Yedi kıraat imamından biri olan İbn Âmir (ö. 118/736), kıraati ile birçok noktada diğer kıraat imamlarından ayrılmıştır. Nahiv ilmini ilgilendiren kıraatleri, Basra ve Kûfe ekolüne mensup dilciler tarafından farklı değerlendirmelere tabi tutulmuştur. Basralı dilcilerin ekollerini oluştururken takip ettikleri metotta sert ve katı davranmaları, İbn Âmir’in kıraati gibi sahih kıraatlere bakış açılarını olumsuz etkilemiştir. Diğer taraftan Kûfeli dilcilerin Arap dil kurallarının tespitinde kaynak olarak kıraatleri kabul etmeleri, kıraatlerin Arap dili üzerinde etkili olmasını sağlamıştır. Bazı dilcilerin, yalnızca belirledikleri kurallara uyan kıraatleri kaynak olarak göstermeleri veya bazılarının kıraatlere olumlu olarak eşit mesafede durmaları bir taraftan ekoller arasında kutuplaşmalara neden olurken diğer taraftan dil-kıraat ilişkisinde bazı meselelerin düğümlenmesine sebep olmuştur. Bu çalışma, İbn Âmir kıraatinin diğer kıraat imamlarından ayrıştığı noktaların nahiv kaideleri üzerindeki etkisini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırmada, temel kaynaklar üzerinden tespit edilen İbn Âmir’e özgü kıraat farklılıkları, Basra ve Kûfe nahiv ekollerinin metodolojik yaklaşımları çerçevesinde incelenmiş ve karşılaştırmalı dil analiz yöntemi kullanılmıştır. Yapılan incelemeler sonucunda elde edilen bulgular, İbn Âmir kıraatinin menfi bir kelamda müstesnânın mansub olması ve ism-i zâhire atıfta harf-i cerin tekrar edilmesi gibi hususlarda Arap dilinde var olan kullanımları desteklediğini; buna karşın haber cümlesinde zamirin hazfedilmesi gibi meselelerde yeni bir kuralın oluşmasına kaynaklık ettiğini ortaya koymaktadır. Sonuç olarak İbn Âmir kıraatinin Kûfe nahiv ekolü tarafından delil olarak kabul edilmesinin, birçok ihtilaflı meselenin çözümüne zemin hazırladığı ve Arap dilinin zenginleşmesine önemli katkılar sunduğu anlaşılmıştır.
Ibn ‘Amir (d. 118/736), one of the seven qira’at imams, differs from the other imams in a number of respects in his qira’a. His readings, particularly those related to the science of naḥw, were evaluated differently by linguists of the Basra and Kufa schools. The grammarians of the Basra school, due to the strict methodological principles they adopted in the formation of their school, tended to take a critical stance toward even well-attested qira’at such as that of Ibn ‘Amir. In contrast, the grammarians of the Kufa school accepted qira’at as a source for establishing the rules of Arabic, which contributed to their significant influence on the language. Furthermore, the tendency of some linguists either to cite only those qira’at that conformed to their established rules or to maintain an equal distance from all qira’at led, on the one hand, to a polarization between the two schools and, on the other, to the emergence of unresolved issues in the relationship between language and qira’at. This study aims to examine the impact of the points at which Ibn ‘Amir’s qira’at diverges from those of other qira’at imams, particularly with regard to the rules of naḥw. The study first identifies the instances in which Ibn ‘Amir differs from the other imams on the basis of primary sources. These differences are then analyzed comparatively within the methodological frameworks of the Basra and Kufa schools of naḥw. The findings indicate that Ibn ‘Amir’s qira’a supports established usages in Arabic in matters such as the accusative marking (manṣūb) of the exception in negative constructions and the repetition of the preposition (ḥarf al-jarr) when referring to an explicit noun (ism al-ẓāhir). At the same time, it appears to have contributed to the emergence of new grammatical tendencies in certain cases, such as the omission of the pronoun in predicate constructions. In conclusion, the acceptance of Ibn ‘Amir’s qira’at as authoritative evidence by the Kufa school of naḥw paved the way for resolving a number of disputed issues and made a significant contribution to the development and enrichment of the Arabic language.
Keywords: Arabic Language and Rhetoric, Qira’at, Ibn ‘Amir, Basra School, Kufa School
Structed Abstract:
Ibn ‘Amir (d. 118/736), one of the seven Qira’at imams, differed from other Qira’at imams in many points. His qira’ats, which are related to the science of nahw, were subjected to different evaluations by linguists belonging to the Basra and Kufa schools. The fact that the Basra linguists were harsh and strict in the method they followed while forming their school negatively affected their view of authentic qira’at such as Ibn ‘Amir's qira’at. On the other hand, the fact that the linguists of Kufa accepted the qira’at as a source in determining the rules of Arabic language made the qira’at influential on the Arabic language. The fact that some linguists cited only the qira’at that conformed to the rules they had determined as a source or that they stood at an equal distance to all qira’ats positively caused polarization between the schools on the one hand, and on the other hand, it caused some issues to be knotted in the relationship between language and qira’at. Ibn ‘Amir's qira’at has been the subject of debate in many issues in terms of the science of nahw. Some of these issues are the omission of the pronoun in the verb sentence, the reading exception preposition as mansub in a negative sentence, the attribution of the mawsuf to its attribute, and the separation of mudaf and mudafun ilaihi with maf'ul. The linguists of Basra criticized Ibn ‘Amir's qira’at severely since they did not consider qira’ats as the main source for language rules. They even judged this qira’at wrong in matters such as the mansub reading of the muzāri adjacent to the letter fā. In this context, the point that the linguists of Basra emphasized the most was whether Ibn ‘Amir's qira’at was within the scope of the Arabic language. They always directed their criticisms and judgements of error from this point of view. However, the linguists of Kufa sought solutions to the controversial issues of Arabic language and nahw based on Ibn ‘Amir's qira’at. In this study, first of all, the verses in which Ibn 'Amir's qira’at differs from other qira’at imams, especially in terms of the rules of nahw, were identified, and among these verses, some verses that we can deal with the qira’at in question in many ways were identified. The qira’ats related to the science of nahw were analyzed linguistically by including the views of the linguists of Basra and Kufa. Ibn ‘Amir's qira’at generally supports the known linguistic rules according to the studies. However, it was observed that he took a different approach to some issues such as the omission of the pronoun in the verb sentence. This qira’at provides important clues, especially in expanding the scope of the rule of separating the mudaf from the mudafun ilaihi only with adverbs and harf-i jar. The influence of Ibn ‘Amir's qira'at on language is not only related to the grammatical aspects of Arabic language. As a matter of fact, according to his qira'at, the use of the harf-i jar in the reference to the noun al-ẓāhir has been effective in gaining different perspectives on the science of nahw as well as rhetoric and the i'jāz of the Qur'ān. In addition, in the judgements related to the mention of the letter waw or the change of the i'rab of the word following the letter waw, the literary art and the miraculous features of the Qur'an came to the fore. As for the reading of the mansub in a negative word and the repetition of the harf-i jar in reference to a noun, this qira’at supports the usage in the Arabic language. The qira’at of Ibn ‘Amir, who is of Arab origin, which is evaluated within the scope of the science of nahw, plays an important role in terms of revealing the relationship between nahw and qira’at and giving an idea about the solution of problematic issues. Ibn ‘Amir's qira’at, which contributed to important developments in the science of nahw, sometimes, became the target of criticism. However, it is known that Ibn ‘Amir is one of the seven imams of qira’at and his qira’at is sound in terms of narration authenticity. Because he received his qira’at from the Prophet’s companions such as 'Uthman b. Affān and Abū al-Darḍā. Since the phenomenon of lahn had not yet emerged during his lifetime, his remark is accepted as a legal proof. There are also narrations that Ibn ‘Amir's qira’at has reached us in a sound manner. It is reported that four hundred people attended his lecture circle and recited his style of qira’at. However, it is among the reported information that there was no one who criticized or denied Ibn ‘Amir's qira’at at that time. In the literature, many studies dealing with the relationship between nahw and qira’at in general can be mentioned. However, the studies on Ibn ‘Amir are quite limited and these studies examine specific issues related to Ibn ‘Amir's qira’at. This situation paves the way for the study of Ibn ‘Amir's qira’at in general and to determine its role in the science of nahw. Our study is an important work in the context of nahw and qira’at, as it displays a holistic approach by showing both the positive aspects and the criticisms of Ibn ‘Amir's qira’at. In this study, it is tried to determine how effective Ibn ‘Amir's qira’at is in terms of the science of nahw and to reveal the importance of his qira’at in the relationship between nahw and qira’at. While linguistic analyses are included in the points where Ibn ‘Amir's qira'at is criticized, solutions are also sought for the dilemmas between nahw and qira'at.
Keywords: Arabic Language and Rhetoric, Qira’at, Ibn ‘Amir, Basra School, Kufa School.
Yapılandırılmış Özet:
Yedi kıraat imamından biri olan İbn Âmir (ö. 118/736), kıraati ile birçok noktada diğer kıraat imamlarından ayrılmıştır. Nahiv ilmini ilgilendiren kıraatleri, Basra ve Kûfe ekolüne mensup dilciler tarafından farklı değerlendirmelere tabi tutulmuştur. Basralı dilcilerin ekollerini oluştururken takip ettikleri metotta sert ve katı davranmaları, İbn Âmir’in kıraati gibi sahih kıraatlere bakış açılarını olumsuz etkilemiştir. Diğer taraftan Kûfeli dilcilerin Arap dil kurallarının tespitinde kaynak olarak kıraatleri kabul etmeleri, kıraatlerin Arap dili üzerinde etkili olmasını sağlamıştır. Bazı dilcilerin, yalnızca belirledikleri kurallara uyan kıraatleri kaynak olarak göstermeleri veya bazılarının kıraatlere olumlu olarak eşit mesafede durmaları bir taraftan ekoller arasında kutuplaşmalara neden olurken diğer taraftan dil-kıraat ilişkisinde bazı meselelerin düğümlenmesine sebep olmuştur. Bu çalışma, İbn Âmir kıraatinin diğer kıraat imamlarından ayrıştığı noktaların nahiv kaideleri üzerindeki etkisini ortaya koymayı ve nahiv-kıraat ilişkisini İbn Âmir özelinde ele alarak literatürdeki boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır.
Çalışmada, karşılaştırmalı dil analiz yöntemi kullanılarak İbn Âmir’in kıraatinin farklılık arz ettiği noktalar, kıraat kitaplarından ve klasik Arap dili kaynaklarından derlenmiş ve nahiv ilmi açısından sentezlenmiştir. Bu doğrultuda öncelikle Basra ve Kûfe ekollerinin dil kuralları için kaynak seçimindeki metotları, semâ ve kıyas kriterleri ele alınmış; ardından İbn Âmir kıraati hakkında yapılan değerlendirmeler ve eleştiriler üzerinde etraflıca durulmuştur. İbn Âmir kıraatinin nahiv ilmine etkisi “İbn Âmir kıraatinin mevcut kuralları desteklemesi” ve “İbn Âmir kıraatinin yeni kurallara kaynaklık etmesi” şeklinde iki ana başlık altında incelenmiştir.
Yapılan incelemeler sonucunda elde edilen bulgular, İbn Âmir kıraatinin menfi bir kelamda müstesnânın mansub olması, ism-i zâhire atıfta harf-i cerin tekrar edilmesi, vav harfinin zikredilmesi ya da hazfedilmesi gibi hususlarda Arap dilinde var olan kullanımları desteklediğini ve güçlendirdiğini ortaya koymaktadır. Buna karşın haber cümlesinde zamirin hazfedilmesi gibi meselelerde tutarlı bir nahvî zemin kazandırarak mevcut bir kullanımın kurallaşmasına katkı sağladığı görülmüştür. İbn Âmir kıraatindeki eleştirilerin özellikle emrin cevabında gelip fâ harfine bitişen muzârinin mansub okunması ve muzaf ile muzafun ileyhin arasının mef‘ulle ayrılması noktalarında yoğunlaştığı tespit edilmiştir. Emrin cevabında gelen fâ harfinden sonra mukadder “en” ile gerçekleşen altı yerdeki nasb okuyuşunun mütevatir kıraat vasıtasıyla makul bir zemine oturduğu; ayrıca mevsufun sıfatına izafe edilmesi meselesinde lafızların birbirinden farklı olması koşuluyla bu izafenin caiz olabileceği sonucuna varılmıştır.
İbn Âmir kıraatinin Kûfe nahiv ekolü tarafından delil olarak kabul edilmesi, birçok problemli ve ihtilaflı meselenin çözümüne zemin hazırlamış, i’rab cihetiyle farklı bakış açıları kazandırmış ve Arap dilinin zenginleşmesine önemli katkılar sunmuştur. Yapılan tahliller, nahivde kural dışı veya zayıf sayılan bazı kullanımların sahih ve mütevatir bir kıraat vasıtasıyla Arap dilinde tutarlı bir zemine oturabileceğini ve var olan kuralların kapsamını genişletebileceğini açıkça göstermektedir.
Anahtar Kelimeler: Arap Dili ve Belâgatı, Kıraat, İbn Âmir, Basra Ekolü, Kûfe Ekolü.
ملخص منظم:
اختلف ابن عامر (توفي عام 118/736)، أحد أئمة القراءات السبعة، عن أئمة القراءات الآخرين في نقاط عديدة. وقد خضعت قراءاته، التي ترتبط بعلم النحو، لتقييمات مختلفة من قبل اللغويين المنتمين إلى مدرستي البصرة والكوفة. وقد أثرت صرامة لغويي البصرة وتشددهم في المنهج الذي اتبعوه عند تأسيس مدرستهم سلبًا على نظرتهم إلى القراءات الصحيحة مثل قراءة ابن عمير. من ناحية أخرى، فإن قبول لغويي الكوفة بالقراءات كمصدر في تحديد قواعد اللغة العربية جعل للقراءات تأثيرًا كبيرًا على اللغة العربية. وقد أدى استشهاد بعض اللغويين فقط بالقراءات التي تتوافق مع القواعد التي حددوها كمصدر، أو وقوفهم على مسافة متساوية من جميع القراءات، إلى إحداث استقطاب إيجابي بين المدارس من جهة، ومن جهة أخرى، تسبب ذلك في تعقيد بعض القضايا في العلاقة بين اللغة والقراءات. كانت قراءة ابن عامر موضوع نقاش في العديد من القضايا المتعلقة بعلم النحو. ومن بين هذه القضايا حذف الضمير في الجملة الفعلية، وقراءة حرف الجر كمنصوب في الجملة النفيّة، ونسب الموصوف إلى صفة، وفصل المضاف والمضاف إليه عن المفعول. وقد انتقد لغويو البصرة قراءة ابن عمير انتقادًا شديدًا، حيث لم يعتبروا القراءات المصدر الرئيسي لقواعد اللغة. بل إنهم حكموا بخطأ هذه القراءة في مسائل مثل قراءة المضارع المجاور لحرف الفاء بصيغة المنصوب. وفي هذا السياق، كان النقطة التي ركز عليها لغويو البصرة أكثر من غيرها هي ما إذا كانت قراءة ابن عامر تقع ضمن نطاق اللغة العربية. فقد وجهوا انتقاداتهم وأحكامهم بالخطأ دائمًا من هذا المنظور. ومع ذلك، سعى لغويو الكوفة إلى إيجاد حلول للمسائل الخلافية في اللغة العربية والنحو استنادًا إلى قراءة ابن عامر. في هذه الدراسة، تم أولاً تحديد الآيات التي تختلف فيها قراءة ابن عمير عن قراءات الأئمة الآخرين، خاصة من حيث قواعد النحو، ومن بين هذه الآيات تم تحديد بعض الآيات التي يمكننا من خلالها التعامل مع القراءة المعنية بطرق متعددة. وقد تم تحليل القراءات المتعلقة بعلم النحو لغويًّا، مع الأخذ في الاعتبار آراء لغويي البصرة والكوفة. تدعم قراءة ابن عامر عمومًا القواعد اللغوية المعروفة وفقًا للدراسات. ومع ذلك، لوحظ أنه اتبع نهجًا مختلفًا في بعض القضايا مثل حذف الضمير في الجملة الفعلية. وتقدم هذه القراءة أدلة مهمة، لا سيما في توسيع نطاق قاعدة فصل المضاف عن المضاف إليه باستخدام الظروف وحروف الجر فقط. ولا يقتصر تأثير قراءة ابن عامر على اللغة على الجوانب النحوية للغة العربية فحسب. بل في الواقع، وفقًا لقراءته، كان لاستخدام حرف الجر في الإشارة إلى الاسم الظاهر دور فعال في اكتساب وجهات نظر مختلفة حول علم النحو، وكذلك البلاغة وإعجاز القرآن الكريم. بالإضافة إلى ذلك، في الأحكام المتعلقة بذكر حرف «الواو» أو تغيير إعراب الكلمة التي تلي حرف «الواو»، برزت البراعة الأدبية والسمات المعجزة للقرآن الكريم. أما بالنسبة لقراءة «المنصوب» في الكلمة النفيّة وتكرار حرف الجر عند الإشارة إلى الاسم، فإن هذه القراءة تدعم الاستخدام السائد في اللغة العربية. وتلعب قراءة ابن عمير، الذي هو من أصل عربي، والتي تُقيَّم في نطاق علم النحو، دورًا مهمًا من حيث الكشف عن العلاقة بين النحو والقراءة وإعطاء فكرة عن حل القضايا الإشكالية. وقد أصبحت قراءة ابن عمير، التي ساهمت في تطورات مهمة في علم النحو، في بعض الأحيان، هدفًا للنقد. ومع ذلك، فمن المعروف أن ابن عمير هو أحد أئمة القراءات السبعة، وأن قراءته سليمة من حيث صحة السند. وذلك لأنه تلقى قراءته عن صحابة النبي مثل عثمان بن عفان وأبي الدرداء. وبما أن ظاهرة اللحن لم تكن قد ظهرت بعد في عصره، فإن أقواله تُقبل كدليل فقهي. كما توجد روايات تفيد بأن قراءة ابن عمير قد وصلت إلينا بطريقة سليمة. ويُذكر أن أربعمائة شخص كانوا يحضرون حلقة محاضراته ويتلون بأسلوبه في القراءة. ومع ذلك، فمن بين المعلومات الواردة أنه لم يكن هناك أحد انتقد أو أنكر قراءة ابن عمير في ذلك الوقت. وفي الأدبيات، يمكن ذكر العديد من الدراسات التي تتناول العلاقة بين النحو والقراءات بشكل عام. ومع ذلك، فإن الدراسات المتعلقة بابن عامر محدودة جدًّا، وتقتصر هذه الدراسات على قضايا محددة تتعلق بقراءة ابن عامر. ويُفسح هذا الوضع المجال لدراسة قراءة ابن عامر بشكل عام، ولتحديد دورها في علم النحو. وتعد دراستنا عملاً مهماً في سياق النحو والقراءات، حيث تتبنى نهجاً شاملاً من خلال عرض الجوانب الإيجابية والانتقادات الموجهة إلى قراءة ابن عمير على حد سواء. وتسعى هذه الدراسة إلى تحديد مدى فعالية قراءة ابن عامر من منظور علم النحو، وإبراز أهمية قراءته في العلاقة بين النحو والقراءة. وفي حين تتضمن الدراسة تحليلات لغوية في النقاط التي تُنتقد فيها قراءة ابن عامر، فإنها تسعى أيضًا إلى إيجاد حلول للمعضلات القائمة بين النحو والقراءة.
الكلمات المفتاحية: اللغة العربية والبلاغة، القراءات، ابن عمير، مدرسة البصرة، مدرسة الكوفة
Résumé structuré :
Ibn ‘Amir (mort en 118/736), l’un des sept imams de la qira’at, se distinguait des autres imams de la qira’at sur de nombreux points. Ses qira’ats, liées à la science de la grammaire arabe (nahw), ont fait l’objet d’évaluations divergentes de la part des linguistes appartenant aux écoles de Bassorah et de Koufa. Le fait que les linguistes de Bassorah aient fait preuve de sévérité et de rigueur dans la méthode qu’ils ont suivie pour fonder leur école a eu une incidence négative sur leur perception des qira’at authentiques, telles que celles d’Ibn ‘Amir. En revanche, le fait que les linguistes de Koufa aient accepté les qira’at comme source pour déterminer les règles de la langue arabe a conféré à ces dernières une influence sur la langue arabe. Le fait que certains linguistes n’aient cité comme source que les qira’at conformes aux règles qu’ils avaient établies, ou qu’ils aient adopté une position de neutralité vis-à-vis de toutes les qira’at, a d’une part entraîné une polarisation entre les écoles et, d’autre part, a compliqué certaines questions relatives à la relation entre la langue et les qira’at. La qira’at d’Ibn ‘Amir a fait l’objet de débats sur de nombreux points en matière de science du nahw. Parmi ces points figurent l’omission du pronom dans la phrase verbale, la lecture de la préposition comme mansub dans une phrase négative, l’attribution du mawsuf à son attribut, et la séparation du mudaf et du mudafun ilaihi par le maf’ul. Les linguistes de Bassorah ont sévèrement critiqué la qira’at d’Ibn ‘Amir, car ils ne considéraient pas les qira’ats comme la source principale des règles linguistiques. Ils ont même jugé cette qira’at erronée sur des points tels que la lecture en mansub du muzāri adjacent à la lettre fā. Dans ce contexte, la question sur laquelle les linguistes de Bassorah insistaient le plus était de savoir si la qira’at d’Ibn ‘Amir s’inscrivait dans le cadre de la langue arabe. Ils formulaient toujours leurs critiques et leurs jugements d’erreur à partir de ce point de vue. En revanche, les linguistes de Koufa cherchaient des solutions aux questions controversées de la langue arabe et de la grammaire (nahw) en s’appuyant sur la qira’at d’Ibn ‘Amir. Dans cette étude, nous avons tout d’abord identifié les versets dans lesquels la qira’at d’Ibn ‘Amir diffère de celle des autres imams de qira’at, notamment en ce qui concerne les règles de la grammaire arabe (nahw) ; parmi ces versets, nous avons sélectionné certains versets permettant d’aborder la qira’at en question sous de multiples angles. Les qira’ats liées à la science de la grammaire arabe ont été analysées d’un point de vue linguistique en tenant compte des points de vue des linguistes de Bassorah et de Koufa. D’après ces études, la qira’at d’Ibn ‘Amir s’inscrit généralement dans le respect des règles linguistiques connues. On a toutefois observé qu’il adoptait une approche différente sur certaines questions, telles que l’omission du pronom dans la phrase verbale. Cette qira’at fournit des indices importants, notamment pour élargir le champ d’application de la règle de séparation du mudaf du mudafun ilaihi uniquement à l’aide d’adverbes et de harf-i jar. L’influence de la qira’at d’Ibn ‘Amir sur la langue ne se limite pas aux aspects grammaticaux de la langue arabe. En effet, selon sa qira’at, l’utilisation des harf-i jar en référence au nom al-ẓāhir a permis d’apporter des perspectives nouvelles sur la science du nahw ainsi que sur la rhétorique et l’i’jāz du Coran. De plus, dans les règles relatives à la mention de la lettre waw ou au changement d’i’rab du mot suivant la lettre waw, l’art littéraire et les caractéristiques miraculeuses du Coran ont été mis en avant. Quant à la lecture du mansub dans un mot négatif et à la répétition de la préposition (harf-i jar) en référence à un nom, cette qira’at soutient l’usage de la langue arabe. La qira’at d’Ibn ‘Amir, d’origine arabe, qui est évaluée dans le cadre de la science du nahw, joue un rôle important pour mettre en lumière la relation entre le nahw et la qira’at et donner une idée de la résolution des questions problématiques. La qira’at d’Ibn ‘Amir, qui a contribué à des développements importants dans la science du nahw, a parfois fait l’objet de critiques. On sait toutefois qu’Ibn ‘Amir est l’un des sept imams de la qira’at et que sa qira’at est authentique en termes de chaîne de transmission. En effet, il a reçu sa qira’at de compagnons du Prophète tels qu’‘Uthman b. Affān et Abū al-Darḍā. Le phénomène du lahn n’ayant pas encore fait son apparition de son vivant, ses propos sont acceptés comme preuve juridique. Il existe également des récits indiquant que la qira’at d’Ibn ‘Amir nous est parvenue de manière authentique. Il est rapporté que quatre cents personnes assistaient à son cercle d’étude et récitaient selon son style de qira’at. Or, parmi les informations rapportées, il figure qu’à cette époque, personne n’a critiqué ni réfuté la qira’at d’Ibn ‘Amir. Dans la littérature, on peut citer de nombreuses études traitant de la relation entre le nahw et la qira’at en général. Cependant, les études consacrées à Ibn ‘Amir sont assez limitées et se concentrent sur des questions spécifiques liées à la qira’at d’Ibn ‘Amir. Cette situation ouvre la voie à une étude de la qira’at d’Ibn ‘Amir dans son ensemble et à la détermination de son rôle dans la science du nahw. Notre étude constitue un travail important dans le contexte du nahw et de la qira’at, car elle adopte une approche holistique en mettant en évidence à la fois les aspects positifs et les critiques de la qira’at d’Ibn ‘Amir. Dans cette étude, nous nous efforçons de déterminer l’efficacité de la qira’at d’Ibn ‘Amir du point de vue de la science du nahw et de mettre en évidence l’importance de sa qira’at dans la relation entre le nahw et la qira’at. Si des analyses linguistiques sont incluses dans les passages où la qira’at d’Ibn ‘Amir fait l’objet de critiques, des solutions sont également recherchées pour résoudre les dilemmes entre le nahw et la qira’at.
Mots-clés : Langue arabe et rhétorique, Qira’at, Ibn ‘Amir, École de Bassorah, École de Koufa.
Resumen estructurado:
Ibn ‘Amir (m. 118/736), uno de los siete imanes de la qira’at, se diferenciaba de los demás imanes de la qira’at en muchos aspectos. Sus qira’ats, relacionadas con la ciencia de la gramática (nahw), fueron objeto de diferentes valoraciones por parte de los lingüistas pertenecientes a las escuelas de Basora y Kufa. El hecho de que los lingüistas de Basora fueran severos y estrictos en el método que seguían al formar su escuela influyó negativamente en su visión de las qira’at auténticas, como la de Ibn ‘Amir. Por otro lado, el hecho de que los lingüistas de Kufa aceptaran la qira’at como fuente para determinar las reglas de la lengua árabe hizo que esta tuviera una gran influencia en la lengua árabe. El hecho de que algunos lingüistas citaran como fuente únicamente las qira’at que se ajustaban a las reglas que ellos mismos habían establecido, o que mantuvieran una distancia equidistante respecto a todas las qira’at, provocó, por un lado, una polarización entre las escuelas y, por otro, dio lugar a que se enredaran algunas cuestiones en la relación entre la lengua y las qira’at. La qira’at de Ibn ‘Amir ha sido objeto de debate en numerosas cuestiones relacionadas con la ciencia de la sintaxis (nahw). Algunas de estas cuestiones son la omisión del pronombre en la oración verbal, la lectura de la preposición como mansub en una oración negativa, la atribución del mawsuf a su atributo y la separación del mudaf y el mudafun ilaihi del maf’ul. Los lingüistas de Basora criticaron duramente la qira’at de Ibn ‘Amir, ya que no consideraban las qira’ats como la fuente principal de las reglas lingüísticas. Llegaron incluso a calificar esta qira’at de errónea en cuestiones como la lectura en mansub del muzāri adyacente a la letra fā. En este contexto, el aspecto en el que más insistían los lingüistas de Basora era si la qira’at de Ibn ‘Amir se encontraba dentro del ámbito de la lengua árabe. Siempre dirigían sus críticas y juicios de error desde este punto de vista. Sin embargo, los lingüistas de Kufa buscaban soluciones a las cuestiones controvertidas de la lengua árabe y la nahw basándose en la qira’at de Ibn ‘Amir. En este estudio, en primer lugar, se identificaron los versículos en los que la qira’at de Ibn ‘Amir difiere de la de otros imanes de la qira’at, especialmente en lo que respecta a las reglas de la sintaxis (nahw), y, entre estos versículos, se seleccionaron algunos en los que podemos abordar la qira’at en cuestión desde múltiples perspectivas. Las qira’ats relacionadas con la ciencia de la sintaxis se analizaron lingüísticamente teniendo en cuenta las opiniones de los lingüistas de Basora y Kufa. Según los estudios, la qira’at de Ibn ‘Amir respalda en general las reglas lingüísticas conocidas. Sin embargo, se observó que adoptó un enfoque diferente en algunas cuestiones, como la omisión del pronombre en la oración verbal. Esta qira’at aporta pistas importantes, especialmente a la hora de ampliar el alcance de la regla que establece la separación del mudaf del mudafun ilaihi únicamente con adverbios y harf-i jar. La influencia de la qira’at de Ibn ‘Amir en la lengua no se limita únicamente a los aspectos gramaticales del árabe. De hecho, según su qira’at, el uso de los harf-i jar al referirse al sustantivo al-ẓāhir ha sido determinante para obtener diferentes perspectivas sobre la ciencia del nahw, así como sobre la retórica y el i’jāz del Corán. Además, en los dictámenes relacionados con la mención de la letra waw o el cambio del i'rab de la palabra que sigue a la letra waw, han pasado a primer plano el arte literario y las características milagrosas del Corán. En cuanto a la lectura del mansub en una palabra negativa y la repetición de la harf-i jar en referencia a un sustantivo, esta qira’at respalda el uso en la lengua árabe. La qira’at de Ibn ‘Amir, de origen árabe, que se evalúa en el ámbito de la ciencia del nahw, desempeña un papel importante a la hora de revelar la relación entre el nahw y la qira’at y de ofrecer una perspectiva sobre la resolución de cuestiones problemáticas. La qira’at de Ibn ‘Amir, que contribuyó a importantes avances en la ciencia del nahw, fue en ocasiones objeto de críticas. Sin embargo, se sabe que Ibn ‘Amir es uno de los siete imanes de la qira’at y que su qira’at es fidedigna en cuanto a la autenticidad de la transmisión. Esto se debe a que recibió su qira’at de compañeros del Profeta, como ‘Uthman b. Affān y Abū al-Darḍā. Dado que el fenómeno del lahn aún no había surgido durante su vida, su testimonio se acepta como prueba jurídica. También existen narraciones que indican que la qira’at de Ibn ‘Amir nos ha llegado de forma fidedigna. Se relata que cuatrocientas personas asistían a su círculo de enseñanza y recitaban su estilo de qira’at. Sin embargo, figura entre la información transmitida que no hubo nadie que criticara o rechazara la qira’at de Ibn ‘Amir en aquella época. En la bibliografía se pueden citar numerosos estudios que abordan la relación entre el nahw y la qira’at en general. Sin embargo, los estudios sobre Ibn ‘Amir son bastante limitados y se centran en cuestiones específicas relacionadas con la qira’at de Ibn ‘Amir. Esta situación allana el camino para el estudio de la qira’at de Ibn ‘Amir en general y para determinar su papel en la ciencia del nahw. Nuestro estudio constituye un trabajo importante en el contexto del nahw y la qira’at, ya que presenta un enfoque holístico al mostrar tanto los aspectos positivos como las críticas a la qira’at de Ibn ‘Amir. En este estudio se intenta determinar la eficacia de la qira’at de Ibn ‘Amir en lo que respecta a la ciencia del nahw y poner de manifiesto la importancia de su qira’at en la relación entre el nahw y la qira’at. Si bien se incluyen análisis lingüísticos en los puntos en los que se critica la qira’at de Ibn ‘Amir, también se buscan soluciones a los dilemas entre el nahw y la qira’at.
Palabras clave: Lengua árabe y retórica, qira’at, Ibn ‘Amir, Escuela de Basora, Escuela de Kufa.
结构化摘要:
伊本·阿米尔(卒于118/736年)作为七大诵读学派伊玛目之一,在许多方面与其他诵读学派伊玛目存在差异。他的诵读方式与语法学密切相关,因此受到了巴士拉学派和库法学派语言学家的不同评价。巴士拉语言学家在形成其学派时所采用的方法严苛而严格,这一事实对其对伊本·阿米尔等正统读法的看法产生了负面影响。另一方面,库法语言学家将读法视为确定阿拉伯语规则的依据,这一做法使得读法对阿拉伯语产生了深远影响。部分语言学家仅将符合其既定规则的《古兰经》读法作为依据,或对所有读法一视同仁,这一现象一方面加剧了各学派之间的对立,另一方面也导致语言与《古兰经》读法之间的关系变得错综复杂。就语法学而言,伊本·阿米尔的“读法”在许多问题上一直备受争议。其中一些问题包括:动词句中代词的省略、在否定句中将介词读作“曼苏布”(mansub)的例外情况、被描述词与其属性之间的归属关系,以及“穆达夫”(mudaf)与“穆达夫恩·伊拉希”(mudafun ilaihi)与“马夫乌尔”(maf'ul)的分离。巴士拉的语言学家们严厉批评了伊本·阿米尔的诵读法,因为他们并不认为诵读法是语言规则的主要来源。他们甚至在诸如紧邻字母“法”(fā)的“穆扎里”(muzāri)动词被读作“曼苏布”(mansub)等问题上,判定这种诵读法是错误的。在此背景下,巴士拉语言学家最强调的焦点在于伊本·阿米尔的诵读法是否符合阿拉伯语的范畴。他们始终从这一视角出发提出批评并判定其谬误。然而,库法语言学家则基于伊本·阿米尔的诵读法,寻求解决阿拉伯语及语法(nahw)争议问题的方案。在本研究中,首先确定了伊本·阿米尔的诵读法与其他诵读法伊玛目存在差异的经文,特别是在语法规则方面;并在这些经文中,筛选出若干可以从多种角度探讨相关诵读法的经文。通过综合巴士拉和库法语言学家的观点,对涉及语法学的读法进行了语言学分析。研究表明,伊本·阿米尔的诵读法总体上符合已知的语言学规则。然而,观察发现他在某些问题上采取了不同的处理方式,例如在动词句中省略代词。这种诵读法提供了重要的线索,特别是在扩展“仅通过副词和介词将被修饰词与被指称词分离”这一规则的适用范围方面。伊本·阿米尔的读法对语言的影响不仅限于阿拉伯语的语法层面。事实上,根据他的读法,在指代显名(al-ẓāhir)时使用介词(harf-i jar),有效促进了人们从不同视角理解语法学、修辞学以及《古兰经》的奇迹性。此外,在关于“瓦夫”(waw)字母的读法,或“瓦夫”字母后接词的语法变格(i'rab)变化的裁决中,《古兰经》的文学艺术性及其奇迹特征得以凸显。至于在否定词中将“曼苏布”(mansub)读作“曼苏布”,以及在指代名词时重复介词(harf-i jar)的做法,这种读法(qira’at)支持了阿拉伯语中的相关用法。 伊本·阿米尔(Ibn ‘Amir)出身于阿拉伯,其诵读学在语法(nahw)科学范畴内受到评析,对于揭示语法与诵读学之间的关系,以及为解决棘手问题提供思路,发挥了重要作用。伊本·阿米尔的诵读学虽然为语法科学的重要发展做出了贡献,但有时也成为批评的对象。然而,众所周知,伊本·阿米尔是七大诵读学伊玛目之一,其诵读学在传述可靠性方面是可靠的。因为他是从乌斯曼·本·阿凡和阿布·达尔达等先知同伴那里传承了诵读学的。由于在他生前,“拉赫恩”(lahn)现象尚未出现,因此他的论述被视为法律依据。此外,还有传述表明伊本·阿米尔的诵读法是以可靠的方式传至后世的。据记载,有四百人参加过他的讲经圈,并按照他的诵读风格进行诵读。然而,据记载,当时没有人批评或否认伊本·阿米尔的诵读法。在相关文献中,虽有诸多研究探讨了语法(nahw)与诵读学(qira’at)之间的普遍关系,但关于伊本·阿米尔的研究却相当有限,且这些研究主要聚焦于其诵读学中的具体问题。这一现状为全面研究伊本·阿米尔的诵读学及其在语法学中的作用铺平了道路。本研究在语法与诵读学领域具有重要意义,因其采取了全面的研究方法,既展现了伊本·阿米尔诵读法的积极方面,也指出了其存在的批评之处。本研究试图从语法学角度评估伊本·阿米尔读法的有效性,并揭示其读法在语法学与读法学关系中的重要性。在对伊本·阿米尔读法提出批评的论点中,既包含语言学分析,同时也寻求解决语法学与读法学之间矛盾的方案。
关键词: 阿拉伯语与修辞学、诵读学、伊本·阿米尔、巴士拉学派、库法学派。
关键词: 阿拉伯语与修辞学、诵读学、伊本·阿米尔、巴士拉学派、库法学派。
Структурированное резюме:
Ибн ‘Амир (ум. в 118/736 г.), один из семи имамов кираат, во многих аспектах отличался от других имамов кираат. Его кирааты, связанные с наукой о грамматике (нахв), по-разному оценивались лингвистами, принадлежавшими к басрийской и куфийской школам. Тот факт, что лингвисты из Басры придерживались жесткого и строгого метода при формировании своей школы, негативно повлиял на их отношение к аутентичным кираатам, таким как кираат Ибн ‘Амира. С другой стороны, то, что лингвисты из Куфы признавали кираат в качестве источника при определении правил арабского языка, привело к тому, что кираат оказал значительное влияние на арабский язык. Тот факт, что некоторые лингвисты цитировали в качестве источника только те кираат, которые соответствовали установленным ими правилам, или же занимали одинаковое расстояние по отношению ко всем кираат, с одной стороны, привело к поляризации между школами, а с другой — привело к запутыванию некоторых вопросов в взаимосвязи между языком и кираат. Кираат Ибн ‘Амира был предметом споров по многим вопросам в рамках науки о грамматике (нахв). К числу этих вопросов относятся: опущение местоимения в глагольном предложении, чтение предлога в отрицательном предложении в падеже мансуб, присоединение описываемого (мавсуф) к его атрибуту, а также отделение мудафа и мудафун илайхи от маф’ула. Лингвисты из Басры подвергали кираат Ибн ‘Амира резкой критике, поскольку не считали кирааты основным источником языковых правил. Они даже признавали этот кираат ошибочным в таких вопросах, как чтение музари в форме мансуб, стоящего рядом с буквой фа. В этом контексте лингвисты из Басры уделяли наибольшее внимание вопросу о том, укладывается ли кираат Ибн ‘Амира в рамки арабского языка. Именно с этой точки зрения они всегда формулировали свою критику и выносили суждения об ошибках. Однако лингвисты из Куфы искали решения спорных вопросов арабского языка и нахва, опираясь на кираат Ибн ‘Амира. В данном исследовании, прежде всего, были выявлены аяты, в которых кираат Ибн ‘Амира отличается от кираатов других имамов, особенно с точки зрения правил нахва, и среди этих аятов были выделены некоторые, в которых рассматриваемый кираат можно проанализировать с различных точек зрения. Кирааты, связанные с наукой о нахве, были проанализированы с лингвистической точки зрения с учетом мнений лингвистов из Басры и Куфы. Согласно результатам исследований, кираат Ибн ‘Амира в целом соответствует известным лингвистическим правилам. Однако было отмечено, что в некоторых вопросах, таких как опущение местоимения в глагольном предложении, он придерживался иного подхода. Данный кираат дает важные подсказки, особенно в плане расширения сферы применения правила отделения мудафа от мудафун-илайхи исключительно с помощью наречий и харф-и-джар. Влияние кираата Ибн ‘Амира на язык связано не только с грамматическими аспектами арабского языка. Фактически, согласно его кираату, использование харф-и-джар при упоминании существительного аль-захир способствовало появлению различных точек зрения на науку нахв, а также на риторику и иджаз Корана. Кроме того, в выводах, касающихся упоминания буквы «вав» или изменения ираба слова, следующего за буквой «вав», на первый план вышли литературное искусство и чудесные особенности Корана. Что касается чтения мансуба в отрицательном слове и повторения предлогов при упоминании существительного, то данная кираат поддерживает это употребление в арабском языке. Кираат Ибн ‘Амира, который имеет арабское происхождение и оценивается в рамках науки о нахве, играет важную роль с точки зрения раскрытия взаимосвязи между нахвой и кираатом, а также дает представление о решении проблемных вопросов. Кираат Ибн ‘Амира, который внес вклад в важные достижения в науке о нахве, порой становился объектом критики. Тем не менее известно, что Ибн ‘Амир является одним из семи имамов кираата, и его кираат является достоверным с точки зрения аутентичности передачи. Это объясняется тем, что он получил свой кираат от сподвижников Пророка, таких как ‘Усман ибн ‘Аффан и Абу аль-Дарда. Поскольку явление лахна ещё не возникло при его жизни, его высказывания принимаются в качестве юридического доказательства. Существуют также предания о том, что кираат Ибн ‘Амира дошел до нас в достоверном виде. Сообщается, что четыреста человек посещали его кружок и читали по его манере кираата. При этом среди сохранившихся сведений отмечается, что в то время не было никого, кто бы критиковал или отрицал кираат Ибн ‘Амира. В литературе можно упомянуть множество исследований, посвящённых взаимосвязи между нахвом и кираатом в целом. Однако исследования, посвящённые Ибн ‘Амиру, весьма ограничены и касаются конкретных вопросов, связанных с кираатом Ибн ‘Амира. Такая ситуация открывает путь для изучения кираата Ибн ‘Амира в целом и определения его роли в науке нахв. Наше исследование представляет собой важную работу в контексте нахв и кираат, поскольку в нем реализован целостный подход, раскрывающий как положительные аспекты, так и критические замечания в отношении кираата Ибн ‘Амира. В данном исследовании предпринята попытка определить, насколько эффективен кираат Ибн ‘Амира с точки зрения науки о нахве, а также раскрыть важность его кираата в взаимосвязи между нахвой и кираатом. В тех местах, где кираат Ибн ‘Амира подвергается критике, приводятся лингвистические анализы, а также ищутся решения дилемм, возникающих между нахвой и кираатом.
Ключевые слова: арабский язык и риторика, кираат, Ибн ‘Амир, Басрийская школа, Куфская школа.
संरचित सारांश:
इब्न 'अमीर (मृत्यु 118/736), सात क़िराअत इमामों में से एक, कई बिंदुओं पर अन्य क़िराअत इमामों से भिन्न थे। उनकी क़िराअतें, जो नह्व (व्याकरण) के विज्ञान से संबंधित हैं, बसरा और कुफा स्कूलों के भाषाविदों द्वारा विभिन्न मूल्यांकनों के अधीन थीं।
बसरा के भाषाविदों द्वारा अपना स्कूल बनाते समय अपनाई गई कठोर और सख्त पद्धति ने इब्न 'अमीर की क़िराअत जैसी प्रामाणिक क़िराअत के प्रति उनके दृष्टिकोण को नकारात्मक रूप से प्रभावित किया। दूसरी ओर, कुफा के भाषाविदों द्वारा अरबी भाषा के नियम निर्धारित करने में क़िराअत को एक स्रोत के रूप में स्वीकार करने ने क़िराअत को अरबी भाषा पर प्रभावशाली बना दिया। यह तथ्य कि कुछ भाषाविदों ने केवल उन्हीं किराअत का हवाला दिया जो उनके द्वारा निर्धारित नियमों के स्रोत के अनुरूप थीं या जो सभी किराअत से समान दूरी पर थीं, ने एक ओर तो स्कूलों के बीच ध्रुवीकरण को सकारात्मक रूप से बढ़ाया, और दूसरी ओर, इसने भाषा और किराअत के बीच के संबंध में कुछ मुद्दों को उलझा दिया। इब्न 'अमीर की किराअत, नह्व (व्याकरण) के विज्ञान के संदर्भ में कई मुद्दों पर बहस का विषय रही है। इनमें से कुछ मुद्दे हैं: क्रिया वाक्य में सर्वनाम का लोप, नकारात्मक वाक्य में अपवाद स्वरूप पूर्वसर्ग को मानसब (mansub) पढ़ना, मौसूफ़ (mawsuf) का अपने सिफ़त (attribute) से संबंध, और मादफ़ (mudaf) और मादफ़ुन इलैहि (mudafun ilaihi) को माफूल (maf'ul) से अलग करना। बसरा के भाषाविदों ने इब्न 'अमीर की किराअत की कड़ी आलोचना की क्योंकि वे किराअत को भाषा के नियमों का मुख्य स्रोत नहीं मानते थे। उन्होंने तो 'फ़ा' अक्षर के समीप मुज़ारी के मानसुब पाठ जैसे मामलों में भी इस किराअत को गलत ठहराया। इस संदर्भ में, जिस बिंदु पर बसरा के भाषाविदों ने सबसे अधिक जोर दिया, वह यह था कि क्या इब्न 'अमीर की किरा'त अरबी भाषा के दायरे में थी। उन्होंने हमेशा अपनी आलोचना और त्रुटि के निर्णय इसी दृष्टिकोण से किए। हालाँकि, कुफा के भाषाविदों ने इब्न 'अमीर की किरा'त के आधार पर अरबी भाषा और नह्व के विवादास्पद मुद्दों के समाधान खोजे। इस अध्ययन में, सबसे पहले, उन आयतों की पहचान की गई जिनमें इब्न 'अमीर की किराअत अन्य किराअत इमामों से भिन्न है, विशेष रूप से नाह्व के नियमों के संदर्भ में, और इन आयतों में से, कुछ ऐसी आयतों की पहचान की गई जिनसे हम प्रश्न में किराअत से कई तरीकों से निपट सकते हैं। नह्व के विज्ञान से संबंधित किराअतों का, बसरा और कुफा के भाषाविदों के विचारों को शामिल करके, भाषाई रूप से विश्लेषण किया गया। अध्ययन के अनुसार, इब्न 'अमीर की किराअत आम तौर पर ज्ञात भाषाई नियमों का समर्थन करती है। हालाँकि, यह देखा गया कि उन्होंने कुछ मुद्दों पर एक अलग दृष्टिकोण अपनाया, जैसे कि क्रिया वाक्य में सर्वनाम को छोड़ना। यह किराअत महत्वपूर्ण सुराग प्रदान करती है, विशेष रूप से केवल क्रिया-विशेषण और हर्फ-ए-जार से मुदाफ को मुदाफून इलैही से अलग करने के नियम के दायरे का विस्तार करने में। भाषा पर इब्न 'अमीर की किराअत का प्रभाव केवल अरबी भाषा के व्याकरण संबंधी पहलुओं तक ही सीमित नहीं है। वास्तव में, उनकी किराअत के अनुसार, संज्ञा 'अल-ज़ाहिर' के संदर्भ में 'हर्फ-ए-जार' के उपयोग ने नह्व के विज्ञान के साथ-साथ अलंकारशास्त्र और कुरान की 'इ'जाज़' (अद्भुतता) पर विभिन्न दृष्टिकोण प्राप्त करने में महत्वपूर्ण भूमिका निभाई है।
इसके अतिरिक्त, वॉव (waw) अक्षर के उल्लेख या वॉव के बाद आने वाले शब्द के इरब (i'rab) में परिवर्तन से संबंधित निर्णयों में, कुरान की साहित्यिक कला और चमत्कारिक विशेषताएँ उजागर हुईं। जहाँ तक एक नकारात्मक शब्द में मानसब (mansub) की रीडिंग और किसी संज्ञा के संदर्भ में हरफ-ए-जार (harf-i jar) की पुनरावृत्ति का प्रश्न है, यह किराअत अरबी भाषा में इस उपयोग का समर्थन करती है। अरब मूल के इब्न 'आमिर की किराअत, जिसका मूल्यांकन नह्व के विज्ञान के दायरे में किया जाता है, नह्व और किराअत के बीच संबंध को प्रकट करने और समस्याग्रस्त मुद्दों के समाधान के बारे में एक विचार देने के मामले में एक महत्वपूर्ण भूमिका निभाती है। इब्न 'आमिर की किराअत, जिसने नह्व के विज्ञान में महत्वपूर्ण विकास में योगदान दिया, कभी-कभी आलोचना का लक्ष्य बन गई। हालांकि, यह ज्ञात है कि इब्न 'अमीर क़िरा'त के सात इमामों में से एक हैं और उनकी क़िरा'त रिवायत की प्रामाणिकता के मामले में सही है। क्योंकि उन्होंने अपनी क़िरा'त पैगंबर के साथियों जैसे 'उस्मान बिन अफ़्फान और अबू अल-दरदा' से प्राप्त की थी। चूंकि उनके जीवनकाल के दौरान लह्न की घटना अभी तक उभरी नहीं थी, इसलिए उनकी बात को एक कानूनी प्रमाण के रूप में स्वीकार किया जाता है। ऐसे रिवायत भी हैं कि इब्न 'अमीर की क़िराअत हम तक सही रूप से पहुँची है। यह बताया जाता है कि चार सौ लोगों ने उनके दरस में भाग लिया और उनकी क़िराअत के अंदाज़ को पढ़ा। हालाँकि, यह भी बताई गई जानकारी में से है कि उस समय कोई भी ऐसा नहीं था जिसने इब्न 'अमीर की क़िराअत की आलोचना की हो या उसे नकार दिया हो। साहित्य में, सामान्य रूप से नह्व और किराअत के बीच संबंध से संबंधित कई अध्ययनों का उल्लेख किया जा सकता है। हालाँकि, इब्न 'अमीर पर अध्ययन काफी सीमित हैं और ये अध्ययन इब्न 'अमीर की किराअत से संबंधित विशिष्ट मुद्दों की जाँच करते हैं। यह स्थिति सामान्य रूप से इब्न 'अमीर की किराअत के अध्ययन और नह्व के विज्ञान में इसकी भूमिका निर्धारित करने का मार्ग प्रशस्त करती है। हमारा अध्ययन नह्व और किरात के संदर्भ में एक महत्वपूर्ण कार्य है, क्योंकि यह इब्न 'अमीर की किरात के सकारात्मक पहलुओं और आलोचनाओं दोनों को दिखाकर एक समग्र दृष्टिकोण प्रस्तुत करता है। इस अध्ययन में यह निर्धारित करने का प्रयास किया गया है कि नह्व के विज्ञान के संदर्भ में इब्न 'अमीर की किरा'त कितनी प्रभावी है और नह्व तथा किरा'त के बीच संबंध में उनकी किरा'त के महत्व को उजागर करना है। जहाँ इब्न 'अमीर की किरा'त की आलोचना की गई है, वहाँ भाषाई विश्लेषण शामिल किए गए हैं, साथ ही नह्व और किरा'त के बीच के द्वंद्वों के लिए समाधान भी खोजे गए हैं।
कीवर्ड: अरबी भाषा और अलंकार शास्त्र, किराअत, इब्न 'अमीर, बसरा स्कूल, कुफा स्कूल।
By subscribing to E-Newsletter, you can get the latest news to your e-mail.