Sezai Karakoç'un Hızırla Kırk Saat adlı şiir kitabı, modern Türk şiirinde arketipsel sembollerin derin izlerini taşıyan önemli bir eserdir. Karakoç, şiirlerinde geleneksel ve modern unsurları sentezleyerek, bireysel ve kolektif bilinci harekete geçiren evrensel semboller kullanmıştır. Bu çalışma, Carl Gustav Jung’un arketip teorisi temelinde, Karakoç’un eserindeki “persona”, “gölge”, “hilebaz” ve “yaşlı bilge” gibi arketipleri ayrıntılı bir biçimde incelemektedir. “Persona” arketipi, Hızır karakteri üzerinden incelenerek toplumun bireye yüklediği rolleri ve bireyin bu rollerle içsel çatışmalarını yansıtmaktadır. “Gölge” arketipi, şiirin metafiziksel ve ruhsal yolculuklarında bireyin bastırılmış karanlık taraflarıyla yüzleşmesini simgeler. “Hilebaz” arketipi ise kurulu düzenleri sorgulayıp yıkarak değişim ve dönüşümü sağlayan karakterleri temsil eder. Bu figürler, toplumsal normları sorgulayan, kimlik değiştirerek okuyucuyu derin düşüncelere sürükleyen roller üstlenir. Son olarak, “Yaşlı Bilge” arketipi, Hızır karakterinde şekillenerek şiirde bilgelik ve yol göstericilik görevini yerine getirir. Karakoç’un Hızır tasviri, bireyin ruhsal yolculuğunda içsel bilgeliğini keşfetmesine yardımcı olur. Sonuç olarak, Sezai Karakoç’un yalnızca bir şair olarak değil, aynı zamanda metafizik ve estetik düzeyde derin bir düşünce yapısına sahip bir sanatçı olarak konumlandığı görülmektedir. Hızırla Kırk Saat, Jung’un oluşturduğu arketip teorisi ışığında değerlendirildiğinde, bireysel dönüşümün, kolektif hafızanın ve insanlık deneyiminin çok katmanlı bir şiirsel ifadesi olarak dikkat çekmektedir. Eserdeki imgeler ve semboller, yalnızca estetik değil, aynı zamanda felsefi ve psikolojik bir derinlik de taşımaktadır. Bu yönüyle Karakoç’un eseri, modern Türk şiirinde arketipsel analizlere en uygun örneklerden biri olarak değerlendirilebilir.

Sezai Karakoç’s poetry book Hızırla Kırk Saat is a significant work in modern Turkish poetry that carries deep traces of archetypal symbols. Karakoç synthesizes traditional and modern elements in his poems and uses universal symbols that activate both individual and collective consciousness. This study examines, based on Carl Gustav Jung’s theory of archetypes, the detailed representations of archetypes such as the "persona," "shadow," "trickster," and "wise old man" in Karakoç’s work. The "persona" archetype is explored through the character of Hızır, reflecting the roles society imposes on individuals and the inner conflicts that arise from these roles. The "shadow" archetype symbolizes the confrontation with the repressed dark sides of the individual during the poem’s metaphysical and spiritual journeys. The "trickster" archetype represents characters who question and disrupt established orders, initiating change and transformation. These figures take on roles that challenge social norms and lead the reader into deep reflection by shifting identities. Finally, the "wise old man" archetype is embodied in the character of Hızır, fulfilling the role of wisdom and guidance within the poem. Karakoç’s depiction of Hızır helps the individual discover inner wisdom during their spiritual journey. In conclusion, Sezai Karakoç is seen not only as a poet but also as an artist with a profound metaphysical and aesthetic intellectual structure. When evaluated in light of Jung’s archetype theory, Hızırla Kırk Saat emerges as a multilayered poetic expression of individual transformation, collective memory, and the human experience. The images and symbols in the work carry not only aesthetic value but also philosophical and psychological depth. In this respect, Karakoç’s work can be regarded as one of the most suitable examples for archetypal analyses in modern Turkish poetry.