Abstract

Bu çalışmada Türk vatandaşı mahpusların ceza infaz kurumlarında ziyaret edilebilmeleri ve dış dünyaya ziyaretleri Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları ile Türk mevzuatı bağlamında irdelenmesinden oluşmaktadır. Çalışma Türk vatandaşlarıyla sınırlandırılmıştır. Çalışmanın amacı Türk mevzuatından ve mevzuatın uygulanmasından doğan hak ihlallerini ortaya koymak ve insan haklarına uygun önerilerde bulunmaktır. Çalışmada nitel analiz yöntemi kullanılmıştır. Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 6., 25., 43., 68., 83., 85., 86., 93. ve 94. maddeleri; Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmelik’in 35., 108. ve 114. maddeleri; Hükümlü ve Tutukluların Ziyaret Edilmeleri Hakkında Yönetmelik’in 5., 9., 11., 19/1., 20/1., 22., 23., 26/2., 34., 36., 38., 39. ve 40. maddeleri; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 8. maddesi ve on beş adet Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararı sistematik olarak yorumlanmaya çalışılmıştır. Bu bağlamda çalışmanın giriş bölümünde mahpusun sırf insan olması nedeniyle ziyaret etme ve edilme hakkının olduğu vurgulanmıştır. Ardından ceza infaz kurumlarında mahpusların ziyaret edilebilmesine ve mahpuslarında dış dünyayı ziyaret edebilmesine ilişkin mevzuat Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 8. maddesinde düzenlenen özel ve aile hayatına saygı hakkı ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları bağlamında irdelenmiştir. Elde edilen verilerle mahpusun ziyaret etmesine veya edilmesine ilişkin Türk mevzuatında yapılan usul hataları, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarına göre Türk mevzuatındaki eksiklikler, Türk mevzuatında ve Türkiye’deki uygulamalarda insan haklarına aykırılıkların olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Sonuç olarak usul hatalarına, Türk mevzuatındaki eksikliklere ve Türkiye’deki uygulamalara yönelik insan hakları bağlamında önerilerde bulunulmuştur.

Abstract

This study consists of examining the visitability of Turkish citizen prisoners in penal institutions and their visits to the outside world in the context of the European Convention on Human Rights and the decisions of the European Court of Human Rights, as well as Turkish legislation. The study is limited to Turkish citizens. The aim of the study is to reveal the rights violations arising from Turkish legislation and its implementation and to make recommendations in accordance with human rights. Qualitative analysis method was used in the study. Articles 6, 25, 43, 68, 83, 85, 86, 93 and 94 of the Law on Execution of Sentences and Security Measures; Articles 35, 108 and 114 of the Regulation on the Management of Penal Institutions and the Execution of Sentences and Security Measures; Articles 5, 9, 11, 19/1, 20/1, 22, 23, 26/2, 34, 36, 38, 39 and 40 of the Regulation on Visits of Convicts and Detainees; Article 8 of the European Convention on Human Rights and fifteen European Court of Human Rights decisions were systematically interpreted. In this context, the introductory section emphasized that prisoners have the right to be visited and to be visited simply because they are human. Subsequently, the legislation regarding the right to visit prisoners in penal institutions and the right to visit the outside world was examined within the context of the right to respect for private and family life stipulated in Article 8 of the European Convention on Human Rights and the decisions of the European Court of Human Rights. The data obtained revealed procedural errors in Turkish legislation regarding prisoner visits, deficiencies in Turkish legislation according to European Court of Human Rights decisions, and violations of human rights in Turkish legislation and in Turkish practice. Consequently, recommendations were made regarding procedural errors, deficiencies in Turkish legislation, and practices in Turkey within the context of human rights.

Structured Abstract:

This study comparatively examines the visitation of prisoners in penal institutions and their visits to the outside world within the framework of the ECHR, the case law of the ECtHR, and Turkish legislation. This study is limited to the visitation of Turkish prisoners and their visits to the outside world. The aim of the study is to reveal the human rights violations arising from Turkish legislation and its implementation andto make recommendations in line with human rights.

Methodologically, this study employed a qualitative analysis method. In this context, Articles 6, 25, 43, 68, 83, 85, 86, 93, and 94 of Law No. 5275 of 2004 on the Execution of Sentences and Security Measures; Articles 35, 108, and 114 of the Regulation No. 2324 of 2020 on the Administration of Penal Institutions and the Execution of Sentences and Security Measures; Articles 5, 9, 11, 19/1, 20/1, 22, 23, 26/2, 34, 36, 38, 39 and 40 of the Regulation No. 25748 of 2005 on the Visitation of Convicts and Detainees; Article 8 of the ECHR; and fifteen judgements of the ECtHR have been systematically interpreted. These regulations under examination have been classified in the context of the right to respect for private and family life. It is emphasised in the introduction of the study that the fundamental rights and freedoms of prisoners cannot be entirely abolished. The restriction of a prisoner's right to visit and to be visited is inherent in the punishment. However, this restriction also has limits. To restrict a prisoner's right to visit and to be visited, it must be prescribed by law, pursue a legitimate aim, and be necessary in a democratic society.

Certain findings have been identified in the Turkish legislation examined above. These findings and recommendations are presented below.

The first finding and the proposed recommendation are as follows: Although the fundamental principles to be observed in the execution of prison sentences, as set out in Article 6 of the Law on the Execution of Sentences and Security Measures, include legality, being prescribed by law, and the principles of order and discipline in penal institutions, the principle of preventing crime is not among them. Article 6(2) of the Law on the Execution of Sentences and Security Measures could be amended as follows: “A prison sentence shall be executed in accordance with the principles of national security, public security, protection of health, morality, or the fundamental rights and freedoms of others, ensuring justice in the penal institution (legality), being prescribed by law, prevention of crime, and order and discipline.” This recommendation should also be adapted to Article 108(1) of the Regulation on the Execution of Sentences and Security Measures.

The second finding and the proposed recommendation are as follows: Articles 85 and 86 of the Law on the Execution of Sentences and Security Measures do not contain any provisions regarding assistance to the prisoner and his/her family or taking into account the situation of the family. Therefore, Article 86(9) of the Law on the Execution of Sentences and Security Measures could be amended as follows: "Within the scope of the right to respect for private and family life, the Ministry of Justice, the Chief Public Prosecutor, or a prosecutor designated by him, who is authorised to grant permission under the relevant provisions, shall assist the prisoner and/or his family regarding visitation when necessary. In granting visitation permission, the special circumstances of the prisoner and his family shall be taken into consideration." Both recommendations should also be adapted to Article 5 of the Regulation on the Visitation of Convicted and Remanded Prisoners. As a result of such a regulation, the discretionary power of the Ministry of Justice, the Chief Public Prosecutor, or a prosecutor designated by him in granting visitation permission would be limited. In this way, the arbitrary practices of the Ministry of Justice, the Chief Public Prosecutor, or the designated prosecutor regarding family visits would be curtailed to some extent.

The third finding and the proposed recommendation are as follows: Article 68(5) of the Law on the Execution of Sentences and Security Measures provides that the letters, faxes, and telegrams of prisoners convicted of terrorist crimes may be recorded digitally or physically, while Article 83(4) of the same Law allows all conversations made during visits to such prisoners to be recorded. However, prisoners other than those convicted of terrorist crimes may also commit offences while in penal institutions. For this reason, the principle of preventing crime should be explicitly incorporated into Article 6 of the Law on the Execution of Sentences and Security Measures. In addition, once Article 83(4) of the same law is generalised to cover all prisoners, the phrase "protection of national security, health, morality, or the fundamental rights and freedoms of others; ensuring justice in the penal institution; being prescribed by law; and maintaining order and discipline" should be added immediately after the expression "prevention of crime".

The fourth finding and the proposed recommendation are as follows: Article 43 of the Law on the Execution of Sentences and Security Measures provides for deprivation of visitation as a disciplinary sanction. The penalty of being deprived of visitation rights ranges from one to three months. In our view, a three-month period is excessive. Instead, a right to receive a short visit once a month could be granted. By not allowing the prisoner to exercise the weekly visitation right, the disciplinary sanction would still be implemented. In this way, the right to receive visitors would not be entirely abolished, and the regulation would comply with the judgements of the ECtHR. In our opinion, Article 43(1) of the Law on the Execution of Sentences and Security Measures should be amended as follows: “The penalty of deprivation of visitation rights shall mean that the convicted person may receive a visitor once a month for a maximum duration of half an hour.”

The fifth finding and the proposed recommendation are as follows: Article 94(2) of the Law on the Execution of Sentences and Security Measures, which regulates leave on grounds of excuse, does not include travel leave. Nor does the Regulation on the Administration of Penal Institutions and the Execution of Sentences and Security Measures provide travel leave for this group of prisoners. Therefore, the provision in Article 114(2) of the Regulation, which allows up to four days of travel leave, should also be separately stipulated in Article 114(3). This would be more in line with the principle of legality in crime and punishment.

In conclusion, with the proposed amendments, a regulation more compatible with human rights is anticipated.

Yapılandırılmış Özet:

Bu çalışmada ceza infaz kurumlarında mahpusların ziyaret edilmeleri ve dış dünyaya ziyaretleri Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları ile Türk mevzuatı bağlamında mukayeseli bir şekilde irdelenmesinden oluşmaktadır. Çalışma Türk mahpusların ziyaret edilmeleri ve dış dünyaya ziyaretleri kapsamında sınırlandırılmıştır. Çalışmanın amacı Türk mevzuatından ve mevzuatın uygulanmasından doğan hak ihlallerini ortaya koymak ve insan haklarına uygun önerilerde bulunmaktır.

Metodolojik olarak bu çalışmada nitel analiz yöntemi kullanılmıştır. Bu bağlamda 2004 tarihli ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 6., 25., 43., 68., 83., 85., 86., 93. ve 94. maddeleri; 2020 tarihli ve 2324 sayılı Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmelik’in 35., 108. ve 114. maddeleri; 2005 tarihli ve 25748 sayılı Hükümlü ve Tutukluların Ziyaret Edilmeleri Hakkında Yönetmelik’in 5., 9., 11. ve 34. maddeleri; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 8. maddesi ve on beş adet Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararı sistematik olarak yorumlanmaya çalışılmıştır. İrdelenen bu düzenlemeler özel ve aile hayatına saygı hakkı bağlamında sınıflandırılmıştır. Çalışmanın giriş kısmında mahpusun temel hak ve hürriyetlerinin tamamen ortadan kaldırılamayacağı ifade edilmiştir. Mahpusun sırf insan olması nedeniyle ziyaret etme ve edilme hakkı vardır. Mahpusun ziyaret etme ve edilme hakkının sınırlandırılması ise cezanın doğası gereğidir. Ancak bu sınırlamanın da sınırları vardır. Bir mahpusun ziyaret etme ve edilme hakkının sınırlandırılabilmesi için kanunla öngörülmesi, meşru bir amaca yönelik olması ve demokratik toplumda gerekli olması gerekir. Yukarıda irdelenen Türk mevzuatında bazı bulgular tespit edilmiştir. Bu bulgular ve öneriler aşağıda verilmiştir.

Tespit edilen birinci bulgu ve sunulan öneri şöyledir: Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu’nun 6. maddesinde düzenlenen hapis cezasının infazında gözetilecek temel ilkeler arasında hukuka uygunluk, kanunla öngörülme ve ceza infaz kurumunda düzen ve disiplin ilkeleri olmasına rağmen suç işlenmesinin önlenmesi ilkesi temel ilkeler arasında yoktur. Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu’nun 6. maddesinin 2. fıkrası ‘Hapis cezası milli güvenlik, kamu güvenliği; sağlığın, ahlakın veya başkalarının temel hak ve hürriyetlerinin korunması, ceza infaz kurumunda adaletin sağlanması (hukuka uygunluk), kanunla öngörülme, suçun işlenmesinin önlenmesi ve düzen ve disiplin ilkelerine uygun bir şekilde infaz edilir’ şeklinde düzenlenebilir. Bu öneri uyarlanarak Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmelik’in 108. maddesinin 1. fıkrasında da düzenlenmelidir.

Tespit edilen ikinci bulgu ve sunulan öneri şöyledir: Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu’nun 85. ve 86. maddelerinde mahpusa ve ailesine yardımcı olma ile ailenin durumunun gözetilmesi konularına ilişkin bir düzenleme yapılmamıştır. Bu nedenle Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu’nun 86. maddesinin 9. fıkrası ‘Özel ve aile hayatına saygı hakkı kapsamında ilgili maddeler uyarınca izin vermekle yetkili Adalet Bakanlığı, Cumhuriyet Başsavcısı veya görevlendireceği bir savcı ziyaret konusunda gerektiğinde mahpusa ve/veya ailesine yardımcı olmalıdır. Ziyaret izni verilirken mahpusun ve ailesinin özel durumları dikkate alınmalıdır’ şeklinde düzenlenebilir. Her iki öneri uyarlanarak Hükümlü ve Tutukluların Ziyaret Edilmeleri Hakkında Yönetmeliği’nin 5. maddesinde düzenlenmelidir. Bu tür bir düzenleme sonucunda izin vermekle yetkili Adalet Bakanlığı’nın, Cumhuriyet Başsavcısı’nın veya görevlendireceği savcının takdir yetkisi sınırlandırılmış olacaktır. Böylece aile ziyaretlerine ilişkin Adalet Bakanlığı’nın, Cumhuriyet Başsavcısı’nın veya görevlendireceği savcının keyfi uygulamaları bir nebze engellenmiş olacaktır.

Tespit edilen üçüncü bulgu ve sunulan öneri şöyledir: Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu’nun 68. maddesinin 5. fıkrasında terör suçlarından ceza alan mahpusun mektuplarının, fakslarının, telgraflarının ve aynı Kanun’un 83. maddesinin 4. fıkrasında terör suçluları ziyaret edildiğinde yapacağı bütün konuşmaların dijital veya fiziksel olarak kaydedilebileceği düzenlemeleri vardır. Halbuki terör suçlularının dışındaki mahpuslarda ceza infaz kurumundayken herhangi bir suç işleyebilir. Bu nedenle suçun işlenmesinin önlenmesi ilkesi Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu’nun 6. maddesinde düzenlenmelidir. Ayrıca Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu’nun 83. maddesinin 4. fıkrası bütün mahpuslar için genelleştirildikten sonra aynı hükümde yer alan ‘suç işlenmesinin önlenmesi’ ifadesinden sonra ‘milli güvenlik, sağlık, ahlak veya başkalarının temel hak ve hürriyetlerinin korunması, ceza infaz kurumunda adaletin sağlanması, kanunla öngörülme, düzen ve disiplinin sağlanması’ ifadesi eklenmelidir.

Tespit edilen dördüncü bulgu ve sunulan öneri şöyledir: Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu’nun 43. maddesinde disiplin suçu nedeniyle ziyaretçiden yoksun bırakma düzenlemesi yapılmıştır. Ziyaretçi kabulünden yoksun bırakma cezası bir aydan üç aya kadardır. Kanaatimizce üç aylık süre çok fazladır. Bunun yerine ayda bir defaya mahsus kısa süreli ziyaret kabul hakkı sağlanabilir. Mahpus haftalık ziyaretçi kabul hakkını kullanamayarak disiplin cezası yerine getirilmiş olur. Böylece ziyaretçi kabul etme hakkı ortadan kaldırılmayarak AİHM kararlarına uygun bir düzenleme olur. Kanaatimizce Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu’nun 43. maddesinin 1. fıkrası ‘Ziyaretçi kabulünden yoksun bırakma cezası, hükümlünün ayda bir defa ve en fazla yarım saat süreyle ziyaretçi görüşüne çıkarılmasını ifade eder’ şeklinde düzenlenmelidir.

Tespit edilen beşinci bulgu ve sunulan öneri şöyledir: Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunu’nun 94. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen mazeret izninin içinde yol izni yoktur. Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmeliği’nde de bu grup mahpus için yol izni düzenlenmemiştir. Bu nedenle Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmeliği’nin 114. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen dört güne kadar yol izni verilebilir ifadesi 114. maddenin 3. fıkrasında ayrıca düzenlenmelidir. Bu durum suçta ve cezada kanunilik ilkesine daha uygundur.

Sonuç olarak sunulan önerilerle insan haklarına uygun bir düzenleme yapılacağı öngörülmektedir.

:ملخص منظم

تتناول هذه الدراسة مقارنةً بين زيارات السجناء في المؤسسات العقابية وزياراتهم إلى العالم الخارجي في إطار الاتفاقية الأوروبية لحقوق الإنسان، والسوابق القضائية للمحكمة الأوروبية لحقوق الإنسان، والتشريعات التركية. تقتصر هذه الدراسة على زيارات السجناء الأتراك وزياراتهم إلى العالم الخارجي. وتهدف الدراسة إلى الكشف عن انتهاكات حقوق الإنسان الناشئة عن التشريعات التركية وتطبيقها، وتقديم توصيات تتماشى مع حقوق الإنسان.

من الناحية المنهجية، استخدمت هذه الدراسة طريقة التحليل النوعي. وفي هذا السياق، تم استعراض المواد 6 و25 و43 و68 و83 و85 و86 و93 و94 من القانون رقم 5275 لعام 2004 بشأن تنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية؛ المواد 35 و108 و114 من اللائحة رقم 2324 لعام 2020 بشأن إدارة المؤسسات العقابية وتنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية؛ المواد 5 و9 و11 و19/1 و20/1 و22 و23 و26/2 و34 و36 و38 و39 و40 من اللائحة رقم 25748 لعام 2005 بشأن زيارة المدانين والمحتجزين؛ المادة 8 من الاتفاقية الأوروبية لحقوق الإنسان؛ وخمسة عشر حكماً صادراً عن المحكمة الأوروبية لحقوق الإنسان تم تفسيرها بشكل منهجي. وقد تم تصنيف هذه اللوائح قيد الدراسة في سياق الحق في احترام الحياة الخاصة والحياة الأسرية. ويُشدد في مقدمة الدراسة على أنه لا يمكن إلغاء الحقوق والحريات الأساسية للسجناء بالكامل. إن تقييد حق السجين في الزيارة وتلقي الزيارات هو جزء لا يتجزأ من العقوبة. ومع ذلك، فإن لهذا التقييد حدوداً أيضاً. ولتقييد حق السجين في الزيارة وتلقي الزيارات، يجب أن ينص عليه القانون، وأن يسعى إلى تحقيق هدف مشروع، وأن يكون ضرورياً في مجتمع ديمقراطي.

وقد تم تحديد بعض النتائج في التشريعات التركية التي تم فحصها أعلاه. وترد هذه النتائج والتوصيات أدناه.

وفيما يلي النتيجة الأولى والتوصية المقترحة: على الرغم من أن المبادئ الأساسية التي يجب مراعاتها في تنفيذ أحكام السجن، على النحو المنصوص عليه في المادة 6 من قانون تنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية، تشمل الشرعية، وأن تكون منصوصاً عليها في القانون، ومبادئ النظام والانضباط في المؤسسات العقابية، فإن مبدأ منع الجريمة ليس من بينها. يمكن تعديل المادة 6(2) من قانون تنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية على النحو التالي: ”يُنفذ الحكم بالسجن وفقاً لمبادئ الأمن القومي، والأمن العام، وحماية الصحة، والأخلاق، أو الحقوق والحريات الأساسية للآخرين، وضمان العدالة في المؤسسة العقابية (الشرعية)، وأن يكون منصوصاً عليه في القانون، ومنع الجريمة، والنظام والانضباط.“ وينبغي أيضاً تكييف هذه التوصية مع المادة 108(1) من اللائحة التنفيذية لقانون تنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية.

وفيما يلي الاستنتاج الثاني والتوصية المقترحة: لا تتضمن المادتان 85 و86 من قانون تنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية أي أحكام تتعلق بمساعدة السجين وأسرته أو مراعاة وضع الأسرة. لذلك، يمكن تعديل المادة 86(9) من قانون تنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية على النحو التالي: "في إطار الحق في احترام الحياة الخاصة والأسرية، تقوم وزارة العدل، أو المدعي العام، أو المدعي العام الذي يعينه، والمخول له منح الإذن بموجب الأحكام ذات الصلة، بمساعدة السجين و/أو أسرته فيما يتعلق بالزيارة عند الضرورة. وعند منح الإذن بالزيارة، يجب مراعاة الظروف الخاصة للسجين وأسرته." وينبغي أيضاً تكييف التوصيتين مع المادة 5 من اللائحة المتعلقة بزيارة السجناء المدانين والمحتجزين رهن التحقيق. ونتيجة لهذه اللائحة، ستُقيد السلطة التقديرية لوزارة العدل أو المدعي العام أو المدعي الذي يعينه في منح الإذن بالزيارة. وبهذه الطريقة، سيتم الحد إلى حد ما من الممارسات التعسفية لوزارة العدل أو المدعي العام أو المدعي المعين فيما يتعلق بزيارات الأسرة.

وفيما يلي الاستنتاج الثالث والتوصية المقترحة: تنص المادة 68(5) من قانون تنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية على أنه يجوز تسجيل رسائل وفاكسات وبرقيات السجناء المدانين بجرائم إرهابية رقمياً أو مادياً، في حين تسمح المادة 83(4) من القانون نفسه بتسجيل جميع المحادثات التي تجري أثناء زيارات هؤلاء السجناء. ومع ذلك، فإن السجناء غير المدانين بجرائم إرهابية قد يرتكبون جرائم أيضاً أثناء وجودهم في المؤسسات العقابية. ولهذا السبب، ينبغي إدراج مبدأ منع الجريمة صراحةً في المادة 6 من قانون تنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية. بالإضافة إلى ذلك، بمجرد تعميم المادة 83(4) من القانون نفسه لتشمل جميع السجناء، ينبغي إضافة عبارة ”حماية الأمن القومي، أو الصحة، أو الآداب العامة، أو الحقوق والحريات الأساسية للآخرين؛ وضمان العدالة داخل المؤسسة العقابية؛ وكونها منصوصاً عليها في القانون؛ والحفاظ على النظام والانضباط“ مباشرة بعد عبارة ”منع الجريمة“.

وفيما يلي الاستنتاج الرابع والتوصية المقترحة: تنص المادة 43 من قانون تنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية على الحرمان من الزيارة كعقوبة تأديبية. وتتراوح مدة عقوبة الحرمان من حق الزيارة بين شهر وثلاثة أشهر. وفي رأينا، فإن فترة الثلاثة أشهر مفرطة. وبدلاً من ذلك، يمكن منح الحق في تلقي زيارة قصيرة مرة واحدة في الشهر. وبعدم السماح للسجين بممارسة حق الزيارة الأسبوعية، سيظل العقاب التأديبي ساري المفعول. وبهذه الطريقة، لن يتم إلغاء الحق في استقبال الزوار بالكامل، وستتوافق اللائحة مع أحكام المحكمة الأوروبية لحقوق الإنسان. وفي رأينا، ينبغي تعديل المادة 43(1) من قانون تنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية على النحو التالي: ”تعني عقوبة الحرمان من حقوق الزيارة أنه يجوز للمحكوم عليه استقبال زائر مرة واحدة في الشهر لمدة أقصاها نصف ساعة.“

الاستنتاج الخامس والتوصية المقترحة هما كما يلي: لا تتضمن المادة 94(2) من قانون تنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية، التي تنظم الإجازة لأسباب مبررة، إجازة السفر. كما أن اللائحة التنظيمية لإدارة المؤسسات العقابية وتنفيذ الأحكام والتدابير الأمنية لا تنص على إجازة سفر لهذه الفئة من السجناء. ولذلك، ينبغي أيضاً أن يُنص بشكل منفصل في المادة 114(3) على الحكم الوارد في المادة 114(2) من اللائحة، الذي يسمح بإجازة سفر لمدة تصل إلى أربعة أيام. وسيكون ذلك أكثر انسجاماً مع مبدأ الشرعية في الجريمة والعقاب.

وختاماً، من المتوقع أن تؤدي التعديلات المقترحة إلى وضع لائحة أكثر توافقاً مع حقوق الإنسان.

Résumé Structuré:

La présente étude examine de manière comparative les visites reçues par les détenus dans les établissements pénitentiaires et leurs sorties à l'extérieur. Elle le fait dans le cadre de la CEDH, de la jurisprudence de la Cour européenne des droits de l'homme et de la législation turque. Cette étude se limite aux visites reçues par les détenus turcs et à leurs sorties à l'extérieur. L'objectif de cette étude est de mettre en évidence les violations des droits de l'homme découlant de la législation turque et de son application, et de formuler des recommandations conformes aux droits de l'homme.

Sur le plan méthodologique, cette étude a utilisé une méthode d'analyse qualitative. Dans ce contexte, les articles 6, 25, 43, 68, 83, 85, 86, 93 et 94 de la loi nᵒ 5275 de 2004 relative à l'exécution des peines et des mesures de sécurité ; les articles 35, 108 et 114 du règlement nᵒ 2324 de 2020 relatif à l’administration des établissements pénitentiaires et à l’exécution des peines et des mesures de sécurité ; les articles 5, 9, 11, 19/1, 20/1, 22, 23, 26/2, 34, 36, 38, 39 et 40 du règlement nᵒ 25748 de 2005 relatif aux visites des condamnés et des détenus ; l'article 8 de la CEDH ; et quinze arrêts de la Cour européenne des droits de l'homme ont été systématiquement interprétés. Ces réglementations examinées ont été classées dans le contexte du droit au respect de la vie privée et familiale. Il est souligné dans l'introduction de l'étude que les droits et libertés fondamentaux des détenus ne peuvent être entièrement supprimés. La restriction du droit d'un détenu de rendre visite et de recevoir des visites est inhérente à la peine. Toutefois, cette restriction a également des limites. Pour restreindre le droit d'un détenu de rendre visite et de recevoir des visites, cette restriction doit être prévue par la loi, poursuivre un but légitime et être nécessaire dans une société démocratique.

Certaines conclusions ont été identifiées dans la législation turque examinée ci-dessus. Ces conclusions et recommandations sont présentées ci-dessous.

La première conclusion et la recommandation proposée sont les suivantes : bien que les principes fondamentaux à respecter dans l’exécution des peines d’emprisonnement, tels qu’énoncés à l’article 6 de la loi sur l’exécution des peines et des mesures de sécurité, incluent la légalité, la prescription par la loi et les règles d’ordre et de discipline dans les établissements pénitentiaires, le principe de prévention de la criminalité n’en fait pas partie. L'article 6, paragraphe 2, de la loi sur l'exécution des peines et des mesures de sécurité pourrait être modifié comme suit : « Une peine d'emprisonnement est exécutée conformément aux principes de sécurité nationale, de sécurité publique, de protection de la santé, de la moralité ou des droits et libertés fondamentaux d'autrui, en garantissant la justice dans l'établissement pénitentiaire (légalité), la prescription par la loi, la prévention de la criminalité, ainsi que l'ordre et la discipline. » Cette recommandation devrait également être adaptée à l’article 108, paragraphe 1, du règlement relatif à l’exécution des peines et des mesures de sécurité.

La deuxième constatation et la recommandation proposée sont les suivantes : les articles 85 et 86 de la loi relative à l’exécution des peines et des mesures de sécurité ne contiennent aucune disposition concernant l’aide au détenu et à sa famille ou la prise en compte de la situation de la famille. Par conséquent, l’article 86, paragraphe 9, de la loi sur l’exécution des peines et des mesures de sécurité pourrait être modifié comme suit : « Dans le cadre du droit au respect de la vie privée et familiale, le ministère de la Justice, le procureur général ou un procureur désigné par lui, habilité à accorder une autorisation en vertu des dispositions pertinentes, apporte son aide au détenu et/ou à sa famille en matière de visites lorsque cela est nécessaire. Lors de l’octroi d’une autorisation de visite, les circonstances particulières du détenu et de sa famille doivent être considérées. » Ces deux recommandations devraient également être intégrées à l’article 5 du règlement relatif aux visites des détenus condamnés et en détention provisoire. Une telle disposition limiterait le pouvoir discrétionnaire du ministère de la Justice, du procureur général ou d’un procureur désigné par lui en matière d’octroi d’autorisations de visite. De cette manière, les pratiques arbitraires du ministère de la Justice, du procureur général ou du procureur désigné en matière de visites familiales seraient restreintes dans une certaine mesure.

La troisième conclusion et la recommandation proposée sont les suivantes : l’article 68, paragraphe 5, de la loi sur l’exécution des peines et des mesures de sécurité prévoit que les lettres, télécopies et télégrammes des détenus condamnés pour des crimes terroristes peuvent être enregistrés numériquement ou physiquement, tandis que l’article 83, paragraphe 4, de la même loi autorise l’enregistrement de toutes les conversations ayant lieu lors des visites à ces détenus. Toutefois, des détenus autres que ceux condamnés pour des crimes terroristes peuvent également commettre des infractions pendant leur séjour dans des établissements pénitentiaires. Pour cette raison, le principe de prévention de la criminalité devrait explicitement être intégré à l’article 6 de la loi sur l’exécution des peines et des mesures de sécurité. En outre, une fois que l’article 83, paragraphe 4, de la même loi aura été généralisé pour s’appliquer à tous les détenus, la phrase « la protection de la sécurité nationale, de la santé, de la moralité ou des droits et libertés fondamentaux d’autrui ; la garantie de la justice au sein de l’établissement pénitentiaire ; les dispositions prévues par la loi ; et le maintien de l’ordre et de la discipline » devrait être ajoutée immédiatement après l’expression « prévention de la criminalité ».

La quatrième conclusion et la recommandation proposée sont les suivantes : L'article 43 de la loi sur l’exécution des peines et des mesures de sécurité prévoit la privation du droit de visite à titre de sanction disciplinaire. La durée de la privation du droit de visite varie entre un et trois mois. À notre avis, une période de trois mois est excessive. Il serait préférable d’accorder le droit de recevoir une brève visite une fois par mois. En ne permettant pas au détenu d’exercer son droit de visite hebdomadaire, la sanction disciplinaire serait tout de même appliquée. De cette manière, le droit de recevoir des visiteurs ne serait pas entièrement supprimé, et la réglementation serait conforme aux arrêts de la CEDH. À notre avis, l’article 43, paragraphe 1, de la loi sur l’exécution des peines et des mesures de sécurité devrait être modifié comme suit : « La sanction de privation du droit de visite signifie que la personne condamnée peut recevoir un visiteur une fois par mois pour une durée maximale d’une demi-heure. »

La cinquième conclusion et la recommandation proposée sont les suivantes : l’article 94, paragraphe 2, de la loi sur l’exécution des peines et des mesures de sécurité, qui régit les permissions pour motif valable, n’inclut pas les permissions de sortie pour voyage. Le règlement relatif à l’administration des établissements pénitentiaires et à l’exécution des peines et des mesures de sécurité ne prévoit pas non plus de congé de voyage pour ce groupe de détenus. Par conséquent, la disposition de l’article 114, paragraphe 2, du règlement, qui autorise jusqu’à quatre jours de congé de voyage, devrait également être stipulée séparément à l’article 114, paragraphe 3. Cela serait plus conforme au principe de légalité en matière de crime et de peine.

En conclusion, les modifications proposées devraient permettre l'adoption d'un règlement plus conforme aux droits de l'homme.

Resumen Estructurado:

El presente estudio examina de forma comparativa el régimen de visitas a los reclusos en los centros penitenciarios y sus salidas al exterior en el marco del Convenio Europeo de Derechos Humanos (CEDH), la jurisprudencia del Tribunal Europeo de Derechos Humanos (TEDH) y la legislación turca. El estudio se limita al régimen de visitas a los reclusos turcos y a sus salidas al exterior. El objetivo del estudio es poner de manifiesto las violaciones de los derechos humanos derivadas de la legislación turca y de su aplicación, así como formular recomendaciones en consonancia con los derechos humanos.

Desde el punto de vista metodológico, este estudio ha empleado un método de análisis cualitativo. En este contexto, se han analizado los artículos 6, 25, 43, 68, 83, 85, 86, 93 y 94 de la Ley n.º 5275 de 2004 sobre la ejecución de penas y medidas de seguridad; los artículos 35, 108 y 114 del Reglamento n.º 2324 de 2020 sobre la administración de instituciones penitenciarias y la ejecución de penas y medidas de seguridad; los artículos 5, 9, 11, 19/1, 20/1, 22, 23, 26/2, 34, 36, 38, 39 y 40 del Reglamento n.º 25748 de 2005 sobre las visitas a los condenados y detenidos; el artículo 8 del CEDH; y se han interpretado sistemáticamente quince sentencias del TEDH. Las normas objeto de examen se han clasificado en el contexto del derecho al respeto de la vida privada y familiar. En la introducción del estudio se destaca que los derechos y libertades fundamentales de los reclusos no pueden suprimirse por completo. La restricción del derecho de un recluso a visitar y a recibir visitas es inherente a la pena. Sin embargo, esta restricción también tiene límites. Para restringir el derecho de un recluso a visitar y a recibir visitas, debe estar prescrito por la ley, perseguir un objetivo legítimo y ser necesario en una sociedad democrática.

Se han identificado ciertas conclusiones en la legislación turca examinada anteriormente. Estas conclusiones y recomendaciones se presentan a continuación.

La primera conclusión y la recomendación propuesta son las siguientes: Aunque los principios fundamentales que deben observarse en la ejecución de las penas de prisión, tal y como se establecen en el artículo 6 de la Ley de Ejecución de Penas y Medidas de Seguridad, incluyen la legalidad, la prescripción legal y los principios de orden y disciplina en las instituciones penitenciarias, el principio de prevención del delito no figura entre ellos. El artículo 6, apartado 2, de la Ley sobre la Ejecución de Penas y Medidas de Seguridad podría modificarse de la siguiente manera: La pena de prisión se ejecutará de conformidad con los principios de seguridad nacional, seguridad pública, protección de la salud, la moral o los derechos y libertades fundamentales de los demás, garantizando la justicia en el centro penitenciario (legalidad), la prescripción legal, la prevención de la delincuencia y el orden y la disciplina. Esta recomendación también debería adaptarse al artículo 108, apartado 1, del Reglamento sobre la ejecución de penas y medidas de seguridad.

La segunda constatación y la recomendación propuesta son las siguientes: los artículos 85 y 86 de la Ley sobre la ejecución de penas y medidas de seguridad no contienen ninguna disposición relativa a la asistencia al recluso y a su familia ni a la consideración de la situación de la familia. Por lo tanto, el artículo 86, apartado 9, de la Ley sobre la ejecución de penas y medidas de seguridad podría modificarse de la siguiente manera: En el marco del derecho al respeto de la vida privada y familiar, el Ministerio de Justicia, el Fiscal General o un fiscal designado por él, que esté autorizado a conceder permisos en virtud de las disposiciones pertinentes, prestará asistencia al recluso y/o a su familia en lo que respecta a las visitas cuando sea necesario. Al conceder el permiso de visita, se tendrán en cuenta las circunstancias especiales del recluso y de su familia». Ambas recomendaciones deberían adaptarse también al artículo 5 del Reglamento sobre las visitas a reclusos condenados y en prisión preventiva. Como resultado de dicha regulación, se limitaría la facultad discrecional del Ministerio de Justicia, del Fiscal General o de un fiscal designado por él para conceder el permiso de visita. De este modo, se reducirían en cierta medida las prácticas arbitrarias del Ministerio de Justicia, del fiscal general o del fiscal designado en relación con las visitas familiares.

La tercera conclusión y la recomendación propuesta son las siguientes: el artículo 68, apartado 5, de la Ley de Ejecución de Penas y Medidas de Seguridad establece que las cartas, los faxes y los telegramas de los reclusos condenados por delitos de terrorismo pueden registrarse digital o físicamente, mientras que el artículo 83, apartado 4, de la misma Ley permite que se graben todas las conversaciones mantenidas durante las visitas a dichos reclusos. Sin embargo, los reclusos que no hayan sido condenados por delitos de terrorismo también pueden cometer delitos mientras se encuentran en instituciones penitenciarias. Por esta razón, el principio de prevención del delito debería incorporarse explícitamente en el artículo 6 de la Ley de Ejecución de Penas y Medidas de Seguridad. Además, una vez que el artículo 83(4) de la misma ley se generalice para abarcar a todos los reclusos, debería añadirse, inmediatamente después de la expresión «prevención de la delincuencia», la frase «protección de la seguridad nacional, la salud, la moralidad o los derechos y libertades fundamentales de los demás; garantía de la justicia en el centro penitenciario; prescripción legal; y mantenimiento del orden y la disciplina».

La cuarta conclusión y la recomendación propuesta son las siguientes: el artículo 43 de la Ley de Ejecución de Penas y Medidas de Seguridad prevé la privación del derecho de visita como sanción disciplinaria. La pena de privación del derecho de visita oscila entre uno y tres meses. En nuestra opinión, un período de tres meses es excesivo. En su lugar, podría concederse el derecho a recibir una visita breve una vez al mes. Al no permitir que el recluso ejerza el derecho de visita semanal, la sanción disciplinaria seguiría aplicándose. De este modo, el derecho a recibir visitas no quedaría totalmente suprimido y la normativa se ajustaría a las sentencias del TEDH. En nuestra opinión, el artículo 43, apartado 1, de la Ley de Ejecución de Penas y Medidas de Seguridad debería modificarse de la siguiente manera: «La pena de privación del derecho de visita significará que la persona condenada podrá recibir una visita una vez al mes durante un máximo de media hora.»

La quinta conclusión y la recomendación propuesta son las siguientes: El artículo 94, apartado 2, de la Ley de Ejecución de Penas y Medidas de Seguridad, que regula los permisos por motivos justificados, no incluye los permisos de desplazamiento. Tampoco el Reglamento sobre la Administración de Instituciones Penitenciarias y la Ejecución de Penas y Medidas de Seguridad prevé permisos de viaje para este grupo de reclusos. Así que la regla en el artículo 114, apartado 2, del Reglamento, que permite hasta cuatro días de permiso de viaje, también debería mencionarse por separado en el artículo 114, apartado 3. Esto se ajustaría mejor al principio de legalidad en materia de delitos y penas.

En conclusión, con las modificaciones propuestas, se prevé un reglamento más compatible con los derechos humanos. 

结构化摘要：

本研究在《欧洲人权公约》（ECHR）、欧洲人权法院（ECtHR）判例法以及土耳其立法的框架下，对监狱囚犯的探视权及其与外界的往来进行了比较研究。本研究仅限于土耳其囚犯的探视权及其与外界的往来。本研究旨在揭示土耳其立法及其实施过程中产生的人权侵犯问题，并提出符合人权原则的建议。

在方法论上，本研究采用定性分析法。在此背景下，研究依据了2004年《刑罚执行与安全措施法》（第5275号）第6、25、43、68、83、85、86、93和94条； 2020年《惩教机构管理及刑罚与安全措施执行条例》（第2324号）第35条、第108条和第114条； 2005年《关于探视罪犯和被拘留者的第25748号条例》第5、9、11、19/1、20/1、22、23、26/2、34、36、38、39和40条； 《欧洲人权公约》第8条；以及欧洲人权法院的十五项判决均得到了系统性解读。本文所探讨的这些规定已被归类于“尊重私人和家庭生活权”的范畴。研究导言中强调，囚犯的基本权利和自由不能被完全剥夺。对囚犯探视权及被探视权的限制是刑罚的固有组成部分。然而，这种限制亦有其边界。限制囚犯的探视权及被探视权，必须有法律依据，追求合法目的，且在民主社会中确属必要。

在上述审查的土耳其立法中已识别出若干结论。这些结论与建议如下。

第一项发现及建议如下：尽管《刑罚与安全措施执行法》第6条所列明的刑罚执行基本原则包括合法性、依法规定以及惩教机构的秩序与纪律原则，但预防犯罪原则并未包含其中。《刑罚及安全措施执行法》第6条第2款可作如下修订：“监禁刑的执行应遵循国家安全、公共安全、健康保护、道德规范或他人基本权利和自由的原则，确保惩教机构内的公正（合法性）、依法规定、预防犯罪以及秩序与纪律。” 该建议还应适用于《刑罚和安全措施执行条例》第108(1)条。

第二项调查结果及建议如下：《刑罚和安全措施执行法》第 85 条和第 86 条未包含任何关于协助囚犯及其家属或考虑家庭状况的规定。因此，《刑罚与安全措施执行法》第86条第9款可作如下修订：“在尊重私人和家庭生活的权利范围内，司法部、首席检察官或由其指定的、根据相关规定有权批准许可的检察官，应在必要时就探视事宜向囚犯和/或其家人提供协助。在批准探视许可时，应考虑囚犯及其家人的特殊情况。” 这两项建议还应纳入《关于探视已定罪和还押囚犯的规定》第 5 条。通过这一规定，司法部、首席检察官或其指定的检察官在批准探视许可方面的裁量权将受到限制。这样，司法部、首席检察官或指定检察官在家庭探视方面的任意做法将在一定程度上受到限制。

第三项调查结果和建议如下：《刑罚和安全措施执行法》第 68(5) 条规定，对被判定犯有恐怖主义罪行的囚犯的信件、传真和电报可以进行数字或物理记录，而该法第 83(4) 条允许对探视此类囚犯期间的所有谈话进行录音。然而，除被定罪为恐怖主义罪行的囚犯外，其他囚犯在惩教机构内也可能犯下罪行。因此，应将预防犯罪的原则明确纳入《刑罚及安全措施执行法》第 6 条。此外，一旦该法第 83(4) 条的适用范围扩大到所有囚犯，应在“预防犯罪”一词之后立即添加“保护国家安全、健康、道德或他人的基本权利和自由；确保惩教机构内的正义；法律规定；以及维护秩序和纪律”等措辞。

第四项调查结果及建议如下：《刑罚与安全措施执行法》第43条规定了剥夺探视权作为纪律处分。剥夺探视权的处罚期限为一至三个月。我们认为，三个月的期限过长。取而代之，可授予每月一次的短期探视权。通过不允许囚犯行使每周探视权，纪律处分仍可得到执行。这样一来，接受探视的权利不会被完全剥夺，该规定也将符合欧洲人权法院的判决。我们认为，《刑罚与安全措施执行法》第43条第1款应作如下修订： “剥夺探视权的处罚应指：被判刑人每月可接受一次探视，每次时长不超过半小时。”

第五项调查结果及建议如下：《刑罚及安全措施执行法》第94条第2款虽规定了因正当理由获准的假释，但未包含外出探亲假。《惩教机构管理及刑罚与安全措施执行条例》亦未为此类囚犯规定探亲假。因此，该条例第114条第2款中允许最多四天探亲假的规定，亦应单独在第114条第3款中予以规定。此举将更符合刑罚法定原则。

综上所述，通过拟议的修正案，有望制定出更符合人权的法规。

Структурированное Резюме:

В данном исследовании проводится сравнительный анализ вопросов посещения заключенных в пенитенциарных учреждениях и их выездов за пределы учреждений в контексте ЕК. ПЧ, судебной практики Е СПЧ и турецкого законодательства. Исследование ограничивается вопросами посещения турецких заключенных и их выездов за пределы учреждений. Цель исследования заключается в выявлении нарушений прав человека, вытекающих из турецкого законодательства и его применения, а также в выработке рекомендаций в соответствии с принципами прав человека.

С методологической точки зрения в данном исследовании использовался метод качественного анализа. В этом контексте были рассмотрены статьи 6, 25, 43, 68, 83, 85, 86, 93 и 94 Закона № 5275 от 2004 года «Об исполнении наказаний и мер безопасности»; статьи 35, 108 и 114 Положения № 2324 от 2020 года «Об управлении пенитенциарными учреждениями и исполнении наказаний и мер безопасности»; статьи 5, 9, 11, 19/1, 20/1, 22, 23, 26/2, 34, 36, 38, 39 и 40 Положения № 25748 от 2005 года о посещении осужденных и задержанных; статья 8 ЕКПЧ; а также пятнадцать решений Е СПЧ были подвергнуты систематическому толкованию. Рассматриваемые положения были классифицированы в контексте права на уважение частной и семейной жизни. Во введении к исследованию подчеркивается, что основные права и свободы заключенных не могут быть полностью отменены. Ограничение права заключенного на посещение и на прием посетителей является неотъемлемой частью наказания. Однако это ограничение также имеет пределы. Чтобы ограничить право заключенного на посещение и на прием посетителей, оно должно быть предусмотрено законом, преследовать законную цель и быть необходимым в демократическом обществе.

В рассмотренном выше турецком законодательстве были выявлены определенные выводы. Эти выводы и рекомендации представлены ниже.

Первый вывод и предлагаемая рекомендация заключаются в следующем: хотя основные принципы, которые должны соблюдаться при отбывании тюремного наказания, как указано в статье 6 Закона об исполнении наказаний и мер безопасности, включают законность, установленность законом, а также принципы порядка и дисциплины в пенитенциарных учреждениях, принцип предупреждения преступности среди них отсутствует. Статья 6(2) Закона «Об отбывании наказаний и мерах безопасности» может быть изменена следующим образом: «Тюремное заключение отбывается в соответствии с принципами национальной безопасности, общественной безопасности, охраны здоровья, нравственности или основных прав и свобод других лиц, обеспечения справедливости в исправительном учреждении (законности), установленности законом, предупреждения преступности, а также порядка и дисциплины». Данная рекомендация должна быть также включена в статью 108(1) Положения об исполнении наказаний и мер безопасности.

Второй вывод и предлагаемая рекомендация заключаются в следующем: статьи 85 и 86 Закона об исполнении наказаний и мер безопасности не содержат положений, касающихся оказания помощи заключенному и его семье или учета положения семьи. Поэтому в статью 86(9) Закона об исполнении наказаний и мер безопасности можно внести следующие поправки: «В рамках права на уважение частной и семейной жизни Министерство юстиции, Генеральный прокурор или назначенный им прокурор, уполномоченный давать разрешение в соответствии с соответствующими положениями, оказывают заключенному и/или его семье помощь в вопросах посещения, когда это необходимо. При выдаче разрешения на посещение должны учитываться особые обстоятельства заключенного и его семьи». Обе рекомендации также следует включить в статью 5 Положения о посещении осужденных и заключенных, находящихся под стражей до суда. В результате такого регулирования дискреционные полномочия Министерства юстиции, Генерального прокурора или назначенного им прокурора по выдаче разрешений на посещение будут ограничены. Таким образом, произвол Министерства юстиции, Генерального прокурора или назначенного им прокурора в отношении семейных посещений будет в определенной степени ограничен.

Третье заключение и предлагаемая рекомендация заключаются в следующем: статья 68(5) Закона «Об отбывании наказаний и мерах безопасности» предусматривает, что письма, факсы и телеграммы заключенных, осужденных за террористические преступления, могут записываться в цифровом или физическом виде, в то время как статья 83(4) того же закона разрешает запись всех разговоров, происходящих во время посещений таких заключенных. Однако заключенные, не осужденные за террористические преступления, также могут совершать правонарушения, находясь в пенитенциарных учреждениях. По этой причине принцип предупреждения преступности следует прямо включить в статью 6 Закона «Об исполнении наказаний и мер безопасности». Кроме того, после того как действие пункта 4 статьи 83 того же закона будет распространено на всех заключенных, Сразу после выражения «предупреждение преступности» следует добавить фразу «охрана национальной безопасности, здоровья, нравственности или основных прав и свобод других лиц; обеспечение правосудия в исправительном учреждении; наличие соответствующих правовых норм; а также поддержание порядка и дисциплины».

Четвертый вывод и предлагаемая рекомендация заключаются в следующем: статья 43 Закона «Об исполнении наказаний и мер безопасности» предусматривает лишение права на посещения в качестве дисциплинарного взыскания. Срок лишения права на посещение составляет от одного до трех месяцев. По нашему мнению, трехмесячный срок является чрезмерным. Вместо этого можно было бы предоставить право на одно короткое посещение в месяц. Не позволяя заключенному пользоваться правом на еженедельные посещения, дисциплинарная санкция все равно будет выполняться. Таким образом, право на посещения не будет полностью отменено, а норма будет соответствовать решениям Е СПЧ. По нашему мнению, статья 43(1) Закона об исполнении наказаний и мер безопасности должна быть изменена следующим образом: «Наказание в виде лишения права на посещения означает, что осужденный может принимать посетителя один раз в месяц на срок не более получаса».

Пятый вывод и предлагаемая рекомендация заключаются в следующем: статья 94(2) Закона об исполнении наказаний и мер безопасности, которая регулирует отпуск по уважительной причине, не предусматривает отпуск для поездки. Положение об управлении пенитенциарными учреждениями и исполнении наказаний и мер безопасности также не предусматривает отпуск для поездок для этой группы заключенных. Поэтому положение статьи 114(2) Положения, которое разрешает отпуск для поездок продолжительностью до четырех дней, должно быть также отдельно оговорено в статье 114(3). Это в большей степени соответствовало бы принципу законности преступления и наказания.

В заключение следует отметить, что с принятием предлагаемых поправок ожидается принятие положения, в большей степени совместимого с правами человека.

संरचित सारांश:

यह अध्ययन ECHR, ECtHR के न्यायिक निर्णयों, और तुर्की कानून के ढांचे के भीतर दंडात्मक संस्थानों में कैदियों की मुलाकातों और बाहरी दुनिया से उनकी मुलाकातों की तुलनात्मक रूप से जांच करता है। यह अध्ययन तुर्की के कैदियों और बाहरी दुनिया से उनकी मुलाकातों तक ही सीमित है। इस अध्ययन का उद्देश्य तुर्की कानून और उसके कार्यान्वयन से उत्पन्न होने वाले मानवाधिकार उल्लंघनों को उजागर करना और मानवाधिकारों के अनुरूप सिफारिशें करना है।

पद्धतिगत रूप से, इस अध्ययन में एक गुणात्मक विश्लेषण विधि का उपयोग किया गया। इस संदर्भ में, दंड संस्थानों के प्रशासन और दंड एवं सुरक्षा उपायों के निष्पादन पर 2004 के कानून संख्या 5275 के अनुच्छेद 6, 25, 43, 68, 83, 85, 86, 93, और 94; 2020 के दंडात्मक संस्थानों के प्रशासन और दंड और सुरक्षा उपायों के निष्पादन पर विनियम संख्या 2324 के अनुच्छेद 35, 108, और 114; दंडितों और हिरासत में रखे गए व्यक्तियों से मुलाकात पर 2005 के विनियम संख्या 25748 के अनुच्छेद 5, 9, 11, 19/1, 20/1, 22, 23, 26/2, 34, 36, 38, 39, और 40; ईसीएचआर का अनुच्छेद 8; और ईसीटीएचआर के पंद्रह निर्णयों की व्यवस्थित रूप से व्याख्या की गई है। परीक्षाधीन इन विनियमों को निजी और पारिवारिक जीवन के सम्मान के अधिकार के संदर्भ में वर्गीकृत किया गया है। अध्ययन की प्रस्तावना में इस बात पर जोर दिया गया है कि कैदियों के मौलिक अधिकारों और स्वतंत्रताओं को पूरी तरह से समाप्त नहीं किया जा सकता।

कैदी के मिलने-जुलने के अधिकार पर प्रतिबंध दंड में निहित है। हालाँकि, इस प्रतिबंध की भी सीमाएँ हैं। कैदी के मिलने-जुलने के अधिकार को प्रतिबंधित करने के लिए, यह कानून द्वारा निर्धारित होना चाहिए, एक वैध उद्देश्य को पूरा करना चाहिए, और लोकतांत्रिक समाज में आवश्यक होना चाहिए।

उपरोक्त की गई तुर्की विधान में कुछ निष्कर्ष सामने आए हैं। ये निष्कर्ष और सिफारिशें नीचे प्रस्तुत की गई हैं।

पहली निष्पत्ति और प्रस्तावित सिफारिश इस प्रकार है: यद्यपि दंड और सुरक्षा उपायों के प्रवर्तन पर कानून की धारा 6 में निर्धारित, जेल की सज़ा के प्रवर्तन में पालन किए जाने वाले मूल सिद्धांतों में वैधता, कानून द्वारा निर्धारित होना, और दंडात्मक संस्थानों में व्यवस्था और अनुशासन के सिद्धांत शामिल हैं, फिर भी अपराध को रोकने का सिद्धांत उनमें शामिल नहीं है। दंड और सुरक्षा उपायों के प्रवर्तन पर कानून की धारा 6(2) को निम्नानुसार संशोधित किया जा सकता है: "कारावास की सज़ा राष्ट्रीय सुरक्षा, सार्वजनिक सुरक्षा, स्वास्थ्य की रक्षा, नैतिकता, या दूसरों के मौलिक अधिकारों और स्वतंत्रताओं के सिद्धांतों के अनुसार, दंडात्मक संस्थान में न्याय (वैधता), कानून द्वारा निर्धारित, अपराध की रोकथाम, और व्यवस्था और अनुशासन को सुनिश्चित करते हुए, निष्पादित की जाएगी।"

इस सिफारिश को दंड और सुरक्षा उपायों के निष्पादन पर विनियम के अनुच्छेद 108(1) के लिए भी अनुकूलित किया जाना चाहिए।

दूसरा निष्कर्ष और प्रस्तावित सिफारिश इस प्रकार है: दंड और सुरक्षा उपायों के निष्पादन पर कानून के अनुच्छेद 85 और 86 में कैदी और उसके परिवार को सहायता प्रदान करने या परिवार की स्थिति को ध्यान में रखने संबंधी कोई प्रावधान नहीं है।

अतः, दंड और सुरक्षा उपायों के प्रवर्तन पर कानून की धारा 86(9) में निम्नानुसार संशोधन किया जा सकता है: "निजी और पारिवारिक जीवन के सम्मान के अधिकार के दायरे में, न्याय मंत्रालय, मुख्य लोक अभियोजक, या उनके द्वारा नामित कोई अभियोजक, जिसे प्रासंगिक प्रावधानों के तहत अनुमति देने का अधिकार प्राप्त है, आवश्यकता पड़ने पर कैदी और/या उसके परिवार को मुलाकात के संबंध में सहायता करेगा।

भेट की अनुमति देते समय, कैदी और उसके परिवार की विशेष परिस्थितियों को ध्यान में रखा जाएगा।" दोनों सिफारिशों को दोषी और रिमांड पर रखे गए कैदियों की मुलाकात संबंधी विनियम के अनुच्छेद 5 के अनुरूप भी बनाया जाना चाहिए। इस तरह के विनियम के परिणामस्वरूप, मुलाकात की अनुमति देने में न्याय मंत्रालय, मुख्य लोक अभियोजक, या उनके द्वारा नामित अभियोजक की विवेकाधीन शक्ति सीमित हो जाएगी। इस प्रकार, पारिवारिक मुलाकातों के संबंध में न्याय मंत्रालय, मुख्य लोक अभियोजक, या नामित अभियोजक के मनमाने कृत्यों को कुछ हद तक सीमित किया जा सकेगा।

तीसरी निष्पत्ति और प्रस्तावित सिफारिश इस प्रकार है: दंड और सुरक्षा उपायों के निष्पादन पर कानून की धारा 68(5) में यह प्रावधान है कि आतंकवादी अपराधों में दोषी ठहराए गए कैदियों के पत्र, फैक्स और टेलीग्राम को डिजिटल या भौतिक रूप से रिकॉर्ड किया जा सकता है, जबकि उसी कानून की धारा 83(4) ऐसे कैदियों से मुलाकातों के दौरान की गई सभी बातचीत को रिकॉर्ड करने की अनुमति देती है। हालांकि, आतंकवादी अपराधों में दोषी ठहराए गए कैदियों के अलावा अन्य कैदी भी दंडात्मक संस्थानों में रहते हुए अपराध कर सकते हैं। इस कारण से, अपराध रोकने के सिद्धांत को दंड और सुरक्षा उपायों के प्रवर्तन पर कानून की धारा 6 में स्पष्ट रूप से शामिल किया जाना चाहिए। इसके अतिरिक्त, एक बार जब उसी कानून की धारा 83(4) को सभी कैदियों पर लागू करने के लिए सामान्यीकृत कर दिया जाता है, तो "अपराध की रोकथाम" अभिव्यक्ति के ठीक बाद "राष्ट्रीय सुरक्षा, स्वास्थ्य, नैतिकता, या दूसरों के मौलिक अधिकारों और स्वतंत्रताओं की रक्षा; दंडात्मक संस्थान में न्याय सुनिश्चित करना; कानून द्वारा निर्धारित होना; और व्यवस्था तथा अनुशासन बनाए रखना" वाक्यांश जोड़ा जाना चाहिए।

चौथा निष्कर्ष और प्रस्तावित सिफारिश इस प्रकार है: दंड और सुरक्षा उपायों के निष्पादन पर कानून की धारा 43 अनुशासनात्मक दंड के रूप में मुलाकात से वंचित करने का प्रावधान करती है। मुलाकात के अधिकार से वंचित करने की सजा एक से तीन महीने तक होती है। हमारी राय में, तीन महीने की अवधि अत्यधिक है। इसके बजाय, महीने में एक बार एक छोटी मुलाकात का अधिकार दिया जा सकता है। कैदी को साप्ताहिक मुलाकात के अधिकार का प्रयोग करने की अनुमति न देकर, अनुशासनात्मक दंड फिर भी लागू हो जाएगा। इस तरह, आगंतुकों को प्राप्त करने का अधिकार पूरी तरह से समाप्त नहीं होगा, और यह विनियमन ECtHR के निर्णयों के अनुरूप होगा। हमारी राय में, दंड और सुरक्षा उपायों के प्रवर्तन पर कानून की धारा 43(1) में निम्नलिखित संशोधन किया जाना चाहिए:

"भेटा-घाट के अधिकार से वंचित करने की सज़ा का अर्थ होगा कि दोषी व्यक्ति महीने में एक बार अधिकतम आधे घंटे के लिए एक आगंतुक से मिल सकता है।"

पाँचवाँ निष्कर्ष और प्रस्तावित सिफारिश इस प्रकार है: सज़ा और सुरक्षा उपायों के निष्पादन पर कानून की धारा 94(2), जो बहाने के आधार पर अवकाश को नियंत्रित करती है, उसमें यात्रा अवकाश शामिल नहीं है।

दंड संस्थाओं के प्रशासन और दंड एवं सुरक्षा उपायों के प्रवर्तन पर विनियम भी कैदियों के इस समूह के लिए यात्रा अवकाश का प्रावधान नहीं करता है। अतः, विनियम की धारा 114(2) में चार दिनों तक के यात्रा अवकाश की अनुमति को भी धारा 114(3) में अलग से निर्दिष्ट किया जाना चाहिए। यह अपराध और दंड के वैधानिकता के सिद्धांत के अधिक अनुरूप होगा।

निष्कर्षत, प्रस्तावित संशोधनों के साथ, मानवाधिकारों के साथ अधिक संगत एक विनियमन की उम्मीद है।