Abstract

Geleneksel Keynesyen yaklaşıma göre, maliye politikası eksik istihdam koşulları altında toplam talebi yönlendiren temel makroekonomik politika araçlarından biridir. Bu çerçevede genişletici maliye politikalarının toplam ekonomik faaliyet düzeyini artırması, daraltıcı maliye politikalarının ise bunun tersine toplam ekonomik faaliyet düzeyini azaltması beklenmektedir. Ancak teorik beklentiler her zaman uygulamada gözlenen sonuçlarla örtüşmemektedir. Nitekim literatürde çok sayıda çalışma, güven ve beklenti kanallarını harekete geçirebilen ikna edici mali konsolidasyon programlarının, daraltıcı maliye politikalarına rağmen genişletici sonuçlar üretebileceğini ileri sürmektedir. Bu çalışma, mali konsolidasyonun teorik temellerini, aktarım mekanizmalarını ve literatürde kullanılan tanımsal yaklaşımları incelemeyi ve daraltıcı maliye politikalarının hangi koşullar altında genişletici etkiler üretebileceğini araştırmayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda, maliye politikasının Keynesyen ve Keynesyen olmayan etkileri beklentiler, faiz oranları ve dış rekabet kanalları çerçevesinde ele alınmakta; mali konsolidasyon süreçlerinin makroekonomik sonuçlarını belirleyen temel teorik mekanizmalar sistematik olarak değerlendirilmektedir. Çalışmamızın temel bulguları, mali konsolidasyonun öncelikle konjonktürel etkilerden arındırılmış birincil bütçe dengesi göstergelerine dayalı eşik değerler üzerinden tanımlandığını göstermektedir. Bununla birlikte, kullanılan ölçütler ve eşik değerler çalışmalar arasında önemli ölçüde farklılık göstermektedir. Ayrıca ampirik literatür, mali konsolidasyon politikalarının ekonomik büyüme üzerindeki etkilerinin ülke özelliklerine, kamu borcu düzeylerine, iş çevrimi koşullarına ve politika bileşimine bağlı olarak ülkeler arasında önemli ölçüde farklılık gösterdiğini ortaya koymaktadır.Bu durum, tüm ülkeleri kapsayan tek ve evrensel bir mali konsolidasyon eşiğinin bulunmadığını göstermektedir. Dolayısıyla mali konsolidasyon politikalarının makroekonomik etkileri ve başarı oranı, başlangıçtaki mali koşullara, beklenti kanallarına ve konsolidasyonun büyüklüğüne ile araç bazlı bileşimine bağlı olarak ülkeler arasında önemli ölçüde değişebilmektedir.

Abstract

According to the traditional Keynesian approach, fiscal policy is one of the fundamental macroeconomic policy tools that directs aggregate demand under conditions of underemployment. Within this framework, expansionary fiscal policies are expected to increase the level of aggregate economic activity, while contractionary fiscal policies are expected to have the opposite effect, decreasing the level of aggregate economic activity. However, theoretical expectations do not always coincide with the results observed in practice. Indeed, numerous studies in the literature argue that convincing fiscal consolidation programs that can trigger confidence and expectation channels can generate expansionary results despite contractionary fiscal policies. This study aims to investigate the theoretical foundations of fiscal consolidation, its transmission mechanisms, and the definitional approaches used in the literature, and to investigate under what conditions contractionary fiscal policies can produce expansionary effects. In this context, the Keynesian and non-Keynesian effects of fiscal policy are considered within the framework of expectations, interest rates, and external competition channels; and the fundamental theoretical mechanisms that determine the macroeconomic outcomes of fiscal consolidation processes are systematically evaluated. The main findings of our study indicate that fiscal consolidation is primarily defined by threshold values based on cyclically adjusted primary budget balance indicators. However, the measures and threshold values used differ significantly among studies. Furthermore, the empirical literature shows that the effects of fiscal consolidation policies on economic growth vary significantly across countries, depending on country characteristics, public debt levels, business cycle conditions, and the policy mix. This suggests that there is no single, universal threshold for fiscal consolidation that covers all countries. Therefore, the macroeconomic effects and success rate of fiscal consolidation policies can vary significantly across countries, depending on initial fiscal conditions, expectation channels, and the magnitude and instrument-based composition of consolidation.

Structured Abstract:

In macroeconomic theory, fiscal policy has traditionally been regarded as one of the primary instruments used to influence aggregate demand and stabilize economic activity. Within the traditional Keynesian framework, the relationship between fiscal policy and economic performance is generally interpreted through a predictable and linear transmission mechanism. According to this perspective, increases in government purchases of goods and serices or reductions in taxes stimulate aggregate demand, thereby raising production, employment, and income levels. Conversely, contractionary fiscal policies are expected to reduce aggregate demand and reduce economic activity. This interpretation, commonly associated with the IS–LM-based representation of the Keynesian model, has long served as the dominant framework for understanding the macroeconomic role of fiscal policy.

However, a substantial body of theoretical and empirical research, particularly since the 1980s, has challenged the assumption that fiscal policy always produces predictable and linear outcomes. Several studies suggest that contractionary fiscal policies implemented to reduce budget deficits and public debt may, under certain circumstances, generate expansionary macroeconomic effects. This phenomenon, widely discussed in the literature as the “expansionary fiscal contraction” hypothesis or the “non-Keynesian effects of fiscal policy,” has prompted renewed debate regarding the conditions under which fiscal consolidation policies may influence economic activity in ways that diverge from traditional Keynesian predictions. Consequently, the macroeconomic consequences of fiscal consolidation have become an increasingly important topic in both theoretical and empirical research.

The origins of this debate can largely be traced to studies examining national experiences with fiscal consolidation. Early contributions suggested that contractionary fiscal measures might lead to expansionary outcomes under specified economic conditions. These findings were reinforced by empirical studies which documented cases in which large and credible fiscal consolidations appeared to stimulate private consumption and investment rather than suppress them. Such results challenged the universality of traditional Keynesian fiscal multipliers and highlighted the possibility that fiscal policy outcomes may depend on broader macroeconomic and institutional factors. A significant part of the literature examining non-Keynesian effects has focused on the responses of private consumption and investment to fiscal policy changes. These studies suggest that the relationship between fiscal policy instruments and private sector behavior may be nonlinear and strongly influenced by expectations regarding future fiscal conditions. Theoretical approaches inspired by Ricardian equivalence and the permanent income hypothesis emphasize that increases in government expenditure financed through public debt may lead households to anticipate higher future taxes, encouraging precautionary savings and reducing current consumption. Conversely, credible fiscal consolidation programs that signal improved fiscal sustainability may reduce negative expectations of future tax burdens and stimulate private consumption.

Beyond the expectations channel, the literature highlights several additional mechanisms through which fiscal consolidation may influence economic activity. One of these mechanisms operates through financial markets and is commonly described as the wealth effect. Fiscal consolidation may enhance investor reliance by improving perceptions of fiscal sustainability, thereby reducing credit risk premiums and lowering interest rates. Lower borrowing costs can stimulate private investment and consumption by easing credit conditions. Another mechanism concerns the composition of consolidation programs. Empirical studies suggest that consolidation efforts based primarily on cuts in government expenditure tend to be more credible and sustainable than those relying mainly on aggressive tax increases.

The macroeconomic effects of fiscal consolidation may also depend on the initial fiscal conditions of an economy. In countries characterized by high public debt levels or persistent fiscal imbalances, strong and credible consolidation programs may help restore reliance in public finances. In such cases, improvements in expectations and reductions in risk premiums may partially offset the direct contractionary impact of fiscal tightening. Moreover, the timing of consolidation policies relative to the business cycle may influence their economic consequences.

Another important issue in the fiscal consolidation literature concerns the measurement of consolidation episodes. Although fiscal consolidation is generally defined as a policy effort aimed at reducing budget deficits or stabilizing public debt dynamics, there is no universally accepted quantitative criterion for identifying such periods. Many empirical studies rely on changes in the cyclically adjusted primary balance as a share of GDP in order to identify consolidation episodes. However, different studies employ different threshold values, which has led to considerable methodological diversity and mixed empirical findings.

Recent global economic developments have further intensified interest in fiscal consolidation. The economic disruptions triggered by the COVID-19 pandemic, followed by supply chain problems, energy price volatility, and geopolitical tensions, have significantly affected public finances in many countries. Governments implemented large fiscal stimulus packages to mitigate the economic effects of the pandemic, which contributed to stabilizing economic activity but also led to a substantial increase in public debt levels worldwide. As a result, debates about fiscal sustainability and potential future consolidation measures have become increasingly prominent.

Against this background, understanding the conditions under which fiscal consolidation policies influence economic activity has become remarkably important. This study contributes to this debate by examining the theoretical foundations of fiscal consolidation and analyzing the mechanisms through which contractionary fiscal policies may generate expansionary effects. By reviewing both Keynesian and non-Keynesian perspectives, the study highlights the role of expectations, financial market responses, policy credibility, and macroeconomic conditions in shaping fiscal policy outcomes. Overall, the literature suggests that the macroeconomic effects of fiscal consolidation are highly context-dependent and vary across countries and time periods. Consequently, policymakers should adopt a cautious and context-sensitive approach when designing fiscal consolidation strategies aimed at ensuring long-term fiscal sustainability.

Yapılandırılmış Özet:

Makroekonomik teoride, maliye politikası geleneksel olarak toplam talebi etkilemek ve ekonomik aktiviteyi istikrara kavuşturmak için kullanılan başlıca araçlardan biri olarak kabul edilmektedir. Geleneksel Keynesyen çerçevede, maliye politikası ile ekonomik performans arasındaki ilişki genellikle öngörülebilir ve büyük ölçüde doğrusal bir aktarım mekanizması aracılığıyla yorumlanmaktadır. Bu bakış açısına göre, kamu harcamalarındaki artışlar veya vergilerdeki indirimler toplam talebi canlandırarak üretim, istihdam ve gelir seviyelerini yükseltir. Tersine, daraltıcı mali politikaların toplam talebi azaltması ve ekonomik aktiviteyi yavaşlatması beklenir. Genellikle Keynesyen modelin IS-LM modeline dayalı temsiliyle ilişkilendirilen bu yorum, uzun zamandır maliye politikasının makroekonomik rolünü anlamak için baskın çerçeve olarak kabul görmektedir.

Ancak, özellikle 1980'lerden bu yana, önemli bir teorik ve ampirik araştırma külliyatı, maliye politikasının her zaman öngörülebilir ve doğrusal sonuçlar üretebileceği varsayımını sorgulamıştır. Birçok araştırma, bütçe açıklarını ve kamu borcunu azaltmak için uygulanan daraltıcı maliye politikalarının, belirli koşullar altında, genişletici makroekonomik etkiler yaratabileceğini öne sürmektedir. Literatürde yaygın olarak ‘genişletici mali daralma hipotezi’ veya ‘maliye politikalarının Keynesyen olmayan etkileri’ olarak tartışılan bu olgu, mali konsolidasyon politikalarının ekonomik aktiviteyi geleneksel Keynesyen tahminlerden farklı şekillerde etkileyebileceği koşullar konusunda yeniden bir tartışmayı tetiklemiştir. Sonuç olarak, mali konsolidasyonun makroekonomik sonuçları hem teorik hem de ampirik araştırmalarda giderek daha önemli bir konu haline gelmiştir.

Bu tartışmanın kökenleri büyük ölçüde mali konsolidasyonla ilgili ulusal deneyimleri inceleyen çalışmalara dayanmaktadır. İlk katkılar, daraltıcı mali önlemlerin belirli ekonomik koşullar altında genişletici sonuçlara yol açabileceğini öne sürmüştür. Bu bulgular, büyük ve güvenilir mali konsolidasyonların özel tüketimi ve yatırımı baskılamak yerine teşvik ettiği durumları belgeleyen ampirik çalışmalarla desteklenmiştir. Bu sonuçlar, geleneksel Keynesyen mali çarpanların evrenselliğini sorgulamış ve maliye politikası sonuçlarının daha geniş makroekonomik ve kurumsal faktörlere bağlı olabileceği olasılığını vurgulamıştır. Keynesyen olmayan etkileri inceleyen literatürün önemli bir kısmı, özel tüketim ve yatırımın maliye politikası değişikliklerine verdiği tepkilere odaklanmıştır. Bu çalışmalar, maliye politikası araçları ile özel sektör davranışı arasındaki ilişkinin doğrusal olmayabileceğini ve gelecekteki mali koşullara ilişkin beklentilerden güçlü bir şekilde etkilenebileceğini öne sürmektedir. Ricardian eşdeğerliği ve sürekli gelir hipotezinden ilham alan teorik yaklaşımlar, borçlanma yoluyla finanse edilen hükümet harcamalarındaki artışların hanehalklarının gelecekte daha yüksek vergiler beklemelerine yol açabileceğini, ihtiyati tasarrufları teşvik edebileceğini ve cari tüketimi azaltabileceğini vurgulamaktadır. Öte yandan, mali sürdürülebilirliğin iyileştiğine işaret eden güvenilir mali konsolidasyon programları, gelecekteki vergi yüklerine ilişkin beklentilerin azalmasını sağlyarak özel tüketimi teşvik edebilecektir.

Beklenti kanalının ötesinde, literatür, mali konsolidasyonun ekonomik aktiviteyi etkileyebileceği çeşitli ek mekanizmaları da vurgulamaktadır. Bu mekanizmalardan biri finansal piyasalar aracılığıyla işler ve genellikle servet etkisi olarak tanımlanır. Mali konsolidasyon, mali sürdürülebilirlik algısını iyileştirerek yatırımcı güvenini artırabilir, böylece kredi risk primlerini azaltabilir ve faiz oranlarını düşürebilir. Daha düşük borçlanma maliyetleri, kredi koşullarını kolaylaştırarak özel yatırımı ve tüketimi teşvik edebilir. Bir diğer mekanizma ise konsolidasyon programlarının bileşimi ve güvenilirliği ile ilgilidir. Ampirik çalışmalar, esas olarak hükümet harcamalarında indirimlere dayanan konsolidasyon çabalarının, esas olarak vergi artışlarına dayananlardan daha güvenilir ve sürdürülebilir olma eğiliminde olduğunu göstermektedir.

Mali konsolidasyonun makroekonomik etkileri, bir ekonominin başlangıçtaki mali koşullarına da bağlı olabilir. Yüksek kamu borç seviyeleri veya sürekli mali istikrarsızlıklarla karakterize edilen ülkelerde, güçlü ve güvenilir konsolidasyon programları kamu maliyesine olan güveni yeniden tesis etmeye yardımcı olabilir. Bu gibi durumlarda, beklentilerdeki iyileşmeler ve risk primlerindeki azalmalar, mali konsolidasyonun doğrudan daraltıcı etkisini kısmen dengeleyebilir. Dahası, konsolidasyon politikalarının iş çevrimlerine göre zamanlaması da ekonomik sonuçlarını etkileyebilir.

Mali konsolidasyon literatüründeki bir diğer önemli konu, konsolidasyon dönemlerinin ölçülmesidir. Mali konsolidasyon genellikle bütçe açıklarını azaltmayı veya kamu borcu dinamiklerini istikrara kavuşturmayı amaçlayan bir politika çabası olarak tanımlansa da bu dönemleri belirlemek için evrensel olarak kabul görmüş nicel bir kriter bulunmamaktadır. Birçok ampirik çalışma, konsolidasyon dönemlerini belirlemek için GSYİH'nin bir payı olarak döngüsel olarak düzeltilmiş birincil dengedeki değişikliklere dayanmaktadır. Bununla birlikte, farklı çalışmalar farklı eşik değerleri kullanmaktadır; bu da önemli metodolojik çeşitliliğe ve çelişen ampirik bulgulara yol açmıştır.

Son küresel ekonomik gelişmeler, mali konsolidasyona olan ilgiyi daha da yoğunlaştırmıştır. COVID-19 pandemisinin tetiklediği ekonomik aksaklıklar, ardından tedarik zinciri sorunları, enerji fiyatlarındaki dalgalanmalar ve jeopolitik gerilimler, birçok ülkede kamu maliyesini önemli ölçüde etkilemiştir. Zira hükümetler, pandeminin ekonomik etkilerini hafifletmek için büyük mali teşvik paketleri uygulamıştır.Bu paketler ekonomik faaliyeti istikrara kavuşturmaya katkıda bulunmuş olsa da aynı zamanda dünya çapında kamu borç seviyelerinde ciddi bir artışa yol açmıştır. Sonuç olarak, mali sürdürülebilirlik ve potansiyel gelecekteki konsolidasyon önlemleri hakkındaki tartışmalar giderek daha önemli hâle gelmiştir.

Bu bağlamda, mali konsolidasyon politikalarının ekonomik aktiviteyi hangi koşullar altında etkilediğini anlamak özellikle kritiktir. Bu çalışma, mali konsolidasyonun teorik temellerini inceleyerek ve daraltıcı mali politikaların genişletici sonuçlar doğurabileceği mekanizmaları analiz ederek bu tartışmaya katkıda bulunmaktadır. Hem Keynesyen hem de Keynesyen olmayan bakış açılarını gözden geçiren bu çalışma, beklentilerin, finansal piyasa tepkilerinin, politika güvenilirliğinin ve makroekonomik koşulların maliye politikası uygulamalarını sonuçlarını şekillendirmedeki rolünü vurgulamaktadır. Genel olarak, literatür, mali konsolidasyonun makroekonomik etkilerinin bağlama oldukça duyarlı olduğunu, ülkeler ve zaman dilimleri arasında farklılık gösterdiğini öne sürmektedir. Sonuç olarak, politika yapıcılar, uzun vadeli mali sürdürülebilirliği sağlamayı amaçlayan mali konsolidasyon stratejileri tasarlarken ihtiyatlı ve bağlama duyarlı bir yaklaşım benimsemelidir.

ملخص منظم:

في نظرية الاقتصاد الكلي، لطالما اعتُبرت السياسة المالية أحد الأدوات الأساسية المستخدمة للتأثير على الطلب الكلي وتحقيق الاستقرار في النشاط الاقتصادي. وضمن الإطار الكينزي التقليدي، تُفسَّر العلاقة بين السياسة المالية والأداء الاقتصادي عمومًا من خلال آلية انتقال خطية يمكن التنبؤ بها. ووفقًا لهذه النظرة، فإن الزيادة في مشتريات الحكومة من السلع والخدمات أو تخفيض الضرائب تحفز الطلب الكلي، مما يؤدي بدوره إلى رفع مستويات الإنتاج والتوظيف والدخل. وعلى العكس من ذلك، يُتوقع أن تؤدي السياسات المالية الانكماشية إلى خفض الطلب الكلي وتقليص النشاط الاقتصادي. وقد ظل هذا التفسير، الذي يرتبط عادةً بالتمثيل القائم على نموذج IS–LM للنموذج الكينزي، الإطار السائد لفترة طويلة لفهم الدور الكلي للسياسة المالية.

ومع ذلك، فقد طعنت مجموعة كبيرة من الأبحاث النظرية والتجريبية، لا سيما منذ ثمانينيات القرن العشرين، في الافتراض القائل بأن السياسة المالية تؤدي دائمًا إلى نتائج يمكن التنبؤ بها وخطية. تشير عدة دراسات إلى أن السياسات المالية الانكماشية التي تُنفذ للحد من عجز الميزانية والدين العام قد تولد، في ظل ظروف معينة، آثارًا اقتصادية كلية توسعية. وقد أثارت هذه الظاهرة — التي نوقشت على نطاق واسع في الأدبيات باعتبارها فرضية «الانكماش المالي التوسعي» أو «الآثار غير الكينزية للسياسة المالية» — جدلًا متجددًا حول الشروط التي قد تؤثر في ظلها سياسات ضبط الأوضاع المالية على النشاط الاقتصادي بطرق تختلف عن التنبؤات الكينزية التقليدية. ونتيجة لذلك، أصبحت العواقب الاقتصادية الكلية لتعزيز الاستقرار المالي موضوعًا متزايد الأهمية في كل من البحوث النظرية والتجريبية.

ويمكن إرجاع أصول هذا النقاش إلى حد كبير إلى الدراسات التي تبحث في التجارب الوطنية المتعلقة بتعزيز الاستقرار المالي. وقد أشارت المساهمات المبكرة إلى أن التدابير المالية الانكماشية قد تؤدي إلى نتائج توسعية في ظل ظروف اقتصادية محددة. وقد تعززت هذه النتائج بدراسات تجريبية وثقت حالات بدا فيها أن عمليات تعزيز الاستقرار المالي الكبيرة والموثوقة تحفز الاستهلاك والاستثمار في القطاع الخاص بدلاً من كبحهما. وقد شكّلت هذه النتائج تحدّياً لعمومية المضاعفات المالية الكينزية التقليدية، وسلطت الضوء على احتمال أن تعتمد نتائج السياسة المالية على عوامل اقتصادية كلية ومؤسسية أوسع نطاقاً. وقد ركّز جزء كبير من الأدبيات التي تبحث في الآثار غير الكينزية على استجابات الاستهلاك والاستثمار في القطاع الخاص للتغيرات في السياسة المالية. وتشير هذه الدراسات إلى أن العلاقة بين أدوات السياسة المالية وسلوك القطاع الخاص قد تكون غير خطية وتتأثر بشدة بالتوقعات المتعلقة بالظروف المالية المستقبلية. تؤكد المناهج النظرية المستوحاة من التكافؤ الريكاردي وفرضية الدخل الدائم أن الزيادات في الإنفاق الحكومي الممولة من خلال الدين العام قد تدفع الأسر إلى توقع ارتفاع الضرائب في المستقبل، مما يشجع على الادخار الاحترازي ويقلل من الاستهلاك الحالي. وعلى العكس من ذلك، فإن برامج ضبط الأوضاع المالية ذات المصداقية التي تشير إلى تحسن الاستدامة المالية قد تقلل من التوقعات السلبية بشأن الأعباء الضريبية المستقبلية وتحفز الاستهلاك الخاص.

وبالإضافة إلى قناة التوقعات، تسلط الأدبيات الضوء على عدة آليات إضافية يمكن أن يؤثر من خلالها ضبط الأوضاع المالية على النشاط الاقتصادي. وتعمل إحدى هذه الآليات من خلال الأسواق المالية ويُشار إليها عادةً باسم «تأثير الثروة». فقد يعزز التوحيد المالي ثقة المستثمرين من خلال تحسين التصورات بشأن الاستدامة المالية، مما يؤدي إلى خفض علاوات مخاطر الائتمان وخفض أسعار الفائدة. ويمكن أن يؤدي انخفاض تكاليف الاقتراض إلى تحفيز الاستثمار والاستهلاك في القطاع الخاص من خلال تخفيف شروط الائتمان. وتتعلق آلية أخرى بتركيبة برامج التوحيد المالي. وتشير الدراسات التجريبية إلى أن جهود التوحيد التي تستند أساسًا إلى خفض الإنفاق الحكومي تميل إلى أن تكون أكثر مصداقية واستدامة من تلك التي تعتمد بشكل رئيسي على الزيادات الضريبية الجذرية.

قد تعتمد الآثار الكلية للتقشف المالي أيضًا على الأوضاع المالية الأولية للاقتصاد. ففي البلدان التي تتسم بمستويات عالية من الدين العام أو اختلالات مالية مستمرة، قد تساعد برامج التقشف القوية وذات المصداقية في استعادة الثقة في المالية العامة. وفي مثل هذه الحالات، قد تعوض التحسينات في التوقعات وانخفاض علاوات المخاطر جزئيًا التأثير الانكماشي المباشر للتشديد المالي. علاوة على ذلك، قد يؤثر توقيت سياسات التقشف بالنسبة للدورة الاقتصادية على عواقبها الاقتصادية.

وهناك مسألة أخرى مهمة في الأدبيات المتعلقة بالتسوية المالية تتعلق بقياس فترات التسوية. وعلى الرغم من أن التسوية المالية تُعرَّف عمومًا بأنها جهد سياسي يهدف إلى خفض عجز الميزانية أو تحقيق استقرار ديناميكيات الدين العام، إلا أنه لا يوجد معيار كمي مقبول عالميًا لتحديد هذه الفترات. وتعتمد العديد من الدراسات التجريبية على التغيرات في الرصيد الأساسي المعدل دوريًّا كنسبة من الناتج المحلي الإجمالي من أجل تحديد فترات التسوية. ومع ذلك، تستخدم الدراسات المختلفة قيم عتبة مختلفة، مما أدى إلى تنوع منهجي كبير ونتائج تجريبية متباينة.

وقد أدت التطورات الاقتصادية العالمية الأخيرة إلى زيادة الاهتمام بالتسوية المالية. وقد أثرت الاضطرابات الاقتصادية التي أثارتها جائحة كوفيد-19، والتي أعقبتها مشاكل في سلاسل التوريد، وتقلبات أسعار الطاقة، والتوترات الجيوسياسية، تأثيراً كبيراً على المالية العامة في العديد من البلدان. نفذت الحكومات حزم تحفيز مالي ضخمة للتخفيف من الآثار الاقتصادية للجائحة، مما ساهم في استقرار النشاط الاقتصادي، لكنه أدى أيضاً إلى زيادة كبيرة في مستويات الدين العام في جميع أنحاء العالم. ونتيجة لذلك، أصبحت المناقشات حول الاستدامة المالية وتدابير التوحيد المالية المحتملة في المستقبل أكثر بروزاً.

وفي ظل هذه الخلفية، أصبح فهم الظروف التي تؤثر في ظلها سياسات ضبط الأوضاع المالية على النشاط الاقتصادي أمراً بالغ الأهمية. وتساهم هذه الدراسة في هذا النقاش من خلال دراسة الأسس النظرية لضبط الأوضاع المالية وتحليل الآليات التي قد تولد من خلالها السياسات المالية الانكماشية آثاراً توسعية. ومن خلال استعراض كل من المنظور الكينزي وغير الكينزي، تسلط الدراسة الضوء على دور التوقعات، واستجابات الأسواق المالية، ومصداقية السياسات، والظروف الاقتصادية الكلية في تشكيل نتائج السياسة المالية. بشكل عام، تشير الأدبيات إلى أن الآثار الاقتصادية الكلية لتقليص العجز المالي تعتمد بشكل كبير على السياق وتختلف باختلاف البلدان والفترات الزمنية. وبالتالي، ينبغي على صانعي السياسات اتباع نهج حذر ومراعي للسياق عند تصميم استراتيجيات تقليص العجز المالي التي تهدف إلى ضمان الاستدامة المالية على المدى الطويل.

Résumé structuré :

En théorie macroéconomique, la politique budgétaire est traditionnellement considérée comme l’un des principaux instruments permettant d’influencer la demande globale et de stabiliser l’activité économique. Dans le cadre keynésien traditionnel, la relation entre la politique budgétaire et les performances économiques est généralement interprétée à travers un mécanisme de transmission prévisible et linéaire. Selon cette perspective, l’augmentation des achats publics de biens et de services ou la réduction des impôts stimulent la demande globale, entraînant ainsi une hausse de la production, de l’emploi et des niveaux de revenus. À l’inverse, les politiques budgétaires restrictives devraient réduire la demande globale et freiner l’activité économique. Cette interprétation, couramment associée à la représentation du modèle keynésien fondée sur les modèles IS-LM, a longtemps constitué le cadre dominant pour comprendre le rôle macroéconomique de la politique budgétaire.

Cependant, un corpus important de recherches théoriques et empiriques, en particulier depuis les années 1980, a remis en cause l’hypothèse selon laquelle la politique budgétaire produit toujours des résultats prévisibles et linéaires. Plusieurs études suggèrent que les politiques budgétaires restrictives mises en œuvre pour réduire les déficits budgétaires et la dette publique peuvent, dans certaines circonstances, générer des effets macroéconomiques expansionnistes. Ce phénomène, largement débattu dans la littérature sous le nom d’hypothèse de la « contraction budgétaire expansionniste » ou des « effets non keynésiens de la politique budgétaire », a relancé le débat sur les conditions dans lesquelles les politiques d’assainissement budgétaire peuvent influencer l’activité économique d’une manière qui s’écarte des prévisions keynésiennes traditionnelles. En conséquence, les conséquences macroéconomiques de l’assainissement budgétaire sont devenues un sujet de plus en plus important tant dans la recherche théorique qu’empirique.

Les origines de ce débat remontent en grande partie à des études examinant les expériences nationales en matière d’assainissement budgétaire. Les premières contributions suggéraient que des mesures budgétaires restrictives pouvaient conduire à des résultats expansionnistes dans des conditions économiques spécifiques. Ces conclusions ont été renforcées par des études empiriques qui ont documenté des cas dans lesquels des assainissements budgétaires importants et crédibles semblaient stimuler la consommation et l’investissement privés plutôt que de les freiner. Ces résultats ont remis en cause le caractère universel des multiplicateurs budgétaires keynésiens traditionnels et ont mis en évidence la possibilité que les effets de la politique budgétaire dépendent de facteurs macroéconomiques et institutionnels plus larges. Une partie importante de la littérature examinant les effets non keynésiens s’est concentrée sur les réactions de la consommation et de l’investissement privés aux changements de politique budgétaire. Ces études suggèrent que la relation entre les instruments de politique budgétaire et le comportement du secteur privé peut être non linéaire et fortement influencée par les anticipations concernant les conditions budgétaires futures. Les approches théoriques inspirées de l’équivalence ricardienne et de l’hypothèse du revenu permanent soulignent que les augmentations des dépenses publiques financées par la dette publique peuvent amener les ménages à anticiper une hausse des impôts futurs, ce qui encourage l’épargne de précaution et réduit la consommation actuelle. À l’inverse, des programmes crédibles d’assainissement budgétaire, qui laissent entrevoir une amélioration de la viabilité budgétaire, peuvent réduire les anticipations négatives concernant la charge fiscale future et stimuler la consommation privée.

Au-delà du canal des anticipations, la littérature met en évidence plusieurs autres mécanismes par lesquels l’assainissement budgétaire peut influencer l’activité économique. L’un de ces mécanismes opère par le biais des marchés financiers et est communément désigné sous le nom d’« effet de richesse ». L’assainissement budgétaire peut renforcer la confiance des investisseurs en améliorant la perception de la viabilité budgétaire, ce qui réduit les primes de risque de crédit et fait baisser les taux d’intérêt. La baisse des coûts d’emprunt peut stimuler l’investissement et la consommation privés en assouplissant les conditions de crédit. Un autre mécanisme concerne la composition des programmes d’assainissement. Des études empiriques suggèrent que les efforts d’assainissement reposant principalement sur des réductions des dépenses publiques ont tendance à être plus crédibles et durables que ceux s’appuyant principalement sur des hausses d’impôts agressives.

Les effets macroéconomiques de l’assainissement budgétaire peuvent également dépendre de la situation budgétaire initiale d’une économie. Dans les pays caractérisés par des niveaux élevés de dette publique ou des déséquilibres budgétaires persistants, des programmes d’assainissement solides et crédibles peuvent contribuer à rétablir la confiance dans les finances publiques. Dans de tels cas, l’amélioration des anticipations et la réduction des primes de risque peuvent compenser en partie l’impact contractif direct du resserrement budgétaire. De plus, le moment choisi pour mettre en œuvre les politiques d’assainissement par rapport au cycle économique peut influencer leurs conséquences économiques.

Une autre question importante dans la littérature consacrée à l’assainissement budgétaire concerne la mesure des épisodes d’assainissement. Bien que l’assainissement budgétaire soit généralement défini comme un effort politique visant à réduire les déficits budgétaires ou à stabiliser la dynamique de la dette publique, il n’existe pas de critère quantitatif universellement accepté pour identifier ces périodes. De nombreuses études empiriques s’appuient sur l’évolution du solde primaire corrigé des variations conjoncturelles en pourcentage du PIB afin d’identifier les épisodes d’assainissement. Cependant, différentes études utilisent des seuils différents, ce qui a conduit à une grande diversité méthodologique et à des résultats empiriques contrastés.

Les récentes évolutions économiques mondiales ont encore renforcé l’intérêt porté à l’assainissement budgétaire. Les perturbations économiques déclenchées par la pandémie de COVID-19, suivies de problèmes liés aux chaînes d’approvisionnement, de la volatilité des prix de l’énergie et de tensions géopolitiques, ont considérablement affecté les finances publiques dans de nombreux pays. Les gouvernements ont mis en œuvre d’importants plans de relance budgétaire pour atténuer les effets économiques de la pandémie, ce qui a contribué à stabiliser l’activité économique mais a également entraîné une augmentation substantielle des niveaux d’endettement public à l’échelle mondiale. En conséquence, les débats sur la viabilité budgétaire et les éventuelles mesures d’assainissement futures ont pris une importance croissante.

Dans ce contexte, il est devenu particulièrement important de comprendre dans quelles conditions les politiques d’assainissement budgétaire influencent l’activité économique. La présente étude apporte une contribution à ce débat en examinant les fondements théoriques de l’assainissement budgétaire et en analysant les mécanismes par lesquels des politiques budgétaires restrictives peuvent générer des effets expansionnistes. En passant en revue les perspectives keynésiennes et non keynésiennes, l’étude met en évidence le rôle des anticipations, des réactions des marchés financiers, de la crédibilité des politiques et des conditions macroéconomiques dans la détermination des résultats de la politique budgétaire. Dans l’ensemble, la littérature suggère que les effets macroéconomiques de l’assainissement budgétaire dépendent fortement du contexte et varient selon les pays et les périodes. Par conséquent, les décideurs politiques devraient adopter une approche prudente et adaptée au contexte lorsqu’ils élaborent des stratégies d’assainissement budgétaire visant à garantir la viabilité budgétaire à long terme.

Resumen estructurado:

En la teoría macroeconómica, la política fiscal se ha considerado tradicionalmente como uno de los principales instrumentos utilizados para influir en la demanda agregada y estabilizar la actividad económica. Dentro del marco keynesiano tradicional, la relación entre la política fiscal y los resultados económicos se interpreta generalmente a través de un mecanismo de transmisión predecible y lineal. Según esta perspectiva, el aumento de las compras públicas de bienes y servicios o la reducción de los impuestos estimulan la demanda agregada, lo que a su vez eleva los niveles de producción, empleo e ingresos. Por el contrario, se espera que las políticas fiscales contractivas reduzcan la demanda agregada y la actividad económica. Esta interpretación, comúnmente asociada a la representación del modelo keynesiano basada en el modelo IS-LM, ha servido durante mucho tiempo como marco dominante para comprender el papel macroeconómico de la política fiscal.

Sin embargo, un conjunto considerable de investigaciones teóricas y empíricas, especialmente desde la década de 1980, ha cuestionado la hipótesis de que la política fiscal siempre produce resultados predecibles y lineales. Varios estudios sugieren que las políticas fiscales contractivas aplicadas para reducir los déficits presupuestarios y la deuda pública pueden, en determinadas circunstancias, generar efectos macroeconómicos expansivos. Este fenómeno, ampliamente debatido en la literatura como la hipótesis de la «contracción fiscal expansiva» o los «efectos no keynesianos de la política fiscal», ha suscitado un renovado debate sobre las condiciones en las que las políticas de consolidación fiscal pueden influir en la actividad económica de formas que se apartan de las predicciones keynesianas tradicionales. En consecuencia, las consecuencias macroeconómicas de la consolidación fiscal se han convertido en un tema cada vez más importante tanto en la investigación teórica como en la empírica.

Los orígenes de este debate pueden atribuirse en gran medida a estudios que examinan las experiencias nacionales en materia de consolidación fiscal. Las primeras aportaciones sugerían que las medidas fiscales contractivas podrían dar lugar a resultados expansionistas en determinadas condiciones económicas. Estos hallazgos se vieron reforzados por estudios empíricos que documentaron casos en los que consolidaciones fiscales de gran envergadura y creíbles parecían estimular el consumo y la inversión privados, en lugar de frenarlos. Dichos resultados cuestionaron la universalidad de los multiplicadores fiscales keynesianos tradicionales y pusieron de relieve la posibilidad de que los resultados de la política fiscal puedan depender de factores macroeconómicos e institucionales más amplios. Una parte significativa de la literatura que examina los efectos no keynesianos se ha centrado en las respuestas del consumo y la inversión privados a los cambios en la política fiscal. Estos estudios sugieren que la relación entre los instrumentos de política fiscal y el comportamiento del sector privado puede ser no lineal y estar fuertemente influenciada por las expectativas respecto a las condiciones fiscales futuras. Los enfoques teóricos inspirados en la equivalencia ricardiana y la hipótesis de la renta permanente hacen hincapié en que los aumentos del gasto público financiados mediante deuda pública pueden llevar a los hogares a anticipar unos impuestos más elevados en el futuro, lo que fomenta el ahorro preventivo y reduce el consumo actual. Por el contrario, los programas de saneamiento fiscal creíbles que indican una mayor sostenibilidad fiscal pueden reducir las expectativas negativas sobre la carga fiscal futura y estimular el consumo privado.

Más allá del canal de las expectativas, la literatura destaca varios mecanismos adicionales a través de los cuales el saneamiento fiscal puede influir en la actividad económica. Uno de estos mecanismos opera a través de los mercados financieros y se describe comúnmente como el «efecto riqueza». La consolidación fiscal puede reforzar la confianza de los inversores al mejorar la percepción de la sostenibilidad fiscal, reduciendo así las primas de riesgo crediticio y los tipos de interés. Unos menores costes de financiación pueden estimular la inversión y el consumo privados al flexibilizar las condiciones crediticias. Otro mecanismo se refiere a la composición de los programas de consolidación. Los estudios empíricos sugieren que los esfuerzos de consolidación basados principalmente en recortes del gasto público tienden a ser más creíbles y sostenibles que aquellos que se basan principalmente en subidas agresivas de los impuestos.

Los efectos macroeconómicos de la consolidación fiscal también pueden depender de la situación fiscal inicial de una economía. En países caracterizados por elevados niveles de deuda pública o desequilibrios fiscales persistentes, unos programas de consolidación sólidos y creíbles pueden ayudar a restablecer la confianza en las finanzas públicas. En tales casos, la mejora de las expectativas y la reducción de las primas de riesgo pueden compensar parcialmente el impacto contractivo directo del endurecimiento fiscal. Además, el momento en que se aplican las políticas de consolidación en relación con el ciclo económico puede influir en sus consecuencias económicas.

Otra cuestión importante en la literatura sobre la consolidación fiscal se refiere a la medición de los episodios de consolidación. Aunque la consolidación fiscal se define generalmente como un esfuerzo de política destinado a reducir los déficits presupuestarios o a estabilizar la dinámica de la deuda pública, no existe un criterio cuantitativo universalmente aceptado para identificar dichos períodos. Muchos estudios empíricos se basan en las variaciones del saldo primario ajustado al ciclo como porcentaje del PIB para identificar los episodios de consolidación. Sin embargo, los distintos estudios emplean valores umbral diferentes, lo que ha dado lugar a una considerable diversidad metodológica y a resultados empíricos dispares.

La evolución económica mundial reciente ha intensificado aún más el interés por la consolidación fiscal. Las perturbaciones económicas desencadenadas por la pandemia de la COVID-19, seguidas de problemas en las cadenas de suministro, la volatilidad de los precios de la energía y las tensiones geopolíticas, han afectado significativamente a las finanzas públicas en muchos países. Los gobiernos aplicaron amplios paquetes de estímulo fiscal para mitigar los efectos económicos de la pandemia, lo que contribuyó a estabilizar la actividad económica, pero también provocó un aumento sustancial de los niveles de deuda pública en todo el mundo. Como resultado, los debates sobre la sostenibilidad fiscal y las posibles medidas de consolidación futuras han cobrado cada vez más importancia.

En este contexto, resulta de vital importancia comprender las condiciones en las que las políticas de consolidación fiscal influyen en la actividad económica. El presente estudio contribuye a este debate al examinar los fundamentos teóricos de la consolidación fiscal y analizar los mecanismos a través de los cuales las políticas fiscales contractivas pueden generar efectos expansivos. Al revisar tanto las perspectivas keynesianas como las no keynesianas, el estudio destaca el papel de las expectativas, las reacciones de los mercados financieros, la credibilidad de las políticas y las condiciones macroeconómicas a la hora de determinar los resultados de la política fiscal. En general, la literatura sugiere que los efectos macroeconómicos de la consolidación fiscal dependen en gran medida del contexto y varían entre países y a lo largo del tiempo. Por consiguiente, los responsables políticos deberían adoptar un enfoque prudente y sensible al contexto a la hora de diseñar estrategias de consolidación fiscal destinadas a garantizar la sostenibilidad fiscal a largo plazo.

结构化摘要：

在宏观经济理论中，财政政策历来被视为影响总需求、稳定经济活动的主要工具之一。在传统的凯恩斯主义框架内，财政政策与经济表现之间的关系通常通过一种可预测且线性的传导机制来解释。根据这一观点，政府增加对商品和服务的采购或减税，会刺激总需求，从而提高生产、就业和收入水平。相反，紧缩性财政政策预计会降低总需求并削弱经济活动。这种解释通常与基于IS–LM模型的凯恩斯模型相关联，长期以来一直是理解财政政策宏观经济作用的主流框架。

然而，大量理论和实证研究——尤其是自20世纪80年代以来——对“财政政策总是产生可预测且线性结果”这一假设提出了质疑。多项研究表明，为缩减预算赤字和公共债务而实施的紧缩性财政政策，在特定情况下可能产生扩张性的宏观经济效应。这一现象在学术文献中被广泛称为“扩张性财政紧缩”假说或“财政政策的非凯恩斯效应”，引发了关于财政整顿政策在何种条件下会以偏离传统凯恩斯预测的方式影响经济活动的重新讨论。因此，财政整顿的宏观经济后果已成为理论和实证研究中日益重要的议题。

这场辩论的起源很大程度上可追溯到对各国财政整顿经验的研究。早期研究表明，在特定的经济条件下，紧缩性财政措施可能会导致扩张性结果。这些发现得到了实证研究的印证，这些研究记录了大规模且可信的财政整顿似乎刺激了私人消费和投资，而非抑制它们的案例。这些结果挑战了传统凯恩斯主义财政乘数的普适性，并凸显出财政政策结果可能取决于更广泛的宏观经济和制度因素。探讨非凯恩斯主义效应的大部分文献都聚焦于私人消费和投资对财政政策变化的反应。这些研究表明，财政政策工具与私营部门行为之间的关系可能是非线性的，且会受到对未来财政状况预期的强烈影响。受李嘉图等价定理和永久收入假说启发的理论方法强调，通过公共债务融资的政府支出增加可能会导致家庭预期未来税收增加，从而鼓励预防性储蓄并减少当前消费。相反，能够表明财政可持续性得到改善的可信财政整顿计划，可能会减轻对未来税收负担的负面预期，并刺激私人消费。

除了预期渠道之外，相关文献还强调了财政整顿可能影响经济活动的其他几种机制。其中一种机制通过金融市场发挥作用，通常被称为“财富效应”。财政整顿通过改善市场对财政可持续性的看法，可能增强投资者信心，从而降低信用风险溢价并拉低利率。借贷成本的降低可通过缓解信贷条件来刺激私人投资和消费。另一种机制涉及财政整顿计划的构成。实证研究表明，主要依靠削减政府支出的整顿措施，往往比主要依赖激进增税的措施更具可信度和可持续性。

财政整顿的宏观经济影响还可能取决于经济体的初始财政状况。在公共债务水平较高或长期存在财政失衡的国家，强有力且可信的财政整顿计划有助于恢复对公共财政的信心。在这种情况下，预期改善和风险溢价下降可能部分抵消财政紧缩带来的直接紧缩影响。此外，财政整顿政策实施时机与经济周期的关系也可能影响其经济后果。

财政整顿文献中的另一个重要问题涉及整顿时期的界定。尽管财政整顿通常被定义为旨在减少预算赤字或稳定公共债务动态的政策举措，但目前尚无普遍接受的定量标准来识别此类时期。许多实证研究依赖于经周期调整后的基本财政平衡占GDP比重变化来识别整顿时期。然而，不同研究采用的阈值各不相同，这导致了方法论上的显著差异和不一致的实证结果。

近期全球经济形势的发展进一步加剧了人们对财政整顿的关注。新冠疫情引发的经济动荡，以及随之而来的供应链问题、能源价格波动和地缘政治紧张局势，已对许多国家的公共财政产生了重大影响。各国政府实施了大规模财政刺激计划以缓解疫情的经济影响，这虽有助于稳定经济活动，但也导致全球公共债务水平大幅上升。因此，关于财政可持续性及未来潜在财政整顿措施的讨论日益凸显。

在此背景下，理解财政整顿政策在何种条件下会影响经济活动变得尤为重要。本研究通过考察财政整顿的理论基础，并分析紧缩性财政政策可能产生扩张效应的机制，为这一讨论提供了新的见解。通过回顾凯恩斯主义和非凯恩斯主义的视角，本研究突出了预期、金融市场反应、政策可信度以及宏观经济状况在塑造财政政策结果中的作用。总体而言，现有文献表明，财政整顿的宏观经济效应在很大程度上取决于具体情境，且在不同国家和不同时期存在差异。因此，政策制定者在设计旨在确保长期财政可持续性的财政整顿战略时，应采取审慎且因地制宜的做法。

Структурированное резюме:

В макроэкономической теории фискальная политика традиционно рассматривается как один из основных инструментов, используемых для влияния на совокупный спрос и стабилизации экономической деятельности. В рамках традиционной кейнсианской модели взаимосвязь между фискальной политикой и экономическими показателями обычно интерпретируется через предсказуемый и линейный механизм передачи. Согласно этой точке зрения, увеличение государственных закупок товаров и услуг или снижение налогов стимулирует совокупный спрос, тем самым повышая уровни производства, занятости и доходов. И наоборот, ожидается, что сдерживающая фискальная политика приведет к сокращению совокупного спроса и снижению экономической активности. Эта интерпретация, обычно ассоциируемая с представлением кейнсианской модели на основе модели IS–LM, долгое время служила доминирующей концепцией для понимания макроэкономической роли фискальной политики.

Однако значительный объем теоретических и эмпирических исследований, особенно начиная с 1980-х годов, поставил под сомнение предположение о том, что фискальная политика всегда приводит к предсказуемым и линейным результатам. Ряд исследований свидетельствует о том, что рестриктивная фискальная политика, проводимая с целью сокращения бюджетного дефицита и государственного долга, может при определенных обстоятельствах приводить к экспансионистским макроэкономическим эффектам. Это явление, широко обсуждаемое в литературе как гипотеза «экспансионистского фискального сжатия» или «некейнсианские эффекты фискальной политики», вызвало новую волну дискуссий относительно условий, при которых политика фискальной консолидации может влиять на экономическую активность способами, расходящимися с традиционными кейнсианскими прогнозами. В результате макроэкономические последствия бюджетной консолидации стали все более важной темой как в теоретических, так и в эмпирических исследованиях.

Истоки этой дискуссии в значительной степени можно проследить в исследованиях, посвященных национальному опыту бюджетной консолидации. Ранние работы указывали на то, что сдерживающие меры бюджетной политики могут приводить к экспансионистским результатам при определенных экономических условиях. Эти выводы были подкреплены эмпирическими исследованиями, в которых были задокументированы случаи, когда масштабная и убедительная бюджетная консолидация, по-видимому, стимулировала частное потребление и инвестиции, а не сдерживала их. Такие результаты поставили под сомнение универсальность традиционных кейнсианских бюджетных мультипликаторов и подчеркнули возможность того, что результаты бюджетной политики могут зависеть от более широких макроэкономических и институциональных факторов. Значительная часть литературы, посвященной некейнсианским эффектам, сосредоточена на реакции частного потребления и инвестиций на изменения в бюджетной политике. Эти исследования показывают, что взаимосвязь между инструментами бюджетной политики и поведением частного сектора может носить нелинейный характер и в значительной степени зависеть от ожиданий относительно будущих бюджетных условий. Теоретические подходы, основанные на рикардианской эквивалентности и гипотезе постоянного дохода, подчеркивают, что увеличение государственных расходов, финансируемое за счет государственного долга, может заставить домохозяйства ожидать повышения налогов в будущем, что стимулирует накопление сбережений на черный день и сокращает текущее потребление. И наоборот, надежные программы бюджетной консолидации, сигнализирующие об улучшении устойчивости бюджета, могут снизить негативные ожидания относительно будущего налогового бремени и стимулировать частное потребление.

Помимо канала ожиданий, в литературе выделяется несколько дополнительных механизмов, через которые бюджетная консолидация может влиять на экономическую активность. Один из этих механизмов действует через финансовые рынки и обычно описывается как «эффект богатства». Фискальная консолидация может укрепить доверие инвесторов за счет улучшения восприятия устойчивости государственных финансов, что приводит к снижению премий за кредитный риск и процентных ставок. Снижение затрат на заимствование может стимулировать частные инвестиции и потребление за счет смягчения условий кредитования. Другой механизм связан со структурой программ консолидации. Эмпирические исследования показывают, что меры по консолидации, основанные преимущественно на сокращении государственных расходов, как правило, являются более надежными и устойчивыми, чем те, которые опираются главным образом на резкое повышение налогов.

Макроэкономические последствия бюджетной консолидации могут также зависеть от исходного состояния государственных финансов экономики. В странах, характеризующихся высоким уровнем государственного долга или устойчивыми бюджетными дисбалансами, решительные и заслуживающие доверия программы консолидации могут способствовать восстановлению доверия к государственным финансам. В таких случаях улучшение ожиданий и снижение премий за риск могут частично компенсировать прямое сдерживающее воздействие ужесточения бюджетной политики. Кроме того, на экономические последствия мер консолидации может влиять выбор времени их реализации относительно фаз делового цикла.

Еще один важный вопрос в литературе по бюджетной консолидации касается определения периодов консолидации. Хотя бюджетная консолидация обычно определяется как комплекс мер, направленных на сокращение бюджетного дефицита или стабилизацию динамики государственного долга, универсально признанного количественного критерия для выделения таких периодов не существует. Во многих эмпирических исследованиях для определения периодов консолидации используются изменения первичного сальдо с поправкой на циклические колебания в доле от ВВП. Однако в разных исследованиях применяются разные пороговые значения, что привело к значительному методологическому разнообразию и противоречивым эмпирическим результатам.

Недавние события в мировой экономике еще больше усилили интерес к вопросам бюджетной консолидации. Экономические потрясения, вызванные пандемией COVID-19, а также последующие проблемы с цепочками поставок, волатильность цен на энергоносители и геополитическая напряженность оказали значительное влияние на государственные финансы во многих странах. Правительства реализовали масштабные пакеты мер фискального стимулирования для смягчения экономических последствий пандемии, что способствовало стабилизации экономической активности, но также привело к существенному росту уровня государственного долга во всем мире. В результате дебаты об устойчивости государственных финансов и потенциальных будущих мерах консолидации приобрели все большее значение.

На этом фоне понимание условий, при которых политика бюджетной консолидации влияет на экономическую активность, приобрело особую важность. Настоящее исследование вносит вклад в эту дискуссию, рассматривая теоретические основы бюджетной консолидации и анализируя механизмы, посредством которых сдерживающая бюджетная политика может генерировать экспансионистские эффекты. Рассматривая как кейнсианские, так и некейнсианские подходы, исследование подчеркивает роль ожиданий, реакции финансовых рынков, доверия к политике и макроэкономических условий в формировании результатов бюджетной политики. В целом, данные литературы свидетельствуют о том, что макроэкономические последствия бюджетной консолидации в значительной степени зависят от конкретных условий и варьируются в зависимости от страны и периода времени. Следовательно, при разработке стратегий бюджетной консолидации, направленных на обеспечение долгосрочной устойчивости бюджета, лица, ответственные за формирование политики, должны применять осторожный подход, учитывающий конкретные условия.

संरचित सारांश:

समष्टिगत आर्थिक सिद्धांत में, राजकोषीय नीति को परंपरागत रूप से समग्र मांग को प्रभावित करने और आर्थिक गतिविधि को स्थिर करने के लिए उपयोग किए जाने वाले प्राथमिक साधनों में से एक माना गया है। पारंपरिक केन्सीयन ढांचे के भीतर, राजकोषीय नीति और आर्थिक प्रदर्शन के बीच संबंध को आम तौर पर एक पूर्वानुमेय और रैखिक संचरण तंत्र के माध्यम से व्याख्यायित किया जाता है। इस दृष्टिकोण के अनुसार, वस्तुओं और सेवाओं की सरकारी खरीद में वृद्धि या करों में कमी समग्र मांग को प्रोत्साहित करती है, जिससे उत्पादन, रोजगार और आय के स्तर में वृद्धि होती है। इसके विपरीत, संकुचनकारी राजकोषीय नीतियों से सकल मांग और आर्थिक गतिविधि में कमी की उम्मीद की जाती है। यह व्याख्या, जो आम तौर पर केन्सीयन मॉडल के IS–LM-आधारित निरूपण से जुड़ी हुई है, राजकोषीय नीति की समष्टिगत भूमिका को समझने के लिए लंबे समय से प्रमुख रूपरेखा के रूप में काम करती रही है।

हालांकि, 1980 के दशक से विशेष रूप से, सैद्धांतिक और अनुभवजन्य अनुसंधान के एक बड़े भाग ने इस धारणा को चुनौती दी है कि राजकोषीय नीति हमेशा पूर्वानुमेय और रैखिक परिणाम उत्पन्न करती है।

कई अध्ययन बताते हैं कि बजट घाटे और सार्वजनिक ऋण को कम करने के लिए लागू की गई संकुचनकारी राजकोषीय नीतियां, कुछ परिस्थितियों में, विस्तारकारी मैक्रोइकॉनॉमिक प्रभाव उत्पन्न कर सकती हैं। यह घटना, जिसे साहित्य में "विस्तारकारी राजकोषीय संकुचन" परिकल्पना या "राजकोषीय नीति के गैर-केynesian प्रभाव" के रूप में व्यापक रूप से चर्चा की जाती है, ने उन परिस्थितियों के बारे में एक नए सिरे से बहस को जन्म दिया है जिनके तहत राजकोषीय समेकन नीतियां पारंपरिक केynesian भविष्यवाणियों से अलग तरीकों से आर्थिक गतिविधि को प्रभावित कर सकती हैं।

परिणामस्वरूप, राजकोषीय समेकन के व्यापक आर्थिक परिणाम सैद्धांतिक और अनुभवजन्य दोनों तरह के शोध में एक तेजी से महत्वपूर्ण विषय बन गए हैं।

इस बहस की उत्पत्ति का अधिकांशतः पता राजकोषीय समेकन के साथ राष्ट्रीय अनुभवों की जांच करने वाले अध्ययनों से लगाया जा सकता है। शुरुआती योगदानों ने सुझाव दिया कि संकुचनकारी राजकोषीय उपाय निर्दिष्ट आर्थिक परिस्थितियों में विस्तारकारी परिणामों को जन्म दे सकते हैं। इन निष्कर्षों को अनुभवजन्य अध्ययनों द्वारा और बल मिला, जिन्होंने ऐसे मामलों का दस्तावेजीकरण किया जिसमें बड़े और विश्वसनीय राजकोषीय समेकन निजी खपत और निवेश को दबाने के बजाय उन्हें प्रोत्साहित करते प्रतीत हुए।

ऐसे परिणामों ने पारंपरिक केynesian राजकोषीय गुणकों की सार्वभौमिकता को चुनौती दी और इस संभावना पर प्रकाश डाला कि राजकोषीय नीति के परिणाम व्यापक मैक्रोइकॉनॉमिक और संस्थागत कारकों पर निर्भर हो सकते हैं। गैर-केynesian प्रभावों की जांच करने वाले साहित्य का एक महत्वपूर्ण हिस्सा राजकोषीय नीति में बदलाव पर निजी खपत और निवेश की प्रतिक्रियाओं पर केंद्रित रहा है। ये अध्ययन बताते हैं कि राजकोषीय नीति के साधनों और निजी क्षेत्र के व्यवहार के बीच का संबंध गैर-रेखीय हो सकता है और यह भविष्य की राजकोषीय स्थितियों के संबंध में अपेक्षाओं से काफी प्रभावित होता है।

रिकार्डियन समतुल्यता और स्थायी आय परिकल्पना से प्रेरित सैद्धांतिक दृष्टिकोण इस बात पर जोर देते हैं कि सार्वजनिक ऋण के माध्यम से वित्तपोषित सरकारी व्यय में वृद्धि से परिवारों को भविष्य में उच्च करों की उम्मीद हो सकती है, जिससे वे सावधानीपूर्वक बचत करने के लिए प्रोत्साहित होते हैं और वर्तमान खपत कम करते हैं। इसके विपरीत, विश्वसनीय राजकोषीय सुदृढ़ीकरण कार्यक्रम जो बेहतर राजकोषीय स्थिरता का संकेत देते हैं, वे भविष्य के कर बोझ की नकारात्मक अपेक्षाओं को कम कर सकते हैं और निजी खपत को प्रोत्साहित कर सकते हैं।

अपेक्षाओं के चैनल के अलावा, साहित्य उन कई अतिरिक्त तंत्रों पर प्रकाश डालता है जिनके माध्यम से राजकोषीय सुदृढ़ीकरण आर्थिक गतिविधि को प्रभावित कर सकता है।

इनमें से एक तंत्र वित्तीय बाजारों के माध्यम से काम करता है और इसे आमतौर पर संपत्ति प्रभाव (वेल्थ इफ़ेक्ट) के रूप में वर्णित किया जाता है। राजकोषीय समेकन राजकोषीय स्थिरता की धारणाओं में सुधार करके निवेशक की निर्भरता को बढ़ा सकता है, जिससे क्रेडिट जोखिम प्रीमियम कम हो सकते हैं और ब्याज दरें गिर सकती हैं। कम उधारी लागतें क्रेडिट की शर्तों को आसान बनाकर निजी निवेश और खपत को प्रोत्साहित कर सकती हैं। एक अन्य तंत्र समेकन कार्यक्रमों की संरचना से संबंधित है। अनुभवजन्य अध्ययन बताते हैं कि मुख्य रूप से सरकारी व्यय में कटौती पर आधारित समेकन प्रयास, मुख्य रूप से आक्रामक कर वृद्धि पर निर्भर रहने वाले प्रयासों की तुलना में अधिक विश्वसनीय और टिकाऊ होते हैं।

राजकोषीय समेकन के व्यापक आर्थिक प्रभाव किसी अर्थव्यवस्था की प्रारंभिक राजकोषीय स्थितियों पर भी निर्भर कर सकते हैं। उच्च सार्वजनिक ऋण स्तर या लगातार राजकोषीय असंतुलन वाली विशेषताओं वाले देशों में, मजबूत और विश्वसनीय समेकन कार्यक्रम सार्वजनिक वित्त में विश्वास बहाल करने में मदद कर सकते हैं। ऐसे मामलों में, अपेक्षाओं में सुधार और जोखिम प्रीमियम में कमी राजकोषीय कसाव के प्रत्यक्ष संकुचनकारी प्रभाव की आंशिक रूप से भरपाई कर सकती है। इसके अलावा, व्यापार चक्र के सापेक्ष समेकन नीतियों का समय उनके आर्थिक परिणामों को प्रभावित कर सकता है।

वित्तीय समेकन के साहित्य में एक और महत्वपूर्ण मुद्दा समेकन अवधियों के मापन से संबंधित है। यद्यपि वित्तीय समेकन को आम तौर पर बजट घाटे को कम करने या सार्वजनिक ऋण की गतिशीलता को स्थिर करने के उद्देश्य से किए गए नीतिगत प्रयास के रूप में परिभाषित किया गया है, फिर भी ऐसी अवधियों की पहचान के लिए कोई सार्वभौमिक रूप से स्वीकृत मात्रात्मक मानदंड नहीं है। कई अनुभवजन्य अध्ययन समेकन अवधियों की पहचान करने के लिए सकल घरेलू उत्पाद (GDP) के हिस्से के रूप में चक्रीय रूप से समायोजित प्राथमिक संतुलन में बदलाव पर निर्भर करते हैं। हालांकि, विभिन्न अध्ययन विभिन्न थ्रेशोल्ड मानों का उपयोग करते हैं, जिसके कारण पर्याप्त पद्धतिगत विविधता और मिश्रित अनुभवजन्य निष्कर्ष सामने आए हैं।

हाल के वैश्विक आर्थिक घटनाक्रमों ने राजकोषीय समेकन में रुचि को और बढ़ा दिया है।

कोविड-19 महामारी से उत्पन्न आर्थिक व्यवधानों, जिसके बाद आपूर्ति श्रृंखला की समस्याएं, ऊर्जा की कीमतों में उतार-चढ़ाव, और भू-राजनीतिक तनाव आए, ने कई देशों में सार्वजनिक वित्त को महत्वपूर्ण रूप से प्रभावित किया है। सरकारों ने महामारी के आर्थिक प्रभावों को कम करने के लिए बड़े राजकोषीय प्रोत्साहन पैकेज लागू किए, जिसने आर्थिक गतिविधि को स्थabilize करने में योगदान दिया, लेकिन दुनिया भर में सार्वजनिक ऋण के स्तर में भी काफी वृद्धि हुई। परिणामस्वरूप, राजकोषीय स्थिरता और संभावित भविष्य के समेकन उपायों के बारे में बहसें तेजी से प्रमुख हो गई हैं।

इस पृष्ठभूमि में, उन परिस्थितियों को समझना कि जिनके तहत राजकोषीय सुदृढ़ीकरण नीतियां आर्थिक गतिविधि को प्रभावित करती हैं, अत्यंत महत्वपूर्ण हो गया है। यह अध्ययन राजकोषीय सुदृढ़ीकरण के सैद्धांतिक आधारों की जांच करके और उन तंत्रों का विश्लेषण करके इस बहस में योगदान देता है जिनके माध्यम से संकुचनकारी राजकोषीय नीतियां विस्तारकारी प्रभाव उत्पन्न कर सकती हैं। केन्सीयन और गैर-केन्सीयन दोनों दृष्टिकोणों की समीक्षा करके, यह अध्ययन राजकोषीय नीति के परिणामों को आकार देने में अपेक्षाओं, वित्तीय बाजार की प्रतिक्रियाओं, नीति की विश्वसनीयता और व्यापक आर्थिक परिस्थितियों की भूमिका पर प्रकाश डालता है। कुल मिलाकर, साहित्य से यह पता चलता है कि राजकोषीय समेकन के व्यापक आर्थिक प्रभाव अत्यधिक संदर्भ-निर्भर होते हैं और देशों तथा समय अवधियों के अनुसार भिन्न होते हैं। परिणामस्वरूप, नीति निर्माताओं को दीर्घकालिक राजकोषीय स्थिरता सुनिश्चित करने के उद्देश्य से राजकोषीय समेकन रणनीतियों को तैयार करते समय एक सतर्क और संदर्भ-संवेदनशील दृष्टिकोण अपनाना चाहिए।