Bu makale, Franz Kafka’nın Ein Landarzt (Bir Taşra Doktoru) adlı kısa öyküsünü etik değerler ve tıp etiği ilkeleri çerçevesinde incelemektedir. Kafka'nın bu eseri genellikle psikanalitik ve varoluşçu açılardan ele alınsa da, bu çalışmada metin, bireysel vicdan, mesleki sorumluluk ve toplumsal beklentilerin çatıştığı çok katmanlı bir etik bağlamda değerlendirilmektedir. Öykünün merkezinde, hem hastası hem de asistanı Rosa ile ilgili ciddi etik ikilemlerle karşı karşıya kalan bir köy doktoru yer almaktadır. Doktorun kararları yalnızca kişisel iyi niyetle değil, aynı zamanda toplumsal normlar, mesleki baskılar ve modern tıbbın sınırlamalarıyla şekillenmektedir. Çalışmanın teorik temeli, Immanuel Kant’ın deontolojik etiği ile Beauchamp ve Childress tarafından geliştirilen dört temel biyomedikal etik ilkesine dayanmaktadır: özerklik, zarar vermeme, iyilik yapma ve adalet. Metin odaklı analitik bir yaklaşımla, doktorun Rosa’yı araçsallaştırması, hastaya yardım edememesi ve ölüm karşısındaki çaresizliği etik açıdan eleştirel bir şekilde değerlendirilmektedir. Ayrıca, öyküde tasvir edilen “yara”, yalnızca biyolojik bir rahatsızlık olarak değil, aynı zamanda bireyin varoluşsal çaresizliğinin ve modern tıbbın yetersizliğinin bir metaforu olarak yorumlanmaktadır. Kafka’nın gerçek ile düşü iç içe geçiren anlatım tarzı sayesinde, doktorun otorite kaybı ve etik değerlerden sapması sembolik bir şekilde ortaya çıkmaktadır. Sonuç olarak, Bir Köy Doktoru, kişisel ahlaki sorumluluğun sınırlarını, tıbbın çözüm sunma konusundaki sınırlı kapasitesini ve bireyin ölüm karşısındaki varoluşsal yalnızlığını güçlü bir şekilde betimleyen derin bir edebi eserdir.

This article examines Franz Kafka’s short story Ein Landarzt (A Country Doctor) within the framework of ethical values and principles of medical ethics. Although Kafka’s work is often analyzed through psychoanalytic and existential lenses, this study approaches the text from a multifaceted ethical perspective, focusing on the conflict between individual conscience, professional responsibility, and societal expectations. At the center of the story is a country doctor who faces serious ethical dilemmas concerning both his patient and his assistant, Rosa. The doctor's decisions are shaped not only by personal goodwill but also by social norms, professional pressures, and the limitations of modern medicine. The theoretical foundation of this study is based on Immanuel Kant’s deontological ethics, as well as the four fundamental principles of biomedical ethics developed by Beauchamp and Childress: autonomy, non-maleficence, beneficence, and justice. Through a text-centered analytical approach, the doctor’s instrumentalization of Rosa, his inability to help the patient, and his helplessness in the face of death are critically evaluated from an ethical standpoint. Furthermore, the “wound” depicted in the story is interpreted not merely as a biological affliction, but also as a metaphor for the individual’s existential helplessness and the inadequacy of modern medicine. Thanks to Kafka’s blending of dream and reality, the doctor’s loss of authority and deviation from ethical values emerge symbolically. In conclusion, Ein Landarzt is a profound literary work that powerfully illustrates the boundaries of personal moral responsibility, the limited capacity of medicine to offer solutions, and the existential solitude of the individual in the face of death.