Abstract

Bu çalışma, Türkiye'de yaşayan bireylerin Avrupa'da yaşayan Gurbetçilere yönelik geliştirdikleri dışlayıcı tutumları “sosyal haset” kuramı çerçevesinde ele almaktadır. Araştırma, farklı sosyo-ekonomik profillere sahip ve Türkiye'nin farklı bölgelerinde yaşayan 30 katılımcıyla gerçekleştirilen yarı yapılandırılmış görüşmelere dayanmaktadır. Fenomenolojik bir desenle kurgulanan bu nitel çalışma, bireylerin öznel deneyimlerine odaklanarak haset olgusunun toplumsal ilişkilerdeki yansımalarını analiz etmeyi hedeflemektedir. Elde edilen bulgular, Gurbetçilerin döviz bazlı gelirlerinin ve ulusötesi yüksek yaşam standartlarının, Türkiye'de yaşayan bireylerin nezdinde “yukarı yönlü sosyal karşılaştırma” nesnesi olarak konumlandığını göstermektedir. Araştırma bulguları, sosyal hasetin katılımcıların sosyo-ekonomik durumlarına göre iki farklı yöne evrildiğini ortaya koymaktadır. Bu bağlamda, yüksek eğitimli olmalarına rağmen ekonomik güvencesizlik yaşayan genç katılımcılar arasında “kötü niyetli haset” ve schadenfreude (başkalarının talihsizliğinden haz duyma) eğilimi baskın çıkmaktadır. Buna karşın, ekonomik istikrarını sağlamış gruplarda bu duygu, yerini kişisel motivasyonu besleyen yapıcı bir “iyi niyetli gıpta” biçimine bırakmaktadır. Tematik analiz sonucunda elde edilen altı tema; Gurbetçilerin homojenleştirilmesi, yukarı yönlü sosyal karşılaştırma, algılanan hak edilmemiş refah, hasetin ahlaki eleştirilerle örtülmesi, kötü niyetli haset söylemleri ve iyi niyetli haset olarak belirlenmiştir. Araştırma bulguları, Gurbetçilerle olan yakın akrabalık veya komşuluk bağlarının sanılanın aksine haset duygusunu azaltmadığını tam tersine bu yakınlığın statü rekabetini ve kıyaslamaya dayalı duygusal gerilimi daha fazla körüklediğini göstermektedir. Çalışma, ekonomik temelli haset duygusunun “görgüsüzlük” gibi ahlaki eleştirilerle maskelenerek “kültürel ırkçılık” formuna büründüğünü ve Gurbetçileri anavatanlarında dahi aidiyetsiz bırakan yapısal bir yabancılaşma döngüsü yarattığını ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, Gurbetçilere yönelik sosyal haset; Türkiye'nin mevcut ekonomik konjonktürü, genç kuşakların istihdam süreçlerinde yaşadığı sorunlar ve Gurbetçilerin sahip olduğu refahın Türkiye'de erişilemez bir standart olarak algılanmasının bir sonucudur.

Abstract

This study examines the exclusionary attitudes developed by individuals living in Türkiye towards Turkish Gurbetçis living in Europe within the framework of “social envy” theory. The research is based on semi-structured interviews conducted with 30 participants from different socio-economic backgrounds across Türkiye. Designed with a phenomenological approach, this qualitative study focuses on individuals’ subjective experiences and aims to analyze the reflection of the envy phenomenon in social relations. The findings show that the foreign currency-based income and high transnational living standards of Gurbetçis are positioned as an object of “upward social comparison” in the eyes of individuals living in Türkiye. Thematic analysis yielded six main themes: homogenization of Gurbetçis into a collective emotional target, upward social comparison, perception of undeserved prosperity, moral masking of envy through cultural criticism, malevolent envy and schadenfreude discourses, and benevolent admiration. The research findings show that social envy evolves in two different directions according to the socio-economic status of the participants. Among young participants who experience economic insecurity despite being highly educated, the tendency towards “malicious envy”, sometimes manifesting as Schadenfreude, is dominant. In contrast, in groups that have achieved economic stability, this feeling gives way to a constructive form of “benevolent admiration.” Contrary to expectations, the study demonstrates that close kinship or neighborly ties do not reduce envy; rather, due to the similarity principle, such proximity intensifies status competition and comparative emotional tension. The study further demonstrates that economically based envy is masked by moral criticisms such as “lack of manners,” taking the form of “cultural racism,” creating a structural cycle of alienation that leaves Gurbetçis feeling as outsiders even in their homeland. Consequently, social envy towards Gurbetçis is a result of Türkiye’s current economic conjuncture, the problems faced by younger generations in employment processes, and the perception that the prosperity enjoyed by Gurbetçis is an unattainable standard in Türkiye.

Structured Abstract:

This study examines the exclusionary attitudes of individuals living in Türkiye towards Gurbetçis living in Europe through the concept of social envy. Migration is considered in this study as a transnational social space where daily life practices intertwine between the country of origin and the country of settlement (Schiller et al., 1992). This transnational positioning constantly generates tension with the methodological nationalism embedded in daily consciousness. The dual sense of belonging of Gurbetçis is often perceived as an unfair use of national solidarity systems (Wimmer & Glick Schiller, 2003). Foreign currency income, the opportunities offered by European welfare states, and spending habits exhibited during visits to Türkiye transform Gurbetçis into an object of upward social comparison. This position codes Gurbetçis as representatives of an unattainable standard of living and as privileged figures who are not considered exactly "one of us."

In this study, social envy is conceptualized as an affective mechanism that is structurally produced. The sociological basis of exclusionary discourses is discussed through Ahmed's (2004) affective economies, Scheler's (1994) notion of ressentiment, Bourdieu's (1984) idea of symbolic violence, Runciman's (1966) theory of relative deprivation and Wimmer and Glick Schiller's (2003) concept of methodological nationalism. The main purpose of the study is to analyze in detail the affective processes that underpin exclusionary discourses such as "rudeness" or "cultural alienation" towards Gurbetcis and to show that these processes are not individual psychological reactions but a structurally reproduced mechanism. The study also investigates whether social envy turns into benign envy, malicious envy, ressentiment, and schadenfreude based on the socio-economic status of the participants and whether close kinship ties reduce feelings of envy.

This research, with a qualitative research design, using a phenomenological approach, is based on the subjective experiences of individuals and the meanings they give to such experiences. Data were collected through semi-structured interviews with 30 participants, who have different socio-economic backgrounds and living in different regions of Türkiye. The participants were selected using snowball sampling. Half of the sample (n=15) consisted of individuals with first-degree relatives who are Gurbetçis, while the other half included individuals who did not have such a close relationship but observed social processes related to Gurbetçis.  This created diversity. The participants were aged between 22 and 60 years and included 15 women and 15 men. Interviews were conducted in-person or online between December 2025 and February 2026, with each lasting approximately 30-50 minutes. Data were analyzed using Braun and Clarke's (2006) six-stage thematic analysis model. To enhance the robustness of the analysis process, two researchers coded the data independently, confirmation interviews were held with selected participants to validate the findings and data saturation was defined as the point at which similar themes began to repeat. Thematic analysis yielded six main themes: the homogenization of Gurbetçis into a collective emotional target, upward social comparison, the perception of undeserved prosperity and feelings of injustice, the concealment of envy through cultural and moral critiques, malicious envy and discourses of ressentiment, and benign envy. First, Gurbetçis are homogenized and made into a common emotional target based on a socially circulating image, rather than through direct personal experience. Second, Gurbetçis' foreign currency-based income provides a strong upward comparison reference for those living in Türkiye. Third, Gurbetçi prosperity is often seen as undeserved, as a matter of luck or structural advantages rather than individual effort, and this creates the cognitive basis for malicious envy. Fourth, material envy is concealed through cultural and moral critiques, and economic disadvantage is disguised as a legitimate cultural judgment. Fifth, there is particularly strong malicious envy and ressentiment among socio-economically disadvantaged participants and in kinship networks. Finally, benign envy appears among participants who have reached economic stability and view the benefits of Gurbetçis as legitimate and deserved.

The findings show that social envy takes different forms depending on the socio-economic status of the participants. Malicious envy predominates among young and highly educated participants experiencing economic insecurity, while this feeling transforms into a more constructive, benign envy among participants who have achieved economic stability. Contrary to expectations, close family ties do not reduce feelings of envy; instead, they intensify status competition due to the principle of similarity. Direct observation of the living standards of Gurbetçi relatives sharpens the perception of relative deprivation. The study also reveals that participants not only passively experience dissatisfaction with the transnational positioning of Gurbetçis but also produce normative codes that determine how Gurbetçis should behave. Exclusionary discourses are perpetuated through affective and symbolic processes that transform socio-economic tensions into moral and cultural judgments. In conclusion, social envy towards Gurbetçis is a structural affective phenomenon produced by Türkiye's current economic conditions, intergenerational inequalities, and the perception of Gurbetçi well-being as an unattainable standard. The Gurbetçi acquires a symbolic position onto which social tensions are projected. The findings show that exclusionary attitudes are fueled by processes of social comparison, perceived injustice, and the construction of symbolic boundaries, beyond cultural difference. Future research is recommended to examine the long-term consequences of these perceptions on Gurbetçis' investment practices, sense of belonging, and transnational ties, and to include Gurbetçis' own perspectives in the analysis.

Yapılandırılmış Özet:

Bu çalışma, Türkiye'de yaşayan bireylerin Avrupa'da yaşayan Gurbetçilere yönelik dışlayıcı tutumlarını sosyal haset kavramı üzerinden incelemektedir. Göç, bu çalışmada köken ülke ile yerleşilen ülke arasında gündelik yaşam pratiklerinin iç içe geçtiği ulusötesi bir sosyal alan olarak ele alınmaktadır (Schiller vd., 1992). Bu ulusötesi konumlanış, gündelik bilinçte yerleşik metodolojik milliyetçilikle sürekli bir gerilim üretir. Gurbetçilerin çift yönlü aidiyeti, çoğu zaman ulusal dayanışma sistemlerinin haksız biçimde kullanılması olarak algılanır (Wimmer & Glick Schiller, 2003). Döviz gelirleri, Avrupa refah devletlerinin sunduğu imkânlar ve Türkiye ziyaretlerinde sergilenen harcama alışkanlıkları Gurbetçileri yukarı yönlü bir sosyal karşılaştırma nesnesine dönüştürür. Bu konum Gurbetçileri erişilemez bir refah standardının temsilcisi ve tam olarak "bizden" sayılmayan ayrıcalıklı figürler olarak kodlar.

Sosyal haset, bu çalışmada yapısal olarak üretilen bir duygulanımsal mekanizma olarak kavramsallaştırılır. Dışlayıcı söylemlerin sosyolojik zemini Ahmed'in duygu ekonomisi, Scheler'in ressentiment kavramı, Bourdieu'nün sembolik şiddet kavramı, Runciman'ın göreli yoksunluk teorisi ve Wimmer ile Glick Schiller'in metodolojik milliyetçilik kavramı aracılığıyla analiz edilir. Çalışmanın temel amacı, Gurbetçilere yönelik "görgüsüzlük" ya da "kültürel yabancılaşma" gibi dışlayıcı söylemlerin altında yatan duygulanımsal süreçleri derinlemesine incelemek ve bu süreçlerin bireysel psikolojik tepkilerden çok, yapısal biçimde yeniden üretilen bir mekanizma olduğunu ortaya koymaktır. Çalışma ayrıca sosyal hasetin katılımcıların sosyo-ekonomik konumuna göre iyi niyetli haset, kötü niyetli haset, ressentiment ve schadenfreude biçimlerinden hangisine dönüştüğünü ve yakın akrabalık bağlarının haset duygusunu azaltıp azaltmadığını sorgular.

Araştırma, nitel araştırma çerçevesinde fenomenolojik bir desenle kurgulanmış, bireylerin öznel deneyimlerine ve bu deneyimlere yükledikleri anlamlara odaklanmıştır. Veriler, Türkiye'nin farklı bölgelerinde ikamet eden, farklı sosyo-ekonomik profillere sahip 30 katılımcıyla yürütülen yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla toplanmıştır. Katılımcılar kartopu örnekleme yöntemiyle belirlenmiştir. Örneklemin yarısı (n=15) ailesinde birinci dereceden Gurbetçi yakını olan bireylerden, diğer yarısı bu yakınlığa sahip olmayan ancak Gurbetçilerle ilgili toplumsal süreçleri gözlemleyen bireylerden oluşturulmuştur. Böylece çeşitlilik sağlanmıştır. Katılımcılar 22 ile 60 yaş aralığında olup 15 kadın ve 15 erkekten oluşmaktadır. Görüşmeler Aralık 2025 ile Şubat 2026 arasında yüz yüze veya çevrimiçi biçimde gerçekleştirilmiş, her biri ortalama 30 ile 50 dakika sürmüştür. Veriler Braun ve Clarke'ın (2006) altı aşamalı tematik analiz modeliyle çözümlenmiştir. Analiz sürecinin güvenirliğini artırmak amacıyla kodlama iki araştırmacı tarafından bağımsız olarak yürütülmüş, seçilen katılımcılarla bulguların doğrulanmasına yönelik teyit görüşmeleri yapılmış ve benzer temaların tekrarlanmaya başladığı nokta veri doygunluğu olarak kabul edilmiştir.

Tematik analiz altı ana tema ortaya koymuştur. Bunlar Gurbetçilerin homojenleştirilerek kolektif bir duygusal hedefe dönüştürülmesi, yukarı yönlü sosyal karşılaştırma, hak edilmemiş refah algısı ve adaletsizlik duygusu, hasetin kültürel ve ahlaki eleştiriler yoluyla gizlenmesi, kötü niyetli haset ve ressentiment söylemleri, iyi niyetli hasettir. İlk olarak Gurbetçiler, doğrudan kişisel deneyimden çok toplumsal olarak dolaşan bir imgeye dayanarak homojenleştirilir ve kolektif bir duygusal hedefe dönüştürülür. İkinci olarak Gurbetçilerin döviz temelli gelirleri, Türkiye'de yaşayan bireyler için güçlü bir yukarı yönlü karşılaştırma referansı işlevi görür. Üçüncü olarak Gurbetçi refahı sıklıkla bireysel çabadan çok şansa veya yapısal avantajlara bağlanarak hak edilmemiş olarak algılanır, bu algı kötü niyetli hasetin bilişsel zeminini oluşturur. Dördüncü olarak maddi temelli haset kültürel ve ahlaki eleştiriler aracılığıyla gizlenir, ekonomik rahatsızlık meşru bir kültürel yargı görünümüne büründürülür. Beşinci olarak kötü niyetli haset ve ressentiment, özellikle sosyo-ekonomik olarak dezavantajlı katılımcılar ve akrabalık ağları içinde belirgin biçimde görülür. Son olarak ekonomik istikrara kavuşmuş ve Gurbetçilerin avantajlarını meşru ve hak edilmiş olarak gören katılımcılarda iyi niyetli haset ortaya çıkar.

Bulgular, sosyal hasetin katılımcıların sosyo-ekonomik konumuna göre farklı biçimler aldığını göstermektedir. Ekonomik güvencesizlik yaşayan genç ve yüksek eğitimli katılımcılar arasında kötü niyetli haset baskın çıkarken, ekonomik istikrara ulaşmış katılımcılarda bu duygu daha yapıcı bir iyi niyetli hasete dönüşür. Beklentinin aksine yakın akrabalık bağları haset duygusunu azaltmaz, benzerlik ilkesi nedeniyle statü rekabetini yoğunlaştırır. Gurbetçi akrabanın yaşam standartlarının doğrudan gözlemlenmesi, göreli yoksunluk algısını keskinleştirir. Çalışma ayrıca katılımcıların Gurbetçilerin ulusötesi konumlanışına yönelik memnuniyetsizliği pasif biçimde deneyimlemekle kalmadığını, Gurbetçilerin nasıl davranması gerektiğini belirleyen normatif kodlar da ürettiklerini gözler önüne serer. Dışlayıcı söylemler, sosyo-ekonomik gerilimleri ahlaki ve kültürel yargılara dönüştüren duygulanımsal ve sembolik süreçler aracılığıyla sürdürülür.

Sonuç olarak, Gurbetçilere yönelik sosyal haset, Türkiye'nin güncel ekonomik koşullarının, kuşaklar arası eşitsizliklerin ve Gurbetçi refahının erişilemez bir standart olarak algılanmasının ürettiği yapısal bir duygulanımsal olgudur. Gurbetçi, toplumsal gerilimlerin üzerine yansıtıldığı simgesel bir konum kazanır. Bulgular, dışlayıcı tutumların kültürel farklılığın ötesinde sosyal karşılaştırma, algılanan adaletsizlik ve sembolik sınır inşası süreçlerinden beslendiğini gösterir. Gelecek araştırmaların, bu algıların Gurbetçilerin yatırım pratikleri, aidiyet duygusu ve ulusötesi bağları üzerindeki uzun vadeli sonuçlarını incelemesi ve analize Gurbetçilerin kendi bakış açılarını dahil etmesi önerilir.

الملخص المنظّم

الغرض تبحث هذه الدراسة في المواقف الإقصائية للأفراد المقيمين في تركيا تجاه الغربتشيين المقيمين في أوروبا، مع التركيز على دور الحسد الاجتماعي بوصفه آلية وجدانية تُنتَج بنيوياً. وتستكشف كيف يولّد التموضع العابر للحدود للمهاجرين توتراً مع النزعة القومية المنهجية ويغذّي خطابات الاغتراب الثقافي والفظاظة.

الإطار النظري يعتمد التحليل على اقتصاديات العاطفة عند أحمد (2004)، ومفهوم الاستياء عند شيلر (1994)، وفكرة العنف الرمزي عند بورديو (1984)، ونظرية الحرمان النسبي عند رونكيمان (1966)، ونقد ويمر وشيـلر (2003) للنزعة القومية المنهجية. وتُستخدم هذه الأطر لتأطير الحسد الاجتماعي كوجدان جماعي لا كاستجابة نفسية فردية.

المنهجية اعتمد البحث على تصميم نوعي بمنهجية الظاهراتية. جُمعت البيانات من خلال مقابلات شبه منظّمة مع 30 مشاركاً (15 لديهم أقارب غربتشيون من الدرجة الأولى، و15 بدون علاقة مباشرة) من خلفيات اجتماعية‑اقتصادية ومناطق مختلفة في تركيا. أُجريت المقابلات بين ديسمبر 2025 وفبراير 2026، واستغرقت 30–50 دقيقة. استُخدم نموذج التحليل الموضوعي ذي المراحل الست لبراون وكلارك (2006)، مع ترميز مستقل من باحثين اثنين، ومقابلات تأكيدية مع بعض المشاركين، وتحديد التشبع عند تكرار الموضوعات.

النتائج أفرز التحليل ستة موضوعات رئيسية: (1) تجانس الغربتشيين في هدف عاطفي جماعي، (2) المقارنة الاجتماعية الصاعدة، (3) إدراك الرفاه غير المستحق ومشاعر الظلم، (4) إخفاء الحسد عبر انتقادات ثقافية وأخلاقية، (5) الحسد الخبيث وخطابات الاستياء، و(6) الحسد الحميد. يسود الحسد الخبيث بين الشباب ذوي التعليم العالي الذين يعانون من انعدام الأمن الاقتصادي، بينما يظهر الحسد الحميد لدى الأفراد المستقرين اقتصادياً. وعلى خلاف التوقعات، تزيد الروابط الأسرية القريبة من حدة المنافسة على المكانة بدلاً من تقليل الحسد، مما يعمّق إدراك الحرمان النسبي.

الاستنتاجات الحسد الاجتماعي تجاه الغربتشيين هو ظاهرة وجدانية بنيوية تتشكّل بفعل الظروف الاقتصادية الراهنة في تركيا، وعدم المساواة بين الأجيال، وإدراك رفاه الغربتشيين كمستوى معيشي بعيد المنال. ويكتسب الغربتشي موقعاً رمزياً تُسقط عليه التوترات الاجتماعية، مما يرسّخ الخطابات الإقصائية عبر عمليات وجدانية ورمزية.

الآثار توصي الدراسة ببحث الآثار طويلة الأمد لهذه التصورات على ممارسات الاستثمار لدى الغربتشيين، وإحساسهم بالانتماء، وروابطهم العابرة للحدود، مع إدماج وجهات نظر الغربتشيين أنفسهم في التحليل.

Résumé structuré

Objectif Cette étude analyse les attitudes d’exclusion des individus vivant en Turquie à l’égard des Gurbetçis résidant en Europe, en mettant l’accent sur le rôle de l’envie sociale considérée comme un mécanisme affectif produit structurellement. Elle examine comment le positionnement transnational des migrants génère une tension avec le nationalisme méthodologique et alimente des discours d’aliénation culturelle et de rudesse.

Cadre théorique L’analyse s’appuie sur les économies affectives d’Ahmed (2004), la notion de ressentiment chez Scheler (1994), la violence symbolique de Bourdieu (1984), la théorie de la privation relative de Runciman (1966), ainsi que la critique du nationalisme méthodologique par Wimmer et Glick Schiller (2003). Ces cadres permettent de conceptualiser l’envie sociale comme un affect collectif plutôt qu’une réaction psychologique individuelle.

Méthodologie La recherche adopte un design qualitatif de type phénoménologique. Les données ont été recueillies par des entretiens semi‑structurés auprès de 30 participants (15 ayant des parents proches Gurbetçis, 15 sans lien direct) issus de divers milieux socio‑économiques et régions de Turquie. Les entretiens, menés entre décembre 2025 et février 2026, ont duré entre 30 et 50 minutes. L’analyse thématique en six étapes de Braun et Clarke (2006) a guidé le codage, réalisé indépendamment par deux chercheurs, avec des entretiens de confirmation et une vérification de la saturation des données.

Résultats Six thèmes principaux ont émergé : (1) homogénéisation des Gurbetçis en cible émotionnelle collective, (2) comparaison sociale ascendante, (3) perception d’une prospérité imméritée et sentiment d’injustice, (4) dissimulation de l’envie par des critiques culturelles et morales, (5) envie malveillante et discours de ressentiment, et (6) envie bienveillante. L’envie malveillante prédomine chez les jeunes diplômés confrontés à l’insécurité économique, tandis que l’envie bienveillante apparaît chez les individus économiquement stables. Contrairement aux attentes, les liens familiaux proches intensifient la compétition statutaire au lieu de réduire l’envie, accentuant la perception de privation relative.

Conclusions L’envie sociale envers les Gurbetçis constitue un phénomène affectif structurel façonné par les conditions économiques actuelles de la Turquie, les inégalités intergénérationnelles et la perception du bien‑être des migrants comme un niveau de vie inaccessible. Les Gurbetçis acquièrent une position symbolique sur laquelle se projettent les tensions sociales, consolidant les discours d’exclusion par des processus affectifs et symboliques.

Implications La recherche recommande d’examiner les effets à long terme de ces perceptions sur les pratiques d’investissement des Gurbetçis, leur sentiment d’appartenance et leurs liens transnationaux, en intégrant leurs propres perspectives dans l’analyse.

Resumen estructurado

Objetivo Este estudio examina las actitudes de exclusión de los individuos que viven en Turquía hacia los Gurbetçis residentes en Europa, centrándose en el papel de la envidia social como un mecanismo afectivo producido estructuralmente. Se analiza cómo el posicionamiento transnacional de los migrantes genera tensión con el nacionalismo metodológico y alimenta discursos de alienación cultural y de rudeza.

Marco teórico El análisis se fundamenta en las economías afectivas de Ahmed (2004), la noción de resentimiento de Scheler (1994), la violencia simbólica de Bourdieu (1984), la teoría de la privación relativa de Runciman (1966) y la crítica al nacionalismo metodológico de Wimmer y Glick Schiller (2003). Estos marcos permiten conceptualizar la envidia social como un afecto colectivo más que como una reacción psicológica individual.

Metodología La investigación adopta un diseño cualitativo con enfoque fenomenológico. Los datos se recopilaron mediante entrevistas semiestructuradas a 30 participantes (15 con parientes cercanos Gurbetçis y 15 sin relación directa), procedentes de diversos contextos socioeconómicos y regiones de Turquía. Las entrevistas, realizadas entre diciembre de 2025 y febrero de 2026, tuvieron una duración de 30 a 50 minutos. El análisis temático de seis fases de Braun y Clarke (2006) guió la codificación, realizada de manera independiente por dos investigadores, con entrevistas de confirmación y verificación de la saturación de los datos.

Resultados Emergieron seis temas principales: (1) homogeneización de los Gurbetçis como objetivo emocional colectivo, (2) comparación social ascendente, (3) percepción de prosperidad inmerecida y sentimiento de injusticia, (4) ocultamiento de la envidia mediante críticas culturales y morales, (5) envidia maliciosa y discursos de resentimiento, y (6) envidia benigna. La envidia maliciosa predomina entre los jóvenes con alta formación que enfrentan inseguridad económica, mientras que la envidia benigna aparece en individuos con estabilidad económica. Contrariamente a lo esperado, los lazos familiares cercanos intensifican la competencia por el estatus en lugar de reducir la envidia, agudizando la percepción de privación relativa.

Conclusiones La envidia social hacia los Gurbetçis constituye un fenómeno afectivo estructural, moldeado por las condiciones económicas actuales de Turquía, las desigualdades intergeneracionales y la percepción del bienestar migrante como un nivel de vida inalcanzable. Los Gurbetçis adquieren una posición simbólica sobre la cual se proyectan las tensiones sociales, consolidando discursos de exclusión mediante procesos afectivos y simbólicos.

Implicaciones Se recomienda que futuras investigaciones exploren los efectos a largo plazo de estas percepciones sobre las prácticas de inversión de los Gurbetçis, su sentido de pertenencia y sus vínculos transnacionales, incorporando sus propias perspectivas en el análisis.

结构化摘要

研究目的 本研究探讨居住在土耳其的个人对旅居欧洲的 Gurbetçis 的排斥性态度，重点分析社会嫉妒作为一种结构性生成的情感机制的作用。研究考察跨国定位如何与方法论民族主义产生张力，并推动“粗鲁”“文化异化”等排斥性话语。

理论框架 分析借鉴了 Ahmed (2004) 的情感经济理论、Scheler (1994) 的“怨恨”概念、Bourdieu (1984) 的象征性暴力、Runciman (1966) 的相对剥夺理论，以及 Wimmer 与 Glick Schiller (2003) 对方法论民族主义的批判。这些理论框架共同将社会嫉妒概念化为一种集体情感，而非单纯的个体心理反应。

研究方法 本研究采用质性研究设计中的现象学方法。数据通过半结构式访谈收集，共有 30 名参与者（其中 15 人有直系亲属为 Gurbetçis，15 人无直接关系但观察相关社会过程），涵盖不同社会经济背景与土耳其各地区。访谈于 2025 年 12 月至 2026 年 2 月间进行，每次持续 30–50 分钟。数据分析采用 Braun 与 Clarke (2006) 的六阶段主题分析模型，由两位研究者独立编码，并通过参与者确认访谈与数据饱和度检验增强可靠性。

研究结果 分析得出六个主要主题：(1) 将 Gurbetçis 同质化为集体情感目标；(2) 向上的社会比较；(3) 对“不应得的繁荣”及不公的感知；(4) 通过文化与道德批评掩饰嫉妒；(5) 恶性嫉妒与怨恨话语；(6) 良性嫉妒。结果显示，恶性嫉妒在经济不安全的高学历青年中占主导，而经济稳定者则表现出更具建设性的良性嫉妒。与预期相反，亲密的家庭关系并未减弱嫉妒，反而因“相似性原则”加剧了地位竞争，强化了相对剥夺感。

结论 针对 Gurbetçis 的社会嫉妒是一种结构性情感现象，由土耳其当前经济条件、代际不平等以及对移民福祉的“不可企及”认知所塑造。Gurbetçis 获得了一个象征性位置，社会紧张在此被投射，从而通过情感与象征过程延续排斥性话语。

研究启示 未来研究应进一步探讨这些认知对 Gurbetçis 投资行为、归属感及跨国联系的长期影响，并纳入 Gurbetçis 自身的视角以丰富分析。

Структурированное резюме

Цель исследования Данное исследование рассматривает исключающие установки жителей Турции по отношению к Gurbetçis, проживающим в Европе, акцентируя внимание на социальной зависти как на аффективном механизме, структурно воспроизводимом. Анализируется, каким образом транснациональное позиционирование мигрантов порождает напряжение с методологическим национализмом и подпитывает дискурсы культурной отчуждённости и грубости.

Теоретическая база В работе используются концепция аффективных экономик С. Ахмед (2004), понятие «ресентимента» М. Шелера (1994), идея символического насилия П. Бурдьё (1984), теория относительной депривации У. Рункеймана (1966), а также критика методологического национализма Т. Виммера и Н. Глик Шиллер (2003). Эти подходы позволяют рассматривать социальную зависть как коллективный аффект, а не индивидуальную психологическую реакцию.

Методология Исследование выполнено в рамках качественного дизайна с феноменологическим подходом. Данные собраны посредством полуструктурированных интервью с 30 участниками (15 имели близких родственников‑Gurbetçis, 15 — не имели прямых связей, но наблюдали социальные процессы). Участники представляли различные социально‑экономические слои и регионы Турции. Интервью проводились с декабря 2025 по февраль 2026 года, продолжительность — 30–50 минут. Анализ данных осуществлялся по шестиступенчатой модели тематического анализа Браун и Кларк (2006), с независимым кодированием двумя исследователями, подтверждающими интервью и проверкой насыщенности данных.

Результаты Выявлено шесть ключевых тем: (1) гомогенизация Gurbetçis как коллективной эмоциональной мишени; (2) восходящее социальное сравнение; (3) восприятие «незаслуженного процветания» и чувство несправедливости; (4) сокрытие зависти через культурные и моральные критики; (5) злокачественная зависть и дискурсы ресентимента; (6) доброкачественная зависть. Злокачественная зависть преобладает среди молодых и высокообразованных участников, испытывающих экономическую нестабильность, тогда как доброкачественная зависть проявляется у экономически стабильных индивидов. Вопреки ожиданиям, близкие родственные связи усиливают конкуренцию за статус, а не снижают зависть, обостряя восприятие относительной депривации.

Выводы Социальная зависть к Gurbetçis является структурным аффективным феноменом, формируемым современными экономическими условиями Турции, межпоколенческими неравенствами и восприятием благосостояния мигрантов как недостижимого уровня жизни. Gurbetçis занимают символическую позицию, на которую проецируются социальные напряжения, что способствует воспроизводству исключающих дискурсов через аффективные и символические процессы.

Практическая значимость Будущие исследования должны изучить долгосрочные последствия этих восприятий для инвестиционных практик Gurbetçis, их чувства принадлежности и транснациональных связей, включая их собственные перспективы в анализ.

संरचित सारांश

उद्देश्य यह अध्ययन तुर्की में रहने वाले व्यक्तियों द्वारा यूरोप में रहने वाले Gurbetçis के प्रति बहिष्करणात्मक दृष्टिकोणों की जाँच करता है, जिसमें सामाजिक ईर्ष्या को एक संरचनात्मक रूप से उत्पन्न भावनात्मक तंत्र के रूप में देखा गया है। यह विश्लेषण करता है कि प्रवासियों की अंतरराष्ट्रीय स्थिति किस प्रकार पद्धतिगत राष्ट्रवाद के साथ तनाव उत्पन्न करती है और "असभ्यता" तथा "सांस्कृतिक परायापन" जैसे बहिष्करणात्मक विमर्शों को पोषित करती है।

सैद्धांतिक ढाँचा विश्लेषण अहमद (2004) की भावनात्मक अर्थव्यवस्थाओं, शेलर (1994) की रिसेंटिमेंट की अवधारणा, बुरदियू (1984) की प्रतीकात्मक हिंसा, रंकिमन (1966) की सापेक्ष वंचना की सिद्धांत तथा विमर और ग्लिक शिलर (2003) के पद्धतिगत राष्ट्रवाद की आलोचना पर आधारित है। इन ढाँचों के माध्यम से सामाजिक ईर्ष्या को सामूहिक भावनात्मक प्रक्रिया के रूप में समझा गया है, न कि केवल व्यक्तिगत मनोवैज्ञानिक प्रतिक्रिया के रूप में।

कार्यप्रणाली यह शोध गुणात्मक अनुसंधान डिज़ाइन और प्रपंचवादी (फेनोमेनोलॉजिकल) दृष्टिकोण पर आधारित है। डेटा 30 प्रतिभागियों से अर्ध-संरचित साक्षात्कारों के माध्यम से एकत्र किया गया (15 प्रतिभागियों के निकट संबंधी Gurbetçis थे, जबकि 15 का कोई प्रत्यक्ष संबंध नहीं था)। प्रतिभागी विभिन्न सामाजिक‑आर्थिक पृष्ठभूमियों और तुर्की के विभिन्न क्षेत्रों से थे। साक्षात्कार दिसंबर 2025 से फरवरी 2026 के बीच आयोजित किए गए, प्रत्येक 30–50 मिनट तक चला। डेटा का विश्लेषण ब्राउन और क्लार्क (2006) के छह‑चरणीय विषयगत विश्लेषण मॉडल के अनुसार किया गया, जिसमें दो शोधकर्ताओं द्वारा स्वतंत्र कोडिंग, प्रतिभागियों के साथ पुष्टि साक्षात्कार और डेटा संतृप्ति की जाँच शामिल थी।

परिणाम छह मुख्य विषय सामने आए: (1) Gurbetçis का सामूहिक भावनात्मक लक्ष्य के रूप में समरूपीकरण; (2) ऊपर की ओर सामाजिक तुलना; (3) "अवांछित समृद्धि" और अन्याय की धारणा; (4) सांस्कृतिक और नैतिक आलोचनाओं के माध्यम से ईर्ष्या का छिपाव; (5) दुर्भावनापूर्ण ईर्ष्या और रिसेंटिमेंट के विमर्श; (6) सौम्य ईर्ष्या। आर्थिक असुरक्षा का सामना कर रहे उच्च शिक्षित युवाओं में दुर्भावनापूर्ण ईर्ष्या प्रमुख रही, जबकि आर्थिक स्थिरता प्राप्त व्यक्तियों में सौम्य ईर्ष्या देखी गई। अपेक्षाओं के विपरीत, निकट पारिवारिक संबंधों ने ईर्ष्या को कम नहीं किया बल्कि स्थिति प्रतिस्पर्धा को तीव्र किया, जिससे सापेक्ष वंचना की धारणा और गहरी हुई।

निष्कर्ष Gurbetçis के प्रति सामाजिक ईर्ष्या एक संरचनात्मक भावनात्मक घटना है, जो तुर्की की वर्तमान आर्थिक परिस्थितियों, पीढ़ीगत असमानताओं और प्रवासी कल्याण को "अप्राप्य जीवन स्तर" के रूप में देखने की धारणा से निर्मित होती है। Gurbetçis एक प्रतीकात्मक स्थिति ग्रहण करते हैं, जिस पर सामाजिक तनाव प्रक्षेपित होता है, और इस प्रकार भावनात्मक तथा प्रतीकात्मक प्रक्रियाओं के माध्यम से बहिष्करणात्मक विमर्शों को स्थायी बनाया जाता है।

निहितार्थ भविष्य के अनुसंधान में इन धारणाओं के दीर्घकालिक प्रभावों का अध्ययन किया जाना चाहिए, विशेषकर Gurbetçis की निवेश प्रथाओं, उनके संबंधबोध और अंतरराष्ट्रीय संबंधों पर, तथा विश्लेषण में Gurbetçis के स्वयं के दृष्टिकोणों को शामिल किया जाना चाहिए।