Nihan UZAK-
Bu çalışmada, Kız Kardeşimin Hikâyesi filminde temsil edilen hasta çocuğa sahip ebeveynlik pratikleri bakım etiği çerçevesinde incelenmiş ve ebeveyn bakımının çocuk özerkliği ile kurduğu ilişki Carol Gilligan ve Nel Noddings’in kuramsal yaklaşımları doğrultusunda analiz edilmiştir. Çalışma, filmde ebeveyn bakımının özveri ve sorumluluk bağlamında nasıl anlamlandırıldığını, çocukların bedensel ve duygusal özerkliğinin hangi noktalarda gerilim ürettiğini ve bakımın karşılıklılık, denge ve sınırlar açısından nasıl yapılandığını ortaya koymayı hedeflemektedir.
Araştırma, kuramsal çözümleme ile örnek olay incelemesini bir araya getiren nitel bir film analizi çalışması olarak tasarlanmıştır. Veri kaynağı olarak Kız Kardeşimin Hikâyesi (My Sister’s Keeper) filmi ele alınmış; filmdeki sahneler, karakter etkileşimleri ve diyaloglar bakım etiği çerçevesinde betimsel ve tematik analiz yöntemleri kullanılarak incelenmiştir. Analiz sürecinde veriler, bakımın ilişkisel boyutları, çocuk özerkliği ve aile içi bakım yükünün dağılımı eksenlerinde kodlanmış ve ortaya çıkan temalar kuramsal çerçeve ile ilişkilendirilerek yorumlanmıştır.
Araştırma bulguları, kronik hastalık bağlamında bakımın aile yaşamında merkezî bir konuma yerleştiğini ve bu durumun aile üyelerinin rollerini, kimliklerini ve ilişkilerini yeniden şekillendirdiğini göstermektedir. Filmde hasta çocuğa yönelen yoğun bakımın, kardeşlerin görünürlüğünü azaltabildiği ve literatürde “gölge kardeşler” olarak tanımlanan deneyimlere yol açabildiği görülmektedir. Ayrıca Anna’nın tıbbi müdahalelere maruz kalması ve Kate’in yaşamına ilişkin kararları, bakımın bireysel özerklik ile ilişkisel sorumluluk arasında önemli etik gerilimler yaratabildiğini ortaya koymaktadır. Bunun yanı sıra film, bakımın bazı durumlarda “bakımın kontrolleşmesi” olarak ifade edilebilecek biçimde bireyin özerkliğini sınırlayan bir ilişki biçimine dönüşebileceğini de göstermektedir.
Sonuç olarak çalışma, bakımın sevgi ve sorumluluk temelli bir pratik olmasına rağmen aile içinde merkezileştiği durumlarda özerklik, karşılıklılık ve ilişkisel denge açısından etik sınırlar üretebileceğini ortaya koymaktadır. Bu yönüyle araştırma, kronik hastalık bağlamında bakım ilişkilerinin yalnızca fedakârlık ve sorumluluk üzerinden değil, aynı zamanda çocuk özerkliği, kardeşlerin görünürlüğü ve aile içi ilişkisel denge bağlamında değerlendirilmesi gerektiğine dikkat çekmektedir.
This study examines the parenting practices represented in the film My Sister’s Keeper within the framework of the ethics of care and analyzes the relationship between parental care and child autonomy based on the theoretical perspectives of Carol Gilligan and Nel Noddings. The study aims to reveal how parental care is constructed in the film in terms of self-sacrifice and responsibility, at what points children’s bodily and emotional autonomy generate ethical tensions, and how care is structured with respect to reciprocity, balance, and boundaries.
The research was designed as a qualitative film analysis study that combines theoretical analysis with a case study approach. The film My Sister’s Keeper was selected as the data source, and its scenes, character interactions, and dialogues were examined through descriptive and thematic analysis within the framework of care ethics. During the analysis process, the data were coded according to the relational dimensions of care, child autonomy, and the distribution of caregiving responsibilities within the family, and the resulting themes were interpreted in relation to the theoretical framework.
The findings indicate that, in the context of chronic illness, care occupies a central position in family life and reshapes the roles, identities, and relationships of family members. The film demonstrates that intensive care directed toward the ill child may reduce the visibility of siblings and lead to experiences described in the literature as “shadow siblings.” Furthermore, Anna’s exposure to medical interventions and Kate’s decisions regarding her own life reveal that care can generate significant ethical tensions between individual autonomy and relational responsibility. The film also shows that, in some cases, care may evolve into a relationship that limits individual autonomy, a phenomenon that can be described as “the controlling face of care.”
In conclusion, the study demonstrates that although care is a practice grounded in love and responsibility, its centralization within the family may produce ethical boundaries in terms of autonomy, reciprocity, and relational balance. In this respect, the research emphasizes that care relationships in the context of chronic illness should be evaluated not only through the lens of sacrifice and responsibility but also in relation to child autonomy, sibling visibility, and relational balance within the family.
Child Development, Care Ethics, Shadow Siblings, Child Autonomy, The Controlling Face of Care, Education of Children at Risk
By subscribing to E-Newsletter, you can get the latest news to your e-mail.
