Abstract

Bu çalışma, Türkiye’nin savunma ve güvenlik politikalarını stratejik kültür yaklaşımı çerçevesinde incelemeyi amaçlamaktadır. Soğuk Savaş sonrası dönemde güvenlik politikalarının yalnızca maddi güç unsurlarıyla açıklanmasının yetersiz kalması, devlet davranışlarının tarihsel deneyimler, kurumsal hafıza ve yerleşik normlar üzerinden değerlendirilmesini gerekli kılmıştır. Bu bağlamda stratejik kültür yaklaşımı, devletlerin tehdit algılarını, güvenlik önceliklerini ve güç kullanımına ilişkin tercihlerini anlamada önemli bir analitik çerçeve sunmaktadır. Çalışma, nitel araştırma yöntemine dayanmaktadır ve doküman incelemesi yöntemi kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Türkiye’nin savunma ve güvenlik politikalarını şekillendiren resmî strateji belgeleri ve kurumsal raporlar, stratejik kültür literatüründe öne çıkan temalar doğrultusunda analiz edilmiştir. Bu kapsamda tehdit algısının inşası, güvenlik önceliklerinin belirlenmesi, askerî gücün rolü ve güvenlik anlayışındaki kurumsal süreklilik temel inceleme alanları olarak ele alınmıştır. Elde edilen bulgular, Türkiye’nin savunma ve güvenlik politikalarının yalnızca güncel tehdit ortamına verilen tepkilerle şekillenmediğini; aksine tarihsel deneyimler, coğrafi konum ve kurumsallaşmış güvenlik anlayışı çerçevesinde oluşan yerleşik bir stratejik kültür tarafından yönlendirildiğini göstermektedir. Tehdit algısının devlet merkezli ve bütüncül bir çerçevede kurgulandığı, güvenlik önceliklerinin zaman içerisinde belirli temalar etrafında süreklilik gösterdiği ve askerî gücün güvenlik siyasetinin merkezî bir unsuru olarak konumlandırıldığı tespit edilmiştir. Ayrıca farklı dönemlere ait belgelerde benzer güvenlik vurgularının tekrar etmesi, kurumsal sürekliliğin güçlü bir biçimde varlığını sürdürdüğünü ortaya koymaktadır. Bu çalışma, Türkiye’nin savunma ve güvenlik politikalarını resmî belgeler üzerinden sistematik biçimde analiz ederek literatüre katkı sunmayı ve güvenlik politikalarının ardındaki zihinsel ve kurumsal süreklilikleri görünür kılmayı hedeflemektedir.

Abstract

This study aims to examine Türkiye's defense and security policies within the framework of a strategic culture approach. In the post-Cold War era, the inadequacy of explaining security policies solely through material power elements has necessitated the evaluation of state behavior through historical experiences, institutional memory, and established norms. In this context, the strategic culture approach offers a significant analytical framework for understanding states' threat perceptions, security priorities, and preferences regarding the use of force. The study is based on a qualitative research method and was conducted using document analysis. Official strategy documents and institutional reports shaping Türkiye's defense and security policies were analyzed in line with prominent themes in the strategic culture literature. In this context, the construction of threat perception, the determination of security priorities, the role of military power, and institutional continuity in the understanding of security were considered as key areas of investigation. The findings show that Türkiye's defense and security policies are not shaped solely by responses to the current threat environment; rather, they are guided by an established strategic culture formed within the framework of historical experiences, geographical location, and institutionalized security understanding. It has been determined that the perception of threat is constructed within a state-centric and holistic framework, that security priorities show continuity around certain themes over time, and that military power is positioned as a central element of security policy. Furthermore, the repetition of similar security emphases in documents from different periods reveals the strong presence of institutional continuity. This study aims to contribute to the literature by systematically analyzing Türkiye's defense and security policies through official documents and to make visible the mental and institutional continuities behind these policies.

Structured Abstract

Security and defence policies are among the most significant areas through which states define, protect, and sustain their national interests. Although contemporary security studies often emphasize material capabilities, military power, and external threats, the strategic culture approach argues that security policies are also shaped by historical experiences, institutional memory, shared assumptions, and deeply embedded perceptions of security. Strategic culture provides an analytical framework that helps explain why states facing similar security environments may adopt different policy preferences and security practices.

Türkiye represents a particularly relevant case for strategic culture studies due to its unique geopolitical position, historical experiences, and long-standing security concerns. Located at the intersection of Europe, Asia, and the Middle East, Türkiye has historically faced diverse security challenges, including regional instability, border security concerns, terrorism, and geopolitical competition. These factors have contributed to the development of a distinctive security understanding that continues to influence policy-making processes.

The aim of this study is to examine Türkiye’s defence and security policies through the lens of strategic culture and to identify the cultural and institutional patterns reflected in official policy documents. Rather than focusing solely on policy outcomes or external security developments, the study seeks to reveal the underlying strategic assumptions that shape threat perceptions, security priorities, military power preferences, and institutional continuity. In doing so, the research contributes to the growing literature on strategic culture by providing a systematic analysis of contemporary Turkish security policy through official state documents.

The study is grounded in the strategic culture literature, which emerged as an alternative perspective to purely realist explanations of security policy. The concept was initially introduced by Snyder and later developed by scholars such as Gray and Johnston. Strategic culture refers to the set of beliefs, values, historical experiences, symbols, and institutionalized assumptions that influence how political and military elites perceive security threats and determine appropriate responses.

According to Gray, strategic culture provides the broader context within which security decisions are made, while Johnston emphasizes its role in shaping preferences regarding the use of force and security behaviour. Strategic culture does not imply strict determinism; rather, it establishes a framework that guides and constrains policy choices. Within this perspective, states do not simply react to objective threats but interpret those threats through historically developed security understandings.

The Turkish case has frequently been associated with a state-centric security tradition characterized by concerns related to territorial integrity, national sovereignty, border security, and state survival. Previous studies have highlighted the influence of geopolitical realities, military institutions, and historical experiences on Türkiye’s security perceptions. Building upon this literature, the present study develops an analytical framework consisting of four thematic dimensions: threat perception, security priorities, the role and legitimacy of military power, and institutional continuity. These themes are used to identify how strategic culture manifests itself in contemporary Turkish security and defence policies.

The study adopts a qualitative research design based on document analysis. Document analysis was selected because it enables a systematic examination of official policy texts and allows researchers to identify recurring themes, concepts, and strategic priorities embedded within institutional documents.

The dataset consists of four official documents that directly reflect Türkiye’s contemporary security and defence policy framework: the Eleventh Development Plan (2019-2023), the Twelfth Development Plan (2024-2028), the Ministry of National Defence 2020 Activity Report, and the Ministry of National Defence 2023 Activity Report. These documents were selected because they represent authoritative policy texts that define national priorities, security objectives, defence policies, and institutional approaches to security challenges.

The analysis was conducted through qualitative content analysis. The documents were examined according to the four thematic categories derived from the strategic culture literature. Particular attention was given to recurring concepts such as state survival, territorial integrity, border security, deterrence, counter-terrorism, military capability, defence industry development, technological independence, and cybersecurity. The coding process focused on identifying repeated security narratives and policy priorities across different documents and institutional contexts. By comparing documents produced at different times and by different state institutions, the study aimed to reveal both continuity and adaptation within Türkiye’s strategic culture.

The findings demonstrate that Türkiye’s security understanding is largely shaped by a state-centric and holistic perspective. Threat perceptions are predominantly constructed around the protection of state survival, national sovereignty, territorial integrity, and border security. The analysed documents consistently frame security as a long-term and multidimensional challenge rather than a temporary policy concern.

One of the most significant findings concerns the continuity of threat perceptions. Similar references to regional instability, border security, terrorism, and threats to national survival appear repeatedly across the examined documents. This continuity suggests that security perceptions are embedded within an institutionalized framework that transcends short-term political developments. The findings support strategic culture arguments emphasizing the enduring influence of historical experiences and institutional memory on security policy.

The analysis also reveals that security priorities remain relatively stable across different policy documents. State survival, territorial integrity, border protection, and counter-terrorism consistently emerge as the most important security concerns. However, the findings also indicate a gradual expansion of the security agenda. Development plans increasingly emphasize technological independence, domestic defence production, critical technologies, and cybersecurity capabilities. This suggests that while traditional security concerns remain dominant, new security domains are being incorporated into Türkiye’s broader strategic framework.

Another important finding relates to the role of military power. Military capability is consistently presented as a legitimate and necessary instrument of national security. Concepts such as deterrence, preventive security, readiness, and legitimate defence are frequently used to justify the maintenance and development of military capacity. Military power is not portrayed as an exceptional policy tool but rather as a structural component of national security policy. Furthermore, military capability is closely associated with the development of the domestic defence industry and technological self-sufficiency, highlighting the relationship between security and long-term national capacity building.

The findings also reveal a strong degree of institutional continuity. Similar security concepts, strategic objectives, and policy priorities are repeated across documents published by different institutions and during different periods. This consistency suggests that strategic culture functions as an institutionalized framework shaping security policy beyond individual political actors or temporary policy preferences. At the same time, the increasing emphasis on cybersecurity and advanced technologies demonstrates that strategic culture is capable of adaptation and evolution in response to emerging security challenges.

The study concludes that Türkiye’s defence and security policies cannot be explained solely through contemporary threats or material capabilities. Instead, they are shaped by a broader strategic cultural framework rooted in historical experiences, institutional memory, geopolitical realities, and established security assumptions. The persistence of similar threat perceptions, security priorities, and military preferences across official documents provides strong evidence of strategic cultural continuity within Türkiye’s security policy framework.

The findings further indicate that strategic culture remains a useful analytical tool for understanding both continuity and change in security policy. While traditional concerns such as territorial integrity, state survival, and counter-terrorism continue to dominate the security agenda, new issues including cybersecurity, technological autonomy, and critical technologies are increasingly incorporated into national security thinking.

The study contributes to the literature by systematically examining strategic culture through contemporary official documents rather than focusing exclusively on foreign policy behaviour or elite discourse. Nevertheless, the research is limited to document analysis and does not include interviews, parliamentary debates, or decision-maker perspectives. Future studies may expand the scope by incorporating additional institutional documents, elite interviews, and comparative analyses with other countries. Such research would provide a more comprehensive understanding of how strategic culture evolves and influences security policy in different contexts.

Yapılandırılmış Özet

Güvenlik ve savunma politikaları, devletlerin ulusal çıkarlarını tanımladığı, koruduğu ve sürdürdüğü en temel politika alanlarından biridir. Günümüz güvenlik çalışmalarında güvenlik politikaları çoğu zaman askerî kapasite, maddi güç unsurları ve dış tehditler üzerinden açıklanmaktadır. Buna karşılık stratejik kültür yaklaşımı, devletlerin güvenlik politikalarının yalnızca güncel tehditlere verilen tepkilerden ibaret olmadığını; tarihsel deneyimler, kurumsal hafıza, yerleşik güvenlik anlayışları ve ortak değerler tarafından da şekillendirildiğini ileri sürmektedir. Bu yaklaşım, benzer güvenlik ortamlarında bulunan devletlerin neden farklı güvenlik tercihleri geliştirdiğini açıklamaya imkân tanıyan önemli bir kuramsal çerçeve sunmaktadır.

Türkiye, sahip olduğu jeopolitik konum, tarihsel birikim ve uzun yıllara yayılan güvenlik sorunları nedeniyle stratejik kültür çalışmalarında dikkat çeken örneklerden biridir. Avrupa, Asya ve Orta Doğu'nun kesişim noktasında yer alan Türkiye; bölgesel istikrarsızlık, sınır güvenliği, terörizm ve jeopolitik rekabet gibi farklı güvenlik sorunlarıyla karşı karşıya kalmıştır. Bu süreç, Türkiye'nin güvenlik anlayışının oluşumunda belirleyici olmuş ve güvenlik politikalarının şekillenmesinde etkisini günümüze kadar sürdürmüştür.

Bu çalışmanın amacı, Türkiye'nin savunma ve güvenlik politikalarını stratejik kültür perspektifinden incelemek ve resmî politika belgelerine yansıyan kültürel ve kurumsal örüntüleri ortaya koymaktır. Araştırma yalnızca güvenlik politikalarının sonuçlarına odaklanmamakta; tehdit algılarının, güvenlik önceliklerinin, askerî güce yüklenen rolün ve kurumsal sürekliliğin arkasındaki stratejik varsayımları açıklamayı hedeflemektedir. Bu yönüyle çalışma, Türkiye'nin güncel savunma ve güvenlik politikalarını resmî belgeler üzerinden sistematik biçimde inceleyerek stratejik kültür literatürüne katkı sunmaktadır.

Araştırmanın kuramsal temelini stratejik kültür literatürü oluşturmaktadır. Stratejik kültür kavramı ilk olarak Snyder tarafından ortaya konulmuş, daha sonra Gray ve Johnston tarafından geliştirilmiştir. Stratejik kültür; siyasal ve askerî karar alıcıların güvenlik tehditlerini algılama biçimlerini, güç kullanımına ilişkin tercihlerini ve güvenlik politikalarını etkileyen tarihsel deneyimler, değerler, semboller ve kurumsallaşmış varsayımlar bütünü olarak değerlendirilmektedir.

Gray'e göre stratejik kültür, güvenlik kararlarının alındığı genel çerçeveyi oluştururken; Johnston, stratejik kültürün güvenlik davranışlarını ve güç kullanımına ilişkin tercihleri şekillendirdiğini vurgulamaktadır. Bu yaklaşım, stratejik kültürü katı biçimde belirleyici bir unsur olarak değil; karar alma süreçlerini yönlendiren ve sınırlandıran bir çerçeve olarak ele almaktadır. Dolayısıyla devletler tehditlere yalnızca nesnel koşullar doğrultusunda tepki vermemekte; bu tehditleri tarihsel süreç içerisinde oluşan güvenlik anlayışları doğrultusunda yorumlamaktadır.

Türkiye örneğinde stratejik kültür, devlet merkezli güvenlik anlayışı, toprak bütünlüğü, ulusal egemenlik, sınır güvenliği ve devletin bekasına verilen önem çerçevesinde şekillenmektedir. Literatürde Türkiye'nin güvenlik algılarının oluşumunda jeopolitik konumun, tarihsel deneyimlerin ve askerî kurumların belirleyici olduğu vurgulanmaktadır. Bu çalışmada söz konusu literatürden hareketle tehdit algısı, güvenlik öncelikleri, askerî gücün rolü ve meşruiyeti ile kurumsal süreklilik olmak üzere dört temel analiz teması oluşturulmuş ve bu temalar üzerinden Türkiye'nin savunma ve güvenlik politikaları değerlendirilmiştir.

Araştırmada nitel araştırma yöntemi benimsenmiş ve doküman incelemesi tekniği kullanılmıştır. Doküman incelemesi, resmî politika metinlerinin sistematik biçimde analiz edilmesine ve kurumsal belgelerde tekrar eden güvenlik anlayışlarının belirlenmesine imkân sağlaması nedeniyle tercih edilmiştir.

Araştırmanın veri setini Türkiye'nin güncel savunma ve güvenlik politikalarını doğrudan yansıtan dört temel belge oluşturmaktadır. Bunlar; On Birinci Kalkınma Planı (2019-2023), On İkinci Kalkınma Planı (2024-2028), Millî Savunma Bakanlığı 2020 Yılı Faaliyet Raporu ve Millî Savunma Bakanlığı 2023 Yılı Faaliyet Raporudur. Bu belgeler, ulusal güvenlik önceliklerini, savunma politikalarını ve kurumsal güvenlik yaklaşımını yansıtan temel resmî politika belgeleri olmaları nedeniyle araştırmaya dâhil edilmiştir.

Veriler nitel içerik analizi yöntemiyle incelenmiştir. Analiz sürecinde stratejik kültür literatüründen hareketle oluşturulan dört ana tema esas alınmıştır. Kodlama sürecinde devletin bekası, toprak bütünlüğü, sınır güvenliği, caydırıcılık, terörle mücadele, askerî kapasite, savunma sanayii, teknolojik bağımsızlık ve siber güvenlik gibi tekrar eden kavramlar dikkate alınmıştır. Farklı dönemlerde ve farklı kurumlar tarafından yayımlanan belgelerin karşılaştırılması yoluyla Türkiye'nin stratejik kültüründeki süreklilik ve değişim unsurları değerlendirilmiştir.

Araştırma bulguları, Türkiye'nin güvenlik anlayışının büyük ölçüde devlet merkezli ve bütüncül bir perspektif çerçevesinde şekillendiğini göstermektedir. İncelenen belgelerde tehdit algısının devletin bekası, ulusal egemenlik, toprak bütünlüğü ve sınır güvenliğinin korunması ekseninde oluşturulduğu görülmektedir. Güvenlik, geçici bir politika alanı olarak değil; uzun vadeli ve çok boyutlu bir mesele olarak ele alınmaktadır.

Araştırmanın önemli bulgularından biri, tehdit algılarındaki sürekliliktir. Bölgesel istikrarsızlık, sınır güvenliği, terörizm ve devletin varlığını tehdit eden unsurlar farklı dönemlere ait belgelerde benzer biçimde tekrar edilmektedir. Bu durum, güvenlik anlayışının kısa dönemli siyasal gelişmelerden ziyade kurumsallaşmış bir çerçeve içerisinde şekillendiğini göstermektedir. Bulgular, tarihsel deneyimler ile kurumsal hafızanın güvenlik politikaları üzerindeki etkisini vurgulayan stratejik kültür yaklaşımını desteklemektedir.

Analiz sonuçları, güvenlik önceliklerinin de farklı belgelerde büyük ölçüde korunduğunu ortaya koymaktadır. Devletin bekası, toprak bütünlüğü, sınır güvenliği ve terörle mücadele güvenlik politikalarının temel öncelikleri arasında yer almaktadır. Bununla birlikte güvenlik gündeminin zaman içerisinde genişlediği de görülmektedir. Kalkınma planlarında teknolojik bağımsızlık, yerli savunma sanayii, kritik teknolojiler ve siber güvenlik gibi alanlara daha fazla önem verilmesi, Türkiye'nin güvenlik anlayışının yeni güvenlik alanlarını da kapsayacak biçimde geliştiğini göstermektedir.

Araştırmanın bir diğer önemli bulgusu askerî gücün güvenlik politikalarındaki konumuna ilişkindir. İncelenen belgelerde askerî kapasite, ulusal güvenliğin meşru ve vazgeçilmez unsurlarından biri olarak değerlendirilmektedir. Caydırıcılık, önleyici güvenlik, hazırlıklı olma ve meşru savunma gibi kavramlar askerî kapasitenin geliştirilmesini gerekçelendiren temel unsurlar olarak öne çıkmaktadır. Ayrıca askerî gücün savunma sanayiinin geliştirilmesi, teknolojik bağımsızlığın artırılması ve ulusal kapasitenin güçlendirilmesiyle birlikte ele alınması, güvenlik ile uzun vadeli kurumsal kapasite inşası arasındaki ilişkiyi ortaya koymaktadır.

Araştırma bulguları aynı zamanda güvenlik politikalarında güçlü bir kurumsal sürekliliğin bulunduğunu göstermektedir. Benzer güvenlik kavramlarının, stratejik hedeflerin ve politika önceliklerinin farklı dönemlere ait resmî belgelerde tekrar edilmesi, stratejik kültürün güvenlik politikalarını bireysel siyasal tercihlerden bağımsız olarak şekillendiren kurumsal bir çerçeve oluşturduğunu göstermektedir. Bununla birlikte siber güvenlik ve ileri teknolojilere yönelik artan vurgu, stratejik kültürün yeni güvenlik koşullarına uyum sağlayabilen dinamik bir yapıya sahip olduğunu da ortaya koymaktadır.

Sonuç olarak çalışma, Türkiye'nin savunma ve güvenlik politikalarının yalnızca güncel tehditler veya maddi güç unsurlarıyla açıklanamayacağını göstermektedir. Bu politikalar; tarihsel deneyimler, kurumsal hafıza, jeopolitik gerçeklikler ve yerleşik güvenlik anlayışları tarafından şekillenen daha geniş bir stratejik kültürel çerçeve içerisinde üretilmektedir. Resmî belgelerde tehdit algıları, güvenlik öncelikleri ve askerî güce ilişkin benzer vurguların süreklilik göstermesi, Türkiye'nin güvenlik politikalarında stratejik kültürün belirleyici rolünü ortaya koymaktadır.

Araştırma bulguları ayrıca stratejik kültür yaklaşımının, güvenlik politikalarında hem sürekliliği hem de değişimi açıklamada önemli bir analitik araç olmaya devam ettiğini göstermektedir. Toprak bütünlüğü, devletin bekası ve terörle mücadele gibi geleneksel güvenlik öncelikleri güvenlik gündemindeki belirleyici konumunu korurken; siber güvenlik, teknolojik bağımsızlık ve kritik teknolojiler gibi yeni güvenlik alanlarının da ulusal güvenlik anlayışına giderek daha fazla dâhil edildiği görülmektedir.

Araştırma ayrıca stratejik kültür yaklaşımının güvenlik politikalarındaki süreklilik ve değişimi açıklamada hâlen güçlü bir analitik araç olduğunu göstermektedir. Bununla birlikte çalışma yalnızca doküman incelemesine dayanmaktadır. Parlamento tutanakları, karar alıcılarla yapılacak görüşmeler ve farklı ülkelerle karşılaştırmalı analizlerin gelecekteki araştırmalara dâhil edilmesi, stratejik kültürün güvenlik politikalarını nasıl şekillendirdiğinin daha kapsamlı biçimde ortaya konulmasına katkı sağlayacaktır.

ملخص منظم

تعد سياسات الأمن والدفاع من أهم المجالات التي تحدد الدول من خلالها مصالحها الوطنية وتحميها وتحافظ عليها. ورغم أن الدراسات الأمنية المعاصرة غالبًا ما تركز على القدرات المادية والقوة العسكرية والتهديدات الخارجية، فإن نهج «الثقافة الاستراتيجية» يرى أن سياسات الأمن تتشكل أيضًا بفعل التجارب التاريخية والذاكرة المؤسسية والافتراضات المشتركة والتصورات الراسخة للأمن. وتوفر «الثقافة الاستراتيجية» إطارًا تحليليًّا يساعد في تفسير الأسباب التي تجعل الدول التي تواجه بيئات أمنية متشابهة تتبنى تفضيلات سياسية وممارسات أمنية مختلفة.

تمثل تركيا حالة ذات أهمية خاصة لدراسات الثقافة الاستراتيجية نظراً لموقعها الجيوسياسي الفريد وتجاربها التاريخية ومخاوفها الأمنية الطويلة الأمد. تقع تركيا عند تقاطع أوروبا وآسيا والشرق الأوسط، وقد واجهت تاريخياً تحديات أمنية متنوعة، بما في ذلك عدم الاستقرار الإقليمي، والمخاوف المتعلقة بأمن الحدود، والإرهاب، والتنافس الجيوسياسي. وقد ساهمت هذه العوامل في تطور فهم أمني مميز لا يزال يؤثر على عمليات صنع السياسات.

تهدف هذه الدراسة إلى فحص سياسات تركيا الدفاعية والأمنية من منظور الثقافة الاستراتيجية، وتحديد الأنماط الثقافية والمؤسسية التي تنعكس في الوثائق السياسية الرسمية. وبدلاً من التركيز حصريًّا على نتائج السياسات أو التطورات الأمنية الخارجية، تسعى الدراسة إلى الكشف عن الافتراضات الاستراتيجية الكامنة التي تشكل تصورات التهديدات، والأولويات الأمنية، وتفضيلات القوة العسكرية، واستمرارية المؤسسات. وبذلك، تساهم هذه الدراسة في الأدبيات المتنامية حول الثقافة الاستراتيجية من خلال تقديم تحليل منهجي للسياسة الأمنية التركية المعاصرة استنادًا إلى الوثائق الرسمية للدولة.

تستند الدراسة إلى الأدبيات المتعلقة بالثقافة الاستراتيجية، التي ظهرت كمنظور بديل للتفسيرات الواقعية البحتة للسياسة الأمنية. وقد طرح هذا المفهوم في البداية سنايدر، ثم طوره لاحقًا باحثون مثل غراي وجونستون. تشير الثقافة الاستراتيجية إلى مجموعة المعتقدات والقيم والتجارب التاريخية والرموز والافتراضات المؤسسية التي تؤثر على كيفية إدراك النخب السياسية والعسكرية للتهديدات الأمنية وتحديد الاستجابات المناسبة لها.

ووفقًا لغراي، توفر الثقافة الاستراتيجية السياق الأوسع الذي تُتخذ في إطاره القرارات الأمنية، بينما يؤكد جونستون على دورها في تشكيل التفضيلات المتعلقة باستخدام القوة والسلوك الأمني. ولا تعني الثقافة الاستراتيجية حتمية صارمة؛ بل إنها تضع إطارًا يوجه الخيارات السياسية ويقيدها. ومن هذا المنظور، لا تكتفي الدول بالرد على التهديدات الموضوعية فحسب، بل تفسر تلك التهديدات من خلال فهم أمني تطور عبر التاريخ.

غالبًا ما ارتبطت الحالة التركية بتقليد أمني يركز على الدولة ويتميز بمخاوف تتعلق بالسلامة الإقليمية، والسيادة الوطنية، وأمن الحدود، وبقاء الدولة. وقد سلطت دراسات سابقة الضوء على تأثير الواقع الجيوسياسي، والمؤسسات العسكرية، والتجارب التاريخية على تصورات تركيا الأمنية. وبناءً على هذه الأدبيات، تضع الدراسة الحالية إطارًا تحليليًّا يتألف من أربعة أبعاد موضوعية: تصور التهديد، والأولويات الأمنية، ودور القوة العسكرية وشرعيتها، والاستمرارية المؤسسية. وتُستخدم هذه المواضيع لتحديد كيفية تجسيد الثقافة الاستراتيجية في السياسات الأمنية والدفاعية التركية المعاصرة.

وتتبنى الدراسة تصميمًا بحثيًا نوعيًا يعتمد على تحليل الوثائق. وقد تم اختيار تحليل الوثائق لأنه يتيح فحصًا منهجيًا للنصوص الرسمية للسياسات، ويسمح للباحثين بتحديد المواضيع والمفاهيم والأولويات الاستراتيجية المتكررة المتضمنة في الوثائق المؤسسية.

تتألف مجموعة البيانات من أربع وثائق رسمية تعكس بشكل مباشر إطار سياسة الأمن والدفاع التركية المعاصرة: خطة التنمية الحادية عشرة (2019-2023)، وخطة التنمية الثانية عشرة (2024-2028)، وتقرير أنشطة وزارة الدفاع الوطني لعام 2020، وتقرير أنشطة وزارة الدفاع الوطني لعام 2023. وقد تم اختيار هذه الوثائق لأنها تمثل نصوصًا سياسية موثوقة تحدد الأولويات الوطنية والأهداف الأمنية والسياسات الدفاعية والنهج المؤسسية لمواجهة التحديات الأمنية.

أُجري التحليل من خلال تحليل المحتوى النوعي. وتم فحص الوثائق وفقًا للفئات المواضيعية الأربع المستمدة من الأدبيات المتعلقة بالثقافة الاستراتيجية. وأُولي اهتمام خاص للمفاهيم المتكررة مثل بقاء الدولة، والسلامة الإقليمية، وأمن الحدود، والردع، ومكافحة الإرهاب، والقدرة العسكرية، وتطوير الصناعة الدفاعية، والاستقلال التكنولوجي، والأمن السيبراني. وركزت عملية الترميز على تحديد الروايات الأمنية المتكررة وأولويات السياسات عبر الوثائق المختلفة والسياقات المؤسسية المتنوعة. ومن خلال مقارنة الوثائق الصادرة في أوقات مختلفة ومن قبل مؤسسات الدولة المختلفة، سعت الدراسة إلى الكشف عن كل من الاستمرارية والتكيف داخل الثقافة الاستراتيجية لتركيا.

تُظهر النتائج أن فهم تركيا للأمن يتشكل إلى حد كبير من خلال منظور شامل يركز على الدولة. وتتمحور تصورات التهديدات في الغالب حول حماية بقاء الدولة، والسيادة الوطنية، والسلامة الإقليمية، وأمن الحدود. وتُصوِّر الوثائق التي تم تحليلها الأمن باستمرار على أنه تحدٍ طويل الأمد ومتعدد الأبعاد، وليس مجرد شاغل سياسي مؤقت.

تتعلق إحدى أهم النتائج باستمرارية تصورات التهديدات. فالتلميحات المماثلة إلى عدم الاستقرار الإقليمي، وأمن الحدود، والإرهاب، والتهديدات التي تواجه بقاء الدولة تظهر مرارًا وتكرارًا عبر الوثائق التي تم فحصها. وتشير هذه الاستمرارية إلى أن تصورات الأمن متأصلة في إطار مؤسسي يتجاوز التطورات السياسية قصيرة الأجل. وتدعم النتائج الحجج المتعلقة بالثقافة الاستراتيجية التي تؤكد على التأثير الدائم للتجارب التاريخية والذاكرة المؤسسية على السياسة الأمنية.

كما يكشف التحليل أن الأولويات الأمنية تظل مستقرة نسبيًا عبر مختلف الوثائق السياساتية. يبرز بقاء الدولة، والسلامة الإقليمية، وحماية الحدود، ومكافحة الإرهاب باستمرار باعتبارها أهم الشواغل الأمنية. ومع ذلك، تشير النتائج أيضًا إلى توسع تدريجي في الأجندة الأمنية. تركز خطط التنمية بشكل متزايد على الاستقلال التكنولوجي، والإنتاج الدفاعي المحلي، والتكنولوجيات الحيوية، وقدرات الأمن السيبراني. وهذا يشير إلى أنه في حين تظل الشواغل الأمنية التقليدية هي السائدة، يتم دمج مجالات أمنية جديدة في الإطار الاستراتيجي الأوسع لتركيا.

تتعلق نتيجة مهمة أخرى بدور القوة العسكرية. يتم تقديم القدرات العسكرية باستمرار باعتبارها أداة مشروعة وضرورية للأمن القومي. وكثيراً ما تُستخدم مفاهيم مثل الردع، والأمن الوقائي، والجاهزية، والدفاع المشروع لتبرير الحفاظ على القدرات العسكرية وتطويرها. ولا تُصوَّر القوة العسكرية على أنها أداة سياسية استثنائية، بل كمكون هيكلي لسياسة الأمن القومي. علاوة على ذلك، ترتبط القدرات العسكرية ارتباطاً وثيقاً بتطوير صناعة الدفاع المحلية والاكتفاء الذاتي التكنولوجي، مما يسلط الضوء على العلاقة بين الأمن وبناء القدرات الوطنية على المدى الطويل.

كما تكشف النتائج عن درجة عالية من الاستمرارية المؤسسية. فالمفاهيم الأمنية والأهداف الاستراتيجية وأولويات السياسة المماثلة تتكرر عبر الوثائق التي تنشرها مؤسسات مختلفة وخلال فترات زمنية مختلفة. ويشير هذا الاتساق إلى أن الثقافة الاستراتيجية تعمل كإطار مؤسسي يشكل سياسة الأمن بما يتجاوز الفاعلين السياسيين الأفراد أو التفضيلات السياسية المؤقتة. وفي الوقت نفسه، يُظهر التركيز المتزايد على الأمن السيبراني والتكنولوجيات المتقدمة أن الثقافة الاستراتيجية قادرة على التكيف والتطور استجابةً للتحديات الأمنية الناشئة.

وتخلص الدراسة إلى أن سياسات تركيا الدفاعية والأمنية لا يمكن تفسيرها فقط من خلال التهديدات المعاصرة أو القدرات المادية. بل إنها تتشكل من خلال إطار ثقافي استراتيجي أوسع نطاقاً متجذر في التجارب التاريخية، والذاكرة المؤسسية، والواقع الجيوسياسي، والافتراضات الأمنية الراسخة. ويشكل استمرار وجود تصورات متشابهة للتهديدات، وأولويات أمنية، وتفضيلات عسكرية عبر الوثائق الرسمية دليلاً قوياً على استمرارية الثقافة الاستراتيجية ضمن إطار السياسة الأمنية التركية.

وتشير النتائج كذلك إلى أن الثقافة الاستراتيجية تظل أداة تحليلية مفيدة لفهم كل من الاستمرارية والتغيير في السياسة الأمنية. وفي حين أن الشواغل التقليدية مثل السلامة الإقليمية وبقاء الدولة ومكافحة الإرهاب لا تزال تهيمن على أجندة الأمن، فإن قضايا جديدة تشمل الأمن السيبراني والاستقلالية التكنولوجية والتقنيات الحيوية يتم دمجها بشكل متزايد في التفكير الأمني الوطني.

تساهم الدراسة في الأدبيات من خلال دراسة منهجية للثقافة الاستراتيجية عبر الوثائق الرسمية المعاصرة بدلاً من التركيز حصرياً على سلوك السياسة الخارجية أو خطاب النخبة. ومع ذلك، يقتصر البحث على تحليل الوثائق ولا يشمل المقابلات أو المناقشات البرلمانية أو وجهات نظر صانعي القرار. وقد توسع الدراسات المستقبلية نطاق البحث من خلال إدراج وثائق مؤسسية إضافية ومقابلات مع النخبة وتحليلات مقارنة مع دول أخرى. ومن شأن مثل هذه الأبحاث أن توفر فهمًا أكثر شمولية لكيفية تطور الثقافة الاستراتيجية وتأثيرها على السياسة الأمنية في سياقات مختلفة.

Résumé structuré

Les politiques de sécurité et de défense comptent parmi les domaines les plus importants à travers lesquels les États définissent, protègent et préservent leurs intérêts nationaux. Bien que les études contemporaines sur la sécurité mettent souvent l’accent sur les capacités matérielles, la puissance militaire et les menaces extérieures, l’approche de la culture stratégique soutient que les politiques de sécurité sont également façonnées par les expériences historiques, la mémoire institutionnelle, les hypothèses partagées et les perceptions profondément ancrées de la sécurité. La culture stratégique offre un cadre analytique qui aide à expliquer pourquoi des États confrontés à des environnements de sécurité similaires peuvent adopter des préférences politiques et des pratiques de sécurité différentes.

La Turquie constitue un cas particulièrement pertinent pour les études sur la culture stratégique en raison de sa position géopolitique unique, de ses expériences historiques et de ses préoccupations de sécurité de longue date. Située au carrefour de l’Europe, de l’Asie et du Moyen-Orient, la Turquie a historiquement été confrontée à divers défis en matière de sécurité, notamment l’instabilité régionale, les préoccupations liées à la sécurité des frontières, le terrorisme et la concurrence géopolitique. Ces facteurs ont contribué au développement d’une conception particulière de la sécurité qui continue d’influencer les processus d’élaboration des politiques.

L’objectif de cette étude est d’examiner les politiques de défense et de sécurité de la Turquie sous l’angle de la culture stratégique et d’identifier les schémas culturels et institutionnels qui se reflètent dans les documents politiques officiels. Plutôt que de se concentrer uniquement sur les résultats des politiques ou les évolutions de la sécurité extérieure, cette étude cherche à mettre en lumière les hypothèses stratégiques sous-jacentes qui façonnent les perceptions des menaces, les priorités en matière de sécurité, les préférences en matière de puissance militaire et la continuité institutionnelle. Ce faisant, cette recherche contribue à la littérature croissante sur la culture stratégique en proposant une analyse systématique de la politique de sécurité turque contemporaine à partir de documents officiels de l’État.

Cette étude s’appuie sur la littérature consacrée à la culture stratégique, qui s’est imposée comme une perspective alternative aux explications purement réalistes de la politique de sécurité. Ce concept a été initialement introduit par Snyder, puis développé par des chercheurs tels que Gray et Johnston. La culture stratégique désigne l’ensemble des croyances, des valeurs, des expériences historiques, des symboles et des hypothèses institutionnalisées qui influencent la manière dont les élites politiques et militaires perçoivent les menaces pour la sécurité et déterminent les réponses appropriées.

Selon Gray, la culture stratégique fournit le contexte plus large dans lequel s’inscrivent les décisions en matière de sécurité, tandis que Johnston met l’accent sur son rôle dans la définition des préférences concernant le recours à la force et les comportements en matière de sécurité. La culture stratégique n’implique pas un déterminisme strict ; elle établit plutôt un cadre qui guide et contraint les choix politiques. Dans cette perspective, les États ne se contentent pas de réagir à des menaces objectives, mais interprètent ces menaces à travers des conceptions de la sécurité qui se sont développées au fil de l’histoire.

Le cas turc a souvent été associé à une tradition de sécurité centrée sur l’État, caractérisée par des préoccupations liées à l’intégrité territoriale, à la souveraineté nationale, à la sécurité des frontières et à la survie de l’État. Des études antérieures ont mis en évidence l’influence des réalités géopolitiques, des institutions militaires et des expériences historiques sur les perceptions de la sécurité de la Turquie. S’appuyant sur cette littérature, la présente étude élabore un cadre analytique composé de quatre dimensions thématiques : la perception des menaces, les priorités en matière de sécurité, le rôle et la légitimité de la puissance militaire, ainsi que la continuité institutionnelle. Ces thèmes servent à identifier comment la culture stratégique se manifeste dans les politiques contemporaines de sécurité et de défense de la Turquie.

L’étude adopte une approche de recherche qualitative fondée sur l’analyse documentaire. L’analyse documentaire a été choisie car elle permet un examen systématique des textes officiels relatifs aux politiques et permet aux chercheurs d’identifier les thèmes, concepts et priorités stratégiques récurrents présents dans les documents institutionnels.

L’ensemble de données se compose de quatre documents officiels qui reflètent directement le cadre actuel de la politique de sécurité et de défense de la Turquie : le onzième plan de développement (2019-2023), le douzième plan de développement (2024-2028), le rapport d’activité 2020 du ministère de la Défense nationale et le rapport d’activité 2023 du ministère de la Défense nationale. Ces documents ont été sélectionnés car ils constituent des textes politiques faisant autorité qui définissent les priorités nationales, les objectifs de sécurité, les politiques de défense et les approches institutionnelles face aux défis sécuritaires.

L’analyse a été menée à l’aide d’une analyse qualitative du contenu. Les documents ont été examinés selon les quatre catégories thématiques issues de la littérature sur la culture stratégique. Une attention particulière a été accordée aux concepts récurrents tels que la survie de l’État, l’intégrité territoriale, la sécurité des frontières, la dissuasion, la lutte contre le terrorisme, les capacités militaires, le développement de l’industrie de la défense, l’indépendance technologique et la cybersécurité. Le processus de codage s’est concentré sur l’identification des discours récurrents en matière de sécurité et des priorités politiques dans différents documents et contextes institutionnels. En comparant des documents produits à des époques différentes et par différentes institutions de l’État, l’étude visait à mettre en évidence à la fois la continuité et l’adaptation au sein de la culture stratégique de la Turquie.

Les résultats montrent que la conception de la sécurité en Turquie est largement façonnée par une perspective centrée sur l’État et holistique. Les perceptions des menaces s’articulent principalement autour de la protection de la survie de l’État, de la souveraineté nationale, de l’intégrité territoriale et de la sécurité des frontières. Les documents analysés présentent systématiquement la sécurité comme un défi à long terme et multidimensionnel plutôt que comme une préoccupation politique temporaire.

L’une des conclusions les plus significatives concerne la continuité des perceptions des menaces. Des références similaires à l’instabilité régionale, à la sécurité des frontières, au terrorisme et aux menaces pesant sur la survie nationale apparaissent de manière récurrente dans l’ensemble des documents examinés. Cette continuité suggère que les perceptions en matière de sécurité s’inscrivent dans un cadre institutionnalisé qui transcende les évolutions politiques à court terme. Les résultats viennent étayer les arguments relatifs à la culture stratégique qui soulignent l’influence durable des expériences historiques et de la mémoire institutionnelle sur la politique de sécurité.

L’analyse révèle également que les priorités en matière de sécurité restent relativement stables d’un document politique à l’autre. La survie de l’État, l’intégrité territoriale, la protection des frontières et la lutte contre le terrorisme apparaissent systématiquement comme les principales préoccupations en matière de sécurité. Cependant, les résultats indiquent également un élargissement progressif de l’agenda sécuritaire. Les plans de développement mettent de plus en plus l’accent sur l’indépendance technologique, la production nationale de matériel de défense, les technologies critiques et les capacités en matière de cybersécurité. Cela suggère que, si les préoccupations traditionnelles en matière de sécurité restent dominantes, de nouveaux domaines de sécurité sont intégrés dans le cadre stratégique plus large de la Turquie.

Une autre conclusion importante concerne le rôle de la puissance militaire. La capacité militaire est systématiquement présentée comme un instrument légitime et nécessaire de la sécurité nationale. Des concepts tels que la dissuasion, la sécurité préventive, l’état de préparation et la légitime défense sont fréquemment utilisés pour justifier le maintien et le développement des capacités militaires. La puissance militaire n’est pas présentée comme un outil politique exceptionnel, mais plutôt comme une composante structurelle de la politique de sécurité nationale. En outre, la capacité militaire est étroitement liée au développement de l’industrie de défense nationale et à l’autosuffisance technologique, ce qui met en évidence le lien entre la sécurité et le renforcement des capacités nationales à long terme.

Les résultats révèlent également un fort degré de continuité institutionnelle. Des concepts de sécurité, des objectifs stratégiques et des priorités politiques similaires se retrouvent dans les documents publiés par différentes institutions et à différentes époques. Cette cohérence suggère que la culture stratégique fonctionne comme un cadre institutionnalisé qui façonne la politique de sécurité au-delà des acteurs politiques individuels ou des préférences politiques temporaires. Parallèlement, l’importance croissante accordée à la cybersécurité et aux technologies de pointe démontre que la culture stratégique est capable de s’adapter et d’évoluer en réponse aux nouveaux défis de sécurité.

L’étude conclut que les politiques de défense et de sécurité de la Turquie ne peuvent s’expliquer uniquement par les menaces contemporaines ou les capacités matérielles. Elles sont au contraire façonnées par un cadre culturel stratégique plus large, ancré dans les expériences historiques, la mémoire institutionnelle, les réalités géopolitiques et les hypothèses de sécurité établies. La persistance de perceptions des menaces, de priorités en matière de sécurité et de préférences militaires similaires dans l’ensemble des documents officiels constitue une preuve solide de la continuité de la culture stratégique au sein du cadre de la politique de sécurité turque.

Les résultats indiquent en outre que la culture stratégique reste un outil analytique utile pour comprendre à la fois la continuité et le changement dans la politique de sécurité. Alors que les préoccupations traditionnelles telles que l’intégrité territoriale, la survie de l’État et la lutte contre le terrorisme continuent de dominer l’agenda de sécurité, de nouveaux enjeux, notamment la cybersécurité, l’autonomie technologique et les technologies critiques, sont de plus en plus intégrés dans la réflexion sur la sécurité nationale.

Cette étude apporte une contribution à la littérature en examinant systématiquement la culture stratégique à travers des documents officiels contemporains, plutôt qu’en se concentrant exclusivement sur le comportement en matière de politique étrangère ou le discours des élites. Néanmoins, cette recherche se limite à l’analyse documentaire et n’inclut pas d’entretiens, de débats parlementaires ni de points de vue des décideurs. De futures études pourraient élargir le champ d’analyse en intégrant des documents institutionnels supplémentaires, des entretiens avec des élites et des analyses comparatives avec d’autres pays. De telles recherches permettraient de mieux comprendre comment la culture stratégique évolue et influence la politique de sécurité dans différents contextes.

Resumen estructurado

Las políticas de seguridad y defensa se encuentran entre los ámbitos más importantes a través de los cuales los Estados definen, protegen y mantienen sus intereses nacionales. Aunque los estudios contemporáneos sobre seguridad suelen hacer hincapié en las capacidades materiales, el poder militar y las amenazas externas, el enfoque de la cultura estratégica sostiene que las políticas de seguridad también se ven determinadas por las experiencias históricas, la memoria institucional, los supuestos compartidos y las percepciones de seguridad profundamente arraigadas. La cultura estratégica proporciona un marco analítico que ayuda a explicar por qué los Estados que se enfrentan a entornos de seguridad similares pueden adoptar preferencias políticas y prácticas de seguridad diferentes.

Turquía representa un caso especialmente relevante para los estudios sobre cultura estratégica debido a su posición geopolítica única, sus experiencias históricas y sus preocupaciones de seguridad de larga data. Situada en la encrucijada entre Europa, Asia y Oriente Medio, Turquía se ha enfrentado históricamente a diversos retos de seguridad, entre los que se incluyen la inestabilidad regional, las preocupaciones en materia de seguridad fronteriza, el terrorismo y la competencia geopolítica. Estos factores han contribuido al desarrollo de una concepción distintiva de la seguridad que sigue influyendo en los procesos de formulación de políticas.

El objetivo de este estudio es examinar las políticas de defensa y seguridad de Turquía desde la perspectiva de la cultura estratégica e identificar los patrones culturales e institucionales reflejados en los documentos oficiales de política. En lugar de centrarse exclusivamente en los resultados de las políticas o en los acontecimientos de seguridad externos, el estudio pretende revelar los supuestos estratégicos subyacentes que configuran las percepciones de las amenazas, las prioridades de seguridad, las preferencias en materia de poder militar y la continuidad institucional. De este modo, la investigación contribuye a la creciente bibliografía sobre cultura estratégica al ofrecer un análisis sistemático de la política de seguridad turca contemporánea a través de documentos oficiales del Estado.

El estudio se basa en la bibliografía sobre cultura estratégica, que surgió como una perspectiva alternativa a las explicaciones puramente realistas de la política de seguridad. El concepto fue introducido inicialmente por Snyder y desarrollado posteriormente por académicos como Gray y Johnston. La cultura estratégica se refiere al conjunto de creencias, valores, experiencias históricas, símbolos y supuestos institucionalizados que influyen en la forma en que las élites políticas y militares perciben las amenazas a la seguridad y determinan las respuestas adecuadas.

Según Gray, la cultura estratégica proporciona el contexto más amplio en el que se toman las decisiones de seguridad, mientras que Johnston destaca su papel a la hora de configurar las preferencias respecto al uso de la fuerza y el comportamiento en materia de seguridad. La cultura estratégica no implica un determinismo estricto; más bien, establece un marco que orienta y limita las opciones políticas. Desde esta perspectiva, los Estados no se limitan a reaccionar ante amenazas objetivas, sino que interpretan dichas amenazas a través de concepciones de seguridad desarrolladas históricamente.

El caso turco se ha asociado con frecuencia a una tradición de seguridad centrada en el Estado, caracterizada por preocupaciones relacionadas con la integridad territorial, la soberanía nacional, la seguridad fronteriza y la supervivencia del Estado. Estudios anteriores han destacado la influencia de las realidades geopolíticas, las instituciones militares y las experiencias históricas en las percepciones de seguridad de Turquía. Partiendo de esta bibliografía, el presente estudio desarrolla un marco analítico compuesto por cuatro dimensiones temáticas: la percepción de la amenaza, las prioridades de seguridad, el papel y la legitimidad del poder militar, y la continuidad institucional. Estos temas se utilizan para identificar cómo se manifiesta la cultura estratégica en las políticas contemporáneas de seguridad y defensa de Turquía.

El estudio adopta un diseño de investigación cualitativo basado en el análisis documental. Se optó por el análisis documental porque permite un examen sistemático de los textos oficiales de política y permite a los investigadores identificar temas recurrentes, conceptos y prioridades estratégicas integrados en los documentos institucionales.

El conjunto de datos está compuesto por cuatro documentos oficiales que reflejan directamente el marco actual de la política de seguridad y defensa de Turquía: el Undécimo Plan de Desarrollo (2019-2023), el Duodécimo Plan de Desarrollo (2024-2028), el Informe de Actividades de 2020 del Ministerio de Defensa Nacional y el Informe de Actividades de 2023 del Ministerio de Defensa Nacional. Estos documentos se seleccionaron porque constituyen textos normativos de referencia que definen las prioridades nacionales, los objetivos de seguridad, las políticas de defensa y los enfoques institucionales ante los retos de seguridad.

El análisis se llevó a cabo mediante un análisis cualitativo de contenido. Los documentos se examinaron según las cuatro categorías temáticas derivadas de la literatura sobre cultura estratégica. Se prestó especial atención a conceptos recurrentes como la supervivencia del Estado, la integridad territorial, la seguridad fronteriza, la disuasión, la lucha contra el terrorismo, la capacidad militar, el desarrollo de la industria de defensa, la independencia tecnológica y la ciberseguridad.

El proceso de codificación se centró en identificar narrativas de seguridad y prioridades políticas recurrentes en diferentes documentos y contextos institucionales. Mediante la comparación de documentos elaborados en distintos momentos y por diferentes instituciones estatales, el estudio pretendía poner de manifiesto tanto la continuidad como la adaptación dentro de la cultura estratégica de Turquía.

Los resultados demuestran que la concepción de la seguridad de Turquía está determinada en gran medida por una perspectiva holística y centrada en el Estado. Las percepciones de amenaza se construyen predominantemente en torno a la protección de la supervivencia del Estado, la soberanía nacional, la integridad territorial y la seguridad fronteriza. Los documentos analizados enmarcan sistemáticamente la seguridad como un desafío a largo plazo y multidimensional, más que como una preocupación política temporal.

Una de las conclusiones más significativas se refiere a la continuidad de las percepciones de amenaza. En los documentos examinados aparecen repetidamente referencias similares a la inestabilidad regional, la seguridad fronteriza, el terrorismo y las amenazas a la supervivencia nacional. Esta continuidad sugiere que las percepciones de seguridad están integradas en un marco institucionalizado que trasciende los acontecimientos políticos a corto plazo. Los resultados respaldan los argumentos sobre la cultura estratégica que hacen hincapié en la influencia duradera de las experiencias históricas y la memoria institucional en la política de seguridad.

El análisis revela también que las prioridades en materia de seguridad se mantienen relativamente estables en los distintos documentos políticos. La supervivencia del Estado, la integridad territorial, la protección de las fronteras y la lucha contra el terrorismo se perfilan sistemáticamente como las preocupaciones de seguridad más importantes. Sin embargo, los resultados también indican una expansión gradual de la agenda de seguridad. Los planes de desarrollo hacen cada vez más hincapié en la independencia tecnológica, la producción nacional de material de defensa, las tecnologías críticas y las capacidades de ciberseguridad. Esto sugiere que, si bien las preocupaciones de seguridad tradicionales siguen siendo predominantes, se están incorporando nuevos ámbitos de seguridad al marco estratégico más amplio de Turquía.

Otro hallazgo importante se refiere al papel del poder militar. La capacidad militar se presenta sistemáticamente como un instrumento legítimo y necesario de la seguridad nacional. Conceptos como la disuasión, la seguridad preventiva, la preparación y la defensa legítima se utilizan con frecuencia para justificar el mantenimiento y el desarrollo de la capacidad militar. El poder militar no se presenta como una herramienta política excepcional, sino más bien como un componente estructural de la política de seguridad nacional. Además, la capacidad militar está estrechamente relacionada con el desarrollo de la industria de defensa nacional y la autosuficiencia tecnológica, lo que pone de relieve la relación entre la seguridad y el desarrollo de capacidades nacionales a largo plazo.

Los resultados revelan también un alto grado de continuidad institucional. En los documentos publicados por diferentes instituciones y en distintos períodos se repiten conceptos de seguridad, objetivos estratégicos y prioridades políticas similares. Esta coherencia sugiere que la cultura estratégica funciona como un marco institucionalizado que configura la política de seguridad más allá de los actores políticos individuales o de las preferencias políticas temporales. Al mismo tiempo, el creciente énfasis en la ciberseguridad y las tecnologías avanzadas demuestra que la cultura estratégica es capaz de adaptarse y evolucionar en respuesta a los nuevos retos de seguridad.

El estudio concluye que las políticas de defensa y seguridad de Turquía no pueden explicarse únicamente a través de las amenazas contemporáneas o las capacidades materiales. Por el contrario, están determinadas por un marco cultural estratégico más amplio, arraigado en las experiencias históricas, la memoria institucional, las realidades geopolíticas y los supuestos de seguridad establecidos. La persistencia de percepciones de amenaza, prioridades de seguridad y preferencias militares similares en los documentos oficiales proporciona una sólida evidencia de la continuidad cultural estratégica dentro del marco de la política de seguridad de Turquía.

Los resultados indican además que la cultura estratégica sigue siendo una herramienta analítica útil para comprender tanto la continuidad como el cambio en la política de seguridad. Si bien las preocupaciones tradicionales, como la integridad territorial, la supervivencia del Estado y la lucha contra el terrorismo, siguen dominando la agenda de seguridad, nuevas cuestiones —como la ciberseguridad, la autonomía tecnológica y las tecnologías críticas— se incorporan cada vez más al pensamiento sobre seguridad nacional.

El estudio contribuye a la literatura al examinar sistemáticamente la cultura estratégica a través de documentos oficiales contemporáneos, en lugar de centrarse exclusivamente en el comportamiento de la política exterior o en el discurso de las élites. No obstante, la investigación se limita al análisis documental y no incluye entrevistas, debates parlamentarios ni perspectivas de los responsables de la toma de decisiones. Estudios futuros podrían ampliar el alcance incorporando documentos institucionales adicionales, entrevistas a las élites y análisis comparativos con otros países. Dichas investigaciones proporcionarían una comprensión más exhaustiva de cómo evoluciona la cultura estratégica e influye en la política de seguridad en diferentes contextos.

结构化摘要

安全与国防政策是国家界定、保护和维护其国家利益的最重要领域之一。尽管当代安全研究往往侧重于物质能力、军事力量和外部威胁，但战略文化理论认为，安全政策同样受到历史经验、制度记忆、共同假设以及根深蒂固的安全观念的影响。战略文化提供了一个分析框架，有助于解释为何面临相似安全环境的国家可能会采取不同的政策取向和安全实践。

由于其独特的地缘政治地位、历史经验以及长期存在的安全关切，土耳其是战略文化研究中一个尤为具有代表性的案例。土耳其地处欧洲、亚洲和中东的交汇处，历史上一直面临着多种安全挑战，包括地区动荡、边境安全问题、恐怖主义以及地缘政治竞争。这些因素促成了土耳其独特安全认知的形成，这种认知至今仍持续影响着政策制定过程。

本研究旨在通过战略文化的视角审视土耳其的国防与安全政策，并识别官方政策文件中所反映的文化与制度模式。本研究并非仅关注政策结果或外部安全局势的发展，而是致力于揭示那些塑造威胁认知、安全优先事项、军事力量偏好及制度延续性的深层战略假设。通过这种方式，本研究借助官方国家文件对当代土耳其安全政策进行系统分析，为日益丰富的战略文化文献做出了贡献。

本研究立足于战略文化文献，该理论作为对安全政策纯粹现实主义解释的替代视角而兴起。该概念最初由斯奈德（Snyder）提出，随后由格雷（Gray）和约翰斯顿（Johnston）等学者进一步发展。战略文化指影响政治和军事精英如何感知安全威胁并确定适当应对措施的一套信念、价值观、历史经验、象征以及制度化假设。

格雷认为，战略文化为安全决策提供了更广阔的背景；而约翰斯顿则强调其在塑造武力使用偏好和安全行为方面的作用。战略文化并不意味着严格的决定论，而是建立了一个指导和约束政策选择的框架。从这一视角来看，国家并非仅仅对客观威胁作出反应，而是通过历史形成的安保认知来解读这些威胁。

土耳其的案例常被视为一种以国家为中心的安全传统，其特征在于对领土完整、国家主权、边境安全及国家存续的关切。先前的研究已突出了地缘政治现实、军事机构及历史经验对土耳其安全认知的影响。基于现有文献，本研究构建了一个由四个主题维度组成的分析框架：威胁认知、安全优先事项、军事力量的作用与合法性，以及制度连续性。通过这些主题，本研究旨在揭示战略文化如何体现在当代土耳其的安全与国防政策中。

本研究采用基于文献分析的定性研究设计。选择文献分析是因为它能够对官方政策文本进行系统性考察，并使研究者能够识别出嵌入在制度性文件中的反复出现的主题、概念和战略优先事项。

数据集由四份直接反映土耳其当代安全与国防政策框架的官方文件组成：《第十一个发展计划（2019-2023）》、《第十二个发展计划（2024-2028）》、《国防部2020年工作报告》以及《国防部2023年工作报告》。选择这些文件是因为它们作为权威的政策文本，界定了国家优先事项、安全目标、国防政策以及应对安全挑战的制度性方法。

本研究采用定性内容分析法进行分析。根据战略文化文献中提炼出的四个主题类别对文件进行了考察。特别关注了诸如国家生存、领土完整、边境安全、威慑、反恐、军事能力、国防工业发展、技术独立和网络安全等反复出现的概念。编码过程侧重于识别不同文件和制度背景下反复出现的安全叙事和政策优先事项。通过比较不同时期及不同国家机构发布的文件，本研究旨在揭示土耳其战略文化中的连续性与适应性。

研究结果表明，土耳其的安全认知在很大程度上是由以国家为中心且整体性的视角所塑造的。威胁认知主要围绕保障国家生存、国家主权、领土完整和边境安全而构建。所分析的文件始终将安全视为一项长期且多维度的挑战，而非暂时的政策关切。

最重大的发现之一涉及威胁认知的连续性。在所考察的文件中，关于地区动荡、边境安全、恐怖主义以及国家生存威胁的类似表述反复出现。这种连续性表明，安全认知植根于一个超越短期政治发展的制度化框架之中。研究结果支持了那些强调历史经验和制度记忆对安全政策具有持久影响的战略文化论点。

分析还揭示，不同政策文件中的安全优先事项保持相对稳定。国家生存、领土完整、边境保护和反恐始终被列为最重要的安全关切。然而，研究结果同时也表明，安全议程正在逐步扩展。发展计划日益强调技术独立、国内国防生产、关键技术以及网络安全能力。这表明，尽管传统安全关切依然占据主导地位，但新的安全领域正被纳入土耳其更广泛的战略框架之中。

另一项重要发现涉及军事力量的作用。军事能力始终被视为国家安全的合法且必要的手段。威慑、预防性安全、战备和正当防卫等概念常被用来为维持和发展军事能力提供依据。军事力量并非被视为一种特殊政策工具，而是国家安全政策的结构性组成部分。此外，军事能力与国内国防工业的发展及技术自给自足密切相关，这凸显了安全与长期国家能力建设之间的关系。

研究结果还揭示了高度的制度连续性。不同机构在不同时期发布的文件中，反复出现相似的安全概念、战略目标和政策优先事项。这种一致性表明，战略文化作为一种制度化框架，在塑造安全政策方面发挥着作用，其影响超越了个别政治行为体或暂时的政策偏好。与此同时，对网络安全和先进技术的日益重视表明，战略文化能够根据新出现的安全挑战进行适应和演变。

研究得出结论：土耳其的国防与安全政策不能仅通过当代威胁或物质能力来解释。相反，这些政策是由一个更广泛的战略文化框架所塑造的，该框架植根于历史经验、制度记忆、地缘政治现实以及既定的安全假设。官方文件中类似的威胁认知、安全优先事项和军事偏好始终如一，这为土耳其安全政策框架内战略文化的连续性提供了有力证据。

研究结果进一步表明，战略文化仍是理解安全政策中连续性与变化的有效分析工具。尽管领土完整、国家存续和反恐等传统关切继续主导着安全议程，但网络安全、技术自主权和关键技术等新议题正日益被纳入国家安全思维。

本研究通过系统考察当代官方文件中的战略文化，而非仅关注外交政策行为或精英话语，为相关文献做出了贡献。不过，本研究仅限于文献分析，未涵盖访谈、议会辩论或决策者的观点。未来研究可通过纳入更多机构文件、精英访谈以及与其他国家的比较分析来拓展研究范围。此类研究将有助于更全面地理解战略文化如何在不同背景下演变并影响安全政策。

Структурированное резюме

Политика в области безопасности и обороны входит в число наиболее значимых сфер, с помощью которых государства определяют, защищают и поддерживают свои национальные интересы. Хотя в современных исследованиях по вопросам безопасности часто делается акцент на материально-техническом потенциале, военной мощи и внешних угрозах, подход, основанный на концепции стратегической культуры, утверждает, что на формирование политики в области безопасности также влияют исторический опыт, институциональная память, общие представления и глубоко укоренившиеся представления о безопасности. Стратегическая культура предоставляет аналитическую основу, которая помогает объяснить, почему государства, сталкивающиеся с схожими условиями безопасности, могут придерживаться различных политических предпочтений и практик в сфере безопасности.

Турция представляет собой особенно актуальный объект для исследований в области стратегической культуры благодаря своему уникальному геополитическому положению, историческому опыту и давним проблемам в сфере безопасности. Расположенная на стыке Европы, Азии и Ближнего Востока, Турция на протяжении истории сталкивалась с разнообразными вызовами в сфере безопасности, включая региональную нестабильность, проблемы безопасности границ, терроризм и геополитическую конкуренцию. Эти факторы способствовали формированию своеобразного понимания безопасности, которое продолжает влиять на процессы выработки политики.

Цель данного исследования — проанализировать политику Турции в области обороны и безопасности через призму стратегической культуры и выявить культурные и институциональные модели, отраженные в официальных программных документах. Вместо того чтобы сосредоточиваться исключительно на результатах политики или внешних событиях в сфере безопасности, исследование направлено на выявление лежащих в основе стратегических предположений, которые определяют восприятие угроз, приоритеты в области безопасности, предпочтения в отношении военной мощи и институциональную преемственность. Таким образом, данное исследование вносит вклад в растущую литературу по стратегической культуре, предлагая систематический анализ современной турецкой политики безопасности на основе официальных государственных документов.

Исследование опирается на литературу по стратегической культуре, которая возникла как альтернативная перспектива по сравнению с чисто реалистическими объяснениями политики безопасности. Это понятие было первоначально введено Снайдером, а впоследствии развито такими учеными, как Грей и Джонстон. Стратегическая культура обозначает совокупность убеждений, ценностей, исторического опыта, символов и институционализированных предположений, которые влияют на то, как политическая и военная элита воспринимает угрозы безопасности и определяет адекватные меры реагирования.

По мнению Грея, стратегическая культура обеспечивает более широкий контекст, в рамках которого принимаются решения в области безопасности, в то время как Джонстон подчеркивает ее роль в формировании предпочтений в отношении применения силы и поведения в сфере безопасности. Стратегическая культура не подразумевает строгого детерминизма; скорее, она создает рамки, которые направляют и ограничивают выбор политических решений. С этой точки зрения государства не просто реагируют на объективные угрозы, но интерпретируют эти угрозы через призму исторически сложившихся представлений о безопасности.

Пример Турции часто связывают с государственно-центричной традицией обеспечения безопасности, характеризующейся озабоченностью вопросами территориальной целостности, национального суверенитета, безопасности границ и выживания государства. В предыдущих исследованиях подчеркивалось влияние геополитических реалий, военных институтов и исторического опыта на представления Турции о безопасности. Опираясь на эту литературу, в настоящем исследовании разработана аналитическая концепция, состоящая из четырёх тематических аспектов: восприятие угроз, приоритеты в области безопасности, роль и легитимность военной мощи, а также институциональная преемственность. Эти темы используются для выявления того, как стратегическая культура проявляется в современной турецкой политике в области безопасности и обороны.

В исследовании используется качественный подход, основанный на анализе документов. Анализ документов был выбран, поскольку он позволяет систематически изучать официальные политические тексты и выявлять повторяющиеся темы, концепции и стратегические приоритеты, заложенные в институциональных документах.

Набор данных состоит из четырёх официальных документов, которые непосредственно отражают современные рамки политики Турции в области безопасности и обороны: Одиннадцатый план развития (2019–2023 гг.), Двенадцатый план развития (2024–2028 гг.), Отчёт о деятельности Министерства национальной обороны за 2020 год и Отчёт о деятельности Министерства национальной обороны за 2023 год. Эти документы были выбраны, поскольку представляют собой авторитетные политические тексты, определяющие национальные приоритеты, цели в области безопасности, оборонную политику и институциональные подходы к вызовам в сфере безопасности.

Анализ проводился с помощью качественного контент-анализа. Документы изучались в соответствии с четырьмя тематическими категориями, выведенными из литературы по стратегической культуре. Особое внимание уделялось повторяющимся концепциям, таким как выживание государства, территориальная целостность, безопасность границ, сдерживание, борьба с терроризмом, военный потенциал, развитие оборонной промышленности, технологическая независимость и кибербезопасность. Процесс кодирования был сосредоточен на выявлении повторяющихся нарративов в области безопасности и приоритетов политики в различных документах и институциональных контекстах. Путем сравнения документов, подготовленных в разное время и различными государственными учреждениями, исследование ставило целью выявить как преемственность, так и адаптацию в рамках стратегической культуры Турции.

Полученные результаты показывают, что понимание вопросов безопасности в Турции в значительной степени определяется государственно-центричной и целостной перспективой. Восприятие угроз преимущественно строится вокруг защиты выживания государства, национального суверенитета, территориальной целостности и безопасности границ. В проанализированных документах безопасность последовательно позиционируется как долгосрочная и многоаспектная задача, а не как временная политическая проблема.

Один из наиболее значимых выводов касается преемственности восприятия угроз. Подобные упоминания о региональной нестабильности, безопасности границ, терроризме и угрозах национальному выживанию неоднократно встречаются во всех исследованных документах. Эта преемственность свидетельствует о том, что представления о безопасности укоренены в институционализированных рамках, выходящих за пределы краткосрочных политических событий. Полученные результаты подтверждают аргументы теории стратегической культуры, подчеркивающие устойчивое влияние исторического опыта и институциональной памяти на политику в области безопасности.

Анализ также показывает, что приоритеты в сфере безопасности остаются относительно стабильными в различных программных документах. Выживание государства, территориальная целостность, защита границ и борьба с терроризмом неизменно выделяются в качестве важнейших вопросов безопасности. Однако результаты также указывают на постепенное расширение повестки дня в области безопасности. В планах развития всё большее внимание уделяется технологической независимости, отечественному оборонному производству, критически важным технологиям и потенциалу в сфере кибербезопасности. Это свидетельствует о том, что, хотя традиционные вопросы безопасности по-прежнему доминируют, в более широкую стратегическую структуру Турции включаются новые сферы безопасности.

Ещё один важный вывод касается роли военной мощи. Военный потенциал последовательно представляется как легитимный и необходимый инструмент национальной безопасности. Такие концепции, как сдерживание, превентивная безопасность, боеготовность и законная оборона, часто используются для обоснования поддержания и развития военного потенциала. Военная мощь не представляется как исключительный инструмент политики, а скорее как структурный компонент политики национальной безопасности. Кроме того, военный потенциал тесно связан с развитием отечественной оборонной промышленности и технологической самодостаточностью, что подчеркивает взаимосвязь между безопасностью и долгосрочным укреплением национального потенциала.

Результаты исследования также свидетельствуют о высокой степени институциональной преемственности. Подобные концепции безопасности, стратегические цели и приоритеты политики повторяются в документах, публикуемых различными учреждениями и в разные периоды времени. Такая последовательность указывает на то, что стратегическая культура функционирует как институционализированная основа, формирующая политику безопасности независимо от отдельных политических деятелей или временных политических предпочтений. В то же время растущий акцент на кибербезопасности и передовых технологиях демонстрирует, что стратегическая культура способна адаптироваться и развиваться в ответ на возникающие вызовы в сфере безопасности.

В исследовании делается вывод о том, что политику Турции в области обороны и безопасности невозможно объяснить исключительно современными угрозами или материальными возможностями. Напротив, она формируется в рамках более широкой стратегической культурной системы, укорененной в историческом опыте, институциональной памяти, геополитических реалиях и устоявшихся представлениях о безопасности. Сохранение схожих представлений об угрозах, приоритетов в области безопасности и военных предпочтений в официальных документах служит убедительным свидетельством преемственности стратегической культуры в рамках политики безопасности Турции.

Полученные результаты также указывают на то, что стратегическая культура по-прежнему остается полезным аналитическим инструментом для понимания как преемственности, так и изменений в политике безопасности. Хотя традиционные проблемы, такие как территориальная целостность, выживание государства и борьба с терроризмом, по-прежнему доминируют в повестке дня в области безопасности, новые вопросы, включая кибербезопасность, технологическую автономию и критически важные технологии, все чаще включаются в концепцию национальной безопасности.

Данное исследование вносит вклад в научную литературу, систематически анализируя стратегическую культуру на основе современных официальных документов, а не сосредотачиваясь исключительно на поведении в области внешней политики или дискурсе элиты. Тем не менее, исследование ограничивается анализом документов и не включает интервью, парламентские дебаты или точки зрения лиц, принимающих решения. Будущие исследования могут расширить сферу охвата за счет включения дополнительных институциональных документов, интервью с представителями элиты и сравнительного анализа с другими странами. Такие исследования обеспечат более всестороннее понимание того, как стратегическая культура развивается и влияет на политику безопасности в различных контекстах.

संरचित सारांश

सुरक्षा और रक्षा नीतियां उन सबसे महत्वपूर्ण क्षेत्रों में से हैं जिनके माध्यम से राज्य अपने राष्ट्रीय हितों को परिभाषित, संरक्षित और बनाए रखते हैं। यद्यपि समकालीन सुरक्षा अध्ययन अक्सर भौतिक क्षमताओं, सैन्य शक्ति और बाहरी खतरों पर जोर देते हैं, रणनीतिक संस्कृति दृष्टिकोण यह तर्क देता है कि सुरक्षा नीतियां ऐतिहासिक अनुभवों, संस्थागत स्मृति, साझा धारणाओं और सुरक्षा की गहराई से निहित धारणाओं से भी आकार लेती हैं। रणनीतिक संस्कृति एक विश्लेषणात्मक ढांचा प्रदान करती है जो यह समझाने में मदद करती है कि समान सुरक्षा परिवेश का सामना करने वाले राज्य अलग-अलग नीति प्राथमिकताएं और सुरक्षा प्रथाएं क्यों अपना सकते हैं।

अपनी अनूठी भू-राजनीतिक स्थिति, ऐतिहासिक अनुभवों और लंबे समय से चली आ रही सुरक्षा चिंताओं के कारण तुर्की रणनीतिक संस्कृति अध्ययन के लिए एक विशेष रूप से प्रासंगिक मामला प्रस्तुत करता है। यूरोप, एशिया और मध्य पूर्व के संगम पर स्थित, तुर्की ने ऐतिहासिक रूप से क्षेत्रीय अस्थिरता, सीमा सुरक्षा चिंताओं, आतंकवाद और भू-राजनीतिक प्रतिस्पर्धा सहित विविध सुरक्षा चुनौतियों का सामना किया है। इन कारकों ने एक विशिष्ट सुरक्षा समझ के विकास में योगदान दिया है जो नीति-निर्माण प्रक्रियाओं को प्रभावित करना जारी रखती है।

इस अध्ययन का उद्देश्य तुर्की की रक्षा और सुरक्षा नीतियों की रणनीतिक संस्कृति के दृष्टिकोण से जांच करना और आधिकारिक नीति दस्तावेजों में परिलक्षित होने वाले सांस्कृतिक और संस्थागत पैटर्न की पहचान करना है। केवल नीति के परिणामों या बाहरी सुरक्षा घटनाक्रमों पर ध्यान केंद्रित करने के बजाय, यह अध्ययन उन अंतर्निहित रणनीतिक मान्यताओं को उजागर करना चाहता है जो खतरे की धारणाओं, सुरक्षा प्राथमिकताओं, सैन्य शक्ति की प्राथमिकताओं और संस्थागत निरंतरता को आकार देती हैं। ऐसा करने में, यह शोध आधिकारिक सरकारी दस्तावेजों के माध्यम से समकालीन तुर्की सुरक्षा नीति का एक व्यवस्थित विश्लेषण प्रदान करके रणनीतिक संस्कृति पर बढ़ते साहित्य में योगदान देता है।

यह अध्ययन रणनीतिक संस्कृति के साहित्य पर आधारित है, जो सुरक्षा नीति की विशुद्ध यथार्थवादी व्याख्याओं के एक वैकल्पिक दृष्टिकोण के रूप में उभरा। इस अवधारणा को शुरू में स्नाइडर द्वारा पेश किया गया था और बाद में ग्रे और जॉनस्टन जैसे विद्वानों द्वारा विकसित किया गया। रणनीतिक संस्कृति का तात्पर्य विश्वासों, मूल्यों, ऐतिहासिक अनुभवों, प्रतीकों और संस्थागत मान्यताओं के उस समूह से है जो इस बात को प्रभावित करता है कि राजनीतिक और सैन्य अभिजात वर्ग सुरक्षा खतरों को कैसे देखता है और उचित प्रतिक्रियाएं कैसे निर्धारित करता है।

ग्रे के अनुसार, रणनीतिक संस्कृति उस व्यापक संदर्भ को प्रदान करती है जिसके भीतर सुरक्षा निर्णय लिए जाते हैं, जबकि जॉनस्टन बल के उपयोग और सुरक्षा व्यवहार के संबंध में प्राथमिकताओं को आकार देने में इसकी भूमिका पर जोर देते हैं। रणनीतिक संस्कृति का अर्थ कठोर नियतिवाद नहीं है; बल्कि, यह एक ऐसा ढांचा स्थापित करती है जो नीतिगत विकल्पों का मार्गदर्शन करता है और उन्हें सीमित भी करता है। इस दृष्टिकोण के तहत, राज्य केवल वस्तुनिष्ठ खतरों पर प्रतिक्रिया नहीं करते हैं, बल्कि उन खतरों की व्याख्या ऐतिहासिक रूप से विकसित सुरक्षा समझ के माध्यम से करते हैं।

तुर्की के मामले को अक्सर एक राज्य-केंद्रित सुरक्षा परंपरा से जोड़ा गया है, जिसकी विशेषता क्षेत्रीय अखंडता, राष्ट्रीय संप्रभुता, सीमा सुरक्षा और राज्य के अस्तित्व से संबंधित चिंताएं हैं। पिछले अध्ययनों ने भू-राजनीतिक वास्तविकताओं, सैन्य संस्थानों और ऐतिहासिक अनुभवों के तुर्की की सुरक्षा धारणाओं पर प्रभाव को उजागर किया है। इस साहित्य पर आधारित, वर्तमान अध्ययन एक विश्लेषणात्मक ढांचा विकसित करता है जिसमें चार विषयगत आयाम शामिल हैं: खतरे की धारणा, सुरक्षा प्राथमिकताएं, सैन्य शक्ति की भूमिका और वैधता, और संस्थागत निरंतरता।

इन विषयों का उपयोग यह पहचानने के लिए किया जाता है कि सामरिक संस्कृति समकालीन तुर्की सुरक्षा और रक्षा नीतियों में कैसे प्रकट होती है।

यह अध्ययन दस्तावेज़ विश्लेषण पर आधारित गुणात्मक अनुसंधान डिज़ाइन को अपनाता है। दस्तावेज़ विश्लेषण इसलिए चुना गया क्योंकि यह आधिकारिक नीति पाठों की व्यवस्थित जांच को सक्षम बनाता है और शोधकर्ताओं को संस्थागत दस्तावेज़ों में निहित बार-बार आने वाले विषयों, अवधारणाओं और सामरिक प्राथमिकताओं की पहचान करने की अनुमति देता है।

डेटासेट में चार आधिकारिक दस्तावेज़ शामिल हैं जो सीधे तौर पर तुर्की के समकालीन सुरक्षा और रक्षा नीति ढांचे को दर्शाते हैं: ग्यारहवीं विकास योजना (2019-2023), बारहवीं विकास योजना (2024-2028), राष्ट्रीय रक्षा मंत्रालय की 2020 गतिविधि रिपोर्ट, और राष्ट्रीय रक्षा मंत्रालय की 2023 गतिविधि रिपोर्ट।

इन दस्तावेज़ों को इसलिए चुना गया क्योंकि वे आधिकारिक नीति ग्रंथों का प्रतिनिधित्व करते हैं जो राष्ट्रीय प्राथमिकताओं, सुरक्षा उद्देश्यों, रक्षा नीतियों और सुरक्षा चुनौतियों के प्रति संस्थागत दृष्टिकोणों को परिभाषित करते हैं।

विश्लेषण गुणात्मक सामग्री विश्लेषण के माध्यम से किया गया था। दस्तावेज़ों की जांच रणनीतिक संस्कृति के साहित्य से प्राप्त चार विषयगत श्रेणियों के अनुसार की गई थी। राज्य का अस्तित्व, क्षेत्रीय अखंडता, सीमा सुरक्षा, निवारक क्षमता, आतंकवाद-रोधी, सैन्य क्षमता, रक्षा उद्योग का विकास, तकनीकी स्वतंत्रता और साइबर सुरक्षा जैसी बार-बार आने वाली अवधारणाओं पर विशेष ध्यान दिया गया था।

कोडिंग प्रक्रिया का ध्यान विभिन्न दस्तावेजों और संस्थागत संदर्भों में दोहराए जाने वाले सुरक्षा कथाओं और नीति प्राथमिकताओं की पहचान करने पर केंद्रित था। विभिन्न समयों पर और विभिन्न सरकारी संस्थानों द्वारा तैयार किए गए दस्तावेजों की तुलना करके, इस अध्ययन का उद्देश्य तुर्की की रणनीतिक संस्कृति के भीतर निरंतरता और अनुकूलन दोनों को उजागर करना था।

निष्कर्ष यह दर्शाते हैं कि तुर्की की सुरक्षा समझ काफी हद तक एक राज्य-केंद्रित और समग्र दृष्टिकोण से आकार लेती है। खतरे की धारणाएँ मुख्य रूप से राज्य के अस्तित्व, राष्ट्रीय संप्रभुता, क्षेत्रीय अखंडता और सीमा सुरक्षा की रक्षा के इर्द-गिर्द बनी हैं। विश्लेषित दस्तावेज़ लगातार सुरक्षा को एक अस्थायी नीतिगत चिंता के बजाय एक दीर्घकालिक और बहुआयामी चुनौती के रूप में प्रस्तुत करते हैं।

सबसे महत्वपूर्ण निष्कर्षों में से एक खतरे की धारणाओं की निरंतरता से संबंधित है। क्षेत्रीय अस्थिरता, सीमा सुरक्षा, आतंकवाद और राष्ट्रीय अस्तित्व के लिए खतरों के समान संदर्भ जांचे गए दस्तावेजों में बार-बार दिखाई देते हैं। यह निरंतरता यह दर्शाती है कि सुरक्षा धारणाएं एक संस्थागत रूपरेखा के भीतर निहित हैं जो अल्पकालिक राजनीतिक घटनाक्रम से परे है। निष्कर्ष सुरक्षा नीति पर ऐतिहासिक अनुभवों और संस्थागत स्मृति के स्थायी प्रभाव पर जोर देने वाले रणनीतिक संस्कृति के तर्कों का समर्थन करते हैं।

विश्लेषण यह भी दर्शाता है कि विभिन्न नीति दस्तावेजों में सुरक्षा प्राथमिकताएं अपेक्षाकृत स्थिर रहती हैं। राज्य की अस्तित्व, क्षेत्रीय अखंडता, सीमा सुरक्षा और आतंकवाद-रोधी कार्रवाई लगातार सबसे महत्वपूर्ण सुरक्षा चिंताएँ के रूप में उभरती हैं। हालाँकि, निष्कर्ष सुरक्षा एजेंडे के क्रमिक विस्तार को भी इंगित करते हैं। विकास योजनाओं में तेजी से तकनीकी स्वतंत्रता, घरेलू रक्षा उत्पादन, महत्वपूर्ण प्रौद्योगिकियों और साइबर सुरक्षा क्षमताओं पर जोर दिया जा रहा है। यह दर्शाता है कि जबकि पारंपरिक सुरक्षा चिंताएँ प्रमुख बनी हुई हैं, तुर्की के व्यापक रणनीतिक ढांचे में नए सुरक्षा क्षेत्रों को शामिल किया जा रहा है।

एक और महत्वपूर्ण निष्कर्ष सैन्य शक्ति की भूमिका से संबंधित है।

सैन्य क्षमता को लगातार राष्ट्रीय सुरक्षा के एक वैध और आवश्यक उपकरण के रूप में प्रस्तुत किया जाता है। निवारक, पूर्व निवारक सुरक्षा, तत्परता और वैध रक्षा जैसी अवधारणाओं का उपयोग अक्सर सैन्य क्षमता के रखरखाव और विकास को उचित ठहराने के लिए किया जाता है। सैन्य शक्ति को एक असाधारण नीतिगत उपकरण के रूप में नहीं बल्कि राष्ट्रीय सुरक्षा नीति के एक संरचनात्मक घटक के रूप में चित्रित किया गया है। इसके अलावा, सैन्य क्षमता घरेलू रक्षा उद्योग और तकनीकी आत्मनिर्भरता के विकास से निकटता से जुड़ी हुई है, जो सुरक्षा और दीर्घकालिक राष्ट्रीय क्षमता निर्माण के बीच संबंध को उजागर करती है।

निष्कर्ष यह भी दर्शाते हैं कि संस्थागत निरंतरता की एक मजबूत डिग्री है। विभिन्न संस्थानों द्वारा प्रकाशित दस्तावेजों में और विभिन्न अवधियों के दौरान समान सुरक्षा अवधारणाएं, रणनीतिक उद्देश्य और नीति प्राथमिकताएं दोहराई जाती हैं। यह निरंतरता यह दर्शाती है कि रणनीतिक संस्कृति एक संस्थागत रूपरेखा के रूप में कार्य करती है जो व्यक्तिगत राजनीतिक अभिनेताओं या अस्थायी नीति प्राथमिकताओं से परे सुरक्षा नीति को आकार देती है। साथ ही, साइबर सुरक्षा और उन्नत प्रौद्योगिकियों पर बढ़ता जोर यह दर्शाता है कि रणनीतिक संस्कृति उभरती सुरक्षा चुनौतियों के जवाब में अनुकूलन और विकास करने में सक्षम है।

अध्ययन का निष्कर्ष है कि तुर्की की रक्षा और सुरक्षा नीतियों की व्याख्या केवल समकालीन खतरों या भौतिक क्षमताओं से नहीं की जा सकती। इसके बजाय, वे ऐतिहासिक अनुभवों, संस्थागत स्मृति, भू-राजनीतिक वास्तविकताओं और स्थापित सुरक्षा मान्यताओं में निहित एक व्यापक रणनीतिक सांस्कृतिक ढांचे से आकार लेते हैं। आधिकारिक दस्तावेजों में समान खतरे की धारणाओं, सुरक्षा प्राथमिकताओं और सैन्य प्राथमिकताओं का लगातार बने रहना, तुर्की के सुरक्षा नीति ढांचे के भीतर रणनीतिक सांस्कृतिक निरंतरता का एक मजबूत प्रमाण प्रदान करता है।

निष्कर्ष आगे यह दर्शाते हैं कि सुरक्षा नीति में निरंतरता और परिवर्तन दोनों को समझने के लिए रणनीतिक संस्कृति एक उपयोगी विश्लेषणात्मक उपकरण बनी हुई है। जहाँ क्षेत्रीय अखंडता, राज्य की अस्तित्व, और आतंकवाद-रोधी जैसे पारंपरिक चिंताएँ सुरक्षा एजेंडे पर हावी हैं, वहीं साइबर सुरक्षा, तकनीकी स्वायत्तता, और महत्वपूर्ण प्रौद्योगिकियों सहित नए मुद्दों को राष्ट्रीय सुरक्षा की सोच में तेजी से शामिल किया जा रहा है।

यह अध्ययन विदेशी नीति व्यवहार या अभिजात वर्ग की विमर्श पर विशेष रूप से ध्यान केंद्रित करने के बजाय समकालीन आधिकारिक दस्तावेजों के माध्यम से रणनीतिक संस्कृति की व्यवस्थित रूप से जाँच करके साहित्य में योगदान देता है। फिर भी, यह शोध दस्तावेज़ विश्लेषण तक ही सीमित है और इसमें साक्षात्कार, संसदीय बहस, या निर्णय-निर्माताओं के दृष्टिकोण शामिल नहीं हैं। भविष्य के अध्ययन अतिरिक्त संस्थागत दस्तावेज़ों, अभिजात वर्ग के साक्षात्कारों, और अन्य देशों के साथ तुलनात्मक विश्लेषण को शामिल करके इसके दायरे का विस्तार कर सकते हैं। इस तरह का शोध यह समझने में अधिक व्यापक समझ प्रदान करेगा कि रणनीतिक संस्कृति कैसे विकसित होती है और विभिन्न संदर्भों में सुरक्षा नीति को कैसे प्रभावित करती है।