Ali NÜNÜKOĞLU-
Bu çalışma, Cumhuriyet dönemi Türk romanlarında yer alan müzik tasvirlerini tematik içerik analizi yoluyla incelemeyi ve müziğin edebî metinlerde üstlendiği estetik, kültürel ve anlatısal işlevleri ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırma, nitel araştırma yaklaşımı kapsamında doküman incelemesi desenine göre yapılandırılmıştır. Çalışmanın veri kaynağını Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur ve Mahur Beste, Halide Edip Adıvar’ın Sinekli Bakkal, Yakup Kadri Karaosmanoğlu’nun Kiralık Konak, Zülfü Livaneli’nin Serenad ve Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi adlı romanları oluşturmaktadır. Veriler, Braun ve Clarke’ın tematik analiz yaklaşımı temel alınarak çözümlenmiş; romanlardaki müzik türleri, çalgılar, müzisyen karakterler, icra mekânları, kültürel kimlik, toplumsal bellek ve modernleşme temaları karşılaştırmalı biçimde değerlendirilmiştir. Kodlama sürecinde açık ve örtük müziksel göstergeler birlikte ele alınmış, benzer anlam birimleri alt temalar altında birleştirilmiş ve romanlar arasındaki ortaklıklar ile farklılaşmalar tarihsel ve kültürel bağlam gözetilerek yorumlanmıştır. Bulgular, müziğin romanlarda yalnızca estetik bir ayrıntı olarak kullanılmadığını; karakterlerin iç dünyasını belirginleştiren, kültürel aidiyeti görünür kılan, geçmiş ile bugün arasında bağ kuran ve toplumsal dönüşümleri simgesel düzeyde yansıtan çok katmanlı bir anlatı unsuru olduğunu göstermektedir. Türk müziğinin çoğunlukla gelenek, maneviyat, kültürel süreklilik ve tarihsel bellekle; Batı müziğinin ise eğitim, modernleşme, kent yaşamı ve kültürel değişimle ilişkilendirildiği belirlenmiştir. Ayrıca çalgıların, müzik mekânlarının ve müzikle ilişkili karakterlerin romanların sembolik dokusunu güçlendirdiği görülmüştür. Bu unsurların anlatının estetik bütünlüğünü güçlendirdiği de anlaşılmıştır. Sonuç olarak müzik, Cumhuriyet dönemi Türk romanlarında anlam üretimini derinleştiren disiplinlerarası bir anlatım alanı oluşturmaktadır.
This study aims to examine musical representations in Republican-period Turkish novels through thematic content analysis and to identify the aesthetic, cultural, and narrative functions attributed to music in literary texts. The research was designed as a qualitative document analysis. The data corpus consists of Huzur and Mahur Beste by Ahmet Hamdi Tanpınar, Sinekli Bakkal by Halide Edip Adıvar, Kiralık Konak by Yakup Kadri Karaosmanoğlu, Serenad by Zülfü Livaneli, and Masumiyet Müzesi by Orhan Pamuk. The data were analyzed within Braun and Clarke’s thematic analysis framework, and recurring patterns related to musical genres, instruments, musician figures, performance spaces, cultural identity, collective memory, and modernization were evaluated comparatively. The findings indicate that music is not employed merely as an aesthetic detail; rather, it functions as a multilayered narrative element that reveals characters’ inner worlds, makes cultural belonging visible, connects past and present, and symbolically reflects social transformation. Turkish music is predominantly associated with tradition, spirituality, cultural continuity, and historical memory, whereas Western music is linked to education, modernization, urban life, and cultural change. Musical instruments, performance settings, and music-related characters also strengthen the symbolic structure and cultural depth of the novels. Overall, the study demonstrates that music plays a central role in the construction of meaning in Republican Turkish fiction and offers an interdisciplinary perspective that contributes to both literary studies and musicology.
Republican-period Turkish novel, Turkish music, musical representations, thematic content analysis, Word and Music Studies.
Structured Abstract:
Aım
This study examines the representation of music in Republican-period Turkish novels and identifies the aesthetic, cultural, and narrative functions performed by musical descriptions. Positioned at the intersection of Turkish literature, musicology, cultural studies, and Word and Music Studies, it responds to the need for a comparative analysis extending beyond studies centred on a single author or work. The research considers how music enters fictional worlds through genres, instruments, performers, performance settings, education practices, listening experiences, and references to works or composers. It also investigates how Turkish and Western music are associated with cultural identity, memory, modernization, social change, characterization, and narrative atmosphere. Six novels representing different authors and periods were examined: Huzur and Mahur Beste by Ahmet Hamdi Tanpınar, Sinekli Bakkal by Halide Edip Adıvar, Kiralık Konak by Yakup Kadri Karaosmanoğlu, Serenad by Zülfü Livaneli, and Masumiyet Müzesi by Orhan Pamuk. The central question asks under which themes musical descriptions are represented and how they contribute to aesthetic, cultural, and social meaning.
Method
The study used a qualitative, interpretive design based on document analysis. Criterion sampling was employed to select novels belonging to the Republican period, containing substantial musical material, representing different generations and aesthetic orientations, and referring directly or indirectly to Turkish or Western music. The complete texts of the six novels formed the data corpus. Data collection involved repeated readings and the systematic recording of expressions, scenes, characters, settings, and symbolic structures related to music. Braun and Clarke's thematic analysis approach guided the analysis. After familiarization, open codes were generated for musical genres, makam and usûl references, instruments, works, performers, listening practices, performance forms, educational processes, music spaces, memory, identity, modernization, atmosphere, and symbolism. Related codes were grouped into subthemes and broader themes, reviewed across the novels, defined, and interpreted through comparative literary and musicological perspectives. A codebook, code-to-theme matrix, comparison tables, and an audit trail strengthened transparency. Credibility, transferability, dependability, and confirmability were supported through repeated readings, consistent coding criteria, contextual description, and documentation of analytical decisions. As the research relied exclusively on published literary works and involved no participants or personal data, ethics committee approval was not required.
Fındıngs
Music was represented in five principal contexts: religious life, everyday life and social interaction, artistic and aesthetic settings, educational processes, and entertainment and cultural life. These contexts show that music is not an ornamental detail but an element embedded in the social worlds, emotional experiences, and cultural environments of the characters. Religious music is most visible in Sinekli Bakkal through Qur'anic recitation, mevlid, lodge music, and Rabia's musical education. Domestic performances, social gatherings, musical conversations, remembered songs, concerts, piano performances, and discussions of composition occur across the corpus with different levels of intensity. Educational representations range from traditional transmission and religious vocal training to piano lessons, academic knowledge, and cultural learning.
A major distinction concerns the functions attributed to Turkish and Western music. Turkish music is predominantly connected with tradition, spiritual experience, historical continuity, İstanbul culture, collective memory, and the transmission of aesthetic values, especially in Huzur, Mahur Beste, and Sinekli Bakkal. Western music is more frequently associated with education, urban life, European cultural experience, modernization, and changing social practices. It becomes visible through the piano, violin, concerts, composers, sonatas, and serenade form in Kiralık Konak, Sinekli Bakkal, Serenad, and Masumiyet Müzesi. However, the two traditions are not always constructed as rigid opposites. Huzur and Sinekli Bakkal bring them into dialogue and comparison, presenting modernization as a negotiated cultural process.
Instruments, musician figures, and music spaces function as narrative signs. The ney, tanbur, and ud evoke traditional music, spiritual depth, and cultural continuity, whereas the piano and violin signal Western education and European classical culture. Music-related characters act as performers, teachers, cultural mediators, or carriers of memory. Rabia, Vehbi Dede, and Peregrini represent different musical traditions within Sinekli Bakkal; the musical circles of Huzur and Mahur Beste embody intellectual and aesthetic continuity; Maximilian in Serenad connects composition with trauma and remembrance. In Masumiyet Müzesi, music is organized mainly around listeners, records, songs, and personal recollection. Music spaces range from tekkes, mansions, and traditional musical assemblies to homes, concert halls, academic environments, and urban entertainment venues.
Three overarching themes emerged: cultural identity, memory, and modernization. Music identifies social and cultural positions, connects generations, recalls lost environments, and transforms individual experience into accounts of historical change. Huzur and Mahur Beste emphasize aesthetic memory and the continuity of classical Turkish music; Sinekli Bakkal stages religious tradition and East-West encounter; Kiralık Konak uses piano education and Westernized social life to display cultural transformation; Serenad connects European classical music with historical trauma and collective memory; Masumiyet Müzesi associates songs and records with urban life, nostalgia, and personal memory. Comparative findings reveal a shared pattern—music deepens the narrative and cultural structure of every novel—alongside differences determined by period, plot, character system, and ideological orientation.
Conclusıon
Musical descriptions in Republican-period Turkish novels form a multidimensional narrative system. Music contributes to characterization, atmosphere, symbolic organization, cultural identity, memory, and debates on modernization. The findings support the argument of Word and Music Studies that music in literature should be examined not merely as subject matter but as an intermedial element participating in meaning production. By bringing six works from different periods into a common thematic framework, the comparative design expands earlier author- or novel-specific discussions. Turkish and Western music acquire changing meanings according to each novel's historical and aesthetic context: they may represent continuity and change, establish contrasts, or create dialogic cultural spaces. The study contributes to Turkish literary studies and musicology by offering an explicit codebook and a transferable analytical framework. Future research may extend the corpus to other periods and genres or combine thematic interpretation with discourse analysis, narratology, corpus methods, and digital humanities tools.
Keywords: Republican-period Turkish novel, Turkish music, musical representations, thematic content analysis, Word and Music Studies.
Yapılandırılmış Özet:
Amaç
Bu çalışma, Cumhuriyet dönemi Türk romanlarında müziğin nasıl temsil edildiğini incelemekte ve müzik tasvirlerinin üstlendiği estetik, kültürel ve anlatısal işlevleri belirlemeyi amaçlamaktadır. Araştırma; Türk edebiyatı, müzikoloji, kültürel çalışmalar ve Word and Music Studies alanlarının kesişiminde konumlandırılmıştır. Tek bir yazar ya da eser çevresinde yoğunlaşan araştırmaların ötesine geçerek karşılaştırmalı ve bütüncül bir değerlendirme sunma gereksiniminden hareket edilmiştir. Müzik türlerinin, çalgıların, icracıların, müzik mekânlarının, eğitim uygulamalarının, dinleme deneyimlerinin ve belirli eser ya da bestecilere yapılan göndermelerin kurmaca dünyalarda nasıl kullanıldığı araştırılmıştır. Ayrıca Türk müziği ve Batı müziği tasvirlerinin kültürel kimlik, bellek, modernleşme, toplumsal değişim, karakter inşası ve anlatı atmosferiyle kurduğu ilişkiler değerlendirilmiştir. Farklı yazarları ve tarihsel dönemleri temsil eden altı roman incelenmiştir: Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Huzur ve Mahur Beste, Halide Edip Adıvar'ın Sinekli Bakkal, Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun Kiralık Konak, Zülfü Livaneli'nin Serenad ve Orhan Pamuk'un Masumiyet Müzesi adlı eserleri. Temel problem, müzik tasvirlerinin hangi temalar altında temsil edildiği ve romanların anlam üretimine nasıl katkı sağladığıdır.
Yöntem
Araştırma, nitel ve yorumlayıcı bir çerçevede tasarlanmış ve doküman incelemesi yöntemiyle yürütülmüştür. Romanların seçiminde ölçüt örnekleme kullanılmıştır. Eserlerin Cumhuriyet dönemi Türk romanı içinde yer alması, yeterli yoğunlukta müziksel veri içermesi, farklı kuşakları ve estetik yönelimleri temsil etmesi, Türk müziği ya da Batı müziğiyle doğrudan veya dolaylı ilişkiler kurması temel ölçütlerdir. Altı romanın tam metinleri birincil veri kümesini oluşturmuştur. Eserler birden fazla kez okunmuş; müzikle ilişkili ifadeler, sahneler, karakterler, mekânlar ve sembolik yapılar sistemli biçimde kaydedilmiştir. Braun ve Clarke'ın tematik analiz yaklaşımı izlenmiştir. Veriye aşinalık sağlandıktan sonra müzik türleri, makam ve usûl göndermeleri, çalgılar, eserler, icracılar, dinleme pratikleri, icra biçimleri, eğitim süreçleri, müzik mekânları, bellek, kimlik, modernleşme, atmosfer ve sembolizmle ilişkili açık kodlar geliştirilmiştir. Kavramsal yakınlık taşıyan kodlar alt temalar ve ana temalar altında birleştirilmiş; temaların iç tutarlılığı bütün romanlar üzerinden kontrol edilmiş ve karşılaştırmalı edebiyat ile müzikoloji perspektifleriyle yorumlanmıştır. Kod kitabı, kod-tema matrisi, karşılaştırmalı tablolar ve analiz kayıtları yöntemsel şeffaflığı desteklemiştir. İnandırıcılık, aktarılabilirlik, tutarlılık ve doğrulanabilirlik; tekrarlı okumalar, ortak kodlama ölçütleri, bağlamsal açıklamalar ve analitik kararların kaydedilmesi yoluyla güçlendirilmiştir. Araştırma yayımlanmış edebî eserlere dayandığı ve insan katılımcılardan veri toplanmadığı için etik kurul izni gerektirmemektedir.
Bulgular
Analiz sonucunda müziğin beş temel bağlamda temsil edildiği belirlenmiştir: dinî yaşam, gündelik yaşam ve sosyal etkileşim, sanatsal ve estetik ortamlar, eğitim süreçleri ile eğlence ve kültürel yaşam. Bu bağlamlar, müziğin anlatıya sonradan eklenen dekoratif bir ayrıntı olmadığını; karakterlerin toplumsal dünyalarına, duygusal deneyimlerine ve kültürel çevrelerine yerleşmiş bir anlatı bileşeni olduğunu göstermektedir. Dinî musiki en belirgin biçimde Sinekli Bakkal'da Kur'an tilaveti, mevlid, tekke musikisi ve Rabia'nın eğitimi üzerinden görünür hâle gelmektedir. Ev içi dinletiler, gündelik dinleme pratikleri, sosyal buluşmalar, müzik sohbetleri, hatırlanan şarkılar, konserler ve piyano icraları altı romanda farklı yoğunluklarda yer almaktadır. Eğitim temsilleri geleneksel aktarım ve dinî ses eğitiminden piyano derslerine, akademik bilgiye ve kültürel öğrenmeye kadar uzanmaktadır.
Bulguların temel ayrım noktalarından biri Türk müziği ile Batı müziğine yüklenen anlatısal işlevlerdir. Türk müziği çoğunlukla gelenek, manevî deneyim, tarihsel süreklilik, İstanbul kültürü, toplumsal bellek ve estetik değerlerin aktarımıyla ilişkilendirilmiştir. Bu işlevler özellikle Huzur, Mahur Beste ve Sinekli Bakkal'da belirgindir. Batı müziği ise eğitim, kent yaşamı, Avrupa kültürü, modernleşme ve değişen sosyal pratikler bağlamında öne çıkmaktadır. Kiralık Konak, Sinekli Bakkal, Serenad ve Masumiyet Müzesi'nde piyano, keman, konser, besteci, sonat ve serenad gibi göstergeler aracılığıyla görünürlük kazanmaktadır. Bununla birlikte iki müzik geleneği her zaman katı bir karşıtlık içinde kurulmamıştır. Huzur ve Sinekli Bakkal, Türk müziği ile Batı müziğini diyalog ve karşılaştırma içinde sunarak modernleşmeyi müzakere edilen kültürel bir süreç olarak görünür kılmaktadır.
Çalgılar, müzikle ilişkili karakterler ve müzik mekânları da anlatısal göstergeler olarak işlev görmektedir. Ney, tanbur ve ud geleneksel musiki, manevî derinlik ve kültürel sürekliliği çağrıştırırken; piyano ve keman Batılı eğitim ve Avrupa klasik müzik kültürüyle ilişkilendirilmiştir. Müzik eksenli karakterler icracı, öğretici, kültürel aracı ya da bellek taşıyıcısı rollerini üstlenmektedir. Sinekli Bakkal'daki Rabia, Vehbi Dede ve Peregrini farklı müzik geleneklerini aynı kurmaca evrende temsil etmektedir. Huzur ve Mahur Beste'deki musiki çevreleri entelektüel ve estetik sürekliliği taşırken, Serenad'daki Maximilian bestecilik deneyimini tarihsel travma ve hatırlamayla birleştirmektedir. Masumiyet Müzesi'nde müzik profesyonel icracılardan çok dinleyici karakterler, plaklar, şarkılar ve kişisel hatıralar üzerinden kurulmaktadır. Müzik mekânları tekke, konak ve musiki meclislerinden evlere, konser salonlarına, akademik çevrelere ve kent eğlence mekânlarına kadar çeşitlenmektedir.
Kültürel kimlik, bellek ve modernleşme olmak üzere üç üst tema belirlenmiştir. Müzik karakterlerin toplumsal ve kültürel konumlarını görünür kılmakta, kuşaklar arasında bağ kurmakta ve bireysel deneyimleri tarihsel-kültürel değişimin daha geniş anlatılarına dönüştürmektedir. Huzur ve Mahur Beste estetik bellek ile klasik Türk müziğinin sürekliliğini; Sinekli Bakkal dinî gelenek ve Doğu-Batı karşılaşmasını; Kiralık Konak piyano eğitimi ve Batılılaşan sosyal yaşam üzerinden kültürel dönüşümü; Serenad Avrupa klasik müziği aracılığıyla tarihsel travma ve toplumsal belleği; Masumiyet Müzesi ise şarkılar ve plaklar üzerinden kent yaşamını, nostaljiyi ve kişisel hafızayı öne çıkarmaktadır. Karşılaştırmalı bulgular, bütün romanlarda müziğin anlatısal ve kültürel yapıyı derinleştirdiğini; farklılıkların eserlerin dönemi, olay örgüsü, karakter sistemi ve düşünsel yönelimi tarafından belirlendiğini göstermektedir.
Sonuç
Araştırma, Cumhuriyet dönemi Türk romanlarındaki müzik tasvirlerinin çok boyutlu bir anlatı sistemi oluşturduğu sonucuna ulaşmıştır. Müzik; karakter inşasına, atmosferin kurulmasına, sembolik örgütlenmeye, kültürel kimliğin ifade edilmesine, belleğin aktarılmasına ve modernleşme tartışmalarının görünür kılınmasına katkı sağlamaktadır. Bulgular, Word and Music Studies yaklaşımının temel savını desteklemekte; edebî metindeki müziğin yalnızca konu düzeyinde değil, anlam üretimine katılan medyalararası bir unsur olarak incelenmesi gerektiğini göstermektedir. Karşılaştırmalı tasarım, farklı dönemlere ait altı eseri ortak bir tematik çerçevede bir araya getirerek tek yazar veya tek roman odaklı tartışmaları genişletmiştir. Türk müziği ve Batı müziğinin anlamlarının her romanın tarihsel ve estetik bağlamına göre değiştiği; bu geleneklerin süreklilik ile değişimi temsil edebildiği, karşıtlıklar kurabildiği ya da diyalojik kültürel alanlar üretebildiği belirlenmiştir. Çalışma, açık bir kod kitabı ve farklı edebî metinlere uygulanabilecek aktarılabilir bir analiz çerçevesi sunarak Türk edebiyatı ve müzikoloji alanlarına katkı sağlamaktadır. Gelecek araştırmalarda örneklem farklı dönemlere ve edebî türlere genişletilebilir; tematik yorumlama söylem analizi, anlatıbilim, derlem yöntemleri ve dijital beşerî bilimler araçlarıyla birlikte kullanılabilir.
Anahtar Kelimeler: Cumhuriyet dönemi Türk romanı, Türk müziği, müzik tasvirleri, tematik içerik analizi, Kelime ve Müzik Çalışmaları.
الملخص المنظَّم
الهدف
تبحث هذه الدراسة في تمثيل الموسيقى في الروايات التركية في العهد الجمهوري، وتحدِّد الوظائف الجمالية والثقافية والسردية التي تؤدّيها الأوصاف الموسيقية. وتتموضع الدراسة عند تقاطع الأدب التركي وعلم الموسيقى والدراسات الثقافية ودراسات الكلمة والموسيقى، استجابةً للحاجة إلى تحليل مقارن يتجاوز الدراسات المتمحورة حول كاتب واحد أو عمل منفرد. وتتناول كيفية حضور الموسيقى في العوالم الروائية من خلال الأنواع الموسيقية والآلات والمؤدّين وفضاءات الأداء والممارسات التعليمية وتجارب الاستماع والإحالات إلى الأعمال الموسيقية أو مؤلِّفيها. كما تستقصي ارتباط الموسيقى التركية والغربية بالهوية الثقافية والذاكرة والتحديث والتغيّر الاجتماعي وبناء الشخصيات والأجواء السردية. وقد خضعت للتحليل ستّ روايات تمثّل كتّابًا وفترات مختلفة، هي: «Huzur» و«Mahur Beste» لأحمد حمدي طانبينار، و«Sinekli Bakkal» لخالدة أديب أديوار، و«Kiralık Konak» ليعقوب قدري قره عثمان أوغلو، و«Serenad» لزلفو ليفانلي، و«Masumiyet Müzesi» لأورهان باموق. ويتمحور السؤال الرئيس للدراسة حول الموضوعات التي تندرج ضمنها الأوصاف الموسيقية، وكيفية إسهامها في إنتاج المعنى الجمالي والثقافي والاجتماعي.
المنهج
اعتمدت الدراسة تصميمًا بحثيًّا نوعيًّا تفسيريًّا قائمًا على تحليل الوثائق. واستُخدمت المعاينة المعيارية لاختيار روايات تنتمي إلى العهد الجمهوري، وتتضمّن مادة موسيقية وافرة، وتمثّل أجيالًا وتوجّهات جمالية مختلفة، وتحيل بصورة مباشرة أو غير مباشرة إلى الموسيقى التركية أو الغربية. وشكّلت النصوص الكاملة للروايات الستّ مدوّنة البيانات. وتضمّنت عملية جمع البيانات قراءات متكرّرة وتسجيلًا منهجيًّا للتعبيرات والمشاهد والشخصيات والفضاءات والبنى الرمزية المتّصلة بالموسيقى. واستُرشد في التحليل بمقاربة براون وكلارك للتحليل الموضوعاتي. وبعد التآلف مع البيانات، أُنشئت رموز أولية من خلال الترميز المفتوح للأنواع الموسيقية، والإحالات إلى المقامات والأصول الإيقاعية (usûl)، والآلات، والأعمال الموسيقية، والمؤدّين، وممارسات الاستماع، وأشكال الأداء، والعمليات التعليمية، والفضاءات الموسيقية، والذاكرة، والهوية، والتحديث، والأجواء السردية، والرمزية. وجُمعت الرموز المترابطة ضمن موضوعات فرعية وأخرى أوسع نطاقًا، ثم روجعت عبر الروايات، وحُدِّدت دلالاتها، وفُسِّرت من منظورَي الدراسات الأدبية المقارنة وعلم الموسيقى. وعُزِّزت شفافية الإجراءات باستخدام دليل للترميز، ومصفوفة لربط الرموز بالموضوعات، وجداول للمقارنة، ومسار توثيقي قابل للتدقيق. كما دُعمت المصداقية وقابلية النقل والاعتمادية وقابلية التأكيد من خلال القراءات المتكرّرة، واتّساق معايير الترميز، والوصف السياقي، وتوثيق القرارات التحليلية. ونظرًا إلى اقتصار البحث على أعمال أدبية منشورة وعدم اشتماله على مشاركين أو بيانات شخصية، لم تكن موافقة لجنة الأخلاقيات مطلوبة.
النتائج
تمثّلت الموسيقى في خمسة سياقات رئيسة: الحياة الدينية، والحياة اليومية والتفاعل الاجتماعي، والسياقات الفنية والجمالية، والعمليات التعليمية، والترفيه والحياة الثقافية. وتُظهر هذه السياقات أنّ الموسيقى ليست تفصيلًا تزيينيًّا، بل عنصرًا متجذّرًا في العوالم الاجتماعية للشخصيات وتجاربها الوجدانية وبيئاتها الثقافية. وتتجلّى الموسيقى الدينية بصورة أوضح في «Sinekli Bakkal» من خلال تلاوة القرآن الكريم، وإنشاد المولد النبوي، وموسيقى التكايا، والتكوين الموسيقي لرابعة. وتتوزّع العروض الموسيقية المنزلية، واللقاءات الاجتماعية، والأحاديث الموسيقية، والأغاني المستعادة في الذاكرة، والحفلات، والعزف على البيانو، ومناقشات التأليف الموسيقي على مدوّنة الدراسة بدرجات متفاوتة من الحضور. وتتراوح تمثيلات التعليم الموسيقي بين التلقّي التقليدي والتدريب على الأداء الصوتي الديني، وبين دروس البيانو والمعرفة الأكاديمية والتعلّم الثقافي.
ويتعلّق أحد أبرز أوجه التمايز بالوظائف المسندة إلى الموسيقى التركية والغربية. فالموسيقى التركية ترتبط أساسًا بالتقاليد والتجربة الروحية والاستمرارية التاريخية وثقافة إسطنبول والذاكرة الجمعية ونقل القيم الجمالية، ولا سيّما في «Huzur» و«Mahur Beste» و«Sinekli Bakkal». أمّا الموسيقى الغربية، فترتبط على نحو أكثر تواترًا بالتعليم والحياة الحضرية والتجربة الثقافية الأوروبية والتحديث وتحوّل الممارسات الاجتماعية. ويتجلّى حضورها من خلال البيانو والكمان والحفلات والمؤلِّفين الموسيقيين والسوناتات وقالب السيريناد في «Kiralık Konak» و«Sinekli Bakkal» و«Serenad» و«Masumiyet Müzesi». ومع ذلك، لا يُبنى هذان التقليدان دائمًا بوصفهما قطبين متعارضين تعارضًا صارمًا؛ إذ تضعهما روايتا «Huzur» و«Sinekli Bakkal» في علاقة حوار ومقارنة، وتقدّمان التحديث بوصفه عملية ثقافية تفاوضية.
وتؤدّي الآلات وشخصيات الموسيقيين والفضاءات الموسيقية وظائف علامات سردية. فالناي والطنبور والعود تستحضر الموسيقى التقليدية والعمق الروحي والاستمرارية الثقافية، في حين يشير البيانو والكمان إلى التعليم الموسيقي الغربي والثقافة الكلاسيكية الأوروبية. وتضطلع الشخصيات المرتبطة بالموسيقى بأدوار المؤدّين والمعلّمين والوسطاء الثقافيين أو حَمَلة الذاكرة. وتمثّل رابعة ووهبي دده وبيريغريني تقاليد موسيقية مختلفة في «Sinekli Bakkal»؛ وتجسّد الأوساط الموسيقية في «Huzur» و«Mahur Beste» الاستمرارية الفكرية والجمالية؛ ويربط ماكسيميليان في «Serenad» التأليف الموسيقي بالصدمة والتذكّر. أمّا في «Masumiyet Müzesi»، فينتظم حضور الموسيقى أساسًا حول المستمعين والأسطوانات والأغاني واستعادة الذكريات الشخصية. وتتنوّع الفضاءات الموسيقية بين التكايا والقصور والمجالس الموسيقية التقليدية، والمنازل وقاعات الحفلات والأوساط الأكاديمية وأماكن الترفيه الحضرية.
وقد برزت ثلاثة موضوعات جامعة، هي: الهوية الثقافية والذاكرة والتحديث. فالموسيقى تحدّد المواقع الاجتماعية والثقافية، وتصل بين الأجيال، وتستحضر بيئات اندثرت، وتحوّل التجربة الفردية إلى سرديات عن التغيّر التاريخي. وتؤكّد روايتا «Huzur» و«Mahur Beste» الذاكرة الجمالية واستمرارية الموسيقى التركية الكلاسيكية؛ وتجسّد «Sinekli Bakkal» التقاليد الدينية واللقاء بين الشرق والغرب؛ وتوظّف «Kiralık Konak» تعليم البيانو والحياة الاجتماعية المتغرّبة لإظهار التحوّل الثقافي؛ وتربط «Serenad» الموسيقى الكلاسيكية الأوروبية بالصدمة التاريخية والذاكرة الجمعية؛ وتقرن «Masumiyet Müzesi» الأغاني والأسطوانات بالحياة الحضرية والحنين والذاكرة الشخصية. وتكشف النتائج المقارنة عن نمط مشترك يتمثّل في إسهام الموسيقى في تعميق البنية السردية والثقافية لكلّ رواية، إلى جانب اختلافات تحدّدها الفترة الزمنية والحبكة ومنظومة الشخصيات والتوجّه الأيديولوجي.
الخاتمة
تشكّل الأوصاف الموسيقية في الروايات التركية في العهد الجمهوري منظومة سردية متعدّدة الأبعاد. وتسهم الموسيقى في بناء الشخصيات وتشكيل الأجواء السردية والتنظيم الرمزي والهوية الثقافية والذاكرة والنقاشات المتعلّقة بالتحديث. وتدعم النتائج أطروحة دراسات الكلمة والموسيقى القائلة بضرورة تناول الموسيقى في الأدب بوصفها عنصرًا عابرًا للوسائط يشارك في إنتاج المعنى، وعدم الاقتصار على دراستها بوصفها موضوعًا. ومن خلال جمع ستّة أعمال من فترات مختلفة ضمن إطار موضوعاتي مشترك، يوسّع التصميم المقارن نطاق المناقشات السابقة التي اقتصرت على كاتب بعينه أو رواية محدّدة. وتكتسب الموسيقى التركية والغربية دلالات متغيّرة تبعًا للسياق التاريخي والجمالي لكلّ رواية؛ فقد تمثّلان الاستمرارية والتغيّر، أو تؤسّسان تقابلات، أو تخلقان فضاءات ثقافية حوارية. وتسهم الدراسة في الدراسات الأدبية التركية وعلم الموسيقى بتقديم دليل ترميز واضح وإطار تحليلي قابل للنقل إلى سياقات بحثية أخرى. ويمكن للبحوث المستقبلية توسيع المدوّنة لتشمل فترات وأجناسًا أدبية أخرى، أو الجمع بين التفسير الموضوعاتي وتحليل الخطاب وعلم السرد ومناهج تحليل المدوّنات وأدوات الإنسانيات الرقمية.
الكلمات المفتاحية: الرواية التركية في العهد الجمهوري، الموسيقى التركية، التمثيلات الموسيقية، تحليل المحتوى الموضوعاتي، دراسات الكلمة والموسيقى.
Résumé structuré
Objectif
Cette étude examine la représentation de la musique dans les romans turcs de la période républicaine et identifie les fonctions esthétiques, culturelles et narratives des descriptions musicales. Située à l’intersection des études littéraires turques, de la musicologie, des études culturelles et des études sur les rapports entre littérature et musique (Word and Music Studies), elle répond au besoin d’une analyse comparative dépassant les travaux centrés sur un seul auteur ou une seule œuvre. La recherche examine les modalités d’inscription de la musique dans les univers fictionnels à travers les genres musicaux, les instruments, les interprètes, les cadres de performance, les pratiques pédagogiques, les expériences d’écoute et les références aux œuvres ou aux compositeurs. Elle étudie également les liens entre les musiques turque et occidentale, d’une part, et l’identité culturelle, la mémoire, la modernisation, le changement social, la caractérisation des personnages et l’atmosphère narrative, d’autre part. Six romans représentatifs de différents auteurs et périodes ont été analysés : Huzur et Mahur Beste d’Ahmet Hamdi Tanpınar, Sinekli Bakkal de Halide Edip Adıvar, Kiralık Konak de Yakup Kadri Karaosmanoğlu, Serenad de Zülfü Livaneli et Masumiyet Müzesi d’Orhan Pamuk. La question centrale porte sur les thèmes au sein desquels s’inscrivent les descriptions musicales et sur leur contribution à la production de significations esthétiques, culturelles et sociales.
Méthode
L’étude adopte un dispositif de recherche qualitatif et interprétatif fondé sur l’analyse documentaire. Un échantillonnage par critères a permis de sélectionner des romans appartenant à la période républicaine, comportant un matériau musical substantiel, représentant différentes générations et orientations esthétiques, et faisant directement ou indirectement référence à la musique turque ou occidentale. Les textes intégraux des six romans constituent le corpus de données. La collecte des données a reposé sur des lectures répétées et sur le relevé systématique des expressions, scènes, personnages, cadres et structures symboliques associés à la musique. L’analyse a été guidée par l’approche de l’analyse thématique de Braun et Clarke. Après une phase de familiarisation avec les données, un codage ouvert a été effectué concernant les genres musicaux, les références aux makam et aux usûl, les instruments, les œuvres, les interprètes, les pratiques d’écoute, les formes de performance, les processus éducatifs, les espaces musicaux, la mémoire, l’identité, la modernisation, l’atmosphère et le symbolisme. Les codes apparentés ont été regroupés en sous-thèmes et en thèmes plus généraux, puis réexaminés dans l’ensemble des romans, définis et interprétés selon des perspectives littéraires comparatives et musicologiques. Un manuel de codage, une matrice de correspondance entre codes et thèmes, des tableaux comparatifs et une piste d’audit ont renforcé la transparence de la démarche. La crédibilité, la transférabilité, la fiabilité et la confirmabilité ont été étayées par les lectures répétées, la cohérence des critères de codage, la description contextuelle et la documentation des décisions analytiques. La recherche reposant exclusivement sur des œuvres littéraires publiées et n’impliquant ni participants ni données à caractère personnel, aucune approbation d’un comité d’éthique n’était requise.
Résultats
La musique est représentée dans cinq contextes principaux : la vie religieuse, la vie quotidienne et les interactions sociales, les cadres artistiques et esthétiques, les processus éducatifs, ainsi que le divertissement et la vie culturelle. Ces contextes montrent que la musique ne constitue pas un simple détail ornemental, mais un élément intégré aux univers sociaux, aux expériences émotionnelles et aux environnements culturels des personnages. La musique religieuse apparaît de manière particulièrement marquée dans Sinekli Bakkal, à travers la récitation coranique, le mevlid, la musique des couvents soufis et la formation musicale de Rabia. Les performances domestiques, les réunions sociales, les conversations musicales, les chansons remémorées, les concerts, les interprétations au piano et les discussions sur la composition se retrouvent dans l’ensemble du corpus, avec des degrés de présence variables. Les représentations de l’éducation musicale s’étendent de la transmission traditionnelle et de la formation vocale religieuse aux leçons de piano, aux savoirs académiques et à l’apprentissage culturel.
Une distinction majeure concerne les fonctions attribuées aux musiques turque et occidentale. La musique turque est principalement associée à la tradition, à l’expérience spirituelle, à la continuité historique, à la culture d’Istanbul, à la mémoire collective et à la transmission des valeurs esthétiques, notamment dans Huzur, Mahur Beste et Sinekli Bakkal. La musique occidentale est plus fréquemment liée à l’éducation, à la vie urbaine, à l’expérience culturelle européenne, à la modernisation et à l’évolution des pratiques sociales. Elle se manifeste à travers le piano, le violon, les concerts, les compositeurs, les sonates et la forme de la sérénade dans Kiralık Konak, Sinekli Bakkal, Serenad et Masumiyet Müzesi. Toutefois, ces deux traditions ne sont pas systématiquement construites comme des opposés irréductibles. Huzur et Sinekli Bakkal les mettent en dialogue et en comparaison, présentant la modernisation comme un processus culturel négocié.
Les instruments, les figures de musiciens et les espaces musicaux fonctionnent comme des signes narratifs. Le ney, le tanbur et l’ud évoquent la musique traditionnelle, la profondeur spirituelle et la continuité culturelle, tandis que le piano et le violon renvoient à une formation musicale occidentale et à la culture classique européenne. Les personnages associés à la musique interviennent comme interprètes, enseignants, médiateurs culturels ou dépositaires de la mémoire. Rabia, Vehbi Dede et Peregrini représentent différentes traditions musicales dans Sinekli Bakkal ; les cercles musicaux de Huzur et de Mahur Beste incarnent une continuité intellectuelle et esthétique ; Maximilian, dans Serenad, relie la composition au traumatisme et à la remémoration. Dans Masumiyet Müzesi, la musique s’organise principalement autour des auditeurs, des disques, des chansons et des souvenirs personnels. Les espaces musicaux vont des tekke, des grandes demeures et des assemblées musicales traditionnelles aux foyers, aux salles de concert, aux milieux universitaires et aux lieux de divertissement urbains.
Trois thèmes transversaux se dégagent : l’identité culturelle, la mémoire et la modernisation. La musique marque les positions sociales et culturelles, relie les générations, rappelle des environnements disparus et transforme l’expérience individuelle en récits du changement historique. Huzur et Mahur Beste mettent l’accent sur la mémoire esthétique et la continuité de la musique classique turque ; Sinekli Bakkal met en scène la tradition religieuse et la rencontre entre l’Orient et l’Occident ; Kiralık Konak mobilise l’apprentissage du piano et une vie sociale occidentalisée pour donner à voir la transformation culturelle ; Serenad relie la musique classique européenne au traumatisme historique et à la mémoire collective ; Masumiyet Müzesi associe les chansons et les disques à la vie urbaine, à la nostalgie et à la mémoire personnelle. Les résultats comparatifs révèlent une configuration commune — la musique enrichit en profondeur la structure narrative et culturelle de chaque roman — ainsi que des différences déterminées par la période, l’intrigue, le système des personnages et l’orientation idéologique.
Conclusion
Les descriptions musicales dans les romans turcs de la période républicaine constituent un système narratif multidimensionnel. La musique contribue à la caractérisation des personnages, à l’atmosphère, à l’organisation symbolique, à l’identité culturelle, à la mémoire et aux débats sur la modernisation. Les résultats étayent la thèse des Word and Music Studies selon laquelle la musique en littérature doit être étudiée non seulement comme un objet thématique, mais également comme un élément intermédial participant à la production du sens. En réunissant six œuvres de périodes différentes dans un cadre thématique commun, le dispositif comparatif élargit les discussions antérieures centrées sur un auteur ou un roman particulier. Les musiques turque et occidentale acquièrent des significations variables selon le contexte historique et esthétique de chaque roman : elles peuvent représenter la continuité et le changement, établir des contrastes ou créer des espaces culturels dialogiques. L’étude contribue aux études littéraires turques et à la musicologie en proposant un manuel de codage explicite et un cadre analytique transférable. Les recherches futures pourraient étendre le corpus à d’autres périodes et genres, ou associer l’interprétation thématique à l’analyse du discours, à la narratologie, aux méthodes d’analyse de corpus et aux outils des humanités numériques.
Mots-clés : roman turc de la période républicaine, musique turque, représentations musicales, analyse thématique de contenu, études sur les rapports entre littérature et musique.
Resumen estructurado
Objetivo
Este estudio examina la representación de la música en las novelas turcas del período republicano e identifica las funciones estéticas, culturales y narrativas que desempeñan las descripciones musicales. Situado en la intersección de los estudios literarios turcos, la musicología, los estudios culturales y los estudios sobre las relaciones entre palabra y música (Word and Music Studies), responde a la necesidad de un análisis comparativo que trascienda las investigaciones centradas en un único autor o una sola obra. La investigación analiza cómo la música se incorpora a los mundos ficcionales mediante los géneros musicales, los instrumentos, los intérpretes, los contextos de interpretación, las prácticas educativas, las experiencias de escucha y las referencias a obras o compositores. Asimismo, indaga en las relaciones de las músicas turca y occidental con la identidad cultural, la memoria, la modernización, el cambio social, la caracterización de los personajes y la atmósfera narrativa. Se examinaron seis novelas representativas de distintos autores y períodos: Huzur y Mahur Beste, de Ahmet Hamdi Tanpınar; Sinekli Bakkal, de Halide Edip Adıvar; Kiralık Konak, de Yakup Kadri Karaosmanoğlu; Serenad, de Zülfü Livaneli; y Masumiyet Müzesi, de Orhan Pamuk. La pregunta central indaga en los temas bajo los cuales se articulan las descripciones musicales y en su contribución a la construcción de significados estéticos, culturales y sociales.
Método
El estudio adoptó un diseño cualitativo e interpretativo basado en el análisis documental. Se empleó un muestreo por criterios para seleccionar novelas pertenecientes al período republicano que incorporaran un contenido musical sustancial, representaran distintas generaciones y orientaciones estéticas, e incluyeran referencias directas o indirectas a la música turca u occidental. Los textos íntegros de las seis novelas constituyeron el corpus de datos. La recopilación de datos comprendió lecturas reiteradas y el registro sistemático de expresiones, escenas, personajes, espacios y estructuras simbólicas relacionados con la música. El análisis se orientó mediante el enfoque de análisis temático de Braun y Clarke. Tras la familiarización con los datos, se generaron códigos mediante codificación abierta relativos a los géneros musicales, las referencias a makam y usûl, los instrumentos, las obras, los intérpretes, las prácticas de escucha, las modalidades de interpretación, los procesos educativos, los espacios musicales, la memoria, la identidad, la modernización, la atmósfera y el simbolismo. Los códigos relacionados se agruparon en subtemas y temas más amplios, se revisaron de manera transversal en las novelas, se definieron y se interpretaron desde perspectivas literarias comparadas y musicológicas. Un libro de códigos, una matriz de correspondencia entre códigos y temas, tablas comparativas y un registro de auditoría reforzaron la transparencia del proceso. La credibilidad, la transferibilidad, la dependencia y la confirmabilidad se sustentaron en lecturas reiteradas, criterios de codificación coherentes, descripciones contextuales y la documentación de las decisiones analíticas. Dado que la investigación se basó exclusivamente en obras literarias publicadas y no involucró participantes ni datos personales, no se requirió la aprobación de un comité de ética.
Resultados
La música se representó en cinco contextos principales: la vida religiosa, la vida cotidiana y la interacción social, los entornos artísticos y estéticos, los procesos educativos, y el entretenimiento y la vida cultural. Estos contextos muestran que la música no constituye un detalle ornamental, sino un elemento integrado en los mundos sociales, las experiencias emocionales y los entornos culturales de los personajes. La música religiosa adquiere mayor visibilidad en Sinekli Bakkal mediante la recitación coránica, el mevlid, la música de los centros sufíes y la formación musical de Rabia. Las interpretaciones domésticas, las reuniones sociales, las conversaciones sobre música, las canciones evocadas, los conciertos, las interpretaciones al piano y las discusiones sobre composición aparecen en el conjunto del corpus con distintos grados de presencia. Las representaciones educativas abarcan desde la transmisión tradicional y la formación vocal religiosa hasta las clases de piano, el conocimiento académico y el aprendizaje cultural.
Una distinción fundamental concierne a las funciones atribuidas a las músicas turca y occidental. La música turca se vincula predominantemente con la tradición, la experiencia espiritual, la continuidad histórica, la cultura de Estambul, la memoria colectiva y la transmisión de valores estéticos, especialmente en Huzur, Mahur Beste y Sinekli Bakkal. La música occidental se asocia con mayor frecuencia con la educación, la vida urbana, la experiencia cultural europea, la modernización y la transformación de las prácticas sociales. Su presencia se manifiesta a través del piano, el violín, los conciertos, los compositores, las sonatas y la forma musical de la serenata en Kiralık Konak, Sinekli Bakkal, Serenad y Masumiyet Müzesi. Sin embargo, ambas tradiciones no siempre se construyen como opuestos rígidos. Huzur y Sinekli Bakkal las sitúan en una relación de diálogo y comparación, presentando la modernización como un proceso cultural negociado.
Los instrumentos, las figuras de músicos y los espacios musicales funcionan como signos narrativos. El ney, el tanbur y el ud evocan la música tradicional, la profundidad espiritual y la continuidad cultural, mientras que el piano y el violín remiten a la formación musical occidental y a la cultura clásica europea. Los personajes vinculados con la música actúan como intérpretes, docentes, mediadores culturales o portadores de memoria. Rabia, Vehbi Dede y Peregrini representan distintas tradiciones musicales en Sinekli Bakkal; los círculos musicales de Huzur y Mahur Beste encarnan la continuidad intelectual y estética; y Maximilian, en Serenad, vincula la composición con el trauma y la rememoración. En Masumiyet Müzesi, la música se organiza principalmente en torno a los oyentes, los discos, las canciones y la evocación de recuerdos personales. Los espacios musicales abarcan desde los tekke, las mansiones y las reuniones musicales tradicionales hasta los hogares, las salas de conciertos, los entornos académicos y los espacios de entretenimiento urbano.
Emergieron tres temas transversales: la identidad cultural, la memoria y la modernización. La música identifica posiciones sociales y culturales, conecta generaciones, evoca entornos desaparecidos y transforma la experiencia individual en relatos del cambio histórico. Huzur y Mahur Beste destacan la memoria estética y la continuidad de la música clásica turca; Sinekli Bakkal escenifica la tradición religiosa y el encuentro entre Oriente y Occidente; Kiralık Konak recurre a la enseñanza del piano y a la vida social occidentalizada para mostrar la transformación cultural; Serenad vincula la música clásica europea con el trauma histórico y la memoria colectiva; y Masumiyet Müzesi relaciona las canciones y los discos con la vida urbana, la nostalgia y la memoria personal. Los resultados comparativos revelan un patrón compartido —la música aporta profundidad a la estructura narrativa y cultural de cada novela—, junto con diferencias determinadas por el período, la trama, el sistema de personajes y la orientación ideológica.
Conclusión
Las descripciones musicales en las novelas turcas del período republicano constituyen un sistema narrativo multidimensional. La música contribuye a la caracterización de los personajes, la atmósfera, la organización simbólica, la identidad cultural, la memoria y los debates sobre la modernización. Los resultados respaldan el planteamiento de los Word and Music Studies según el cual la música en la literatura debe examinarse no solo como contenido temático, sino también como un elemento intermedial que participa en la producción de significado. Al integrar seis obras de distintos períodos en un marco temático común, el diseño comparativo amplía los debates previos centrados en autores o novelas específicos. Las músicas turca y occidental adquieren significados cambiantes según el contexto histórico y estético de cada novela: pueden representar la continuidad y el cambio, establecer contrastes o generar espacios culturales dialógicos. El estudio contribuye a los estudios literarios turcos y a la musicología mediante un libro de códigos explícito y un marco analítico transferible. Las investigaciones futuras podrían ampliar el corpus a otros períodos y géneros, o combinar la interpretación temática con el análisis del discurso, la narratología, los métodos de análisis de corpus y las herramientas de las humanidades digitales.
Palabras clave: novela turca del período republicano, música turca, representaciones musicales, análisis temático de contenido, estudios sobre las relaciones entre palabra y música.
结构式摘要
研究目的
本研究考察共和国时期土耳其小说中的音乐表征,辨析音乐描写所发挥的审美、文化与叙事功能。研究立足于土耳其文学研究、音乐学、文化研究以及语词与音乐研究(Word and Music Studies)的交叉领域,旨在回应超越单一作家或单部作品研究、开展比较分析的需要。本研究考察音乐如何通过音乐体裁、乐器、表演者、表演情境、教育实践、聆听体验,以及对音乐作品或作曲家的指涉进入虚构世界。同时,研究探讨土耳其音乐与西方音乐如何同文化认同、记忆、现代化、社会变迁、人物塑造及叙事氛围建立关联。研究选取了不同作家和不同时期的六部代表性小说:Ahmet Hamdi Tanpınar的《Huzur》和《Mahur Beste》、Halide Edip Adıvar的《Sinekli Bakkal》、Yakup Kadri Karaosmanoğlu的《Kiralık Konak》、Zülfü Livaneli的《Serenad》,以及Orhan Pamuk的《Masumiyet Müzesi》。研究的核心问题是:音乐描写呈现于哪些主题之下,又如何参与审美、文化和社会意义的建构。
研究方法
本研究采用基于文献分析的质性解释性研究设计。通过标准抽样,选取属于共和国时期、包含丰富音乐内容、体现不同代际与审美取向,并直接或间接涉及土耳其音乐或西方音乐的小说。六部小说的完整文本构成研究资料库。资料收集包括反复阅读,以及对音乐相关表达、场景、人物、空间环境和象征结构的系统记录。分析以Braun与Clarke的主题分析方法为指导。在熟悉资料之后,围绕音乐体裁、对玛卡姆(makam)和乌苏尔节奏周期(usûl)的指涉、乐器、音乐作品、表演者、聆听实践、表演形式、教育过程、音乐空间、记忆、认同、现代化、氛围和象征等内容进行开放式编码。随后,将相关编码归并为子主题及更高层级的主题,在各部小说之间进行复核、界定,并从比较文学与音乐学视角加以阐释。研究通过编码手册、编码—主题矩阵、比较表和审计轨迹增强分析过程的透明度。通过反复阅读、采用一致的编码标准、开展情境描述以及记录分析决策,保障研究的可信性、可迁移性、依赖性和可确证性。由于研究仅以已出版的文学作品为资料来源,不涉及研究参与者或个人数据,因此无须获得伦理委员会批准。
研究结果
音乐主要呈现于五类情境:宗教生活、日常生活与社会互动、艺术与审美情境、教育过程,以及娱乐与文化生活。这些情境表明,音乐并非装饰性细节,而是嵌入人物社会世界、情感体验和文化环境的构成要素。宗教音乐在《Sinekli Bakkal》中最为突出,具体体现为《古兰经》诵读、圣纪赞诵(mevlid)、苏菲道堂音乐,以及Rabia的音乐教育。家庭音乐表演、社交聚会、音乐交谈、对歌曲的追忆、音乐会、钢琴演奏以及有关作曲的讨论,在整个研究资料库中均有不同程度的呈现。音乐教育的表征涵盖传统传承与宗教声乐训练,以及钢琴课程、学术知识和文化学习。
一项重要差异在于土耳其音乐与西方音乐被赋予的功能。土耳其音乐主要与传统、精神体验、历史延续性、伊斯坦布尔文化、集体记忆及审美价值的传承相联系,这一点在《Huzur》《Mahur Beste》和《Sinekli Bakkal》中尤为明显。西方音乐则更常与教育、城市生活、欧洲文化体验、现代化及社会实践的变迁相关联。在《Kiralık Konak》《Sinekli Bakkal》《Serenad》和《Masumiyet Müzesi》中,西方音乐通过钢琴、小提琴、音乐会、作曲家、奏鸣曲及小夜曲体裁得以呈现。然而,这两种传统并不总是被建构为截然对立的两极。《Huzur》和《Sinekli Bakkal》使二者进入对话与比较关系,将现代化呈现为一个经由协商展开的文化过程。
乐器、音乐家形象与音乐空间发挥着叙事符号的作用。奈伊笛(ney)、坦布尔琴(tanbur)和乌德琴(ud)唤起传统音乐、精神深度与文化延续性的意涵,而钢琴和小提琴则指向西方音乐教育与欧洲古典文化。与音乐相关的人物承担表演者、教师、文化中介或记忆承载者的角色。在《Sinekli Bakkal》中,Rabia、Vehbi Dede和Peregrini代表不同的音乐传统;《Huzur》和《Mahur Beste》中的音乐圈层体现思想与审美的延续性;《Serenad》中的Maximilian则将音乐创作与创伤及追忆相联结。在《Masumiyet Müzesi》中,音乐主要围绕聆听者、唱片、歌曲和个人回忆展开。音乐空间涵盖苏菲道堂(tekke)、宅邸和传统音乐雅集,也包括家庭空间、音乐厅、学术环境及城市娱乐场所。
研究归纳出三个统摄性主题:文化认同、记忆与现代化。音乐标识社会与文化位置,联结不同世代,唤回已逝的生活环境,并将个体经验转化为关于历史变迁的叙述。《Huzur》和《Mahur Beste》强调审美记忆与土耳其古典音乐的延续性;《Sinekli Bakkal》展现宗教传统与东西方的相遇;《Kiralık Konak》借助钢琴教育与西化的社会生活呈现文化转型;《Serenad》将欧洲古典音乐与历史创伤及集体记忆相联系;《Masumiyet Müzesi》则将歌曲和唱片与城市生活、怀旧情感及个人记忆相联结。比较分析揭示出一种共同模式:音乐深化了每部小说的叙事与文化结构。同时,各部作品也呈现出由时代、情节、人物系统及意识形态取向所决定的差异。
研究结论
共和国时期土耳其小说中的音乐描写构成了一个多维度的叙事系统。音乐参与人物塑造、氛围营造、象征组织、文化认同建构、记忆形成以及有关现代化的讨论。研究结果支持语词与音乐研究的主张:文学中的音乐不仅应作为题材加以考察,还应被视为参与意义生产的跨媒介要素。通过将不同时期的六部作品纳入共同的主题框架,本研究的比较设计拓展了既有以特定作家或单部小说为中心的讨论。土耳其音乐与西方音乐的意义随着各部小说的历史和审美语境而变化:二者可以表征延续与变迁,建立对照关系,或创造对话性的文化空间。本研究通过提供明确的编码手册和具有可迁移性的分析框架,为土耳其文学研究与音乐学作出贡献。未来研究可将资料库扩展至其他时期与体裁,或将主题阐释与话语分析、叙事学、语料库方法及数字人文工具相结合。
关键词: 共和国时期土耳其小说;土耳其音乐;音乐表征;主题内容分析;语词与音乐研究。
Структурированная аннотация
Цель
В настоящем исследовании рассматривается репрезентация музыки в турецких романах республиканского периода и выявляются эстетические, культурные и нарративные функции музыкальных описаний. Работа находится на пересечении исследований турецкой литературы, музыковедения, культурных исследований и исследований взаимодействия слова и музыки (Word and Music Studies) и отвечает потребности в сравнительном анализе, выходящем за рамки изучения отдельного автора или произведения. Исследование рассматривает способы включения музыки в художественные миры посредством музыкальных жанров, инструментов, исполнителей, условий исполнения, образовательных практик, опыта слушания и отсылок к произведениям или композиторам. Кроме того, анализируется связь турецкой и западной музыки с культурной идентичностью, памятью, модернизацией, социальными изменениями, характеристикой персонажей и повествовательной атмосферой. Были изучены шесть романов, представляющих разных авторов и периоды: Huzur и Mahur Beste Ахмета Хамди Танпынара, Sinekli Bakkal Халиде Эдиб Адывар, Kiralık Konak Якуба Кадри Караосманоглу, Serenad Зюльфю Ливанели и Masumiyet Müzesi Орхана Памука. Центральный исследовательский вопрос заключается в том, в рамках каких тем представлены музыкальные описания и каким образом они участвуют в формировании эстетических, культурных и социальных смыслов.
Метод
В исследовании использован качественный интерпретативный дизайн, основанный на анализе документов. Посредством критериального отбора были отобраны романы, относящиеся к республиканскому периоду, содержащие значительный музыкальный материал, представляющие разные поколения и эстетические направления и прямо или косвенно отсылающие к турецкой либо западной музыке. Корпус данных составили полные тексты шести романов. Сбор данных включал многократное прочтение и систематическую фиксацию связанных с музыкой выражений, сцен, персонажей, пространственных контекстов и символических структур. Анализ проводился в соответствии с подходом Браун и Кларк к тематическому анализу. После ознакомления с материалом посредством открытого кодирования были сформированы коды, охватывающие музыкальные жанры, отсылки к макамам и усулям, инструменты, произведения, исполнителей, практики слушания, формы исполнения, образовательные процессы, музыкальные пространства, память, идентичность, модернизацию, атмосферу и символику. Взаимосвязанные коды объединялись в подтемы и более широкие темы, пересматривались на материале всех романов, определялись и интерпретировались с позиций сравнительного литературоведения и музыковедения. Прозрачность исследования обеспечивалась использованием кодировочной книги, матрицы соответствия кодов и тем, сравнительных таблиц и аудиторского следа. Критерии достоверности, переносимости, надёжности исследовательского процесса и подтверждаемости поддерживались многократным прочтением текстов, последовательным применением критериев кодирования, описанием контекста и документированием аналитических решений. Поскольку исследование основывалось исключительно на опубликованных литературных произведениях и не предполагало привлечения участников или обработки персональных данных, одобрение этического комитета не требовалось.
Результаты
Музыка представлена в пяти основных контекстах: религиозная жизнь, повседневная жизнь и социальное взаимодействие, художественно-эстетическая среда, образовательные процессы, а также развлечения и культурная жизнь. Эти контексты показывают, что музыка является не декоративной деталью, а элементом, встроенным в социальные миры, эмоциональный опыт и культурное окружение персонажей. Религиозная музыка наиболее отчётливо представлена в Sinekli Bakkal через чтение Корана, мевлид, музыку суфийских обителей и музыкальное образование Рабии. Домашнее музицирование, общественные собрания, беседы о музыке, вспоминаемые песни, концерты, фортепианное исполнение и обсуждение музыкальной композиции встречаются во всём корпусе с различной степенью выраженности. Репрезентации музыкального образования охватывают традиционную передачу знаний и обучение религиозному вокальному исполнительству, уроки фортепиано, академические знания и освоение культуры.
Существенное различие касается функций, приписываемых турецкой и западной музыке. Турецкая музыка преимущественно связана с традицией, духовным опытом, исторической преемственностью, культурой Стамбула, коллективной памятью и передачей эстетических ценностей, особенно в Huzur, Mahur Beste и Sinekli Bakkal. Западная музыка чаще ассоциируется с образованием, городской жизнью, европейским культурным опытом, модернизацией и изменением социальных практик. В Kiralık Konak, Sinekli Bakkal, Serenad и Masumiyet Müzesi она представлена через фортепиано, скрипку, концерты, композиторов, сонаты и жанр серенады. Однако эти две традиции не всегда конструируются как жёстко противопоставленные друг другу. В Huzur и Sinekli Bakkal они вступают в диалог и становятся предметом сопоставления, благодаря чему модернизация предстаёт как культурный процесс согласования.
Инструменты, образы музыкантов и музыкальные пространства функционируют как нарративные знаки. Ней, танбур и уд вызывают ассоциации с традиционной музыкой, духовной глубиной и культурной преемственностью, тогда как фортепиано и скрипка указывают на западное музыкальное образование и европейскую классическую культуру. Связанные с музыкой персонажи выступают в роли исполнителей, преподавателей, культурных посредников или носителей памяти. Рабия, Вехби Деде и Перегрини представляют различные музыкальные традиции в Sinekli Bakkal; музыкальные круги в Huzur и Mahur Beste воплощают интеллектуальную и эстетическую преемственность; Максимилиан в Serenad связывает музыкальное сочинительство с травмой и воспоминанием. В Masumiyet Müzesi музыка организована преимущественно вокруг слушателей, грампластинок, песен и личных воспоминаний. Музыкальные пространства варьируются от текке, особняков и традиционных музыкальных собраний до жилищ, концертных залов, академической среды и городских развлекательных заведений.
Были выявлены три сквозные темы: культурная идентичность, память и модернизация. Музыка обозначает социальные и культурные позиции, связывает поколения, воскрешает утраченные жизненные миры и преобразует индивидуальный опыт в повествования об исторических изменениях. Huzur и Mahur Beste акцентируют эстетическую память и преемственность турецкой классической музыки; Sinekli Bakkal представляет религиозную традицию и встречу Востока и Запада; Kiralık Konak использует обучение игре на фортепиано и вестернизированный образ общественной жизни для раскрытия культурной трансформации; Serenad связывает европейскую классическую музыку с исторической травмой и коллективной памятью; Masumiyet Müzesi соотносит песни и грампластинки с городской жизнью, ностальгией и личной памятью. Сравнительный анализ выявляет общую закономерность — музыка углубляет нарративную и культурную структуру каждого романа, — а также различия, обусловленные периодом, сюжетом, системой персонажей и идеологической направленностью.
Заключение
Музыкальные описания в турецких романах республиканского периода образуют многомерную нарративную систему. Музыка участвует в характеристике персонажей, создании атмосферы, символической организации, формировании культурной идентичности и памяти, а также в дискуссиях о модернизации. Результаты подтверждают положение исследований взаимодействия слова и музыки о том, что музыку в литературе следует рассматривать не только как предмет изображения, но и как интермедиальный элемент, участвующий в смыслопорождении. Объединяя шесть произведений разных периодов в общей тематической рамке, сравнительный дизайн расширяет предшествующие обсуждения, сосредоточенные на отдельных авторах или романах. Турецкая и западная музыка приобретают изменяющиеся значения в зависимости от исторического и эстетического контекста каждого романа: они могут репрезентировать преемственность и изменения, выстраивать противопоставления или создавать диалогические культурные пространства. Исследование вносит вклад в изучение турецкой литературы и музыковедение, предлагая эксплицитно разработанную кодировочную книгу и аналитическую модель, применимую в других исследовательских контекстах. Дальнейшие исследования могут расширить корпус за счёт других периодов и жанров либо объединить тематическую интерпретацию с дискурс-анализом, нарратологией, корпусными методами и инструментами цифровых гуманитарных наук.
Ключевые слова: турецкий роман республиканского периода, турецкая музыка, музыкальные репрезентации, тематический контент-анализ, исследования взаимодействия слова и музыки.
संरचित सार
उद्देश्य
यह अध्ययन गणतांत्रिक काल के तुर्की उपन्यासों में संगीत के निरूपण का परीक्षण करता है तथा संगीत-संबंधी वर्णनों द्वारा संपादित सौंदर्यात्मक, सांस्कृतिक और कथात्मक प्रकार्यों की पहचान करता है। तुर्की साहित्य, संगीतशास्त्र, सांस्कृतिक अध्ययन तथा शब्द और संगीत अध्ययन (Word and Music Studies) के अंतःविषयी संगम पर स्थित यह शोध किसी एक लेखक अथवा कृति पर केंद्रित अध्ययनों से आगे बढ़कर तुलनात्मक विश्लेषण की आवश्यकता को संबोधित करता है। अध्ययन इस बात पर विचार करता है कि संगीत अपनी विधाओं, वाद्ययंत्रों, प्रस्तुतकर्ताओं, प्रस्तुति-परिवेशों, शिक्षण प्रथाओं, श्रवण-अनुभवों तथा संगीत-कृतियों अथवा संगीतकारों के संदर्भों के माध्यम से काल्पनिक संसारों में किस प्रकार प्रवेश करता है। यह भी जाँचा गया है कि तुर्की और पाश्चात्य संगीत सांस्कृतिक अस्मिता, स्मृति, आधुनिकीकरण, सामाजिक परिवर्तन, चरित्र-चित्रण तथा कथात्मक वातावरण से किस प्रकार संबद्ध होते हैं। विभिन्न लेखकों और कालखंडों का प्रतिनिधित्व करने वाले छह उपन्यासों का परीक्षण किया गया: Ahmet Hamdi Tanpınar के Huzur और Mahur Beste, Halide Edip Adıvar का Sinekli Bakkal, Yakup Kadri Karaosmanoğlu का Kiralık Konak, Zülfü Livaneli का Serenad और Orhan Pamuk का Masumiyet Müzesi। अध्ययन का केंद्रीय प्रश्न यह है कि संगीत-संबंधी वर्णन किन विषयगत श्रेणियों के अंतर्गत निरूपित होते हैं और वे सौंदर्यात्मक, सांस्कृतिक तथा सामाजिक अर्थ-निर्माण में किस प्रकार योगदान देते हैं।
पद्धति
अध्ययन में दस्तावेज़ विश्लेषण पर आधारित गुणात्मक एवं व्याख्यात्मक शोध-अभिकल्प अपनाया गया। मानदंड-आधारित प्रतिचयन के माध्यम से ऐसे उपन्यास चुने गए जो गणतांत्रिक काल से संबंधित हों, जिनमें पर्याप्त संगीत-संबंधी सामग्री उपलब्ध हो, जो विभिन्न पीढ़ियों और सौंदर्यात्मक अभिमुखताओं का प्रतिनिधित्व करते हों तथा जिनमें तुर्की या पाश्चात्य संगीत के प्रत्यक्ष अथवा अप्रत्यक्ष संदर्भ हों। छह उपन्यासों के संपूर्ण पाठों ने शोध-सामग्री का पाठ-संग्रह निर्मित किया। सामग्री-संग्रह की प्रक्रिया में बार-बार पठन तथा संगीत से संबंधित अभिव्यक्तियों, दृश्यों, पात्रों, परिवेशों और प्रतीकात्मक संरचनाओं का व्यवस्थित अभिलेखन सम्मिलित था। विश्लेषण ब्राउन और क्लार्क के विषयगत विश्लेषण दृष्टिकोण के अनुरूप किया गया। सामग्री से परिचित होने के पश्चात संगीत-विधाओं, मक़ाम (makam) और उसूल (usûl) के संदर्भों, वाद्ययंत्रों, संगीत-कृतियों, प्रस्तुतकर्ताओं, श्रवण-प्रथाओं, प्रस्तुति-रूपों, शैक्षिक प्रक्रियाओं, संगीत-स्थलों, स्मृति, अस्मिता, आधुनिकीकरण, वातावरण और प्रतीकात्मकता के लिए मुक्त कोडन के माध्यम से कोड विकसित किए गए। परस्पर संबंधित कोडों को उपविषयों तथा व्यापक विषयों में समूहीकृत किया गया, सभी उपन्यासों के संदर्भ में उनकी पुनर्समीक्षा की गई, उन्हें परिभाषित किया गया और तुलनात्मक साहित्यिक तथा संगीतशास्त्रीय दृष्टिकोणों से उनकी व्याख्या की गई। कोड-पुस्तिका, कोड और विषयों के बीच संबंध दर्शाने वाली आव्यूह-सारणी, तुलनात्मक सारणियों तथा लेखापरीक्षणीय अभिलेख-श्रृंखला ने शोध-प्रक्रिया की पारदर्शिता को सुदृढ़ किया। पुनरावृत्त पठन, सुसंगत कोडन-मानदंडों, संदर्भगत विवरण तथा विश्लेषणात्मक निर्णयों के प्रलेखन के माध्यम से विश्वसनीयता, अंतरणीयता, निर्भरता और पुष्टिकरणीयता को समर्थन प्रदान किया गया। चूँकि शोध पूर्णतः प्रकाशित साहित्यिक कृतियों पर आधारित था और इसमें न तो प्रतिभागी शामिल थे और न ही व्यक्तिगत डेटा, इसलिए नैतिकता समिति की स्वीकृति आवश्यक नहीं थी।
निष्कर्षात्मक प्राप्तियाँ
संगीत का निरूपण पाँच प्रमुख संदर्भों में हुआ: धार्मिक जीवन, दैनिक जीवन और सामाजिक अंतःक्रिया, कलात्मक एवं सौंदर्यात्मक परिवेश, शैक्षिक प्रक्रियाएँ तथा मनोरंजन और सांस्कृतिक जीवन। ये संदर्भ दर्शाते हैं कि संगीत मात्र एक अलंकरणात्मक विवरण नहीं, बल्कि पात्रों के सामाजिक संसारों, भावनात्मक अनुभवों और सांस्कृतिक परिवेशों में अंतर्निहित तत्व है। धार्मिक संगीत की सर्वाधिक स्पष्ट उपस्थिति Sinekli Bakkal में क़ुरआन-पाठ, मेवलिद (mevlid), सूफ़ी साधना-केंद्रों के संगीत तथा Rabia की संगीत-शिक्षा के माध्यम से दिखाई देती है। घरेलू संगीत-प्रस्तुतियाँ, सामाजिक सभाएँ, संगीत-संबंधी वार्तालाप, स्मृति में उभरने वाले गीत, संगीत-समारोह, पियानो-वादन तथा संगीत-रचना पर चर्चाएँ पूरे पाठ-संग्रह में भिन्न-भिन्न तीव्रता के साथ उपस्थित हैं। शिक्षा-संबंधी निरूपण पारंपरिक ज्ञान-संचरण और धार्मिक गायन-प्रशिक्षण से लेकर पियानो की शिक्षा, अकादमिक ज्ञान तथा सांस्कृतिक अधिगम तक विस्तृत हैं।
एक प्रमुख भेद तुर्की और पाश्चात्य संगीत को सौंपी गई भूमिकाओं से संबंधित है। तुर्की संगीत मुख्यतः परंपरा, आध्यात्मिक अनुभव, ऐतिहासिक निरंतरता, इस्तांबुल की संस्कृति, सामूहिक स्मृति और सौंदर्यात्मक मूल्यों के संचरण से जुड़ा हुआ है, विशेषकर Huzur, Mahur Beste और Sinekli Bakkal में। पाश्चात्य संगीत अपेक्षाकृत अधिक बार शिक्षा, नगरीय जीवन, यूरोपीय सांस्कृतिक अनुभव, आधुनिकीकरण तथा बदलती सामाजिक प्रथाओं से संबद्ध होता है। Kiralık Konak, Sinekli Bakkal, Serenad और Masumiyet Müzesi में इसकी उपस्थिति पियानो, वायलिन, संगीत-समारोहों, संगीतकारों, सोनाटा और सेरेनेड के संगीत-रूप के माध्यम से प्रकट होती है। हालाँकि, इन दोनों परंपराओं को हमेशा कठोर विरोधी ध्रुवों के रूप में निर्मित नहीं किया जाता। Huzur और Sinekli Bakkal इन्हें संवाद और तुलना के संबंध में प्रस्तुत करते हैं तथा आधुनिकीकरण को पारस्परिक समायोजन से विकसित होने वाली सांस्कृतिक प्रक्रिया के रूप में चित्रित करते हैं।
वाद्ययंत्र, संगीतकार-पात्र और संगीत-स्थल कथात्मक संकेतों के रूप में कार्य करते हैं। नेय (ney), तानबूर (tanbur) और ऊद (ud) पारंपरिक संगीत, आध्यात्मिक गहराई और सांस्कृतिक निरंतरता का बोध कराते हैं, जबकि पियानो और वायलिन पाश्चात्य संगीत-शिक्षा तथा यूरोपीय शास्त्रीय संस्कृति को संकेतित करते हैं। संगीत से जुड़े पात्र प्रस्तुतकर्ता, शिक्षक, सांस्कृतिक मध्यस्थ अथवा स्मृति के संवाहक के रूप में कार्य करते हैं। Sinekli Bakkal में Rabia, Vehbi Dede और Peregrini विभिन्न संगीत-परंपराओं का प्रतिनिधित्व करते हैं; Huzur और Mahur Beste के संगीत-मंडल बौद्धिक तथा सौंदर्यात्मक निरंतरता को मूर्त रूप देते हैं; और Serenad में Maximilian संगीत-रचना को आघात तथा स्मरण से जोड़ता है। Masumiyet Müzesi में संगीत मुख्यतः श्रोताओं, रिकॉर्डों, गीतों तथा व्यक्तिगत स्मृतियों के पुनःस्मरण के इर्द-गिर्द व्यवस्थित है। संगीत-स्थलों का विस्तार तक्कों (tekke), हवेलियों और पारंपरिक संगीत-सभाओं से लेकर घरों, संगीत-सभागारों, अकादमिक परिवेशों तथा नगरीय मनोरंजन-स्थलों तक है।
तीन व्यापक विषय उभरे: सांस्कृतिक अस्मिता, स्मृति और आधुनिकीकरण। संगीत सामाजिक एवं सांस्कृतिक स्थितियों को चिह्नित करता है, पीढ़ियों को जोड़ता है, लुप्त हो चुके परिवेशों को स्मरण में लाता है तथा व्यक्तिगत अनुभव को ऐतिहासिक परिवर्तन के वृत्तांतों में रूपांतरित करता है। Huzur और Mahur Beste सौंदर्यात्मक स्मृति तथा तुर्की शास्त्रीय संगीत की निरंतरता पर बल देते हैं; Sinekli Bakkal धार्मिक परंपरा तथा पूर्व और पश्चिम के साक्षात्कार को प्रस्तुत करता है; Kiralık Konak सांस्कृतिक रूपांतरण को प्रदर्शित करने के लिए पियानो-शिक्षा और पाश्चात्यीकृत सामाजिक जीवन का उपयोग करता है; Serenad यूरोपीय शास्त्रीय संगीत को ऐतिहासिक आघात और सामूहिक स्मृति से जोड़ता है; तथा Masumiyet Müzesi गीतों और रिकॉर्डों को नगरीय जीवन, अतीत की भावपूर्ण लालसा और व्यक्तिगत स्मृति से संबद्ध करता है। तुलनात्मक निष्कर्ष एक साझा प्रतिरूप उजागर करते हैं—संगीत प्रत्येक उपन्यास की कथात्मक और सांस्कृतिक संरचना को गहराई प्रदान करता है—और साथ ही कालखंड, कथानक, पात्र-व्यवस्था तथा वैचारिक अभिमुखता द्वारा निर्धारित भिन्नताओं को भी सामने लाते हैं।
निष्कर्ष
गणतांत्रिक काल के तुर्की उपन्यासों में संगीत-संबंधी वर्णन एक बहुआयामी कथात्मक प्रणाली का निर्माण करते हैं। संगीत चरित्र-चित्रण, वातावरण, प्रतीकात्मक संगठन, सांस्कृतिक अस्मिता, स्मृति तथा आधुनिकीकरण से संबंधित विमर्शों में योगदान देता है। अध्ययन के निष्कर्ष शब्द और संगीत अध्ययन की इस स्थापना का समर्थन करते हैं कि साहित्य में संगीत का परीक्षण केवल विषयवस्तु के रूप में नहीं, बल्कि अर्थ-उत्पादन में भाग लेने वाले अंतर्माध्यमिक तत्व के रूप में किया जाना चाहिए। विभिन्न कालखंडों की छह कृतियों को एक साझा विषयगत रूपरेखा में सम्मिलित करके यह तुलनात्मक शोध-अभिकल्प पूर्ववर्ती लेखक-विशिष्ट अथवा उपन्यास-विशिष्ट चर्चाओं का विस्तार करता है। प्रत्येक उपन्यास के ऐतिहासिक और सौंदर्यात्मक संदर्भ के अनुसार तुर्की तथा पाश्चात्य संगीत बदलते अर्थ ग्रहण करते हैं: वे निरंतरता और परिवर्तन का प्रतिनिधित्व कर सकते हैं, विरोध स्थापित कर सकते हैं अथवा संवादात्मक सांस्कृतिक क्षेत्रों का सृजन कर सकते हैं। स्पष्ट कोड-पुस्तिका और अंतरणीय विश्लेषणात्मक रूपरेखा प्रस्तुत करके यह अध्ययन तुर्की साहित्य-अध्ययन और संगीतशास्त्र में योगदान देता है। भविष्य के शोध पाठ-संग्रह को अन्य कालखंडों और विधाओं तक विस्तारित कर सकते हैं अथवा विषयगत व्याख्या को विमर्श-विश्लेषण, आख्यानशास्त्र, पाठ-संग्रह-आधारित पद्धतियों तथा डिजिटल मानविकी के उपकरणों के साथ संयोजित कर सकते हैं।
मुख्य शब्द: गणतांत्रिक काल का तुर्की उपन्यास, तुर्की संगीत, संगीत के निरूपण, विषयगत अंतर्वस्तु विश्लेषण, शब्द और संगीत अध्ययन।
By subscribing to E-Newsletter, you can get the latest news to your e-mail.