Bu çalışma, Türkiye’de 2012’de yürürlüğe giren 6360 sayılı kanunun, AKP’nin lehine bir gerrymandering hamlesi olarak tasarlanmasına rağmen uzun vadede nasıl CHP’nin yararına sonuçlar doğurduğunu incelemektedir. Kanunla büyükşehir belediye sayısı 16’dan 30’a çıkarılmış, sınırlar il geneline genişletilmiş, köy ve beldeler mahalleye dönüştürülmüş, il özel idareleri kaldırılmıştır. Amaç, kırsal seçmenin ağırlığını artırarak muhalefetin güçlü olduğu kent merkezlerinin oyunu seyreltmekti. İlk uygulandığı 2014 seçimlerinde AKP ilçe belediyeleri ve meclis çoğunluklarında ciddi kazanımlar elde etse de, 2019’da CHP, Millet İttifakı sayesinde Ankara, İstanbul ve diğer stratejik şehirleri kazanmıştır. CHP, yeni seçim bölgeleri nedeniyle aday profilini değiştirerek merkez sağdan gelen veya yerelde tanınan isimlere yönelmiş, kırsal hizmetlere ağırlık vermiştir. 2019–2024 döneminde büyükşehir belediyelerinin sosyal yardımlar, kırsal kalkınma ve ulaşım hizmetleri gibi politikaları sayesinde çevre ilçelerde oy tabanı genişlemiştir. 2024 yerel seçimlerinde CHP, 14 büyükşehir belediyesi ve bunların çoğunda meclis çoğunluğunu elde ederek 47 yıl sonra ülke genelinde birinci parti olmuştur. Araştırma, nicel (2014, 2019, 2024 seçim sonuçları, temsil oranları) ve nitel (aday stratejileri, kampanya pratikleri) verilerle, rasyonel seçim kurumsalcılığı çerçevesinde yapılmıştır. Sonuç olarak, AKP’nin hegemonik gücüne güvenerek uyguladığı gerrymandering düzenlemesi, CHP’nin stratejik adaptasyonu ile ters tepmiş; literatürde “dummymandering” olarak tanımlanan bu durum, rekabetçi otoriter rejimde muhalefete demokratik bir çıkış imkânı yaratmıştır.

This study examines how Turkey’s Law No. 6360, enacted in 2012 as an electoral gerrymandering move in favor of the AKP, ultimately produced results that benefited the CHP in the long run. The law increased the number of metropolitan municipalities from 16 to 30, expanded their boundaries to cover the entire province, transformed villages and towns into neighborhoods, and abolished provincial special administrations. Its aim was to dilute the urban vote—where the opposition was strong—by increasing the weight of the rural electorate. In its first implementation in the 2014 local elections, the AKP achieved significant gains in district municipalities and council majorities; however, in 2019, the CHP, through the Nation Alliance, won Ankara, Istanbul, and other strategic cities.

Due to the new electoral boundaries, the CHP altered its candidate profile, nominating figures from the center-right or well-known local politicians, and placed greater emphasis on rural services. Between 2019 and 2024, metropolitan municipalities expanded their voter base in surrounding districts through policies such as social assistance, rural development, and transportation services. In the 2024 local elections, the CHP won 14 metropolitan municipalities—securing a council majority in most of them—and became the largest party nationwide for the first time in 47 years.

The research, conducted within the framework of rational choice institutionalism, draws on both quantitative data (results and representation ratios from the 2014, 2019, and 2024 elections) and qualitative data (candidate strategies, campaign practices). The findings show that the gerrymandering arrangement implemented by the AKP in the confidence of its hegemonic power backfired due to the CHP’s strategic adaptation. This case, defined in the literature as “dummymandering,” has created an opportunity for democratic breakthrough within Turkey’s competitive authoritarian regime