nesnel bir gerçeklik değil, “yaşanmış” ve “düşlenmiş” bir varlık alanıdır. Zâtî’nin şiirlerinde de mekânlar, şairin hayal gücüyle yeniden inşa edilir. 

In Classical Turkish poetry, the perception of space does not involve realistic description as in modern poetry but carries a more symbolic and abstract meaning. The spaces in the poems transcend being concrete geographical locations and become themes expressing the poet's emotional world, love, mysticism, and philosophical thoughts. In classical Turkish poetry, space is not only a physical stage but also a place that reflects the poet’s inner world and emotional state. This perspective can also be seen in the poems of Zâtî, one of the important poets of the 16th century from Balıkesir. However, the use of space in Zâtî’s poetry, while continuing the symbolic and idealized aspects of the classical Turkish poetry tradition, also has a structure that reflects the poet’s observations and personal experience. Zâtî does not merely describe space as the setting where events occur but expresses it as a state of being, a domain of emotion and thought. The spaces in the poems offer a layered structure that overlaps with the poet’s inner world, carries deep symbolic meanings, and even reflects the poet’s observations. This is an indication that Zâtî uses space as a poetic tool. This study will examine the way space is treated in the poems of Zâtî, one of the poets of classical Turkish literature. Zâtî’s use of space will be evaluated in terms of the tradition of Classical Turkish Poetry and Gaston Bachelard’s concept of the "poetics of space”. According to Bachelard, space is not merely an objective reality but a domain that is “lived” and “dreamed”. Similarly, in Zâtî’s poems, spaces are reimagined through the poet’s imagination.