Adaleti Getiren Hayaletler: İskoç Baladlarında Kadın ve Hesaplaşma

Author:

Number of pages:
729-764
Language:
Türkçe
Year-Number:
2026-Volume 21 Issue 1
%>

Abstract

Bu makale, kurumsal adaletin başarısızlığını bir başlangıç noktası olarak kullanarak, İskoç baladlarındaki hayalet motifini, her zaman kurtuluş veya çözüm sağlamayan bir ahlaki hesaplaşma yeri olarak analiz etmektedir. Çalışma, Greig-Duncan koleksiyonundaki “William ve Margaret” ve “Zalim Anne” adlı eserleri öne çıkararak, hayaletlerin geri dönüşlerinin, tutarlı bir doğaüstü adalet paradigması yerine, önemli ölçüde eşitsiz etik mantıklar aracılığıyla işlediğini savunmaktadır. Her iki balad da doğaüstü unsurları kullanarak cinsiyete dayalı suçlarla yüzleşir, ancak bunu oldukça farklı şekillerde yapar ve bu da onların politik bağlamlarına ışık tutar. “William ve Margaret”teki kadın hayalet, ölümünden sonra, hayattayken onu sessiz tutan ataerkil ve romantik anlatıya karşı çıkan bir karşı-oyuncu. Margaret'in dönüşü, yerleşik ahlaki düzende kısa süreli bir bölünmeye yol açar ve bu da ihaneti bireyin öznel deneyiminden kamuya açık bir etik iddiaya yükseltir. Öte yandan, “The Cruel Mother” çok daha nüanslı bir hesaplaşma sahnelemektedir: Ölen çocukların hayaletleri, ataerkil normlara meydan okumak yerine, içselleştirilmiş bir utanç ve intikam sistemini pekiştirmeye hizmet eder. Bu durumda, doğaüstü unsurlar bir direniş aracı olmaktan çok, yargılama yükünü devletten kadın öznenin zihnine kaydıran ideolojik bir disiplin aracıdır. Makale, kültürel materyalizm ve feminist teori, özellikle Judith Butler'ın performativite kavramından yola çıkarak, hayalet konuşma ve sessizliği, egemen normları sorgulayan ve aynı zamanda pekiştiren cinsiyetçi eylemler olarak yorumlamaktadır. Bu baladlar, kadınların seslerinin, var olan adaletsizliği düzeltmek yerine, yalnızca hayalet biçiminde duyulabileceğini göstermektedir. Makale, İskoç baladlarının hayaletleri ahlaki uyumu sağlamak için kullanmak yerine, cinsiyete dayalı adalet sistemlerinin sınırlamalarını, tutarsızlıklarını ve dışlamalarını vurgulamak için kullandığını savunmaktadır.

Keywords

Abstract

Using the failure of institutional justice as a point of departure, this paper analyses the ghost motif in Scottish ballads as a place of moral reckoning that does not always provide liberation or resolution. The study emphasises the Greig-Duncan collection's "William and Margaret" and "The Cruel Mother" to support its claim that, instead of a cohesive paradigm of supernatural justice, ghostly returns operate through significantly unequal ethical logics. Both ballads confront gendered offences by utilising the supernatural, but they do it in quite different ways, which shed light on their political contexts. The female ghost in "William and Margaret" is a counter-performer who, after death, speaks out against the patriarchal and romantic narrative that kept her silent during her lifetime. There is a brief schism in the established moral order as a result of Margaret's return, which elevates betrayal from an individual's subjective experience to a public ethical assertion. On the other hand, "The Cruel Mother" stages a far more nuanced reckoning: rather than challenging patriarchal norms, the spectres of the dead children serve to reinforce an internalised system of shame and retribution. In this case, the supernatural is more of an ideological disciplinarian tool that shifts the burden of judgement away from the state and onto the female subject's mind, rather than a tool of resistance. The paper interprets spectral speech and silence as gendered acts that simultaneously question and reinforce dominant norms, drawing on Cultural Materialism and feminist theory, especially Judith Butler's idea of performativity. These ballads show how women's voices can only be heard in spectral forms, rather than correcting the unfairness that exists. Rather than using ghosts to bring about moral harmony, the article argues that Scottish ballads use them to highlight the limitations, inconsistencies, and exclusions of justice systems that are based on gender. 

Keywords

Structured Abstract:

Scottish supernatural ballads have long been interpreted as narrative forms in which poetic or supernatural justice compensates for the failure of human institutions and restores moral equilibrium. Such readings, however, tend to assume that ghostly return constitutes a coherent ethical mechanism and that the supernatural functions as a stable narrative device for the re-establishment of order. This article challenges that assumption by demonstrating that the ghost motif does not operate as a unified model of justice but as a culturally variable and gendered site of moral reckoning. By focusing on two ballads preserved in Volume 2 of The Greig–Duncan Folk Song CollectionWilliam and Margaret and The Cruel Mother—the study argues that posthumous visitation produces divergent ethical configurations that redistribute responsibility in fundamentally different ways.

Methodologically, the article positions the Greig–Duncan record-texts as nodal points within a wider field of oral variation rather than as fixed literary artefacts. This allows for a line-level comparative close reading that remains attentive to the re-creative logic of oral tradition while grounding interpretation in the materiality of the recorded text. The analysis tracks tonal modulation, patterns of demand and response, the distribution of speech and silence, and the intensification of descriptive registers across threshold scenes such as night visitations, graves, and domestic interiors. In doing so, the study demonstrates that close reading and oral poetics are not mutually exclusive but can function as complementary methodological frameworks when record texts are treated as representative textual events within a living tradition.

The article asks why supernatural intervention becomes structurally central at precisely those narrative moments in which legal, ecclesiastical, and communal institutions are absent, ineffective, or ethically compromised. In both ballads, moral judgement is displaced from formal authority to embodied and narrative spaces. The return of the dead does not produce reconciliation but demands recognition, suggesting a cultural awareness that certain forms of harm—particularly those borne by women—cannot be articulated within institutional frameworks and therefore require alternative symbolic economies.

The comparative analysis reveals two distinct ethical logics. In William and Margaret, the female ghost interrupts the conventions of romantic betrayal and transforms a private injury into a publicly articulated claim. Speaking from the threshold between life and death, she names the broken promise as a moral violation and reconfigures the distribution of agency. The ballad’s conclusion, in which William dies at her grave, does not merely enact retribution but produces a symbolic redistribution of responsibility that grants posthumous authority to a voice denied in life. The supernatural here functions as a medium of ethical resistance and as a counter-discursive force within a patriarchal promise structure.

In The Cruel Mother, by contrast, the return of the murdered children does not destabilise the normative order but intensifies it. Their speech reflects back to the mother the ideological language through which her identity is regulated, relocating judgement from external institutions to internalised discipline. The sequence of punishments—extended transformation, temporal suspension, and incorporation into the sonic apparatus of communal warning—constructs a moral economy in which deviation from normative womanhood produces a regime of perpetual sanction. The supernatural thus operates not as a site of confrontation but as a mechanism for the reproduction of gendered shame.

To interpret these divergent configurations, the study brings cultural materialism into dialogue with feminist theory, particularly Judith Butler’s account of gender performativity. From a cultural materialist perspective, ballads are treated as socially embedded narrative forms that register tensions within hegemonic structures and mediate conflicts between dominant and residual value systems. Feminist theory clarifies how gender norms are reiterated, resisted, or internalised through acts of speech, silence, punishment, and suffering. In this framework, the ghost becomes neither a folkloric ornament nor a psychological symptom but a figure through which competing ethical regimes are negotiated.

The comparison demonstrates that Scottish supernatural ballads function as cultural sites in which justice is imagined beyond institutional authority, though not necessarily in emancipatory ways. William and Margaret articulate a model of posthumous recognition that redistributes moral agency, whereas The Cruel Mother exposes the limits of such recognition when patriarchal norms are fully internalised. A ghostly return, therefore, emerges as a narrative strategy through which unresolved tensions concerning gender, responsibility, and authority are staged rather than resolved.

By grounding its claims in line-level analysis while maintaining sensitivity to the variant and performative nature of oral tradition, the article contributes to ballad scholarship in three ways: it challenges the assumption of a unified model of supernatural justice; it demonstrates the methodological compatibility of close reading and oral poetics; and it redefines the ghost motif as a gendered ethical technology rather than a restorative narrative device. Ultimately, the study argues that the supernatural in Scottish ballads does not repair the social order but renders visible the contradictions that structure it, making these texts enduring sites for the negotiation of moral and gendered authority.

Keywords: cultural materialism; ghost motif; gendered justice; oral tradition; Greig–Duncan collection; Scottish ballads

Yapılandırılmış Özet:

İskoç doğaüstü baladları uzun süredir, insani kurumların başarısızlığını telafi eden ve ahlaki dengeyi yeniden kuran şiirsel ya da doğaüstü bir adaletin işlediği anlatı biçimleri olarak yorumlanmaktadır. Ancak bu tür okumalar, hayaletin geri dönüşünün tutarlı bir etik mekanizma oluşturduğunu ve doğaüstünün düzeni yeniden tesis eden istikrarlı bir anlatı aygıtı olarak işlediğini varsayma eğilimindedir. Bu makale, hayalet motifinin tekil bir adalet modeli olarak işlemediğini; kültürel olarak değişken ve toplumsal cinsiyetle belirlenmiş bir ahlaki hesaplaşma alanı olarak işlediğini göstererek bu varsayıma karşı çıkar. Çalışma, The Greig–Duncan Folk Song Collection’ın ikinci cildinde yer alan William and Margaret ile The Cruel Mother baladlarına odaklanarak, ölüm sonrası geri dönüşün sorumluluğu temelden farklı biçimlerde yeniden dağıtan ayrışmış etik yapılanmalar ürettiğini ileri sürer.

Yöntemsel olarak makale, Greig–Duncan kayıt metinlerini sabit edebi nesneler olarak değil, sözlü varyasyonun daha geniş alanı içinde düğüm noktaları olarak konumlandırır. Bu yaklaşım, yorumun kaydedilmiş metnin maddi varlığına dayanmasını sağlarken, sözlü geleneğin yeniden-kurucu mantığına duyarlı kalan satır düzeyinde karşılaştırmalı bir yakın okumaya imkân tanır. Analiz, gece ziyaretleri, mezarlar ve ev içi mekânlar gibi eşik sahnelerinde ton değişimlerini, talep ve yanıt örüntülerini, söz ile sessizliğin dağılımını ve betimleyici yoğunluğun artışını izler. Bu yolla çalışma, kayıt metinleri yaşayan bir geleneğin temsilî metinsel olayları olarak ele alındığında yakın okuma ile sözlü poetikanın birbirini dışlayan değil, tamamlayıcı yöntemsel çerçeveler olarak işleyebileceğini gösterir.

Makale, doğaüstü müdahalenin neden tam da hukuki, dinsel ve topluluk temelli kurumların yok olduğu, etkisiz kaldığı ya da etik açıdan sorunlu hâle geldiği anlatı anlarında yapısal olarak merkezi bir hâl aldığını sorar. Her iki baladda da ahlaki yargı, kurumsal otoriteden bedensel ve anlatısal mekânlara kaydırılır. Ölülerin geri dönüşü uzlaşma üretmez; tanınma talep eder. Bu durum, özellikle kadınların maruz kaldığı kimi zararların kurumsal çerçeveler içinde dile getirilemediğine ve bu nedenle alternatif simgesel ekonomilere ihtiyaç duyulduğuna işaret eden kültürel bir farkındalığı gösterir.

Karşılaştırmalı analiz iki farklı etik mantık ortaya koyar. William and Margaret’ta kadın hayalet, romantik ihanet anlatısının uzlaşımsal kalıplarını kesintiye uğratarak özel bir yarayı kamusal olarak ifade edilen bir talebe dönüştürür. Yaşam ile ölüm arasındaki eşikten konuşarak bozulmuş vaadi ahlaki bir ihlal olarak adlandırır ve eyleyiciliğin dağılımını yeniden kurar. William’ın onun mezarında ölmesiyle sonuçlanan final, yalnızca bir misilleme değil, hayattayken susturulmuş bir sese ölüm sonrasında yetke kazandıran simgesel bir sorumluluk yeniden dağılımı üretir. Burada doğaüstü, ataerkil vaat yapısı içinde etik direnişin bir aracı ve karşı-söylemsel bir güç olarak işlev görür.

Buna karşılık The Cruel Mother’da öldürülen çocukların geri dönüşü normatif düzeni sarsmak yerine onu yoğunlaştırır. Çocukların konuşması, annenin kimliğini düzenleyen ideolojik dili ona geri yansıtarak yargıyı dış kurumlardan içselleştirilmiş disipline taşır. Uzatılmış dönüşüm, zamansal askıya alınma ve topluluğu uyaran işitsel aygıta dâhil edilme biçiminde kurulan ceza dizgesi, normatif kadınlıktan sapmanın sürekli bir yaptırım rejimi ürettiği bir ahlaki ekonomi oluşturur. Böylece doğaüstü, bir yüzleşme alanı değil, toplumsal cinsiyetle ilişkili utancın yeniden üretildiği bir mekanizma hâline gelir.

Bu ayrışmış yapıların yorumlanabilmesi için çalışma, Kültürel Materyalizmi feminist kuramla, özellikle Judith Butler’ın toplumsal cinsiyet performativitesi kavramsallaştırmasıyla birlikte ele alır. Kültürel Materyalist bakış açısından baladlar, hegemonik yapılar içindeki gerilimleri kaydeden ve egemen ile artık değer sistemleri arasındaki çatışmaları dolayımlayan toplumsal olarak yerleşik anlatı biçimleri olarak değerlendirilir. Feminist kuram ise toplumsal cinsiyet normlarının söz, sessizlik, ceza ve acı üzerinden nasıl yeniden üretildiğini, direndiğini ya da içselleştirildiğini açıklar. Bu çerçevede hayalet ne folklorik bir süs ne de psikolojik bir belirti, rekabet hâlindeki etik rejimlerin müzakere edildiği bir figür hâline gelir.

Bu karşılaştırma, İskoç doğaüstü baladlarının adaletin kurumsal otoritenin ötesinde tahayyül edildiği kültürel alanlar olarak işlediğini, ancak bunun her zaman özgürleştirici sonuçlar üretmediğini gösterir. William and Margaret ahlaki eyleyiciliği yeniden dağıtan bir ölüm sonrası tanınma modeli kurarken, The Cruel Mother ataerkil normların bütünüyle içselleştirildiği durumda bu tanınmanın sınırlarını açığa çıkarır. Böylece hayaletin geri dönüşü, çözüm üretmekten çok toplumsal cinsiyet, sorumluluk ve otoriteye ilişkin çözülmemiş gerilimlerin sahnelendiği bir anlatı stratejisi olarak belirir.

Makale, satır düzeyinde analize dayanırken sözlü geleneğin varyantlı ve performatif doğasına duyarlı kalarak balad çalışmalarına üç açıdan katkıda bulunur: doğaüstü adaletin tekil bir model olduğu varsayımına karşı çıkar; yakın okuma ile sözlü poetikanın yöntemsel olarak uyumlu olduğunu gösterir; ve hayalet motifini onarıcı bir anlatı aygıtı olarak değil, toplumsal cinsiyetle ilişkili bir etik teknoloji olarak yeniden tanımlar. Sonuç olarak çalışma, İskoç baladlarında doğaüstünün toplumsal düzeni onarmadığını, aksine onu kuran çelişkileri görünür kıldığını ve bu metinleri ahlaki ve toplumsal cinsiyetle ilişkili otoritenin müzakere edildiği kalıcı alanlar hâline getirdiğini ileri sürer.

Anahtar Kelimeler: Kültürel Materyalizm; hayalet motifi; toplumsal cinsiyetlendirilmiş adalet; sözlü gelenek; Greig–Duncan derlemesi; İskoç baladları

ملخص منظم

لطالما تم تفسير الأغاني الخارقة للطبيعة الاسكتلندية على أنها أشكال سردية تعوض فيها العدالة الشعرية أو الخارقة للطبيعة عن فشل المؤسسات البشرية وتعيد التوازن الأخلاقي. ومع ذلك، فإن مثل هذه القراءات تميل إلى افتراض أن عودة الأشباح تشكل آلية أخلاقية متماسكة وأن الخارق للطبيعة يعمل كأداة سردية مستقرة لإعادة إرساء النظام. يتحدى هذا المقال هذا الافتراض من خلال إثبات أن موضوع الأشباح لا يعمل كنموذج موحد للعدالة، بل كموقع متغير ثقافيًا وجنسانيًا للحساب الأخلاقي. من خلال التركيز على قصيدتين محفوظتين في المجلد 2 من مجموعة أغاني غريغ-دنكان الشعبية — ويليام ومارغريت والأم القاسية — يجادل الدراسة بأن الزيارات بعد الموت تنتج تكوينات أخلاقية متباينة تعيد توزيع المسؤولية بطرق مختلفة جذريًا.

من الناحية المنهجية، يضع المقال نصوص سجلات غريغ-دنكان كنقاط محورية ضمن مجال أوسع من التباين الشفهي بدلاً من اعتبارها قطعاً أدبية ثابتة. وهذا يسمح بقراءة مقارنة دقيقة على مستوى السطور تظل منتبهة للمنطق الإبداعي للتقاليد الشفوية مع تأسيس التفسير على مادية النص المسجل. يتتبع التحليل التغيرات في النبرة، وأنماط الطلب والاستجابة، وتوزيع الكلام والصمت، وتكثيف السجلات الوصفية عبر مشاهد عتبية مثل الزيارات الليلية، والمقابر، والداخلية المنزلية. وبذلك، تثبت الدراسة أن القراءة الدقيقة والشعرية الشفوية لا يستبعد أحدهما الآخر، بل يمكن أن يعمل كإطارين منهجيين متكاملين عندما يتم التعامل مع النصوص المسجلة على أنها أحداث نصية تمثيلية ضمن تقليد حي.

يسأل المقال عن سبب تحول التدخل الخارق للطبيعة إلى عنصر أساسي من الناحية الهيكلية في تلك اللحظات السردية بالذات التي تكون فيها المؤسسات القانونية والكنسية والمجتمعية غائبة أو غير فعالة أو معرضة للخطر من الناحية الأخلاقية. في كلتا القصيدتين، يتم استبدال الحكم الأخلاقي بالسلطة الرسمية بمساحات مجسدة وسردية. عودة الموتى لا تؤدي إلى المصالحة بل تتطلب الاعتراف، مما يشير إلى وعي ثقافي بأن بعض أشكال الأذى - خاصة تلك التي تتحملها النساء - لا يمكن التعبير عنها في الأطر المؤسسية، وبالتالي تتطلب اقتصادات رمزية بديلة.

يكشف التحليل المقارن عن منطقين أخلاقيين متميزين. في William and Margaret، تقطع الشبح الأنثوي تقاليد الخيانة الرومانسية وتحول الإصابة الخاصة إلى مطالبة معلنة علنًا. من على عتبة الحياة والموت، تصف الوعد المكسور بأنه انتهاك أخلاقي وتعيد تشكيل توزيع السلطة. لا يقتصر ختام القصة الغنائية، الذي يموت فيه ويليام على قبرها، على تنفيذ العقاب، بل ينتج إعادة توزيع رمزية للمسؤولية تمنح سلطة بعد الموت لصوت تم إنكاره في الحياة. هنا، يعمل الخارق للطبيعة كوسيلة للمقاومة الأخلاقية وكقوة مضادة للخطاب داخل بنية الوعد الأبوي.

في المقابل، في The Cruel Mother، لا يؤدي عودة الأطفال المقتولين إلى زعزعة النظام المعياري بل إلى تكثيفه. يعكس كلامهم للأم اللغة الأيديولوجية التي يتم من خلالها تنظيم هويتها ونقل الحكم من المؤسسات الخارجية إلى الانضباط الداخلي. تسلسل العقوبات – التحول المطول، والتعليق المؤقت، والدمج في الجهاز الصوتي للتحذير الجماعي – يبني اقتصادًا أخلاقيًا يؤدي فيه الانحراف عن الأنوثة المعيارية إلى نظام من العقوبات الدائمة. وبالتالي، لا يعمل الخارق للطبيعة كموقع للمواجهة، بل كآلية لإعادة إنتاج العار الجنساني.

لتفسير هذه التكوينات المتباينة، تربط الدراسة المادية الثقافية بالنظرية النسوية، ولا سيما تفسير جوديث بتلر لأداء الجنس. من منظور المادية الثقافية، تعامل الأغاني الشعبية كأشكال سردية متأصلة اجتماعياً تسجل التوترات داخل الهياكل المهيمنة وتتوسط في النزاعات بين أنظمة القيم السائدة والمتبقية. توضح النظرية النسوية كيف يتم تكرار المعايير الجنسانية أو مقاومتها أو استيعابها من خلال أفعال الكلام والصمت والعقاب والمعاناة. في هذا الإطار، لا يصبح الشبح زخرفة فولكلورية ولا أعراضًا نفسية، بل شخصية يتم من خلالها التفاوض بين الأنظمة الأخلاقية المتنافسة.

تُظهر المقارنة أن القصص الخيالية الخارقة للطبيعة الاسكتلندية تعمل كمواقع ثقافية يتم فيها تخيل العدالة خارج نطاق السلطة المؤسسية، وإن لم يكن بالضرورة بطرق تحررية. يوضح ويليام ومارغريت نموذجًا للاعتراف بعد الوفاة يعيد توزيع الوكالة الأخلاقية، في حين تكشف الأم القاسية حدود هذا الاعتراف عندما يتم استيعاب المعايير الأبوية بالكامل. وبالتالي، يظهر العودة الشبحية كاستراتيجية سردية يتم من خلالها عرض التوترات غير المحلولة المتعلقة بالجنس والمسؤولية والسلطة بدلاً من حلها.

من خلال تأسيس ادعاءاته على تحليل على مستوى السطور مع الحفاظ على الحساسية تجاه الطبيعة المتغيرة والأدائية للتقاليد الشفوية، يساهم المقال في دراسة الأغاني الشعبية بثلاث طرق: فهو يتحدى افتراض وجود نموذج موحد للعدالة الخارقة للطبيعة؛ ويوضح التوافق المنهجي بين القراءة الدقيقة والشعرية الشفوية؛ ويعيد تعريف موضوع الأشباح باعتباره تقنية أخلاقية جنسانية بدلاً من أداة سردية ترميمية. في النهاية، تجادل الدراسة بأن الخارق للطبيعة في القصص الغنائية الاسكتلندية لا يصلح النظام الاجتماعي بل يظهر التناقضات التي تشكله، مما يجعل هذه النصوص مواقع دائمة للتفاوض حول السلطة الأخلاقية والجنسانية.

الكلمات المفتاحية: المادية الثقافية؛ موضوع الأشباح؛ العدالة الجنسانية؛ التقاليد الشفوية؛ مجموعة غريغ-دنكان؛ القصص الغنائية الاسكتلندية

Résumé Structuré:

Les ballades surnaturelles écossaises ont longtemps été interprétées comme des formes narratives dans lesquelles la justice poétique ou surnaturelle compense l'échec des institutions humaines et rétablit l'équilibre moral. Cependant, ces interprétations tendent à supposer que le retour des fantômes constitue un mécanisme éthique cohérent et que le surnaturel fonctionne comme un dispositif narratif stable pour le rétablissement de l'ordre. Cet article remet en question cette hypothèse en démontrant que le motif du fantôme ne fonctionne pas comme un modèle unifié de justice, mais comme un lieu de jugement moral variable selon la culture et le genre. En se concentrant sur deux ballades conservées dans le volume 2 de The Greig–Duncan Folk Song CollectionWilliam and Margaret et The Cruel Mother —, l'étude soutient que les visites posthumes produisent des configurations éthiques divergentes qui redistribuent la responsabilité de manière fondamentalement différente.

Sur le plan méthodologique, l'article positionne les textes enregistrés par Greig-Duncan comme des points nodaux dans un champ plus large de variations orales plutôt que comme des artefacts littéraires fixes. Cela permet une lecture comparative attentive, ligne par ligne, qui reste attentive à la logique recréative de la tradition orale tout en fondant l'interprétation sur la matérialité du texte enregistré. L'analyse suit la modulation tonale, les schémas de demande et de réponse, la répartition de la parole et du silence, et l'intensification des registres descriptifs dans des scènes charnières telles que les visites nocturnes, les tombes et les intérieurs domestiques. Ce faisant, l'étude démontre que la lecture attentive et la poétique orale ne s'excluent pas mutuellement, mais peuvent fonctionner comme des cadres méthodologiques complémentaires lorsque les textes enregistrés sont traités comme des événements textuels représentatifs au sein d'une tradition vivante.

L'article se demande pourquoi l'intervention surnaturelle devient structurellement centrale précisément dans les moments narratifs où les institutions juridiques, ecclésiastiques et communautaires sont absentes, inefficaces ou compromises sur le plan éthique. Dans les deux ballades, le jugement moral est déplacé de l'autorité formelle vers des espaces incarnés et narratifs. Le retour des morts ne produit pas la réconciliation, mais exige la reconnaissance, suggérant une conscience culturelle selon laquelle certaines formes de préjudice, en particulier celles subies par les femmes, ne peuvent être articulées dans des cadres institutionnels et nécessitent donc des économies symboliques alternatives.

L'analyse comparative révèle deux logiques éthiques distinctes. Dans William and Margaret, le fantôme féminin rompt avec les conventions de la trahison amoureuse et transforme une blessure privée en une revendication publique. S'exprimant depuis le seuil entre la vie et la mort, elle qualifie la promesse non tenue de violation morale et reconfigure la répartition du pouvoir. La conclusion de la ballade, dans laquelle William meurt sur sa tombe, ne se contente pas de mettre en scène une vengeance, mais produit une redistribution symbolique de la responsabilité qui accorde une autorité posthume à une voix qui lui était refusée de son vivant. Le surnaturel fonctionne ici comme un moyen de résistance éthique et comme une force contre-discursive au sein d'une structure patriarcale fondée sur la promesse.

Dans The Cruel Mother, en revanche, le retour des enfants assassinés ne déstabilise pas l'ordre normatif, mais l'intensifie. Leur discours renvoie à la mère le langage idéologique par lequel son identité est réglementée, déplaçant le jugement des institutions externes vers une discipline intériorisée. La séquence de punitions — transformation prolongée, suspension temporelle et incorporation dans l'appareil sonore d'avertissement communautaire — construit une économie morale dans laquelle la déviation par rapport à la féminité normative produit un régime de sanction perpétuelle. Le surnaturel n'opère donc pas comme un lieu de confrontation, mais comme un mécanisme de reproduction de la honte liée au genre.

Pour interpréter ces configurations divergentes, l'étude met en dialogue le matérialisme culturel et la théorie féministe, en particulier la conception de la performativité du genre de Judith Butler. Dans une perspective matérialiste culturelle, les ballades sont considérées comme des formes narratives ancrées dans la société qui enregistrent les tensions au sein des structures hégémoniques et servent de médiateurs dans les conflits entre les systèmes de valeurs dominants et résiduels. La théorie féministe clarifie la manière dont les normes de genre sont réitérées, combattues ou intériorisées à travers des actes de parole, de silence, de punition et de souffrance. Dans ce cadre, le fantôme ne devient ni un ornement folklorique ni un symptôme psychologique, mais une figure à travers laquelle s'opèrent des négociations entre des régimes éthiques concurrents.

La comparaison démontre que les ballades surnaturelles écossaises fonctionnent comme des lieux culturels dans lesquels la justice est imaginée au-delà de l'autorité institutionnelle, mais pas nécessairement de manière émancipatrice. William et Margaret articulent un modèle de reconnaissance posthume qui redistribue l'action morale, tandis que The Cruel Mother expose les limites d'une telle reconnaissance lorsque les normes patriarcales sont pleinement intériorisées. Le retour fantomatique apparaît donc comme une stratégie narrative à travers laquelle les tensions non résolues concernant le genre, la responsabilité et l'autorité sont mises en scène plutôt que résolues.

En fondant ses affirmations sur une analyse ligne par ligne tout en restant sensible à la nature variable et performative de la tradition orale, cet article contribue à la recherche sur les ballades de trois manières : il remet en question l'hypothèse d'un modèle unifié de justice surnaturelle ; il démontre la compatibilité méthodologique de la lecture attentive et de la poétique orale ; et il redéfinit le motif du fantôme comme une technologie éthique genrée plutôt que comme un dispositif narratif réparateur. En fin de compte, l'étude soutient que le surnaturel dans les ballades écossaises ne rétablit pas l'ordre social, mais rend visibles les contradictions qui le structurent, faisant de ces textes des lieux durables de négociation de l'autorité morale et genrée.

-clés : matérialisme culturel ; motif du fantôme ; justice genrée ; tradition orale ; collection Greig-Duncan ; ballades écossaises

Resumen Estructurado:

Las baladas sobrenaturales escocesas se han interpretado durante mucho tiempo como formas narrativas en las que la justicia poética o sobrenatural compensa el fracaso de las instituciones humanas y restaura el equilibrio moral. Sin embargo, estas interpretaciones tienden a dar por sentado que el regreso de los fantasmas constituye un mecanismo ético coherente y que lo sobrenatural funciona como un recurso narrativo estable para el restablecimiento del orden. Este artículo cuestiona esa suposición al demostrar que el motivo fantasmal no funciona como un modelo unificado de justicia, sino como un lugar de ajuste de cuentas moral culturalmente variable y marcado por el género. Centrándose en dos baladas conservadas en el volumen 2 de The Greig–Duncan Folk Song CollectionWilliam and Margaret y The Cruel Mother—, el estudio sostiene que las visitas póstumas producen configuraciones éticas divergentes que redistribuyen la responsabilidad de maneras fundamentalmente diferentes.

Desde el punto de vista metodológico, el artículo posiciona los textos registrados por Greig-Duncan como puntos nodales dentro de un campo más amplio de variación oral, en lugar de como artefactos literarios fijos. Esto permite una lectura comparativa detallada, línea por línea, que presta atención a la lógica recreativa de la tradición oral, al tiempo que basa la interpretación en la materialidad del texto registrado. El análisis rastrea la modulación tonal, los patrones de demanda y respuesta, la distribución del habla y el silencio, y la intensificación de los registros descriptivos en escenas umbrales como las visitas nocturnas, las tumbas y los interiores domésticos. Al hacerlo, el estudio demuestra que la lectura minuciosa y la poética oral no son mutuamente excluyentes, sino que pueden funcionar como marcos metodológicos complementarios cuando los textos registrados se tratan como eventos textuales representativos dentro de una tradición viva.

El artículo se pregunta por qué la intervención sobrenatural se convierte en un elemento estructuralmente central precisamente en aquellos momentos narrativos en los que las instituciones legales, eclesiásticas y comunitarias están ausentes, son ineficaces o están comprometidas éticamente. En ambas baladas, el juicio moral se desplaza de la autoridad formal a los espacios encarnados y narrativos. El regreso de los muertos no produce reconciliación, sino que exige reconocimiento, lo que sugiere una conciencia cultural de que ciertas formas de daño, en particular las que sufren las mujeres, no pueden articularse dentro de los marcos institucionales y, por lo tanto, requieren economías simbólicas alternativas.

El análisis comparativo revela dos lógicas éticas distintas. En William and Margaret, el fantasma femenino interrumpe las convenciones de la traición romántica y transforma una ofensa privada en una reivindicación articulada públicamente. Hablando desde el umbral entre la vida y la muerte, califica la promesa rota como una violación moral y reconfigura la distribución de la agencia. La conclusión de la balada, en la que William muere en su tumba, no solo representa un castigo, sino que produce una redistribución simbólica de la responsabilidad que otorga autoridad póstuma a una voz negada en vida. Lo sobrenatural funciona aquí como un medio de resistencia ética y como una fuerza discursiva contraria dentro de una estructura de promesas patriarcal.

En The Cruel Mother, por el contrario, el regreso de los hijos asesinados no desestabiliza el orden normativo, sino que lo intensifica. Su discurso refleja a la madre el lenguaje ideológico a través del cual se regula su identidad, trasladando el juicio de las instituciones externas a la disciplina internalizada. La secuencia de castigos —transformación prolongada, suspensión temporal e incorporación al aparato sonoro de advertencia comunitaria— construye una economía moral en la que la desviación de la feminidad normativa produce un régimen de sanción perpetua. Lo sobrenatural opera así, no como un lugar de confrontación, sino como un mecanismo para la reproducción de la vergüenza de género.

Para interpretar estas configuraciones divergentes, el estudio establece un diálogo entre el materialismo cultural y la teoría feminista, en particular la explicación de Judith Butler sobre la performatividad de género. Desde una perspectiva materialista cultural, las baladas se tratan como formas narrativas socialmente arraigadas que registran las tensiones dentro de las estructuras hegemónicas y median los conflictos entre los sistemas de valores dominantes y residuales. La teoría feminista aclara cómo las normas de género se reiteran, se resisten o se interiorizan a través de actos de habla, silencio, castigo y sufrimiento. En este marco, el fantasma no se convierte en un adorno folclórico ni en un síntoma psicológico, sino en una figura a través de la cual se negocian regímenes éticos contrapuestos.

La comparación demuestra que las baladas sobrenaturales escocesas funcionan como lugares culturales en los que se imagina la justicia más allá de la autoridad institucional, aunque no necesariamente de forma emancipadora. William and Margaret articula un modelo de reconocimiento póstumo que redistribuye la agencia moral, mientras que The Cruel Mother expone los límites de dicho reconocimiento cuando las normas patriarcales están plenamente interiorizadas. El regreso fantasmal, por lo tanto, surge como una estrategia narrativa a través de la cual se escenifican, en lugar de resolverse, las tensiones no resueltas relacionadas con el género, la responsabilidad y la autoridad.

Al basar sus afirmaciones en un análisis línea por línea, al tiempo que mantiene la sensibilidad hacia la naturaleza variante y performativa de la tradición oral, el artículo contribuye a los estudios sobre baladas de tres maneras: cuestiona la suposición de un modelo unificado de justicia sobrenatural; demuestra la compatibilidad metodológica de la lectura atenta y la poética oral; y redefine el motivo del fantasma como una tecnología ética de género en lugar de un recurso narrativo restaurador. En última instancia, el estudio sostiene que lo sobrenatural en las baladas escocesas no repara el orden social, sino que hace visibles las contradicciones que lo estructuran, convirtiendo estos textos en lugares perdurables para la negociación de la autoridad moral y de género.

Palabras clave: materialismo cultural; motivo del fantasma; justicia de género; tradición oral; colección Greig-Duncan; baladas escocesas.

结构化摘要:

苏格兰超自然民谣长期被解读为一种叙事形式,其中诗意或超自然的正义弥补了人类制度的失灵,并恢复了道德平衡。然而,此类解读往往预设幽灵复仇构成了一套连贯的伦理机制,且超自然力量作为重建秩序的稳定叙事装置发挥作用。本文通过论证幽灵意象并非统一的正义范式,而是具有文化变异性与性别特质的道德清算场域,对上述假设提出质疑。以《格里格-邓肯民歌集》第二卷收录的两首民谣——《威廉与玛格丽特》与《残忍的母亲》——为研究对象,本文指出亡灵显灵会催生迥异的伦理结构,以根本不同的方式重塑责任归属。

方法论上,本文将格里格-邓肯的记录文本定位为广阔口头变体场域中的节点,而非固定的文学产物。这种定位既能进行逐行比较的细读,又可兼顾口头传统再创造的逻辑,同时将解读根植于记录文本的物质性。分析聚焦于夜访、墓地、家庭场景等关键场域中,语调转换、问答模式、言语与沉默的分布、描述性语域的强化等要素。由此揭示:当记录文本被视为活态传统中的代表性文本事件时,细读与口语诗学并非相互排斥,而是可互补运作的方法论框架。

本文探究为何超自然干预恰恰在法律、教会及社群机构缺席、失效或道德妥协的叙事节点成为结构核心。两首民谣中,道德审判权从正式权威机构转移至具象化叙事空间。亡者归来并非促成和解,而是要求承认——这揭示出某种文化认知:某些形式的伤害(尤其是女性承受的伤害)无法在制度框架内表达,因而需要替代性的象征经济体系。

较分析揭示出两种截然不同的伦理逻辑。在《威廉与玛格丽特》中,女鬼打破了浪漫背叛的惯例,将私人创伤转化为公开表达的诉求。她立足生死阈境发声,将背弃誓言定性为道德侵越,重构了能动性的分配格局。歌曲结尾处威廉葬身墓畔,不仅演绎了报应,更实现了责任的象征性再分配——赋予生前被剥夺话语权的亡灵以身后权威。超自然力量在此成为伦理抵抗的媒介,在父权承诺体系中形成反话语力量。

较之下,《残酷的母亲》中遇害子女的归来非但未动摇规范秩序,反而强化了它。子女的言语将规范母亲身份的意识形态话语折射回母亲自身,将审判权从外部机构转移至内在化的纪律体系。惩罚序列——续的形体转化、时间的悬置、融入社群警示的声学装置——构筑起道德经济体系,其中偏离规范女性身份的行为将招致永恒制裁的统治。超自然力量由此不再成为对抗场域,而是重构性别羞耻的机制。

为解读这些差异性结构,本研究将文化唯物主义与女性主义理论——尤其是朱迪斯·巴特勒的性别表演性理——进行对话。从文化唯物主义视角出发,民谣被视为社会嵌入的叙事形式,既记录霸权结构内的张力,又调解主导与残余价值体系间的冲突。女性主义理论则阐明了性别规范如何通过言语、沉默、惩罚与苦难等行为被重申、抵抗或内化。在此框架下,幽灵既非民俗装饰亦非心理症状,而是协商对立伦理体系的媒介。

较研究表明,苏格兰超自然民谣构成了超越制度权威的正义想象场域,尽管其解放性未必显著。《威廉与玛格丽特》构建了重分配道德能动性的身后认可模式,而《残酷母亲》则揭示当父权规范被完全内化时此类认可的局限。因此幽灵归来成为一种叙事策略——它将性别、责任与权威的未决张力呈现于舞台,而非予以化解。

本文立足逐行文本分析,同时敏锐把握口头传统的多变性与表演性,从三方面推进民谣研究:挑战超自然正义统一模型的预设;证明细读法与口头诗学方法论的兼容性;将幽灵意象重新定义为性别化的伦理技术而非修复性叙事装置。最终,本研究论证苏格兰民谣中的超自然元素并非修复社会秩序,而是揭示构成秩序的内在矛盾,使这些文本成为道德与性别权威持续博弈的场域。

关键词:文化唯物主义;幽灵意象;性别正义;口头传统;格雷格-邓肯民谣集;苏格兰民谣

Структурированное резюме:

Шотландские баллады о сверхъестественном издавна интерпретируются как повествовательные формы, в которых поэтическая или сверхъестественная справедливость компенсирует несостоятельность человеческих институтов и восстанавливает моральное равновесие. Однако такие интерпретации, как правило, исходят из предположения, что возвращение призраков представляет собой целостный этический механизм, а сверхъестественное функционирует как стабильный повествовательный прием для восстановления порядка. В данной статье это предположение подвергается сомнению путем демонстрации того, что мотив призрака не действует как единая модель справедливости, а является культурно изменчивым и гендерным местом морального расчета. Опираясь на две баллады, сохраненные в томе 2 сборника « The Greig–Duncan Folk Song Collection» — «William and Margaret» и «The Cruel Mother», — в исследовании утверждается, что посмертные посещения порождают разнородные этические конфигурации, которые перераспределяют ответственность принципиально разными способами.

С методологической точки зрения, статья позиционирует тексты Грега-Дункана как узловые точки в более широком поле устных вариаций, а не как фиксированные литературные артефакты. Это позволяет провести сравнительный тщательный анализ на уровне строк, уделяя внимание воссоздающей логике устной традиции и основывая интерпретацию на материальности записанного текста. Анализ отслеживает тональные модуляции, паттерны запросов и ответов, распределение речи и молчания, а также интенсификацию описательных регистров в пороговых сценах. таких как ночные посещения, могилы и домашние интерьеры. Таким образом, исследование демонстрирует, что внимательное чтение и устная поэтика не являются взаимоисключающими, но могут функционировать как взаимодополняющие методологические рамки, когда записанные тексты рассматриваются как репрезентативные текстовые события в рамках живой традиции.

В статье задается вопрос, почему сверхъестественное вмешательство становится структурно центральным именно в тех моментах повествования, когда правовые, церковные и общинные институты отсутствуют, неэффективны или этически скомпрометированы. В обеих балладах моральное суждение перемещается из формальной власти в воплощенные и повествовательные пространства. Возвращение мертвых не приводит к примирению, а требует признания, что свидетельствует о культурном осознании того, что определенные формы вреда — особенно те, которые несут женщины — не могут быть сформулированы в институциональных рамках и поэтому требуют альтернативных символических механизмов.

Сравнительный анализ выявляет две различные этические логики. В «Уильяме и Маргарет» женский призрак нарушает конвенции романтического предательства и превращает частную обиду в публично сформулированное требование. Говоря с порога между жизнью и смертью, она называет нарушенное обещание моральным нарушением и перестраивает распределение агентства. Заключение баллады, в котором Уильям умирает у ее могилы, не просто осуществляет возмездие, но и производит символическое перераспределение ответственности, которое дает посмертную власть голосу, отвергнутому при жизни. Сверхъестественное здесь функционирует как средство этического сопротивления и как контрдискурсивная сила в рамках патриархальной структуры обещаний.

В «Жестокой матери», напротив, возвращение убитых детей не дестабилизирует нормативный порядок, а усиливает его. Их речь отражает матери идеологический язык, через который регулируется ее идентичность, перенося суждение из внешних институтов во внутреннюю дисциплину. Последовательность наказаний — длительная трансформация, временная приостановка и включение в звуковой аппарат общественного предупреждения — создает моральную экономику, в которой отклонение от нормативной женственности приводит к режиму постоянных санкций. Таким образом, сверхъестественное действует не как место конфронтации, а как механизм воспроизводства гендерного стыда.

Чтобы интерпретировать эти разнородные конфигурации, в исследовании проводится диалог между культурным материализмом и феминистской теорией, в частности, описанием гендерной перформативности Джудит Батлер. С точки зрения культурного материализма, баллады рассматриваются как социально укорененные формы повествования, которые фиксируют напряженность внутри гегемонистских структур и опосредуют конфликты между доминирующими и остаточными системами ценностей. Феминистская теория проясняет, как гендерные нормы повторяются, оспариваются или интернализируются через речь, молчание, наказание и страдание. В этой рамке призрак становится не фольклорным орнаментом и не психологическим симптомом, а фигурой, через которую ведется переговоры между конкурирующими этическими режимами.

Сравнение показывает, что шотландские баллады о сверхъестественном функционируют как культурные места, в которых справедливость представляется за пределами институциональной власти, хотя и не обязательно в эмансипационном ключе. Уильям и Маргарет формулируют модель посмертного признания, которая перераспределяет моральную ответственность, в то время как Жестокая мать раскрывает пределы такого признания, когда патриархальные нормы полностью усваиваются. Таким образом, призрачное возвращение возникает как повествовательная стратегия, с помощью которой неразрешенные противоречия, касающиеся гендера, ответственности и власти, становятся предметом инсценировки, а не разрешения.

Опираясь на анализ отдельных строк и сохраняя чувствительность к вариативности и перформативности устной традиции, статья вносит вклад в изучение баллад тремя способами: она оспаривает предположение о единой модели сверхъестественной справедливости; демонстрирует методологическую совместимость тщательного чтения и устной поэтики; и переопределяет мотив призрака как гендерную этическую технологию, а не как восстановительный нарративный прием. В конечном итоге, исследование утверждает, что сверхъестественное в шотландских балладах не восстанавливает социальный порядок, а делает видимыми противоречия, которые его структурируют, делая эти тексты постоянными площадками для переговоров о моральной и гендерной власти.

Ключевые слова: культурный материализм; мотив призрака; гендерная справедливость; устная традиция; сборник Грейга-Дункана; шотландские баллады.

संरचित सारांश:

स्कॉटिश अलौकिक बैलाड्स को लंबे समय से ऐसे आख्यानात्मक रूपों के रूप में व्याख्यायित किया गया है, जिनमें काव्यात्मक या अलौकिक न्याय मानवीय संस्थानों की विफलता की भरपाई करता है और नैतिक संतुलन बहाल करता है। हालाँकि, ऐसी व्याख्याएँ यह मानने की प्रवृत्ति रखती हैं कि भूतों की वापसी एक सुसंगत नैतिक तंत्र है और अलौकिक तत्व व्यवस्था की पुनःस्थापना के लिए एक स्थिर आख्यानात्मक उपकरण के रूप में कार्य करता है।

यह लेख इस धारणा को चुनौती देता है, यह दर्शाते हुए कि भूत का विषय-वस्तु (motif) न्याय के एक एकीकृत मॉडल के रूप में काम नहीं करता है, बल्कि नैतिक हिसाब-किताब के एक सांस्कृतिक रूप से परिवर्तनीय और लिंग-आधारित स्थल के रूप में काम करता है। ग्रीग-डंकन फोक सॉन्ग कलेक्शन के खंड 2 में संरक्षित दो बैलाड—'विलियम एंड मार्गरेट' और ' क्रूएल मदर'—पर ध्यान केन्द्रित करके, यह अध्ययन तर्क देता है कि मृत्युोपरांत मुलाकातें भिन्न-भिन्न नैतिक संरचनाएं उत्पन्न करती हैं जो मौलिक रूप से अलग-अलग तरीकों से जिम्मेदारी का पुनर्वितरण करती हैं।

पद्धतिगत रूप से, यह लेख ग्रीग-डंकन रिकॉर्ड-पांडुलिपियों को स्थिर साहित्यिक कलाकृतियों के बजाय मौखिक भिन्नता के एक व्यापक क्षेत्र के भीतर संधि-बिंदुओं के रूप में स्थापित करता है। यह एक पंक्ति-स्तर की तुलनात्मक सूक्ष्म-पठन की अनुमति देता है जो मौखिक परंपरा की पुनर्निर्माणात्मक तर्क पर ध्यान केंद्रित करते हुए व्याख्या को रिकॉर्ड किए गए पाठ की भौतिकता में स्थापित करती है। यह विश्लेषण स्वर-परिवर्तन, मांग और प्रतिक्रिया के पैटर्न, भाषण और मौन के वितरण, और रात के दौरे, कब्रें, और घरेलू आंतरिक हिस्सों जैसे सीमा-पार दृश्यों में वर्णनात्मक पंजीकरणों के तीव्रकरण को ट्रैक करता है। ऐसा करते हुए, यह अध्ययन दर्शाता है कि गहन-पठन और मौखिक काव्यशास्त्र परस्पर अनन्य नहीं हैं, बल्कि जब रिकॉर्ड पाठों को एक जीवित परंपरा के भीतर प्रतिनिधि पाठ्य घटनाओं के रूप में माना जाता है तो वे पूरक पद्धतिगत रूपरेखा के रूप में कार्य कर सकते हैं।

यह लेख पूछता है कि अलौकिक हस्तक्षेप उन कथात्मक क्षणों में संरचनात्मक रूप से केंद्रीय क्यों हो जाता है, जिनमें कानूनी, धार्मिक और सामुदायिक संस्थान अनुपस्थित, अप्रभावी या नैतिक रूप से समझौता किए हुए होते हैं। दोनों ही लोकगीतों में, नैतिक निर्णय औपचारिक प्राधिकरण से हटकर मूर्त और कथात्मक स्थानों में चला जाता है।

मृतकों की वापसी मेल-मिलाप नहीं लाती है, बल्कि मान्यता की मांग करती है, जो इस बात का सांस्कृतिक बोध कराती है कि हानि के कुछ रूपविशेषकर जो महिलाओं को होती हैको संस्थागत ढाँचों के भीतर व्यक्त नहीं किया जा सकता और इसलिए उन्हें वैकल्पिक प्रतीकात्मक अर्थव्यवस्थाओं की आवश्यकता होती है।

तुलनात्मक विश्लेषण दो अलग-अलग नैतिक तर्क प्रस्तुत करता है। विलियम और मार्गरेट में, महिला भूत रोमांटिक विश्वासघात की परंपराओं में बाधा डालती है और एक निजी चोट को सार्वजनिक रूप से व्यक्त किए गए दावे में बदल देती है।

जीवन और मृत्यु की दहलीज से बोलते हुए, वह टूटे हुए वादे को एक नैतिक उल्लंघन के रूप में नाम देती है and क्रियाशीलता के वितरण को पुनर्विन्यस्त करती है। बैलाड का निष्कर्ष, जिसमें विलियम उसकी कब्र पर मर जाता है, केवल प्रतिशोध को अंजाम नहीं देता है, बल्कि जिम्मेदारी का एक प्रतीकात्मक पुनर्वितरण करता है जो जीवन में वंचित एक आवाज़ को मृत्युोपरांत अधिकार प्रदान करता है। यहाँ अलौकिक शक्ति नैतिक प्रतिरोध के एक माध्यम और पितृसत्तात्मक वादा संरचना के भीतर एक प्रति-वर्चस्ववादी शक्ति के रूप में कार्य करती है।

इसके विपरीत, ' क्रूएल मदर' में, मारे गए बच्चों की वापसी मानदंडगत व्यवस्था को अस्थिर नहीं करती है, बल्कि इसे और तीव्र कर देती है। उनकी वाणी माँ को वह वैचारिक भाषा वापस प्रतिबिंबित करती है, जिसके माध्यम से उसकी पहचान को विनियमित किया जाता है, और निर्णय को बाहरी संस्थानों से हटाकर आंतरिक अनुशासन में स्थानांतरित कर देती है। दंडों का क्रमदीर्घकालिक परिवर्तन, अस्थायी निलंबन, और सामुदायिक चेतावनी के ध्वनिक तंत्र में समावेशनएक नैतिक अर्थव्यवस्था का निर्माण करता है जिसमें मानदंडगत स्त्रीत्व से विचलन अनंतकालीन प्रतिबंध का एक शासन उत्पन्न करता है।

इस प्रकार अलौकिक तत्व टकराव का स्थल होकर, लिंग-आधारित शर्म के पुनरुत्पादन की एक यंत्रणा के रूप में कार्य करता है।

इन विभिन्न संरचनाओं की व्याख्या करने के लिए, यह अध्ययन सांस्कृतिक भौतिकवाद को नारीवादी सिद्धांत, विशेष रूप से जूडिथ बटलर के लिंग-प्रदर्शनवाद (gender performativity) के विवरण के साथ संवाद में लाता है। सांस्कृतिक भौतिकवादी दृष्टिकोण से, बैलाड्स को सामाजिक रूप से अंतर्निहित कथा रूपों के रूप में माना जाता है जो प्रभुत्ववादी संरचनाओं के भीतर के तनावों को दर्ज करते हैं और प्रमुख तथा अवशिष्ट मूल्य प्रणालियों के बीच संघर्षों का मध्यस्थता करते हैं। नारीवादी सिद्धांत यह स्पष्ट करता है कि भाषण, मौन, दंड और पीड़ा के कार्यों के माध्यम से लिंग मानदंड कैसे दोहराए जाते हैं, उनका विरोध किया जाता है, या उन्हें आत्मसात किया जाता है। इस ढांचे में, भूत तो एक लोक-कथात्मक अलंकरण बनता है और ही एक मनोवैज्ञानिक लक्षण, बल्कि एक ऐसी आकृति बनता है जिसके माध्यम से प्रतिस्पर्धी नैतिक व्यवस्थाओं पर बातचीत की जाती है।

यह तुलना दर्शाती है कि स्कॉटिश अलौकिक बैलाड सांस्कृतिक स्थलों के रूप में कार्य करते हैं जिसमें संस्थागत अधिकार से परे न्याय की कल्पना की जाती है, हालांकि जरूरी नहीं कि यह मुक्तिदायक तरीकों से हो।

विलियम और मार्गरेट एक ऐसे परोक्ष मान्यता के मॉडल को व्यक्त करते हैं जो नैतिक एजेंसी का पुनर्वितरण करता है, जबकि ' क्रूएल मदर' (The Cruel Mother) ऐसे मान्यता की सीमाओं को उजागर करती है जब पितृसत्तात्मक मानदंड पूरी तरह से आत्मसात कर लिए जाते हैं। अतः, एक भूतिया वापसी एक ऐसी कथा रणनीति के रूप में उभरती है जिसके माध्यम से लिंग, जिम्मेदारी और अधिकार से संबंधित अनसुलझी तनावों को सुलझाने के बजाय मंचित किया जाता है।

मौखिक परंपरा की विविध और प्रदर्शनकारी प्रकृति के प्रति संवेदनशीलता बनाए रखते हुए, अपने दावों को पंक्ति-स्तर के विश्लेषण में आधारित करके, यह लेख बैलाड विद्वत्ता में तीन तरीकों से योगदान देता है: यह अलौकिक न्याय के एक एकीकृत मॉडल की धारणा को चुनौती देता है; यह गहन पठन और मौखिक काव्यशास्त्र की पद्धतिगत अनुकूलता को प्रदर्शित करता है; और यह भूत के विषय-वस्तु को एक पुनर्स्थापनात्मक कथात्मक उपकरण के बजाय एक लिंग-आधारित नैतिक तकनीक के रूप में पुनर्परिभाषित करता है।

अंततः, यह अध्ययन तर्क देता है कि स्कॉटिश बैलाड्स में अलौकिक तत्व सामाजिक व्यवस्था की मरम्मत नहीं करता है, बल्कि इसे संरचित करने वाले विरोधाभासों को दृश्यमान बनाता है, जिससे ये ग्रंथ नैतिक और लिंग-आधारित अधिकार की बातचीत के लिए स्थायी स्थल बन जाते हैं।

कीवर्ड: सांस्कृतिक भौतिकवाद; भूत का प्रतीक; लिंग-आधारित न्याय; मौखिक परंपरा; ग्रीग-डंकन संग्रह; स्कॉटिश बैलाड्स

Article Statistics

Number of reads 125
Number of downloads 31

Share

Turkish Studies - Language and Literature
E-Mail Subscription

By subscribing to E-Newsletter, you can get the latest news to your e-mail.