Bu çalışma, Bahâ Ṭâhir’in "Vâḥatü’l-Ġurûb" adlı romanını, iki temel dilbilimsel kuramı bütünleştiren kapsamlı bir edimbilimsel (pragmatik) analiz süzgecinden geçirmektedir: Paul Grice’ın "Söylemsel İma" (Conversational Implicature) ve Brown ile Levinson’ın "Nezaket Kuramı" (Politeness Theory). Araştırma, anlatıdaki karakterlerin "söylenmeyen"i örtük anlamlar üretmek, karakter psikolojisini derinlemesine incelemek ve altta yatan güç dinamiklerini ortaya çıkarmak için nasıl kullandığını ve bu anlatı mekanizmalarını deşifre etmeyi amaçlamaktadır. Roman karakterlerinin işbirliğine dayalı konuşma ilkelerini (Nicelik, Nitelik, Bağıntı ve Tarz) sistematik olarak nasıl ihlal ettikleri, bu ihlallerin birer iletişim başarısızlığı olarak değil, stratejik eylemler olarak nasıl işlev gördüğü analiz edilmektedir. Bu ihlallerin ardındaki temel motivasyonun, sömürgeci baskı, ataerkil otorite ve iç kabile çatışmalarından oluşan gerilimli bir ekosistem içinde "itibarı" (face) koruma çabası olduğu tespit edilmiştir. Çalışma, bu söylemsel stratejilerin, üstü kapalı manevralardan iletişimin tamamen çöküşüne ve şiddetle sonuçlanmasına kadar olan evrimsel sürecini izlemektedir. Ayrıca, tarihi bir figür olan Büyük İskender üzerine kurulu sembolik çatışma, uzlaşmaz kültürel ve epistemolojik çerçevelerden kaynaklanan bir "edimsel başarısızlık" (pragmatic failure) tezahürü olarak incelenmektedir. Araştırma, Grice ilkelerinin metodik olarak ihlal edilmesinin, yenilmiş benliği tasvir etme ve doğrudan, samimi iletişimin imkansızlaştığı bir dünyayı somutlaştırma konusunda merkezi bir edebi araç olarak hizmet ettiği sonucuna varmaktadır. Bu edimbilimsel yaklaşım, romanın en derin retoriğinin açıkça ifade edilenlerde değil, kelimeler arasındaki geniş, dile getirilmeyen boşluklarda yattığını ortaya koymaktadır.

This study undertakes a comprehensive pragmatic analysis of Bahāʾ Ṭāhir's novel, Wāḥat al-Ghurūb, integrating two foundational linguistic theories: Paul Grice's theory of Conversational Implicature and Brown and Levinson's Politeness Theory. The research aims to uncover the narrative mechanisms through which the "unspoken" is employed to generate implicit meaning, dissect character psychology, and expose underlying power dynamics. It analyzes how the novel's characters systematically flout the cooperative maxims of conversation (Quantity, Quality, Relation, and Manner) not as communicative failures, but as strategic acts. The primary motivation for these violations is identified as the preservation of "face" within a tense ecosystem of colonial oppression, patriarchal authority, and internal tribal conflict. The study traces the evolution of these conversational strategies, from subtle maneuvering to the complete breakdown of communication, culminating in violence. It further examines the symbolic conflict over the historical figure of Alexander the Great as a manifestation of "pragmatic failure," stemming from irreconcilable cultural and epistemological frameworks. The research concludes that the methodical flouting of Grice's maxims serves as the central literary device for portraying the defeated self and embodying a world where the possibility of direct, sincere communication has disintegrated. This pragmatic approach reveals that the novel's most profound rhetoric lies not in what is explicitly stated, but in the vast, unarticulated spaces between words.