Bu çalışma felsefi bir kavram olarak içkinlik kavramını, felsefi düşüncenin temel bir bileşeni olarak alır. Felsefi düşünce açısından içkinlik, felsefe yapmanın temel koşulu olduğu kadar felsefedeki yeni imkân ve potansiyelliklerin yapıcı ve yaratıcı tarzda ortaya çıkmasının da bir ölçütü olarak görülür. İçkinlik kavramı, felsefi düşüncede felsefe ile diğer düşünce biçimlerinin birbirinden ayrılmasında da önemlidir. Böyle bir düşünce sisteminde içkinlik kavramıyla yaşamın devingen, oluş ve çoklukla olan dinamik ilgisi kurularak özneleşmeye vurgu yapılır. Bu anlamda içkinlik kavramı, Nietzscheci nihilizm sürecinin bir aşaması olarak ontolojik bir materyalizm ortamına gönderme yapar. Böyle bir ontolojik materyalizm ortamında felsefede tamamen içkin süreçlerin etkinliği sözkonusudur. Bu süreçlerin etkinliği, felsefi bir üretkenliğin içkin kaynaklarının sonsuz ve yapıcı karakterinin ön plana çıkmasına neden olur. Bu açıdan içkinliğe yapılan çağrı aslında felsefeye, felsefe yapmaya, düşüncenin içkin potansiyel ve imkânlarına yapılan bir çağrıdır. Felsefedeki böyle bir içkinlik, felsefeye, aşkınlık yapılarının içkinlik içinde sunulduğu yeni bir metafizik aşamanın dâhil edilmesinin bütün avantajlarının gündeme geldiği bir gayret olarak alınmalıdır. Bu nokta son derece önemlidir. Çünkü bu anlayışa göre düşünce, bu dünyayı ve bu dünyaya yönelik felsefenin olanaklarını imkân ölçüsünde sorgulamalıdır. Bunu felsefenin imkânlarıyla ortaya koymaya çalışırken içkinlik kavramının bu projede merkezi bir yerinin olduğu görülür. Bu projenin benzerlerinin felsefe tarihinde görülmesi mümkün olmakla birlikte içkinlik konusunun metafiziksel olduğu kadar ontolojik ve epistemolojik çerçevelerde de tartışıldığına şahit oluruz. Bu anlamda içkinlik kavramı, içkinlik konusunu felsefi düşüncenin kadim bir konusu olmaklığı açısından ele alıp incelemeye çalışır. Dolayısıyla içkinlik kavramının, bu anlamda felsefi düşüncenin bir başlangıç noktası, felsefenin imkânı için bir ön koşul olarak görülmesi gerekir. Her bir aşkınlık yapısını radikal bir şekilde eleştirip karşısında duran içkinlik felsefe yapmanın, felsefenin bir şartı olarak görülür. Dolayısıyla içkinlik kavramı, felsefi anlamda düşüncede bütün imkânları, üretkenlik ve potansiyellikleriyle beraber sonsuz üretici ve yapıcı bir kavram olarak görülür. İçkinlik kavramının felsefi düşünce açısından sahip olduğu bu imkân, üretkenlik ve potansiyelliklerin acaba teoloji alanına etkileri var mıdır? İçkinlik kavramının felsedeki bu üretici ve yapıcı karakterinden acaba teoloji alanında da faydalanılabilir mi? Tamamen bir aşkınlık yapısı içerisinde gerçekleşen teolojik alanın içkinlik merkezli ele alınması mümkün müdür? Bu çalışma bu ve benzeri soruların yanıtlarını içkinlik kavramından yola çıkarak ele almayı hedeflemektedir.
This study takes the concept of immanence as a fundamental component of philosophical thought. From a philosophical perspective, immanence is seen not only as a basic condition for doing philosophy, but also as a criterion for the constructive and creative emergence of new possibilities and potentialities in philosophy. The concept of immanence is also important in distinguishing philosophy from other forms of thought. In such a system of thought, the concept of immanence emphasizes subjectification by establishing a dynamic relationship between life, becoming, and multiplicity. In this sense, the concept of immanence refers to an ontological materialism environment as a stage in the Nietzschean nihilism process. In such an ontological materialism environment, the activity of entirely immanent processes in philosophy is at stake. The activity of these processes leads to the highlighting of the infinite and constructive character of the immanent resources of philosophical productivity. From this point of view, the call to immanence is actually a call to philosophy, to doing philosophy, to the immanent potentials and possibilities of thought. Such immanence in philosophy should be understood as an endeavor that brings to the forefront all the advantages of including a new metaphysical stage in philosophy, where transcendental structures are presented within immanence. This point is extremely important. Because, according to this system of thought, thought should question this world and the possibilities of philosophy towards this world to the extent possible. While trying to demonstrate this with the possibilities of philosophy, the concept of immanence is seen to have a central place in this project. Although it is possible to see similar projects in the history of philosophy, we witness that the issue of immanence has been discussed in ontological and epistemological frameworks as well as metaphysical ones. In this sense, the concept of immanence attempts to examine the issue of immanence as an ancient subject of philosophical thought. Therefore, the concept of immanence should be seen as a starting point for philosophical thought, a precondition for the possibility of philosophy. Immanence, which radically criticizes and opposes every transcendental structure, is seen as a condition for doing philosophy, for philosophy itself. Therefore, the concept of immanence is seen in philosophical thought as an infinitely productive and constructive concept, encompassing all its possibilities, productivity, and potentiality. Do these possibilities, productivity, and potentiality inherent in the concept of immanence from a philosophical perspective have any impact on the field of theology? Can the productive and constructive character of the concept of immanence in philosophy also be utilized in the field of theology? Is it possible to approach the theological field, which operates entirely within a transcendental structure, from an immanent perspective? This study aims to address these and similar questions by starting from the concept of immanence.
By subscribing to E-Newsletter, you can get the latest news to your e-mail.
