Öz: Destanlar, insanlık tarihinin ilk dönemlerinden buyana toplum hayatını yansıtan edebi türlerin başında gelmektedirler. Platon ve Aristoteles’e dayandırılan “yansıtma /  mimessis” kuramıyla açıklanabilecek bu durum,  destan türünü, diğer edebi türlerin içinde ayrı bir yere konumlandırır. Edebiyatın / sanatın bu yansıtmacı işlevi antik dönemlerde olduğu kadar çağdaş dönemlerde de geçerliliğini önemli ölçüde korumuştur. Her ne kadar modern dönemlerde edebiyatın, toplum hayatından çok birey’i merkeze aldığı söylense de sanatı toplumsal hayatın yansıdığı bir ayna olarak görme eğilimi köklü bir damar olarak daima varlığını sürdüre gelmiştir.  Bu toplumcu duyarlılığın çağdaş Türk şiirindeki temsilcilerinden birisi de hiç şüphesiz Gülten Akın’dır. Akın, şiir külliyatı içinde “destan” türüne ayrı bir önem vermiş, Türk toplumunun tarihsel ve aktüel olarak içinden geçtiği kritik dönemleri “destan” olarak adlandırdığı şiirleriyle kayda geçirmek yolunu benimsemiştir. Şairin Maraş’ın ve Ökkeş’in Destanı, Seyran Destanı, Celaliler Destanı ve -adı destan olmasa da- Ağıtlar ve Türküler… gibi eserlerini hep bu duyarlılıkla kaleme aldığı söylenebilir. Adı geçen eserlerde Türk toplumunun yaşadığı önemli tarihsel ve toplumsal hareketler ve dönüşümler modern şiirin imkânlarıyla fakat destan türüne has bir ses ve lirizmle dile getirilmiş ve söz konusu eserler, içerikleri kadar dil ve üsluplarındaki söyleyiş biçimiyle de modern birer “destan” hüviyeti kazanmışlardır. Şair, adı geçen diğer iki destan kitabından farklı olarak Seyran Destanı’nda bizzat yaşayarak gözlemlediği aktüel dönemin destanını yazmıştır. Kişisel yaşamında önemli bir yer tutan Ankara’nın ve özellikle de Seyran semtinin 1950 ve sonrası dönemde Anadolu’dan gelen göç  dalgalarıyla nasıl ve hangi şartlarda kurulduğu üzerine odaklanan eserde, söz konusu göçün ardından büyükşehirde adına “gecekondu” denilen yeni bir sosyal yapıyı inşa eden halk kesimlerinin macerası, yaşanan zorlu müstakil deneyimlerin arka planında topyekün verilen bir mücadele olarak görülüp destanlaştırılmaktadır. Bu çalışma, bahse konu eserde, kitabın tematik bütünlüğünü de sağlayan “göç” olgusunun ve sonuçlarının kitaptaki şiirlere yansımalarını ele almaktadır. Bu kapsamda yapılan incelemede biri göçün diğeri de göç sonrası yeni şehir hayatının dile getirildiği iki bölümlük eserde şairin sübjektif bir tutumla kendisini bu kesimin sözcüsü olarak konumlandırdığı görülmüştür. Bu doğrultuda Gülten Akın’ın toplumcu sanat duyarlılığı ve koruyucu analık duygusuyla yaklaştığı  ve “göçmen / gecekondu halkı” adını alan bu kesimin içeriden bir fotoğrafını çekmek istediği sonucuna ulaşılmıştır.

Abstract: Epics have been among the leading literary genres reflecting social life since the earliest periods of human history. This phenomenon, which can be explained by the theory of "mimessis" based on Plato and Aristotle, places the epic genre in a distinct position among other literary genres. This reflective function of literature/art has remained relevant to a significant extent in both ancient and contemporary times. While it has been argued that literature in modern times focuses on the individual rather than social life, the tendency to view art as a mirror reflecting social life has always remained a deep-rooted force. Gülten Akın is undoubtedly one of the representatives of this socialist sensibility in contemporary Turkish poetry. Akın placed particular emphasis on the "epic" genre within her body of poetry, adopting the method of recording the critical periods Turkish society was going through, both historically and currently, through poems she called "epic." It can be said that the poet penned works such as "The Epic of Maraş and Ökkeş," "The Epic of Seyran," "The Epic of Celaliler," and—though not epics—"Laments and Folk Songs" with this sensitivity. In these works, significant historical and social movements and transformations experienced by Turkish society are expressed through the means of modern poetry, yet with a voice and lyricism unique to the epic genre. These works have acquired the identity of modern "epic" not only through their content but also through their language and style of expression. Unlike the other two epics mentioned, the poet, in The Seyran Epic, wrote an epic of the current period he personally experienced and observed. Focusing on how and under what conditions Ankara, and particularly the Seyran district, which occupied a significant place in his personal life, was established by the waves of migration from Anatolia in the 1950s and onwards, the work explores the adventures of the segments of society who built a new social structure called "slums" in the metropolitan area following this migration, and portrays them as a collective struggle against the backdrop of challenging individual experiences. This study examines the reflections of the phenomenon of "migration" and its consequences on the poems within the book, which also provide the book's thematic unity. In this context, the analysis revealed that the poet, in a two-part work—one about migration and the other about the new urban life after migration—subjectively positions herself as the spokesperson for this segment. In this context, it was concluded that Gülten Akın approached this segment with a socialist artistic sensibility and a nurturing motherly spirit, and sought to capture an insider's view of this segment, which was dubbed the "migrant-slum people."