Bu çalışma, Arap edebiyat mirasına dayanan eleştirel bir perspektifle, Arap şiirinin psikolojik ve duygusal etkilerini incelemektedir. Şiirin yalnızca estetik bir unsur değil, insan ruhunun derinliklerine inen, duyguları uyandıran, acıları hafifleten ve insanî düşünceyi harekete geçiren güçlü bir ifade aracı olduğu vurgulanmaktadır. Araştırma, edebî metinleri çözümlemede psikolojik analiz yönteminden yararlanmaktadır. Klasik Arap şiirinde duyguların ve hislerin nasıl yansıtıldığı, hem şair hem de okuyucu üzerindeki etkileri bağlamında incelenmektedir. Bu doğrultuda, İbn Kuteybe, Cahiz ve İbn Tabataba gibi klasik eleştirmenlerin şiirin duygular üzerindeki etkisine dair görüşleri temel alınmaktadır. Ayrıca çalışma, şiirin psikolojik çelişkileri işleyebilen ve olumlu duyguları (sevinç, haz, umut) harekete geçirebilen güçlü bir araç olarak değerini ortaya koymaktadır. Çalışmada hüzün ve kaygı gibi olumsuz duygular üzerindeki yatıştırıcı etkisine de dikkat çekilmektedir. Edebî eleştiri ile psikolojik çözümleme arasındaki kuramsal bağın yeterince kurulmamış olması, bu alandaki mevcut akademik boşlukları gözler önüne sermektedir. Bu bağlamda, hem şairin hem de okuyucunun psikolojik durumu ile şiir arasındaki ilişkinin daha kapsamlı biçimde araştırılması gerekliliği ortaya çıkmaktadır. Buna ek olarak, Arap şiirinin modern psikoterapötik yaklaşımlar çerçevesinde bir araç olarak değerlendirilme potansiyeline sahip olduğu, özellikle bireysel stresin azaltılması ve duygusal dengenin teşviki açısından işlevsel bir rol üstlenebileceği vurgulanmaktadır. Araştırma, Arap şiirinin yalnızca estetik bir sanat formu ya da eğlence aracı olmadığını; bilakis insan ruhunun derinliklerine nüfuz etmeyi ve onunla anlamlı bir etkileşim kurmayı mümkün kılan güçlü bir ifade biçimi olduğunu ortaya koymaktadır. Bu bağlamda, Arap şiiri hem edebiyat hem de psikoloji alanlarında disiplinlerarası bir yaklaşımla daha kapsamlı araştırmalara konu edilmesi gereken çok yönlü bir çalışma nesnesi olarak değerlendirilmelidir.                                                                             

This study explores the psychological and emotional impact of Arabic poetry through a critical lens grounded in the Arab literary tradition. It argues that poetry transcends its aesthetic function to become a powerful expressive medium that penetrates the depths of the human psyche, evokes emotions, alleviates pain, and inspires reflection. Employing methods of psychological literary analysis, the research investigates how emotions and feelings are conveyed in classical Arabic poetry and how they affect both the poet and the audience. The study draws upon classical critical perspectives, such as those of Ibn Qutayba, al-Jahiz, and Ibn Tabataba, who emphasized poetry’s capacity to stir the emotions and influence the human heart across various emotional states. Furthermore, the study reveals the value of poetry as a powerful tool capable of addressing psychological conflicts and triggering positive emotions (joy, pleasure, hope). Attention is also drawn to its soothing effect on negative emotions such as sadness and anxiety. The insufficient establishment of the theoretical link between literary criticism and psychological analysis reveals the existing academic gaps in this field. In this context, it is necessary to investigate the relationship between the psychological state of both the poet and the reader and poetry in a more comprehensive manner. In addition, it is emphasized that Arabic poetry has the potential to be evaluated as a tool within the framework of modern psychotherapeutic approaches, particularly in terms of reducing individual stress and promoting emotional balance. The research reveals that Arabic poetry is not merely an aesthetic art form or a means of entertainment; rather, it is a powerful form of expression that can penetrate the depths of the human soul and enable meaningful interaction with it. In this context, Arabic poetry should be considered a multifaceted subject of study that warrants more comprehensive research through an interdisciplinary approach in both literature and psychology.