Abstract

Bu çalışma, Suriye’nin çok etnikli ve çok mezhepli yapısında savaş sonrası dönemde uygulanabilecek yönetim modellerini, özellikle Suriye Demokratik Güçleri (SDG) odağında, federalizm, özerklik ve ademimerkeziyet kavramları çerçevesinde incelemektedir. Çalışma, kuramsal ve ampirik düzlemleri birleştirerek, devletin toprak bütünlüğü ile yerel temsiliyet arasındaki dengeyi tartışır. Kuramsal çerçevede federalizm self-rule ve shared-rule ilkeleri üzerinden; ademimerkeziyet idari, mali ve siyasal düzeylerde yetki devrinin dereceleri bakımından; özerklik ise kültürel ve kimlik temelli esneklik açısından ele alınmıştır. Yöntem olarak kavramsal-karşılaştırmalı analiz ile belge temelli vaka incelemesi kullanılmış; meşruiyet, temsil kapsayıcılığı, istikrar, mali sürdürülebilirlik ve çatışma çözüm kapasitesi temel ölçütler olarak belirlenmiştir. Bulgular, federalizmin Suriye’de bölünme riskini artırdığını, özerklik modelinin ise etnik meşruiyet sorunları oluşturduğunu ortaya koymaktadır. Buna karşılık ademimerkeziyet, ülkenin toprak bütünlüğünü koruyabilen ve de yerel katılımı kurumsallaştıran en dengeli yönetim biçimi olarak öne çıkmaktadır. Model, uluslararası düzeyde “güvenlik dostu” bir çözüm olarak kabul görürken, Türkiye’nin güvenlik kaygılarını da kısmen yumuşatmaktadır. Makale, aşamalılık, asimetri, mali kurallar, denetim ve kapsayıcılık ilkelerine dayalı bir ademimerkeziyet tasarımının, Suriye’nin yeniden yapılanmasında istikrarlı bir yol haritası sunabileceğini savunmaktadır. Sonuç olarak ademimerkeziyet, SDG’nin uzun vadeli stratejisinde iç demokratikleşmeyi ve uluslararası meşruiyeti güçlendiren en pragmatik model olarak değerlendirilmektedir.

Abstract

This study examines governance models that could be implemented in Syria's multi-ethnic and multi-sectarian structure in the post-war period, particularly focusing on the Syrian Democratic Forces (SDF), within the framework of federalism, autonomy, and decentralization concepts. Combining theoretical and empirical dimensions, the study discusses the balance between the territorial integrity of the state and local representation. Within the theoretical framework, federalism is addressed through the principles of self-rule and shared-rule; decentralization is examined in terms of the degrees of authority transfer at administrative, financial, and political levels; and autonomy is considered in terms of cultural and identity-based flexibility. Conceptual-comparative analysis and document-based case studies were used as methods; legitimacy, representational inclusiveness, stability, fiscal sustainability, and conflict resolution capacity were determined as key criteria. The findings reveal that federalism increases the risk of division in Syria, while the autonomy model creates problems of ethnic legitimacy. In contrast, decentralization stands out as the most balanced form of governance that can preserve the country's territorial integrity and institutionalize local participation. While the model is accepted internationally as a “security-friendly” solution, it also partially alleviates Turkey's security concerns. The article argues that a decentralization design based on the principles of phasing, asymmetry, fiscal rules, oversight, and inclusivity could offer a stable roadmap for Syria's reconstruction. Ultimately, decentralization is considered the most pragmatic model in the SDG's long-term strategy for strengthening internal democratization and international legitimacy.

Structured Abstract:

This study offers a comparative analysis of governance options for Syria’s post-war order within a fragmented sovereignty environment shaped by the civil war, focusing on the Syrian Democratic Forces (SDF) as a central case. Since 2011, the erosion of the Baath regime’s long-standing centralist administrative capacity has produced multiple, coexisting governance practices across the country, including regime-held territories, opposition-led local councils, and the SDF-administered experience in the northeast, often associated with the Rojava model. In this context, debates on federalism, autonomy, and decentralisation have moved beyond abstract constitutional engineering and have become questions tested through field-based institutional practice. While much of the existing literature on Syria prioritises geopolitics and security competition, fewer studies systematically compare the SDF/PKK’s institutional orientation through governance models using explicit evaluative criteria. Accordingly, this article examines how the tension between claims of territorial integrity and demands for local representation and legitimacy can be managed in Syria’s multi-ethnic and multi-sectarian society through an institutional design perspective.

Methodologically, the study combines conceptual-comparative analysis with a document-based case study approach. Federalism, autonomy, and decentralisation are assessed across five criteria: legitimacy production, representational inclusiveness, political–security stability, fiscal sustainability, and conflict-resolution capacity. Within the theoretical framework, federalism is conceptualised through the principles of self-rule and shared rule, emphasising the relationship between local decision-making authority and participation in central-level joint rule. Autonomy is discussed as a flexible arrangement within a unitary state that grants cultural and identity-based competences. Decentralisation is examined through the scope, sequencing, and oversight of administrative, fiscal, and political authority transfers. The empirical discussion is structured around the SDF’s organisational transformation after 2015, its evolution from an armed coalition into an actor with administrative and political functions during the US-backed campaign against ISIS, the institutional practices associated with the Rojava experience (cantons, local councils, co-chair systems, and quota mechanisms), and the legitimacy critiques directed at these practices.

The findings indicate that federalism generates a high risk of fragmentation in the Syrian context. This risk is amplified by Syria’s demographic complexity under conditions of acute polarisation, as well as by regional actors’ security perceptions—particularly Turkey, Iran, and Russia—who tend to interpret federal arrangements as a strategic threat. The autonomy option, despite its normative appeal through claims of local participation and advances in gender representation, remains exposed to ethnic legitimacy challenges. In Arab-majority areas, the perception of “Kurdish-dominated governance", coupled with critiques of asymmetric representation in decision-making, can weaken societal acceptance. Moreover, the SDF’s ideological and organisational linkages with the PKK, the governance discourse shaped by references to democratic confederalism, and the degree of dependence on external support constrain the regional acceptability of autonomy and keep Turkey’s security concerns salient. From this angle, the study argues that the sustainability of the SDF’s political project is more likely to depend on negotiable institutional arrangements that reduce threat perceptions than on maximalist status claims.

By contrast, the comparative assessment underscores decentralisation as a more balanced and feasible option for Syria. Decentralisation can institutionalise local participation without fully eroding the territorial integrity claim, offering a framework that accommodates plural representation while reducing conflict-related costs. It is also more readily framed internationally as a “security-friendly” solution, which may facilitate external recognition and support in reconstruction settings. For Turkey, decentralisation is comparatively more negotiable than arrangements associated with federalisation or secession, thereby partially softening security anxieties. The article maintains that a workable decentralisation design for Syria should be built around a phased transition, asymmetrical arrangements sensitive to regional differences, clearly defined fiscal discipline and revenue-sharing rules, robust independent oversight and accountability mechanisms, and an inclusive local participation architecture that credibly guarantees representation. These design principles are treated as necessary conditions for decentralisation to function as a controlled governance regime rather than an administrative loosening that entrenches local power monopolies.

In conclusion, the study argues that federalism and autonomy tend to produce higher security costs and narrower regional acceptance in Syria, whereas decentralisation provides a more rational roadmap that accounts for battlefield power asymmetries and external actors’ threat perceptions. Within this framework, decentralisation is assessed as the most pragmatic governance option for the SDF’s long-term strategy, as it can strengthen local legitimacy, support institutional democratisation, and enhance prospects for international acceptance. By shifting the debate from a binary model choice to an emphasis on risk-reducing design principles and sequencing, the article contributes an institutional design-orientated perspective to the literature on post-conflict reconstruction in Syria.

Yapılandırılmış Özet:

Bu çalışma, Suriye iç savaşının yarattığı parçalı egemenlik ve çok aktörlü güvenlik düzeni içinde, savaş sonrası dönemde uygulanabilecek yönetim seçeneklerini Suriye Demokratik Güçleri (SDG) örneği üzerinden karşılaştırmalı biçimde analiz etmektedir. 2011 sonrası süreç, Baas rejiminin uzun süreli merkeziyetçi idare kapasitesini zayıflatmış; rejim kontrol alanları, muhalif yerel konseyler ve SDG’nin kuzeydoğuda geliştirdiği Rojava deneyimi gibi farklı yönetişim pratiklerinin eşzamanlı biçimde ortaya çıkmasına neden olmuştur. Bu tablo, federalizm, özerklik ve ademimerkeziyet tartışmalarını soyut bir anayasa mühendisliği meselesi olmaktan çıkararak sahada test edilen kurumsal tercihler düzlemine taşımaktadır. Literatürde Suriye’ye ilişkin değerlendirmeler çoğunlukla jeopolitik rekabet ve güvenlik dinamiklerine odaklanırken, SDG/PKK’nın kurumsal yönelimlerini yönetişim modelleri bağlamında ölçüt temelli biçimde karşılaştıran çalışmaların sınırlı kaldığı görülmektedir. Bu nedenle çalışma, Suriye’nin çok etnikli ve çok mezhepli toplumsal yapısında toprak bütünlüğü iddiası ile yerel temsiliyet ve meşruiyet talepleri arasındaki gerilimi, kurumsal tasarım perspektifiyle ele almayı amaçlamaktadır.

Araştırmada kavramsal-karşılaştırmalı analiz ile belge temelli vaka incelemesi birlikte kullanılmış; federalizm, özerklik ve ademimerkeziyet seçenekleri meşruiyet üretimi, temsil kapsayıcılığı, siyasal-istihbari istikrar, mali sürdürülebilirlik ve çatışma çözüm kapasitesi ölçütleri üzerinden değerlendirilmiştir. Kuramsal çerçevede federalizm “self-rule” ve “shared-rule” ilkeleri çerçevesinde, yani yerel özyönetim kapasitesi ile merkezde ortak karar mekanizmalarına katılım arasındaki ilişkinin niteliği bakımından ele alınmıştır. Özerklik modeli, üniter devlet içinde kültürel ve kimlik temelli yetki esnekliği sağlayan bir düzenleme olarak tartışılmış; ademimerkeziyet ise idari, mali ve siyasal yetki devrinin kapsamı, sırası ve denetim mekanizmaları üzerinden incelenmiştir. İnceleme, SDG’nin 2015 sonrası örgütsel dönüşümü, ABD destekli DEAŞ’la mücadele sürecinde askeri kapasitesinin siyasal-idaresel bir otoriteye evrilmesi, Rojava’da kantonlar, yerel meclisler, eşbaşkanlık ve kota uygulamaları gibi kurumsal pratikler ve bu pratiklere yöneltilen meşruiyet eleştirileri ekseninde yapılandırılmıştır.

Çalışmanın bulguları, federalizmin Suriye bağlamında yüksek bölünme riski ürettiğini göstermektedir. Bu risk, demografik çeşitliliğin sert siyasal kutuplaşmalarla birleşmesi kadar, Türkiye, İran ve Rusya gibi bölgesel aktörlerin federal düzenlemeleri güvenlik tehdidi olarak algılamasıyla da güçlenmektedir. Özerklik seçeneği, yerel katılım ve toplumsal cinsiyet temsili gibi alanlarda normatif yenilikler içerse de, Arap nüfusun yoğun olduğu bölgelerde “Kürt ağırlıklı yönetim” algısını besleyebildiği; karar alma süreçlerinde asimetrik temsil tartışmaları nedeniyle etnik meşruiyet sorunlarına açık olduğu sonucuna varılmaktadır. Buna ek olarak SDG’nin PKK ile ideolojik ve örgütsel bağları, demokratik konfederalizm referansı üzerinden şekillenen yönetişim dili ve dış desteğe bağımlılık düzeyi, özerklik modelinin bölgesel kabulünü sınırlamakta ve özellikle Türkiye açısından güvenlik kaygılarını sürekli kılan bir çerçeve üretmektedir. Bu noktada çalışma, SDG’nin sahadaki kazanımlarını kalıcı bir siyasi projeye dönüştürmesinin, maksimalist statü taleplerinden ziyade daha düşük tehdit algısı üreten ve müzakere edilebilir kurumsal düzenlemelerle mümkün olabileceğini ileri sürmektedir.

Bulguların karşılaştırmalı değerlendirmesi, ademimerkeziyetin Suriye’de daha dengeli ve uygulanabilir bir seçenek sunduğunu ortaya koymaktadır. Ademimerkeziyet, toprak bütünlüğü iddiasını tamamen aşındırmadan yerel katılımı kurumsallaştırabilmekte; farklı toplulukların yönetime erişimini artırırken çatışma maliyetini görece düşüren bir çerçeve sağlayabilmektedir. Uluslararası düzeyde daha “güvenlik dostu” bir çözüm olarak algılanması, yeniden yapılanma süreçlerinde dış destek ve tanınma arayışı açısından işlevsel bir zemin oluşturmaktadır. Türkiye açısından ise bu model, bağımsızlık veya federalleşme beklentileriyle ilişkilendirilen statü tartışmalarına kıyasla daha müzakere edilebilir bir görünüm sunmakta ve güvenlik kaygılarını kısmen yumuşatabilmektedir. Çalışma, Suriye’de işlemesi mümkün bir ademimerkeziyet tasarımının kademeli bir geçiş takvimiyle kurulması, bölgesel farklılıklara duyarlı asimetrik düzenlemeler içermesi, mali disiplin ve gelir paylaşımına ilişkin kuralların açık biçimde tanımlanması, bağımsız denetim ve hesap verebilirlik mekanizmalarının işletilmesi ve temsil kapsayıcılığını güvenceleyen yerel katılım mimarisinin oluşturulması gerektiğini savunmaktadır. Bu tasarım ilkeleri, ademimerkeziyetin yerel güç odaklarını tahkim eden bir idari gevşeme değil, çatışma sonrası istikrarı destekleyen denetlenebilir bir yönetişim rejimi üretmesi açısından kritik görülmektedir.

Sonuç olarak çalışma, Suriye’de federalizm ve özerklik seçeneklerinin daha yüksek güvenlik maliyeti ve daha sınırlı bölgesel kabul üretme eğiliminde olduğunu; ademimerkeziyetin ise sahadaki güç asimetrilerini ve dış aktörlerin tehdit algılarını dikkate alan daha rasyonel bir yol haritası sunduğunu ileri sürmektedir. Bu çerçevede ademimerkeziyet, SDG’nin uzun vadeli stratejisinde yerel meşruiyeti güçlendirebilecek, kurumsal demokratikleşmeyi destekleyebilecek ve uluslararası kabul kapasitesini artırabilecek en pragmatik yönetim seçeneği olarak değerlendirilmektedir. Çalışma, Suriye tartışmasını model tercihi ikilemine sıkıştırmak yerine, riskleri azaltan tasarım ilkeleri ve uygulama sırası üzerinden yeniden kurarak çatışma sonrası yeniden inşa literatürüne kurumsal tasarım odaklı bir katkı sunmayı hedeflemektedir. 

الملخّص المنظَّم 

تقدم هذه الدراسة تحليلاً مقارناً لخيارات الحوكمة في سوريا بعد الحرب في ظل بيئة سيادة مجزأة شكلتها الحرب الأهلية، مع التركيز على قوات سوريا الديمقراطية (SDF) كحالة مركزية. منذ عام 2011، أدى تآكل القدرة الإدارية المركزية الطويلة الأمد لنظام البعث إلى ظهور ممارسات حوكمة متعددة ومتعايشة في جميع أنحاء البلاد، بما في ذلك الأراضي التي يسيطر عليها النظام، والمجالس المحلية التي تقودها المعارضة، وتجربة الإدارة التي تقودها قوات سوريا الديمقراطية في الشمال الشرقي، والتي غالباً ما ترتبط بنموذج روج آفا. في هذا السياق، تجاوزت النقاشات حول الفيدرالية والاستقلال الذاتي واللامركزية الهندسة الدستورية المجردة وأصبحت مسائل تم اختبارها من خلال الممارسة المؤسسية الميدانية. في حين أن معظم الأدبيات الحالية عن سوريا تركز على الجغرافيا السياسية والتنافس الأمني، فإن عدداً قليلاً من الدراسات يقارن بشكل منهجي التوجه المؤسسي لقوات سوريا الديمقراطية/حزب العمال الكردستاني من خلال نماذج الحوكمة باستخدام معايير تقييمية واضحة. وبناءً على ذلك، يبحث هذا

من الناحية المنهجية، تجمع الدراسة بين التحليل المفاهيمي المقارن ونهج دراسة الحالة القائم على الوثائق. يتم تقييم الفيدرالية والاستقلال الذاتي واللامركزية من خلال خمسة معايير: إنتاج الشرعية، والشمولية التمثيلية، والاستقرار السياسي والأمني، والاستدامة المالية، والقدرة على حل النزاعات. ضمن الإطار النظري، يتم تصور الفيدرالية من خلال مبادئ الحكم الذاتي والحكم المشترك، مع التركيز على العلاقة بين سلطة صنع القرار المحلية والمشاركة في الحكم المشترك على المستوى المركزي. وتتم مناقشة الاستقلال الذاتي باعتباره ترتيبًا مرنًا داخل دولة موحدة تمنح صلاحيات ثقافية وقائمة على الهوية. ويتم فحص اللامركزية من خلال نطاق وتسلسل وإشراف عمليات نقل السلطات الإدارية والمالية والسياسية. وتتمحور المناقشة التجريبية حول التحول التنظيمي لقوات سوريا الديمقراطية بعد عام 2015، وتطورها من تحالف مسلح إلى جهة فاعلة ذات وظائف إدارية وسياسية خلال الحملة التي دعمتها الولايات المتحدة ضد تنظيم داعش، والممارسات المؤسسية المرتبطة بتجربة روج آفا (الكانتونات والمجالس المحلية وأنظمة الر

تشير النتائج إلى أن الفيدرالية تولد مخاطر عالية للتفكك في السياق السوري. ويتضخم هذا الخطر بسبب التعقيد الديموغرافي في سوريا في ظل ظروف الاستقطاب الحاد، وكذلك بسبب تصورات الجهات الفاعلة الإقليمية للأمن – لا سيما تركيا وإيران وروسيا – التي تميل إلى تفسير الترتيبات الفيدرالية على أنها تهديد استراتيجي. ويظل خيار الحكم الذاتي، على الرغم من جاذبيته المعيارية من خلال مطالبات المشاركة المحلية والتقدم في تمثيل الجنسين، معرضًا لتحديات الشرعية العرقية. في المناطق ذات الأغلبية العربية، يمكن أن يؤدي تصور ”الحكم الذي يهيمن عليه الأكراد“، إلى جانب الانتقادات الموجهة إلى التمثيل غير المتكافئ في صنع القرار، إلى إضعاف القبول المجتمعي. علاوة على ذلك، فإن الروابط الأيديولوجية والتنظيمية لقوات سوريا الديمقراطية مع حزب العمال الكردستاني، وخطاب الحكم الذي تشكله الإشارات إلى الكونفدرالية الديمقراطية، ودرجة الاعتماد على الدعم الخارجي، تقيد القبول الإقليمي للاستقلالية وتبقي المخاوف الأمنية التركية بارزة. من هذا المنظور، ترى الدراسة أن استدامة المشروع السياسي.

على النقيض من ذلك، يؤكد التقييم المقارن على اللامركزية كخيار أكثر توازناً وعملية لسوريا. يمكن للامركزية أن تضفي الطابع المؤسسي على المشاركة المحلية دون المساس بمطالبة السلامة الإقليمية، وتوفر إطاراً يستوعب التمثيل التعددي مع الحد من التكاليف المرتبطة بالنزاع. كما أنها أكثر قابلية للتصنيف دولياً كحل ”صديق للأمن“، مما قد يسهل الاعتراف الخارجي والدعم في سياقات إعادة الإعمار. بالنسبة لتركيا، تعتبر اللامركزية أكثر قابلية للتفاوض مقارنة بالترتيبات المرتبطة بالفيدرالية أو الانفصال، مما يخفف جزئياً من المخاوف الأمنية. وتؤكد الدراسة أن تصميم اللامركزية القابل للتطبيق في سوريا يجب أن يقوم على انتقال تدريجي، وترتيبات غير متماثلة تراعي الاختلافات الإقليمية، وقواعد واضحة للانضباط المالي وتقاسم الإيرادات، وآليات رقابة ومساءلة مستقلة وقوية، وهيكل مشاركة محلية شامل يضمن التمثيل بشكل موثوق. وتعتبر مبادئ التصميم هذه شروطاً ضرورية لكي تعمل اللامركزية كنظام حكم خاض.

في الختام، تجادل الدراسة بأن الفيدرالية والاستقلال الذاتي يميلان إلى إحداث تكاليف أمنية أعلى وقبول إقليمي أضيق في سوريا، في حين أن اللامركزية توفر خارطة طريق أكثر عقلانية تأخذ في الاعتبار عدم التماثل في القوة على ساحة المعركة وتصورات الأطراف الخارجية للتهديدات. ضمن هذا الإطار، تُقيَّم اللامركزية على أنها الخيار الأكثر واقعية للحكم في استراتيجية قوات سوريا الديمقراطية على المدى الطويل، حيث يمكنها تعزيز الشرعية المحلية ودعم الديمقراطية المؤسسية وتحسين احتمالات القبول الدولي. من خلال تحويل النقاش من اختيار نموذج ثنائي إلى التركيز على مبادئ التصميم وتسلسل الخطوات التي تقلل من المخاطر، تساهم هذه المقالة بمنظور موجه نحو التصميم المؤسسي في الأدبيات المتعلقة بإعادة الإعمار بعد النزاع في سوريا.

Résumé structuré :

Cette étude propose une analyse comparative des options de gouvernance pour l'ordre d'après-guerre en Syrie dans un environnement de souveraineté fragmenté façonné par la guerre civile, en se concentrant sur les Forces démocratiques syriennes (FDS) comme cas central. Depuis 2011, l'érosion de la capacité administrative centraliste de longue date du régime baasiste a donné lieu à la coexistence de multiples pratiques de gouvernance à travers le pays, notamment dans les territoires contrôlés par le régime, les conseils locaux dirigés par l'opposition et l'expérience administrée par les FDS dans le nord-est, souvent associée au modèle du Rojava. Dans ce contexte, les débats sur le fédéralisme, l'autonomie et la décentralisation ont dépassé le stade de l'ingénierie constitutionnelle abstraite et sont devenus des questions testées par la pratique institutionnelle sur le terrain. Si la plupart des publications existantes sur la Syrie accordent la priorité à la géopolitique et à la concurrence en matière de sécurité, peu d'études comparent systématiquement l'orientation institutionnelle des FDS/PKK à travers des modèles de gouvernance utilisant des critères d'évaluation explicites. En conséquence, cet article examine comment la tension entre les revendications d'intégrité territoriale et les demandes de représentation et de légitimité locales peut être gérée dans la société multiethnique et multiconfessionnelle de la Syrie à travers une perspective de conception institutionnelle.

Sur le plan méthodologique, l'étude combine une analyse conceptuelle comparative et une approche fondée sur des études de cas documentaires. Le fédéralisme, l'autonomie et la décentralisation sont évalués à l'aide de cinq critères : la production de légitimité, l'inclusivité représentative, la stabilité politique et sécuritaire, la viabilité budgétaire et la capacité de résolution des conflits. Dans le cadre théorique, le fédéralisme est conceptualisé à travers les principes d'autonomie et de partage du pouvoir, en mettant l'accent sur la relation entre l'autorité décisionnelle locale et la participation au pouvoir conjoint au niveau central. L'autonomie est considérée comme un arrangement flexible au sein d'un État unitaire qui accorde des compétences culturelles et identitaires. La décentralisation est examinée à travers la portée, le séquençage et la supervision des transferts d'autorité administrative, fiscale et politique. La discussion empirique s'articule autour de la transformation organisationnelle des FDS après 2015, de leur évolution d'une coalition armée à un acteur doté de fonctions administratives et politiques pendant la campagne soutenue par les États-Unis contre l'EI, des pratiques institutionnelles associées à l'expérience du Rojava (cantons, conseils locaux, systèmes de coprésidence et mécanismes de quotas) et des critiques de légitimité adressées à ces pratiques.

Les résultats indiquent que le fédéralisme génère un risque élevé de fragmentation dans le contexte syrien. Ce risque est amplifié par la complexité démographique de la Syrie dans un contexte de polarisation aiguë, ainsi que par les perceptions des acteurs régionaux en matière de sécurité – en particulier la Turquie, l'Iran et la Russie – qui ont tendance à interpréter les accords fédéraux comme une menace stratégique. L'option de l'autonomie, malgré son attrait normatif grâce aux revendications de participation locale et aux progrès en matière de représentation des genres, reste exposée à des défis de légitimité ethnique. Dans les zones à majorité arabe, la perception d'une « gouvernance dominée par les Kurdes », associée à des critiques de la représentation asymétrique dans la prise de décision, peut affaiblir l'acceptation sociale. De plus, les liens idéologiques et organisationnels des FDS avec le PKK, le discours sur la gouvernance façonné par des références au confédéralisme démocratique et le degré de dépendance à l'égard du soutien extérieur limitent l'acceptabilité régionale de l'autonomie et maintiennent les préoccupations sécuritaires de la Turquie au premier plan. De ce point de vue, l'étude soutient que la viabilité du projet politique des FDS dépendra davantage d'arrangements institutionnels négociables qui réduisent la perception des menaces que de revendications maximalistes en matière de statut.

En revanche, l'évaluation comparative souligne que la décentralisation est une option plus équilibrée et plus réalisable pour la Syrie. La décentralisation peut institutionnaliser la participation locale sans éroder complètement la revendication d'intégrité territoriale, offrant un cadre qui permet une représentation plurielle tout en réduisant les coûts liés aux conflits. Elle est également plus facilement présentée au niveau international comme une solution « favorable à la sécurité », ce qui peut faciliter la reconnaissance et le soutien externes dans les contextes de reconstruction. Pour la Turquie, la décentralisation est comparativement plus négociable que les arrangements associés à la fédéralisation ou à la sécession, ce qui atténue en partie les inquiétudes en matière de sécurité. L'article soutient qu'un modèle de décentralisation viable pour la Syrie devrait s'articuler autour d'une transition progressive, d'accords asymétriques tenant compte des différences régionales, de règles clairement définies en matière de discipline budgétaire et de partage des recettes, de mécanismes de contrôle et de responsabilité indépendants et solides, et d'une architecture de participation locale inclusive garantissant de manière crédible la représentation. Ces principes de conception sont considérés comme des conditions nécessaires pour que la décentralisation fonctionne comme un régime de gouvernance contrôlé plutôt que comme un relâchement administratif qui renforce les monopoles de pouvoir locaux.

En conclusion, l'étude soutient que le fédéralisme et l'autonomie ont tendance à entraîner des coûts de sécurité plus élevés et une acceptation régionale plus restreinte en Syrie, tandis que la décentralisation offre une feuille de route plus rationnelle qui tient compte des asymétries de pouvoir sur le champ de bataille et de la perception des menaces par les acteurs extérieurs. Dans ce cadre, la décentralisation est considérée comme l'option de gouvernance la plus pragmatique pour la stratégie à long terme des FDS, car elle peut renforcer la légitimité locale, soutenir la démocratisation institutionnelle et améliorer les perspectives d'acceptation internationale. En déplaçant le débat d'un choix de modèle binaire vers une approche mettant l'accent sur les principes de conception et le séquençage visant à réduire les risques, l'article apporte une perspective axée sur la conception institutionnelle à la littérature sur la reconstruction post-conflit en Syrie.

Resumen estructurado:

Este estudio ofrece un análisis comparativo de las opciones de gobernanza para el orden posbélico en Siria, en un entorno de soberanía fragmentada marcado por la guerra civil, centrándose en las Fuerzas Democráticas Sirias (FDS) como caso central. Desde 2011, la erosión de la capacidad administrativa centralista del régimen baazista ha dado lugar a múltiples prácticas de gobernanza coexistentes en todo el país, incluidos los territorios controlados por el régimen, los consejos locales liderados por la oposición y la experiencia administrada por las SDF en el noreste, a menudo asociada con el modelo de Rojava. En este contexto, los debates sobre el federalismo, la autonomía y la descentralización han ido más allá de la ingeniería constitucional abstracta y se han convertido en cuestiones que se ponen a prueba a través de la práctica institucional sobre el terreno. Si bien gran parte de la bibliografía existente sobre Siria da prioridad a la geopolítica y la competencia en materia de seguridad, son pocos los estudios que comparan sistemáticamente la orientación institucional de las SDF/PKK a través de modelos de gobernanza utilizando criterios de evaluación explícitos. En consecuencia, este artículo examina cómo se puede gestionar la tensión entre las reivindicaciones de integridad territorial y las demandas de representación y legitimidad locales en la sociedad multiétnica y multiconfesional de Siria desde la perspectiva del diseño institucional.

Desde el punto de vista metodológico, el estudio combina el análisis conceptual comparativo con un enfoque de estudio de casos basado en documentos. El federalismo, la autonomía y la descentralización se evalúan en función de cinco criterios: producción de legitimidad, inclusividad representativa, estabilidad política y de seguridad, sostenibilidad fiscal y capacidad de resolución de conflictos. Dentro del marco teórico, el federalismo se conceptualiza a través de los principios de autogobierno y gobierno compartido, haciendo hincapié en la relación entre la autoridad local para la toma de decisiones y la participación en el gobierno conjunto a nivel central. La autonomía se analiza como un acuerdo flexible dentro de un Estado unitario que otorga competencias culturales y basadas en la identidad. La descentralización se examina a través del alcance, la secuencia y la supervisión de las transferencias de autoridad administrativa, fiscal y política. El debate empírico se estructura en torno a la transformación organizativa de las SDF después de 2015, su evolución de una coalición armada a un actor con funciones administrativas y políticas durante la campaña respaldada por Estados Unidos contra el ISIS, las prácticas institucionales asociadas a la experiencia de Rojava (cantones, consejos locales, sistemas de copresidencia y mecanismos de cuotas) y las críticas a la legitimidad de estas prácticas.

Las conclusiones indican que el federalismo genera un alto riesgo de fragmentación en el contexto sirio. Este riesgo se ve amplificado por la complejidad demográfica de Siria en condiciones de polarización aguda, así como por las percepciones de seguridad de los actores regionales —en particular Turquía, Irán y Rusia— que tienden a interpretar los acuerdos federales como una amenaza estratégica. La opción de la autonomía, a pesar de su atractivo normativo a través de las reivindicaciones de participación local y los avances en la representación de género, sigue expuesta a desafíos de legitimidad étnica. En las zonas de mayoría árabe, la percepción de una «gobernanza dominada por los kurdos», junto con las críticas a la representación asimétrica en la toma de decisiones, puede debilitar la aceptación social. Además, los vínculos ideológicos y organizativos de las SDF con el PKK, el discurso de gobernanza moldeado por referencias al confederalismo democrático y el grado de dependencia del apoyo externo limitan la aceptabilidad regional de la autonomía y mantienen en primer plano las preocupaciones de Turquía en materia de seguridad. Desde este punto de vista, el estudio sostiene que la sostenibilidad del proyecto político de las SDF depende más probablemente de acuerdos institucionales negociables que reduzcan la percepción de amenaza que de reivindicaciones maximalistas de estatus.

Por el contrario, la evaluación comparativa subraya que la descentralización es una opción más equilibrada y viable para Siria. La descentralización puede institucionalizar la participación local sin erosionar por completo la reivindicación de la integridad territorial, ofreciendo un marco que acomoda la representación plural y reduce los costes relacionados con el conflicto. También se enmarca más fácilmente a nivel internacional como una solución «favorable a la seguridad», lo que puede facilitar el reconocimiento y el apoyo externos en contextos de reconstrucción. Para Turquía, la descentralización es comparativamente más negociable que los acuerdos asociados con la federalización o la secesión, lo que suaviza en parte las preocupaciones en materia de seguridad. El artículo sostiene que un diseño de descentralización viable para Siria debería basarse en una transición por fases, acuerdos asimétricos sensibles a las diferencias regionales, una disciplina fiscal y unas normas de reparto de ingresos definidas, mecanismos sólidos de supervisión y rendición de cuentas independientes y una arquitectura de participación local inclusiva que garantice de forma creíble la representación. Estos principios de diseño se consideran condiciones necesarias para que la descentralización funcione como un régimen de gobernanza controlado, en lugar de una relajación administrativa que afiance los monopolios de poder locales.

En conclusión, el estudio sostiene que el federalismo y la autonomía tienden a generar mayores costes de seguridad y una aceptación regional más limitada en Siria, mientras que la descentralización ofrece una hoja de ruta más racional que tiene en cuenta las asimetrías de poder en el campo de batalla y la percepción de amenaza de los actores externos. En este marco, la descentralización se considera la opción de gobernanza más pragmática para la estrategia a largo plazo de las SDF, ya que puede reforzar la legitimidad local, apoyar la democratización institucional y mejorar las perspectivas de aceptación internacional. Al desplazar el debate de una elección de modelo binario a un énfasis en los principios de diseño y la secuenciación para la reducción de riesgos, el artículo aporta una perspectiva orientada al diseño institucional a la literatura sobre la reconstrucción posconflicto en Siria.

结构化摘要：

本研究聚焦叙利亚民主力量（SDF）这一核心案例，在内战塑造的碎片化主权环境中，对叙利亚战后秩序的治理方案进行比较分析。自2011年以来，复兴党政权长期中央集权的行政能力持续削弱，导致全国范围内形成多重并存的治理实践：包括政权控制区、反对派主导的地方议会，以及东北部由叙利亚民主力量管理的“罗贾瓦模式”。在此背景下，关于联邦制、自治权与权力下放的讨论已超越抽象的宪政设计范畴，成为通过实地制度实践检验的现实课题。尽管现有叙利亚研究多聚焦地缘政治与安全竞争，但鲜有研究通过明确评估标准，系统比较叙利亚民主力量/库尔德工人党（SDF/PKK）在治理模式中的制度取向。本文由此立足制度设计视角，探讨在叙利亚多民族、多教派社会中，如何平衡领土完整主张与地方代表性及合法性诉求之间的张力。

方法论上，本研究融合概念比较分析与文献案例研究法。联邦制、自治权与权力下放机制将依据五大标准进行评估：合法性生成、代表包容性、政-安稳定性、财政可持续性及冲突解决能力。理论框架中，联邦制通过自治与共治原则进行概念化，着重阐释地方决策权与中央联合治理参与权之间的关系。自治被视为单一制国家内授予文化与身份权能的灵活安排。分权则通过行政、财政及政治权限移交的范围、顺序与监督机制进行考察。实证分析围绕以下维度展开：2015年后叙利亚民主力量（SDF）的组织转型；其在美国支持的打击ISIS行动中从武装联盟向兼具行政政治职能主体的演变；罗贾瓦实践相关的制度安排（州制、地方议会、联合主席制及配额机制）；以及针对这些实践的合法性批判。

研究发现表明，在叙利亚语境下联邦制存在高度碎片化风险。这种风险因叙利亚人口结构复杂性、极端两极化局势，以及区域行为体（特别是土耳其、伊朗和俄罗斯）将联邦安排视为战略威胁的安全认知而加剧。自治方案虽通过地方参与和性别代表性进步展现规范吸引力，仍面临民族合法性挑战。在阿拉伯人聚居区，“库尔德人主导治理”的认知叠加决策层面的非对等代表性批评，可能削弱社会接受度。此外，叙利亚民主军与库尔德工人党的意识形态及组织联系、“民主联邦主义”治理话语的塑造效应，以及对外援的高度依赖，共同制约着自治方案的区域接受度，并使土耳其的安全关切持续凸显。基于此视角，本研究认为SDF政治项目的可持续性更可能取决于可协商的制度安排——通过降低威胁感知而非极端地位诉求来实现。

相比之下，比较评估强调分权化是叙利亚更均衡可行的选择。分权化可在不完全削弱领土完整主张的前提下制度化地方参与，既能容纳多元代表性，又能降低冲突相关成本。该方案更易被国际社会视为“利于安全”的解决方案，有助于在重建环境中获得外部认可与支持。对土耳其而言，分权化相较于联邦化或分离主义安排更具可协商性，从而部分缓解其安全忧虑。本文主张，可行的叙利亚分权设计应围绕以下要素构建：分阶段过渡、兼顾区域差异的不对称安排、明确的财政纪律与收入分配规则、强有力的独立监督问责机制，以及能切实保障代表性的包容性地方参与架构。这些设计原则被视为分权机制发挥作用的必要条件——使其成为可控的治理体系，而非加固地方权力垄断的行政松绑。

综上所述，研究指出联邦制与自治模式在叙利亚往往导致更高安全成本和更窄区域接受度，而分权化则提供更合理的路线图，既能考量战场力量不对称性，又可顾及外部行为体的威胁认知。在此框架下，分权化被评估为叙利亚民主力量（SDF）长期战略中最务实的治理选项，因其能强化地方合法性、支持制度民主化进程，并提升国际社会接纳前景。本文将讨论焦点从二元模式选择转向强调风险降低的设计原则与实施顺序，为叙利亚战后重建研究文献提供了制度设计导向的新视角。

Структурированное резюме:

В данном исследовании представлен сравнительный анализ вариантов управления послевоенным порядком в Сирии в условиях фрагментированного суверенитета, сформированного в результате гражданской войны, с акцентом на Сирийские демократические силы (СДС) как центральный пример. С 2011 года эрозия давней централизованной административной способности режима Баас привела к появлению множества сосуществующих практик управления по всей стране, включая территории, удерживаемые режимом. местные советы, возглавляемые оппозицией, и опыт управления СД С на северо-востоке, часто ассоциируемый с моделью Рожавы. В этом контексте дебаты о федерализме, автономии и децентрализации вышли за рамки абстрактного конституционного инжиниринга и стали вопросами, проверенными на практике институциональной деятельности на местах. Хотя в большинстве существующих публикаций по Сирии приоритет отдается геополитике и конкуренции в сфере безопасности, лишь в немногих исследованиях проводится систематическое сравнение институциональной ориентации СДС/РПК с помощью моделей управления, использующих четкие оценочные критерии. Соответственно, в данной статье рассматривается, как напряженность между требованиями территориальной целостности и требованиями местного представительства и легитимности может быть урегулирована в многоэтническом и многоконфессиональном обществе Сирии с точки зрения институционального дизайна.

С методологической точки зрения, исследование сочетает концептуально-сравнительный анализ с подходом, основанным на изучении конкретных случаев на основе документов. Федерализм, автономия и децентрализация оцениваются по пяти критериям: легитимность, инклюзивность представительства, политическая и безопасностная стабильность, финансовая устойчивость и способность к урегулированию конфликтов. В теоретической основе федерализм концептуализируется через принципы самоуправления и совместного управления, с акцентом на взаимосвязь между местными органами принятия решений и участием в совместном управлении на центральном уровне. Автономия рассматривается как гибкая форма организации в рамках унитарного государства, которая предоставляет полномочия в области культуры и идентичности. Децентрализация анализируется с точки зрения объема, последовательности и контроля передачи административных, фискальных и политических полномочий. Эмпирическое обсуждение построено вокруг организационной трансформации SDF после 2015 года, ее эволюции от вооруженной коалиции к субъекту с административными и политическими функциями во время поддерживаемой СШ А кампания против ИГИЛ, институциональных практик, связанных с опытом Рожавы (кантоны, местные советы, системы сопредседательства и квотные механизмы), а также критики легитимности этих практик.

Результаты исследования показывают, что федерализм создает высокий риск фрагментации в сирийском контексте. Этот риск усугубляется демографической сложностью. Сирии в условиях острой поляризации, а также восприятием безопасности региональными игроками, в частности Турцией, Ираном и Россией, которые склонны интерпретировать федеральные договоренности как стратегическую угрозу. Вариант автономии, несмотря на его нормативную привлекательность благодаря заявлениям о местном участии и прогрессе в области гендерного представительства, по-прежнему подвержен вызовам в области этнической легитимности. В районах с арабским большинством восприятие «курдского доминирования в управлении» в сочетании с критикой асимметричного представительства в процессе принятия решений может ослабить общественное признание. Кроме того, идеологические и организационные связи СД С С РПК, дискурс управления, сформированный на основе ссылок на демократический конфедерализм, и степень зависимости от внешней поддержки ограничивают региональную приемлемость автономии и сохраняют актуальность вопросов безопасности Турции. С этой точки зрения, в исследовании утверждается, что устойчивость политического проекта СД С, скорее всего, будет зависеть от договорных институциональных механизмов, снижающих восприятие угрозы, чем от максималистских претензий на статус.

Напротив, сравнительная оценка подчеркивает, что децентрализация является более сбалансированным и реалистичным вариантом для Сирии. Децентрализация может институционализировать местное участие, не подрывая полностью притязания на территориальную целостность, предлагая рамки, которые учитывают плюралистическое представительство и одновременно снижают издержки, связанные с конфликтом. Она также легче воспринимается на международном уровне как «безопасное» решение, что может способствовать внешнему признанию и поддержке в условиях восстановления. Для Турции децентрализация является сравнительно более приемлемым вариантом, чем договоренности, связанные с федерализацией или отделением, что частично смягчает опасения по поводу безопасности. В статье утверждается, что работоспособная модель децентрализации для Сирии должна быть построена на основе поэтапного перехода, асимметричных договоренностей, учитывающих региональные различия, чётко определённых правил бюджетной дисциплины и распределения доходов, надёжных независимых механизмов надзора и подотчётности, а также инклюзивной архитектуры участия местного населения, которая надёжно гарантирует представительство. Эти принципы проектирования рассматриваются как необходимые условия для того, чтобы децентрализация функционировала как контролируемый режим управления, а не как административное ослабление, укрепляющее монополию местной власти.

В заключение в исследовании утверждается, что федерализм и автономия, как правило, приводят к более высоким затратам на безопасность и более узкому региональному признанию в Сирии, тогда как децентрализация обеспечивает более рациональный план действий, учитывающий асимметрию сил на поле боя и восприятие угроз внешними акторами. В этих рамках децентрализация оценивается как наиболее прагматичный вариант управления для долгосрочной стратегии СД. С, поскольку она может укрепить местную легитимность, поддержать институциональную демократизацию и улучшить перспективы международного признания. Перенеся дискуссию с выбора между двумя моделями на акцент на принципах и последовательности проектирования, снижающих риски, статья вносит в литературу по постконфликтному восстановлению Сирии перспективу, ориентированную на институциональное проектирование.

संरचित सारांश:

यह अध्ययन गृहयुद्ध से आकारित एक खंडित संप्रभुता के माहौल में सीरिया के युद्धोत्तर व्यवस्था के लिए शासन विकल्पों का तुलनात्मक विश्लेषण प्रस्तुत करता है, जिसमें सीरियन डेमोक्रेटिक फोर्सेज (एसडीएफ) को एक केंद्रीय मामले के रूप में केंद्रित किया गया है। 2011 से, बशर अल-असद शासन की लंबे समय से चली आ रही केंद्रीय प्रशासनिक क्षमता के क्षरण ने देश भर में कई सह-अस्तित्व वाली शासन प्रथाओं को जन्म दिया है, जिसमें शासन-नियंत्रित क्षेत्र, विपक्ष-नेतृत्व वाली स्थानीय परिषदें, और उत्तर-पूर्व में SDF द्वारा प्रशासित अनुभव शामिल हैं, जिसे अक्सर रोजावा मॉडल से जोड़ा जाता है। इस संदर्भ में, संघवाद, स्वायत्तता और विकेंद्रीकरण पर बहसें अमूर्त संवैधानिक इंजीनियरिंग से आगे बढ़ गई हैं और क्षेत्र-आधारित संस्थागत अभ्यास के माध्यम से परखे जाने वाले प्रश्न बन गए हैं। जबकि सीरिया पर मौजूदा अधिकांश साहित्य भू-राजनीति और सुरक्षा प्रतिस्पर्धा को प्राथमिकता देता है, कुछ ही अध्ययन स्पष्ट मूल्यांकन मानदंडों का उपयोग करके शासन मॉडलों के माध्यम से SDF/PKK की संस्थागत प्रवृत्ति की व्यवस्थित रूप से तुलना करते हैं। तदनुसार, यह लेख इस बात की जांच करता है कि संस्थागत डिजाइन के दृष्टिकोण से सीरिया के बहु-जातीय और बहु-संप्रदायिक समाज में क्षेत्रीय अखंडता के दावों और स्थानीय प्रतिनिधित्व तथा वैधता की मांगों के बीच के तनाव को कैसे प्रबंधित किया जा सकता है।

पद्धतिगत रूप से, यह अध्ययन वैचारिक-तुलनात्मक विश्लेषण को दस्तावेज़-आधारित केस स्टडी दृष्टिकोण के साथ जोड़ता है। संघवाद, स्वायत्तता और विकेंद्रीकरण का मूल्यांकन पाँच मानदंडों पर किया गया है: वैधता निर्माण, प्रतिनिधि समावेशिता, राजनीतिक-सुरक्षा स्थिरता, वित्तीय स्थिरता और संघर्ष-समाधान क्षमता। सैद्धांतिक ढांचे के भीतर, संघवाद की अवधारणा आत्म-शासन और साझा शासन के सिद्धांतों के माध्यम से की गई है, जिसमें स्थानीय निर्णय लेने के अधिकार और केंद्रीय स्तर पर संयुक्त शासन में भागीदारी के बीच संबंध पर जोर दिया गया है। स्वायत्तता को एक एकल राज्य के भीतर एक लचीली व्यवस्था के रूप में चर्चा की गई है जो सांस्कृतिक और पहचान-आधारित दक्षताएं प्रदान करती है। विकेंद्रीकरण का परीक्षण प्रशासनिक, वित्तीय और राजनीतिक प्राधिकरण हस्तांतरण के दायरे, अनुक्रम और निगरानी के माध्यम से किया गया है। अनुभवजन्य चर्चा का ढाँचा 2015 के बाद एसडीएफ के संगठनात्मक परिवर्तन, आईएसआईएस के खिलाफ अमेरिका समर्थित अभियान के दौरान एक सशस्त्र गठबंधन से प्रशासनिक और राजनीतिक कार्यों वाले एक कर्ता में इसके विकास, रोजावा अनुभव से जुड़ी संस्थागत प्रथाओं (कैंटन, स्थानीय परिषदें, सह-अध्यक्ष प्रणाली और कोटा तंत्र) और इन प्रथाओं पर निर्देशित वैधता की आलोचनाओं के इर्द-गिर्द बनाया गया है।

निष्कर्ष बताते हैं कि सीरियाई संदर्भ में संघवाद विभाजन का उच्च जोखिम उत्पन्न करता है। यह जोखिम तीव्र ध्रुवीकरण की स्थितियों में सीरिया की जनसांख्यिकीय जटिलता, साथ ही क्षेत्रीय अभिनेताओं की सुरक्षा धारणाओं—विशेष रूप से तुर्की, ईरान और रूस—द्वारा और बढ़ जाता है, जो संघीय व्यवस्थाओं को एक रणनीतिक खतरे के रूप में व्याख्यायित करते हैं। स्वायत्तता का विकल्प, स्थानीय भागीदारी के दावों और लैंगिक प्रतिनिधित्व में प्रगति के माध्यम से अपनी मानदंडगत अपील के बावजूद, जातीय वैधता की चुनौतियों के प्रति संवेदनशील बना हुआ है। अरब-बहुल क्षेत्रों में, "कुर्द-प्रधान शासन" की धारणा, निर्णय लेने में विषम प्रतिनिधित्व की आलोचनाओं के साथ मिलकर, सामाजिक स्वीकृति को कमजोर कर सकती है। इसके अलावा, पीकेके (PKK) के साथ एसडीएफ (SDF) के वैचारिक और संगठनात्मक संबंध, लोकतांत्रिक महासंघवाद के संदर्भों से आकारित शासन की विमर्श, और बाहरी समर्थन पर निर्भरता की डिग्री, स्वायत्तता की क्षेत्रीय स्वीकार्यता को सीमित करती है और तुर्की की सुरक्षा चिंताओं को प्रमुख बनाए रखती है।

इस दृष्टिकोण से, अध्ययन यह तर्क देता है कि SDF की राजनीतिक परियोजना की स्थिरता अधिकतमवादी दर्जे के दावों की तुलना में, खतरे की धारणाओं को कम करने वाले सुलभ संस्थागत प्रबंधों पर निर्भर होने की अधिक संभावना है।

इसके विपरीत, तुलनात्मक मूल्यांकन सीरिया के लिए विकेंद्रीकरण को एक अधिक संतुलित और व्यवहार्य विकल्प के रूप में रेखांकित करता है।

विकेन्द्रीकरण स्थानीय भागीदारी को पूरी तरह से क्षेत्रीय अखंडता के दावे को कमजोर किए बिना संस्थागत बना सकता है, जो संघर्ष-संबंधी लागतों को कम करते हुए बहुल प्रतिनिधित्व को समायोजित करने वाला एक ढांचा प्रदान करता है। इसे अंतरराष्ट्रीय स्तर पर एक "सुरक्षा-अनुकूल" समाधान के रूप में भी अधिक आसानी से प्रस्तुत किया जा सकता है, जो पुनर्निर्माण के परिदृश्य में बाहरी मान्यता और समर्थन को सुविधाजनक बना सकता है। तुर्की के लिए, विकेन्द्रीकरण संघीकरण या अलगाव से जुड़ी व्यवस्थाओं की तुलना में अपेक्षाकृत अधिक बातचीत योग्य है, जिससे सुरक्षा संबंधी चिंताएं आंशिक रूप से कम हो जाती हैं।

लेख में यह तर्क दिया गया है कि सीरिया के लिए एक व्यवहार्य विकेंद्रीकरण डिजाइन एक चरणबद्ध संक्रमण, क्षेत्रीय मतभेदों के प्रति संवेदनशील विषम व्यवस्थाओं, स्पष्ट रूप से परिभाषित वित्तीय अनुशासन और राजस्व-साझाकरण नियमों, मजबूत स्वतंत्र निगरानी और जवाबदेही तंत्र, और एक समावेशी स्थानीय भागीदारी संरचना के इर्द-गिर्द बनाया जाना चाहिए जो विश्वसनीय रूप से प्रतिनिधित्व की गारंटी दे। इन डिजाइन सिद्धांतों को विकेंद्रीकरण को एक नियंत्रित शासन व्यवस्था के रूप में काम करने के लिए आवश्यक शर्तें माना जाता है, न कि एक प्रशासनिक ढीली व्यवस्था के रूप में जो स्थानीय शक्ति के एकाधिकार को मजबूत करती है।

निष्कर्षतः, अध्ययन यह तर्क देता है कि संघवाद और स्वायत्तता सीरिया में उच्च सुरक्षा लागत और संकीर्ण क्षेत्रीय स्वीकृति उत्पन्न करते हैं, जबकि विकेंद्रीकरण एक अधिक तर्कसंगत रोडमैप प्रदान करता है जो युद्धक्षेत्र की शक्ति विषमता और बाहरी अभिनेताओं की खतरे की धारणाओं को ध्यान में रखता है। इस ढांचे के भीतर, विकेंद्रीकरण को SDF की दीर्घकालिक रणनीति के लिए सबसे व्यावहारिक शासन विकल्प के रूप में आंका गया है, क्योंकि यह स्थानीय वैधता को मजबूत कर सकता है, संस्थागत लोकतंत्रीकरण का समर्थन कर सकता है, और अंतरराष्ट्रीय स्वीकृति की संभावनाओं को बढ़ा सकता है।

द्वैध मॉडल विकल्प से बहस को जोखिम-घटाने वाले डिज़ाइन सिद्धांतों और अनुक्रमण पर ज़ोर देने में स्थानांतरित करके, यह लेख सीरिया में संघर्षोत्तर पुनर्निर्माण पर साहित्य में एक संस्थागत डिज़ाइन-उन्मुख दृष्टिकोण का योगदान देता है।