Bu çalışmada Reşat Nuri Güntekin’in Acımak adlı romanında geçen baba figürü; duygusal yabancılaşma ve vicdani dönüşüm başlıkları altında ele alınarak değerlendirilecektir. Romanın ana karakteri olan Zehra, hayatı boyunca annesinin etkisinde kalarak babasını suçlamış ve onun sevgisine inanmayarak babası Mürşit Efendi’ye karşı duygusal bir mesafe geliştirmiştir. Zehra’nın babasına dair olumsuz duyguları, onun ölümünün ardından geriye kalan mektuplar ve hatıralar aracılığıyla değişim göstermiştir. Bu değişim, sadece baba kız ilişkisi açısından değil, bireyin iç dünyasındaki vicdani uyanışı ve yüzleşmesi açısından da son derece önemli bir göstergedir. Esasen baba figürü sadece aile içindeki birey olarak verilmemiş aynı zamanda geçmişin yükünü, hataların fark edilmesini temsil eden fedakârlığın da sembolü olarak okur karşısına çıkmıştır.

Roman, baba üzerinden bireyin kendisi ve geçmişiyle olan ilişkisini derin bir şekilde işlerken çocukluk döneminde yaşadığı sevgi eksikliğinin birey üzerindeki psikolojik etkilerini de ortaya koyar. Zehra’nın geç fark ettiği gerçekler, onun vicdanıyla yüzleşmesine ve babasına yönelik duyguları yeniden değerlendirmesine fırsat verir. Bu doğrultuda “Acımak” sadece bir aile dramını sunmakla kalmaz, aynı zamanda bireysel dönüşümünün sürecini merkeze alan bir vicdan anlatısı sunar. Aynı zamanda ana karakter Zehra’nın kaybettiği acıma duygusunu yeniden kazanmasıdır. Söz konusu temalar psikolojik ve sosyokültürel bağlamlar dikkate alınarak incelenmiştir. Bu çalışma sayesinde baba figürünün edebiyattaki yansımasına farklı bir bakış açısı kazandırılması amaçlanmıştır.

In this study, the father figure in Reşat Nuri Güntekin's novel Acımak will be evaluated under the titles of emotional alienation and conscientious transformation. The main character of the novel, Zehra, has been influenced by her mother throughout her life, has blamed her father, and has developed an emotional distance from her father, Mürşit Efendi, by not believing in his love. Zehra's negative feelings about her father have changed through the letters and memories left after his death. This change is an extremely important indicator not only in terms of the father-daughter relationship, but also in terms of the individual's awakening and confrontation of conscience in their inner world. In fact, the father figure is not only given as an individual within the family, but also appears before the reader as a symbol of sacrifice, representing the burden of the past and the realization of mistakes. While the novel deeply examines the individual's relationship with himself and his past through the father, it also reveals the psychological effects of the lack of love he experienced in childhood on the individual. The facts that Zehra realizes late allow her to confront her conscience and re-evaluate her feelings towards her father. In this context, “Pity” not only presents a family drama, but also a conscience narrative that centers on the process of individual transformation. It is also the main character Zehra’s regaining her lost sense of pity. The themes in question have been examined by taking into account psychological and sociocultural contexts. This study aims to provide a different perspective on the reflection of the father figure in literature.