Bu çalışma, Türkiye ve Finlandiya’daki ilkokul düzeyindeki teknoloji eğitimi yaklaşımlarını karşılaştırmalı olarak inceleyerek, iki ülke arasındaki temel benzerlik ve farklılıkları ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırma, niteliksel desenle yapılandırılmış olup, vaka çalışması yöntemi ve kriter örnekleme stratejisi temelinde yürütülmüştür. Analiz kapsamında Türkiye’de 1–4. sınıflar, Finlandiya’da ise 1–6. sınıflar düzeyindeki öğretim programları incelenmiştir. Veri kaynaklarını her iki ülkenin güncel resmi müfredat dokümanları ile Avrupa Komisyonu ve OECD’ye ait politika raporları oluşturmaktadır. Öğretim hedefleri ve öğrenme çıktılarının çözümlenmesinde içerik analizi yöntemi kullanılmıştır. Elde edilen bulgular, Türkiye’de teknoloji eğitiminin bağımsız bir ders olarak sunulmadığını; bunun yerine 12 zorunlu dersten 8’ine entegre edilmiş 43 öğretim hedefiyle sınırlı kaldığını göstermektedir. Millî Eğitim Bakanlığı, e-Okul ve EBA gibi dijital platformlar üzerinden öğrenci ve öğretmenlere dijital okuryazarlık desteği sunmakta; eleştirel ve yaratıcı teknoloji kullanımını teşvik etmeye çalışmaktadır. Buna karşın Finlandiya, teknoloji eğitimini çok daha kapsamlı biçimde ele almakta; 28 farklı dersin (yalnızca Öğrenci Rehberliği hariç) tamamına entegre ettiği 298 hedefle disiplinler arası öğrenmeyi ve dijital yetkinliği müfredatın merkezine yerleştirmektedir. Karşılaştırmalı veriler, Finlandiya’nın dijital erişim oranı (%89’a karşı %13) ve BİT öğretmen eğitimi katılımı (%63’e karşı %3) açısından Türkiye’ye kıyasla çok daha güçlü bir dijital altyapı ve öğretmen yeterliği sunduğunu göstermektedir. Finlandiya’nın sistematik, bütüncül ve katılımcı öğretim programı yaklaşımı, öğrencilerin dijital çağın gereklerine uyum sağlamalarını kolaylaştırmakta ve pedagojik anlamda daha sürdürülebilir bir teknoloji eğitimi modeli sunmaktadır. Sonuç olarak, çalışma Türkiye’nin teknoloji eğitimi politikalarını geliştirmesi açısından üç temel öneri sunmaktadır: (1) disiplinler arası stratejilerin müfredat bütününde daha fazla yer bulması, (2) öğretmenlerin dijital pedagojik yeterliklerinin sistemli biçimde güçlendirilmesi ve (3) altyapı yatırımlarıyla dijital erişimin ve eşitliğin artırılması. Bu yönelimler, Türkiye’nin geleceğe hazır öğrenen bireyler yetiştirmesi bakımından kritik önemdedir.

This study compares technology education at the primary school level in Türkiye and Finland, highlighting key similarities and differences. Using a qualitative case study design, the analysis focused on grades 1–4 in Türkiye and grades 1–6 in Finland through criterion sampling. The data sources included the official curricula of both countries as well as reports from the European Commission and OECD. Content analysis was employed to examine teaching objectives and learning outcomes. In Türkiye, technology education is not offered as a standalone subject but is integrated into eight out of twelve compulsory courses, with a total of 43 objectives. The Ministry of National Education (MoNE) promotes digital literacy through platforms like e-School and EBA, aiming to foster creative and critical technology use. In contrast, Finland incorporates technology education across 28 subjects (except Student Guidance), with 298 objectives, emphasizing interdisciplinary learning and digital competence. Finland also shows stronger performance in digital access (89% vs. 13%) and ICT teacher training (63% vs. 3%). Finland's structured and inclusive approach, with its emphasis on teacher training and infrastructure, enhances students’ readiness for a digital world. The study recommends that Türkiye further integrate interdisciplinary strategies, strengthen teacher competencies, and expand digital infrastructure to improve technology education outcomes and ensure future-ready learners.