1980 cumhurbaşkanlığı seçimlerinin 5.5 ay sürmesine rağmen sonuçlanmaması, Türk siyasal hayatı açısından önemli sonuçlar doğurduğu gibi, başkanlık sistemi tartışmaları açısından da bir dönüm noktası olmuştur. Türk siyaseti açısından bu seçim krizi, ülkenin yaşadığı iktisadi krizle, anarşi ve terör sorunlarıyla bütünleşerek parlamenter siyasetin büyük bir meşruiyet kaybına uğramasına yol açmış ve askerî müdahalenin meşrulaştırılmasında bir gerekçe olarak kullanılmıştır. Başkanlık sistemi tartışmaları açısından ise, 1970’lerde radikal sağın pek dikkate alınmayan sistem değişikliği önerilerinin aksine, seçimin tıkanmasının ardından siyasal elit içinde sistem alternatiflerinin ve anayasa değişikliklerinin hararetli biçimde tartışılmasına yol açmıştır. Bu çalışmada, hem 1980 cumhurbaşkanlığı seçiminin, öncüllerinin aksine neden çözümsüz biçimde tıkandığı hem de bu kriz sonucunda başkanlık sistemi tartışmalarının hangi savlar çerçevesinde tartışıldığı ele alınmaktadır. İlki açısından, anayasadan kaynaklı bazı boşluklar olsa da, esasen siyasal konjonktür ve partilerin yaklaşımı krizin çözümsüz kalmasına yol açmıştır. Bu kriz sırasında ileri sürülen savlara bakıldığında, genel olarak sağcı akademisyen ve gazeteciler sorunun arka planında anayasayı görmekte ve çözümü için de yürütmeyi güçlendirecek ve siyasal istikrarı sağlayacak bir anayasa değişikliğini önermektedirler. Ancak bu değişikliklerin başbakanlığın güçlendirilmesiyle mi yoksa sistem değişikliğiyle mi yapılması konusunda bir uzlaşma oluşmamıştır. Solcu düşünürlere göre ise, özellikle 1971 değişikliklerinden sonra yürütme yeterince güçlendirilmiştir. Suni olarak yaratılan kriz bahane edilerek 1961 Anayasasının getirdiği özgürlükler ve sosyal devlet ilkesi hedef alınmaktadır. Güney Amerika modeli yeni iktisadi modele geçilirken yürütme yetkisi tek elde toplanarak muhalefetin etkisizleştirilmesi amaçlanmaktadır.

Despite lasting 5.5 months, the 1980 presidential elections did not produce a result, which had significant consequences for Turkish political life and marked a turning point in the debate on the presidential system. From the perspective of Turkish politics, this election crisis, combined with the economic crisis, anarchy, and terrorism issues the country was facing, led to a major loss of legitimacy for parliamentary politics and was used as a justification for military intervention. In terms of the presidential system debate, unlike the radical right's proposals for systemic change in the 1970s, which were largely ignored, the deadlock in the election led to heated discussions among the political elite about alternative systems and constitutional amendments. This study examines both why the 1980 presidential election became deadlocked, unlike its predecessors, and the arguments surrounding the presidential system debate that emerged as a result of this crisis. Regarding the former, although there were some gaps in the constitution, it was essentially the political context and the parties' approach that led to the crisis remaining unresolved. Looking at the arguments put forward during this crisis, right-wing academics and journalists generally see the constitution as the root of the problem and propose a constitutional amendment that would strengthen the executive branch and ensure political stability as a solution. However, there is no consensus on whether these changes should be made by strengthening the prime minister's office or by changing the system. According to left-wing thinkers, the executive branch has been sufficiently strengthened, especially after the 1971 amendments. The freedoms and social state principle introduced by the 1961 Constitution are being targeted under the pretext of an artificially created crisis. While transitioning to the South American model of a new economic model, the aim is to consolidate executive authority in a single hand and neutralize the opposition.