Abstract

Bu makale, İsrail’in güvenlik doktrininin yalnızca stratejik ve kurumsal akıl üzerinden değil, kimi bağlamlarda dinsel referanslarla örülen bir meşruiyet ve mobilizasyon repertuarıyla da kurulduğu varsayımına dayanır. Çalışma, siyasal teoloji perspektifini securitization (güvenlikleştirme) kuramıyla birleştirerek dinsel söylemin hangi koşullarda “varoluşsal tehdit” çerçevesini güçlendirdiğini ve olağanüstü tedbirlerin kabul edilebilirliğini nasıl artırdığını analiz eder. Dinsel söylem, tek başına belirleyici bir neden olarak değil; güvenlik söylemini yoğunlaştıran, toplumsal rıza üreten ve “biz/öteki” sınırlarını sertleştirebilen bir çarpan olarak ele alınır. Nitel yöntemle lider söylemleri, parti/koalisyon dilindeki güvenlik temsilleri ve kutsal mekân–egemenlik–tehdit ilişkisini kuran kamusal anlatılar üzerinden mekanizma analizi yapılır. Sonuç olarak, İsrail örneğinde güvenlikleştirmenin kritik anlarda dinsel kodlarla desteklendiği; bunun kriz yönetiminde tırmanma riskini ve normatif meşruiyet tartışmalarını artırdığı ileri sürülür. Hukukî ve kurumsal frenlerin ile karşı-söylemlerin etkisinin ise bağlama göre değiştiği vurgulanır.

Abstract

This article argues that Israel’s security doctrine is shaped not only by strategic and institutional rationality but also, in specific contexts, by a repertoire of legitimacy and mobilization woven through religious references. Combining political theology with securitization theory, the study examines the conditions under which religious discourse reinforces the framing of an “existential threat” and increases the acceptability of extraordinary measures. Rather than treating religion as a single causal determinant, it conceptualizes religious discourse as a multiplier that intensifies security narratives, generates societal consent, and hardens the boundaries between “us” and “the other.” Using a qualitative approach, the article conducts a mechanism-based analysis of leaders’ rhetoric, security representations in party/coalition language, and public narratives linking sacred space, sovereignty, and threat. It concludes that in the Israeli case securitization is, at critical moments, supported by religious codes, deepening both escalation risks in crisis management and debates over normative legitimacy. At the same time, the constraining impact of legal/institutional checks and counter-discourses varies depending on the context.

Structured Abstract:

This study examines the relationship between political theology and securitisation in Israel, analysing the role of religious discourse in security politics within an integrated theoretical and empirical framework. While the existing literature generally explains Israel’s security behaviour through material threats, strategic rationality, and institutional capacity, this research argues that religious discourse functions as a powerful multiplier that reshapes threat perception, legitimacy boundaries, and policy options. The central claim is that religion is not a direct causal determinant of security policy; rather, under certain conditions it reframes political conflicts along axes of identity, sacredness, and collective survival, thereby intensifying securitisation processes.

The theoretical framework synthesises four strands of scholarship: religion in international relations, political theology focused on sovereignty and exception, securitisation theory emphasising speech acts and audience acceptance, and strategic culture approaches highlighting historical continuity. This synthesis explains how religious narratives can transform material risks into existential threats and generate legitimacy for extraordinary measures. Accordingly, securitisation is treated not merely as labelling an issue as a “security problem" but as a strategic practice embedded in power relations, collective memory, and symbolic meaning structures.

Methodologically, the study employs a qualitative research design combining discourse analysis and process-tracing. The dataset includes official doctrine documents, parliamentary debates, judicial decisions, party programmes, leadership rhetoric, media narratives, and statements by religious authorities. This approach enables the identification of causal mechanisms linking religious discourse to concrete policy outcomes.

Empirically, the analysis is structured around three comparative case studies. The first focuses on sacred sites, demonstrating how minor administrative changes in symbolically dense spaces can be securitised as violations of sovereignty or identity. The second examines settlement policy, showing how security justifications and religious legitimacy narratives interact to narrow the space for political compromise. The third analyses the discourse of “existential threat” and preventive doctrine, illustrating how extraordinary measures become more acceptable when the state’s survival is framed as the referent object. Across these cases, four core mechanisms are identified: legitimisation, mobilisation, boundary construction (othering), and the normalisation of exception.

Findings indicate that religious discourse is most influential in domains related to symbolic sovereignty, sacred space, and identity continuity rather than in operational military planning. At the level of technical security doctrine, religious narratives typically play a complementary role, reinforcing societal acceptance, resilience, and legitimacy rather than determining strategic decisions. This dual structure helps explain how Israeli security policy can appear simultaneously pragmatic and ideologically rigid.

The study also highlights the importance of counter-discourses and institutional constraints. Judicial oversight, bureaucratic procedures, opposition actors, and civil society can limit securitisation by reasserting legal and normative boundaries. However, during crises involving sacred symbols, dissenting voices may be marginalised as opposing identity or faith, thereby weakening these constraints.

At the systemic level, the findings suggest that even in a formally secular international order, narratives of sacredness and identity can rapidly shape crisis behaviour. At the regional level, the interaction between religion and security intensifies Middle Eastern security dilemmas by transforming limited conflicts into symbolic confrontations. At the state–society level, securitisation interacts with coalition politics and identity-based mobilisation, leading to the continuous reproduction of security discourse in domestic politics.

The study contributes to the literature in three ways. First, it demonstrates that religion functions not merely as an identity variable but as a legitimacy infrastructure shaping policy tools and boundaries. Second, by integrating political theology with security doctrine, it shows how the logic of exception can expand through claims of protecting sacred values. Third, it offers a mechanism-based model that explains religious influence as conditional—sometimes constitutive, sometimes accelerative, and sometimes merely justificatory—rather than uniformly decisive.

In conclusion, securitisation processes are shaped by complex interactions among discourse, institutions, and audiences, with religious narratives playing a critical yet context-dependent role. The proposed framework is applicable to other settings involving sacred space disputes, identity-based security narratives, or preventive doctrines, and it contributes to broader international relations debates on sovereignty, legitimacy, and exception.

Yapılandırılmış Özet:

Bu çalışma, siyasal teoloji ile güvenlikleştirme (securitization) arasındaki ilişkiyi İsrail örneği üzerinden inceleyerek dinsel söylemin güvenlik politikalarında oynadığı rolü bütünleşik bir kuramsal ve ampirik çerçeve içinde analiz etmektedir. Mevcut literatürde İsrail’in güvenlik davranışı çoğunlukla maddi tehditler, stratejik rasyonalite ve kurumsal kapasite üzerinden açıklanırken, bu araştırma dinsel söylemin tehdit algısını, meşruiyet sınırlarını ve politika seçeneklerini yeniden şekillendiren güçlü bir çarpan etkisi yarattığını ileri sürmektedir. Çalışmanın temel iddiası, dinin güvenlik politikasını doğrudan belirleyen bir neden olmadığı; ancak belirli koşullar altında siyasal uyuşmazlıkları kimlik, kutsallık ve kolektif varoluş ekseninde yeniden çerçeveleyerek güvenlikleştirme süreçlerini yoğunlaştırdığıdır.

Kuramsal çerçeve dört temel literatür alanını birleştirmektedir: uluslararası ilişkilerde din çalışmaları, egemenlik ve istisna kavramlarına odaklanan siyasal teoloji, konuşma edimi ve izleyici kabulü üzerine kurulu güvenlikleştirme teorisi ve tarihsel sürekliliği vurgulayan stratejik kültür yaklaşımı. Bu sentez, dinsel anlatıların maddi riskleri nasıl varoluşsal tehditlere dönüştürebildiğini ve olağanüstü tedbirleri meşrulaştıran bir zemin üretebildiğini açıklamayı mümkün kılar. Bu bağlamda güvenlikleştirme yalnızca bir konunun “güvenlik meselesi” olarak etiketlenmesi değil, güç ilişkileri, kolektif hafıza ve sembolik anlam yapıları içinde işleyen stratejik bir pratik olarak ele alınmaktadır.

Yöntemsel olarak çalışma, söylem analizi ve süreç izleme (process-tracing) tekniklerini birlikte kullanan nitel bir araştırma tasarımına dayanmaktadır. Veri seti; resmî doktrin metinleri, parlamento tartışmaları, yargı kararları, parti programları, lider konuşmaları, medya söylemi ve dinsel otoritelerin açıklamalarını kapsamaktadır. Bu yaklaşım, dinsel söylem ile somut politika çıktıları arasındaki nedensel mekanizmaların görünür kılınmasını sağlamaktadır.

Ampirik analiz üç karşılaştırmalı vaka üzerinden yürütülmektedir. İlk vaka kutsal mekânlara odaklanarak yüksek sembolik yoğunluğa sahip alanlarda küçük idari değişikliklerin bile egemenlik ihlali veya kimliğe saldırı olarak güvenlikleştirilebildiğini göstermektedir. İkinci vaka yerleşim siyaseti bağlamında güvenlik gerekçeleri ile dinsel meşruiyet anlatılarının nasıl iç içe geçtiğini ve siyasal uzlaşma alanını daralttığını ortaya koymaktadır. Üçüncü vaka ise “varoluşsal tehdit” söylemi ve önleyici doktrin üzerinden devletin varlığının referans nesnesi haline geldiği durumlarda olağanüstü tedbir eşiklerinin nasıl düştüğünü analiz etmektedir. Bu vakalar birlikte değerlendirildiğinde, dinsel söylemin güvenlikleştirmeyi güçlendirdiği dört temel mekanizma belirlenmiştir: meşrulaştırma, mobilizasyon, sınır çizme (ötekileştirme) ve olağanüstülüğün normalleştirilmesi.

Bulgular, dinsel söylemin en etkili olduğu alanların operasyonel askerî planlama değil, sembolik egemenlik, kutsal mekânlar ve kimlik sürekliliği ile ilgili dosyalar olduğunu göstermektedir. Teknik güvenlik doktrini düzeyinde dinsel repertuar çoğu zaman belirleyici değil tamamlayıcı bir rol oynamakta; kararların askerî-stratejik mantığını üretmekten ziyade toplumsal kabulü, dayanıklılığı ve meşruiyeti desteklemektedir. Bu durum, İsrail güvenlik politikasının hem pragmatik hem de ideolojik olarak katı görünebilmesini açıklayan ikili bir yapı ortaya koymaktadır.

Çalışma ayrıca karşı-söylemlerin ve kurumsal fren mekanizmalarının önemini vurgulamaktadır. Yargısal denetim, bürokratik süreçler, muhalefet ve sivil toplum aktörleri güvenlik iddialarını hukukî ve normatif sınırlar içinde yeniden çerçeveleyerek güvenlikleştirme dinamiklerini sınırlayabilmektedir. Ancak kutsal sembollerin devreye girdiği kriz anlarında muhalif söylemler kimliğe veya kutsala karşı olmakla suçlanarak marjinalleştirilebilmekte, bu da fren mekanizmalarının etkinliğini azaltmaktadır.

Sistem düzeyinde çalışma, uluslararası düzen seküler görünse bile kutsallık ve kimlik temelli anlatıların kriz davranışını hızla şekillendirebildiğini göstermektedir. Bölgesel düzeyde din-güvenlik etkileşimi Ortadoğu’daki güvenlik ikilemlerini keskinleştirmekte, sınırlı çatışmaları sembolik karşılaşmalara dönüştürmektedir. Devlet-toplum düzeyinde ise güvenlikleştirme, koalisyon siyaseti ve kimlik temelli mobilizasyonla birleşerek güvenlik dilinin iç politikada sürekli yeniden üretilmesine yol açmaktadır.

Literatüre katkı bakımından çalışma üç noktayı öne çıkarır. Birincisi, dinin yalnızca bir kimlik değişkeni değil, politika araçlarını ve sınırlarını şekillendiren bir meşruiyet altyapısı olduğunu göstermesidir. İkincisi, siyasal teoloji ile güvenlik doktrini arasındaki ilişkiyi ortaya koyarak istisna mantığının kutsal değerlerin korunması iddiasıyla genişleyebileceğini göstermesidir. Üçüncüsü ise dinsel söylemin etkisini “her zaman belirleyici” veya “tamamen önemsiz” gibi ikili kategoriler yerine koşula bağlı olarak kurucu, hızlandırıcı veya meşrulaştırıcı roller üzerinden açıklayan mekanizma temelli bir model sunmasıdır.

Sonuç olarak çalışma, güvenlikleştirme süreçlerinin söylem, kurumlar ve izleyici arasındaki karmaşık etkileşimler tarafından belirlendiğini ve dinsel söylemin bu süreçlerde kritik fakat bağlama bağımlı bir rol oynadığını ortaya koymaktadır. Önerilen çerçeve, kutsal mekân ihtilafları, kimlik temelli güvenlik anlatıları veya önleyici doktrinlerin bulunduğu diğer bağlamlara da uygulanabilir niteliktedir ve egemenlik, meşruiyet ve olağanüstülük arasındaki ilişkiye dair uluslararası ilişkiler literatürüne katkı sunmaktadır.

ملخص منظم

تبحث هذه الدراسة العلاقة بين اللاهوت السياسي والأمنية في إسرائيل، وتحلل دور الخطاب الديني في السياسة الأمنية ضمن إطار نظري وتجريبي متكامل. في حين أن الأدبيات الحالية تفسر عمومًا سلوك إسرائيل الأمني من خلال التهديدات المادية والعقلانية الاستراتيجية والقدرة المؤسسية، فإن هذا البحث يجادل بأن الخطاب الديني يعمل كمضاعف قوي يعيد تشكيل تصور التهديدات وحدود الشرعية وخيارات السياسة. الادعاء المركزي هو أن الدين ليس عاملاً سببيًا مباشرًا في تحديد السياسة الأمنية؛ بل إنه، في ظل ظروف معينة، يعيد صياغة الصراعات السياسية على محور الهوية والقدسية والبقاء الجماعي، مما يؤدي إلى تكثيف عمليات الأمن.

يجمع الإطار النظري بين أربعة اتجاهات علمية: الدين في العلاقات الدولية، واللاهوت السياسي الذي يركز على السيادة والاستثناء، ونظرية الأمن التي تركز على الأفعال الكلامية وقبول الجمهور، ونهج الثقافة الاستراتيجية التي تسلط الضوء على الاستمرارية التاريخية. يشرح هذا التوليف كيف يمكن للروايات الدينية أن تحول المخاطر المادية إلى تهديدات وجودية وتولد شرعية لاتخاذ تدابير استثنائية. وبناءً على ذلك، لا يُعامل التامين على أنه مجرد تصنيف لقضية ما على أنها ”مشكلة أمنية“، بل كممارسة استراتيجية متأصلة في علاقات القوة والذاكرة الجماعية وهياكل المعنى الرمزي.

من الناحية المنهجية، تستخدم الدراسة تصميمًا بحثيًا نوعيًا يجمع بين تحليل الخطاب وتتبع العمليات. تتضمن مجموعة البيانات وثائق العقيدة الرسمية، والمناقشات البرلمانية، والقرارات القضائية، وبرامج الأحزاب، وخطاب القيادة، والروايات الإعلامية، وبيانات السلطات الدينية. يتيح هذا النهج تحديد الآليات السببية التي تربط الخطاب الديني بنتائج سياسية ملموسة.

من الناحية التجريبية، يتمحور التحليل حول ثلاث دراسات حالة مقارنة. تركز الأولى على الأماكن المقدسة، وتوضح كيف يمكن تأمين التغييرات الإدارية الطفيفة في الأماكن ذات الكثافة الرمزية باعتبارها انتهاكات للسيادة أو الهوية. تتناول الثانية سياسة الاستيطان، وتوضح كيف تتفاعل المبررات الأمنية والروايات المتعلقة بالشرعية الدينية لتضييق مجال التسوية السياسية. تحلل الثالثة خطاب ”التهديد الوجودي“ والعقيدة الوقائية، وتوضح كيف تصبح التدابير الاستثنائية أكثر قبولًا عندما يتم تأطير بقاء الدولة كهدف مرجعي. عبر هذه الحالات، تم تحديد أربعة آليات أساسية: الشرعية، والتعبئة، وبناء الحدود (التغريب)، وتطبيع الاستثناء.

تشير النتائج إلى أن الخطاب الديني هو الأكثر تأثيراً في المجالات المتعلقة بالسيادة الرمزية والمساحة المقدسة واستمرارية الهوية، وليس في التخطيط العسكري العملياتي. على مستوى العقيدة الأمنية الفنية، تلعب الروايات الدينية عادةً دوراً تكميلياً، حيث تعزز القبول المجتمعي والمرونة والشرعية بدلاً من تحديد القرارات الاستراتيجية. تساعد هذه البنية المزدوجة في تفسير كيف يمكن أن تبدو السياسة الأمنية الإسرائيلية براغماتية وصرامة أيديولوجية في آن واحد.

تسلط الدراسة الضوء أيضًا على أهمية الخطابات المضادة والقيود المؤسسية. يمكن للرقابة القضائية والإجراءات البيروقراطية والجهات المعارضة والمجتمع المدني أن تحد من الأمننة من خلال إعادة تأكيد الحدود القانونية والمعيارية. ومع ذلك، خلال الأزمات التي تنطوي على رموز مقدسة، قد يتم تهميش الأصوات المعارضة باعتبارها معارضة للهوية أو العقيدة، مما يضعف هذه القيود.

على المستوى النظامي، تشير النتائج إلى أنه حتى في نظام دولي علماني رسميًا، يمكن أن تشكل روايات القداسة والهوية بسرعة سلوك الأزمات. على المستوى الإقليمي، يؤدي التفاعل بين الدين والأمن إلى تفاقم المعضلات الأمنية في الشرق الأوسط من خلال تحويل النزاعات المحدودة إلى مواجهات رمزية. على مستوى الدولة والمجتمع، يتفاعل الأمن مع سياسات التحالف والتعبئة القائمة على الهوية، مما يؤدي إلى استمرار تكرار خطاب الأمن في السياسة الداخلية.

تساهم الدراسة في الأدبيات بثلاث طرق. أولاً، توضح أن الدين لا يعمل فقط كمتغير للهوية، بل كبنية تحتية للشرعية تشكل أدوات السياسة وحدودها. ثانياً، من خلال دمج اللاهوت السياسي مع عقيدة الأمن، توضح كيف يمكن لمنطق الاستثناء أن يتوسع من خلال ادعاءات حماية القيم المقدسة. ثالثاً، تقدم نموذجاً قائماً على الآليات يفسر التأثير الديني على أنه مشروط - أحياناً تأسيسي، وأحياناً مسرع، وأحياناً مجرد تبرير - وليس حاسماً بشكل موحد.

في الختام، تتشكل عمليات الأمن من خلال تفاعلات معقدة بين الخطاب والمؤسسات والجمهور، حيث تلعب الروايات الدينية دوراً حاسماً ولكنه يعتمد على السياق. الإطار المقترح قابل للتطبيق على سياقات أخرى تنطوي على نزاعات حول الأماكن المقدسة، أو روايات أمنية قائمة على الهوية، أو مذاهب وقائية، ويساهم في نقاشات أوسع نطاقاً في العلاقات الدولية حول السيادة والشرعية والاستثناء.

Résumé Structuré:

Cette étude examine la relation entre la théologie politique et la sécurisation en Israël, en analysant le rôle du discours religieux dans la politique de sécurité dans un cadre théorique et empirique intégré. Alors que la littérature existante explique généralement le comportement d'Israël en matière de sécurité par des menaces matérielles, la rationalité stratégique et la capacité institutionnelle, cette recherche soutient que le discours religieux fonctionne comme un puissant multiplicateur qui remodèle la perception des menaces, les limites de la légitimité et les options politiques. L'argument central est que la religion n'est pas un déterminant causal direct de la politique de sécurité ; elle recadre plutôt, dans certaines conditions, les conflits politiques selon les axes de l'identité, du caractère sacré et de la survie collective, intensifiant ainsi les processus de sécurisation.

Le cadre théorique synthétise quatre courants de recherche : la religion dans les relations internationales, la théologie politique axée sur la souveraineté et l'exception, la théorie de la sécurisation mettant l'accent sur les actes de langage et l'acceptation par le public, et les approches de la culture stratégique soulignant la continuité historique. Cette synthèse explique comment les récits religieux peuvent transformer des risques matériels en menaces existentielles et légitimer des mesures extraordinaires. En conséquence, la sécurisation n'est pas simplement considérée comme le fait de qualifier une question de « problème de sécurité », mais comme une pratique stratégique ancrée dans les relations de pouvoir, la mémoire collective et les structures de signification symbolique.

Sur le plan méthodologique, l'étude utilise un modèle de recherche qualitative combinant l'analyse du discours et le suivi des processus. L'ensemble de données comprend des documents doctrinaux officiels, des débats parlementaires, des décisions judiciaires, des programmes de partis, des discours de dirigeants, des récits médiatiques et des déclarations d'autorités religieuses. Cette approche permet d'identifier les mécanismes causaux qui relient le discours religieux à des résultats politiques concrets.

Sur le plan empirique, l'analyse s'articule autour de trois études de cas comparatives. La première se concentre sur les lieux sacrés, démontrant comment des changements administratifs mineurs dans des espaces symboliquement denses peuvent être sécurisés comme des violations de la souveraineté ou de l'identité. La deuxième examine la politique de colonisation, montrant comment les justifications sécuritaires et les discours de légitimité religieuse interagissent pour réduire l'espace de compromis politique. La troisième analyse le discours de la « menace existentielle » et la doctrine préventive, illustrant comment des mesures extraordinaires deviennent plus acceptables lorsque la survie de l'État est présentée comme l'objet de référence. À travers ces cas, quatre mécanismes fondamentaux sont identifiés : la légitimation, la mobilisation, la construction de frontières (altérisation) et la normalisation de l'exception.

Les résultats indiquent que le discours religieux est plus influent dans les domaines liés à la souveraineté symbolique, à l'espace sacré et à la continuité identitaire que dans la planification militaire opérationnelle. Au niveau de la doctrine technique de sécurité, les discours religieux jouent généralement un rôle complémentaire, renforçant l'acceptation sociale, la résilience et la légitimité plutôt que de déterminer les décisions stratégiques. Cette double structure aide à expliquer comment la politique de sécurité israélienne peut apparaître à la fois pragmatique et idéologiquement rigide.

L'étude souligne également l'importance des contre-discours et des contraintes institutionnelles. Le contrôle judiciaire, les procédures bureaucratiques, les acteurs de l'opposition et la société civile peuvent limiter la sécurisation en réaffirmant les frontières juridiques et normatives. Cependant, lors de crises impliquant des symboles sacrés, les voix dissidentes peuvent être marginalisées comme s'opposant à l'identité ou à la foi, affaiblissant ainsi ces contraintes.

Au niveau systémique, les résultats suggèrent que même dans un ordre international formellement laïc, les discours sur le caractère sacré et l'identité peuvent rapidement façonner les comportements en situation de crise. Au niveau régional, l'interaction entre religion et sécurité intensifie les dilemmes sécuritaires au Moyen-Orient en transformant des conflits limités en confrontations symboliques. Au niveau de l'État et de la société, la sécurisation interagit avec la politique de coalition et la mobilisation identitaire, ce qui conduit à la reproduction continue du discours sécuritaire dans la politique intérieure.

Cette étude contribue à la littérature de trois manières. Premièrement, elle démontre que la religion ne fonctionne pas seulement comme une variable identitaire, mais aussi comme une infrastructure de légitimité qui façonne les outils et les limites politiques. Deuxièmement, en intégrant la théologie politique à la doctrine de sécurité, elle montre comment la logique de l'exception peut s'étendre à travers des revendications de protection des valeurs sacrées. Troisièmement, elle propose un modèle basé sur des mécanismes qui expliquent l'influence religieuse comme étant conditionnelle – parfois constitutive, parfois accélératrice, parfois simplement justificative – plutôt que uniformément décisive.

En conclusion, les processus de sécurisation sont façonnés par des interactions complexes entre le discours, les institutions et les publics, les récits religieux jouant un rôle essentiel mais dépendant du contexte. Le cadre proposé est applicable à d'autres contextes impliquant des conflits autour d'espaces sacrés, des récits sécuritaires fondés sur l'identité ou des doctrines préventives, et il contribue à élargir les débats sur les relations internationales en matière de souveraineté, de légitimité et d'exception.

Resumen Estructurado:

Este estudio examina la relación entre la teología política y la securitización en Israel, analizando el papel del discurso religioso en la política de seguridad dentro de un marco teórico y empírico integrado. Mientras que la bibliografía existente suele explicar el comportamiento de Israel en materia de seguridad a través de amenazas materiales, racionalidad estratégica y capacidad institucional, esta investigación sostiene que el discurso religioso funciona como un potente multiplicador que remodela la percepción de las amenazas, los límites de la legitimidad y las opciones políticas. La tesis central es que la religión no es un determinante causal directo de la política de seguridad, sino que, en determinadas condiciones, replantea los conflictos políticos en torno a los ejes de la identidad, lo sagrado y la supervivencia colectiva, intensificando así los procesos de securitización.

El marco teórico sintetiza cuatro corrientes académicas: la religión en las relaciones internacionales, la teología política centrada en la soberanía y la excepción, la teoría de la securitización que hace hincapié en los actos de habla y la aceptación del público, y los enfoques de la cultura estratégica que destacan la continuidad histórica. Esta síntesis explica cómo las narrativas religiosas pueden transformar los riesgos materiales en amenazas existenciales y generar legitimidad para medidas extraordinarias. En consecuencia, la securitización no se trata simplemente como la etiqueta de un tema como «problema de seguridad», sino como una práctica estratégica integrada en las relaciones de poder, la memoria colectiva y las estructuras de significado simbólico.

Metodológicamente, el estudio emplea un diseño de investigación cualitativa que combina el análisis del discurso y el seguimiento de procesos. El conjunto de datos incluye documentos doctrinales oficiales, debates parlamentarios, decisiones judiciales, programas de partidos, retórica de los líderes, narrativas de los medios de comunicación y declaraciones de autoridades religiosas. Este enfoque permite identificar los mecanismos causales que vinculan el discurso religioso con resultados políticos concretos.

Empíricamente, el análisis se estructura en torno a tres estudios de casos comparativos. El primero se centra en los lugares sagrados y demuestra cómo pequeños cambios administrativos en espacios simbólicamente densos pueden securitizarse como violaciones de la soberanía o la identidad. El segundo examina la política de asentamientos, mostrando cómo las justificaciones de seguridad y las narrativas de legitimidad religiosa interactúan para reducir el espacio para el compromiso político. El tercero analiza el discurso de la «amenaza existencial» y la doctrina preventiva, ilustrando cómo las medidas extraordinarias se vuelven más aceptables cuando la supervivencia del Estado se enmarca como el objeto de referencia. A través de estos casos, se identifican cuatro mecanismos fundamentales: legitimación, movilización, construcción de fronteras (otredad) y normalización de la excepción.

Los resultados indican que el discurso religioso es más influyente en ámbitos relacionados con la soberanía simbólica, el espacio sagrado y la continuidad de la identidad que en la planificación militar operativa. En la doctrina técnica de seguridad, las narrativas religiosas suelen desempeñar un papel complementario, reforzando la aceptación social, la resiliencia y la legitimidad, más que determinando las decisiones estratégicas. Esta estructura dual ayuda a explicar cómo la política de seguridad israelí puede parecer simultáneamente pragmática e ideológicamente rígida.

El estudio también destaca la importancia de los contradiscursos y las restricciones institucionales. La supervisión judicial, los procedimientos burocráticos, los actores de la oposición y la sociedad civil pueden limitar la securitización reafirmando los límites legales y normativos. Sin embargo, durante las crisis que involucran símbolos sagrados, las voces disidentes pueden ser marginadas por oponerse a la identidad o la fe, lo que debilita estas restricciones.

A nivel sistémico, los resultados sugieren que, incluso en un orden internacional formalmente secular, las narrativas de sacralidad e identidad pueden moldear rápidamente el comportamiento en situaciones de crisis. A nivel regional, la interacción entre religión y seguridad intensifica los dilemas de seguridad en Oriente Medio al transformar conflictos limitados en confrontaciones simbólicas. A nivel estatal-social, la securitización interactúa con la política de coalición y la movilización basada en la identidad, lo que conduce a la reproducción continua del discurso de seguridad en la política nacional.

El estudio contribuye a la literatura de tres maneras. En primer lugar, demuestra que la religión no funciona simplemente como una variable de identidad, sino como una infraestructura de legitimidad que configura las herramientas y los límites de las políticas. En segundo lugar, al integrar la teología política con la doctrina de la seguridad, muestra cómo la lógica de la excepción puede expandirse a través de afirmaciones de protección de valores sagrados. En tercer lugar, ofrece un modelo basado en mecanismos que explica la influencia religiosa como condicional —a veces constitutiva, a veces aceleradora y a veces meramente justificativa— en lugar de uniformemente decisiva.

En conclusión, los procesos de securitización están determinados por interacciones complejas entre el discurso, las instituciones y el público, y las narrativas religiosas desempeñan un papel fundamental, aunque dependiente del contexto. El marco propuesto es aplicable a otros entornos que implican disputas sobre espacios sagrados, narrativas de seguridad basadas en la identidad o doctrinas preventivas, y contribuye a debates más amplios sobre relaciones internacionales en materia de soberanía, legitimidad y excepción.

结构化摘要:

本研究探讨以色列政治神学与安全化的关联，在理论与实证相结合的框架下分析宗教话语在安全政治中的作用。现有文献通常通过物质威胁、战略理性及制度能力解释以色列的安全行为，而本研究认为宗教话语作为强有力的倍增器，重塑了威胁感知、合法性边界及政策选择。核心论点在于：宗教并非安全政策的直接因果决定因素，而是在特定条件下，它通过身份认同、神圣性与集体生存等维度重构政治冲突，从而强化安全化进程。

本理论框架融合四大学术脉络：国际关系中的宗教研究、聚焦主权与例外状态的政治神学、强调言语行为与受众认同的安全化理论，以及着重历史延续性的战略文化研究。该综合理论阐释了宗教话语如何将物质风险转化为生存威胁，并为非常规措施创造合法性。据此，安全化不仅被视为将问题贴上“安全问题”标签的行为，更被视为植根于权力关系、集体记忆和象征意义结构的战略实践。

方法论上，本研究采用结合话语分析与过程追踪的定性研究设计。数据集涵盖官方理论文件、议会辩论、司法裁决、政党纲领、领导层言论、媒体叙事及宗教权威声明。此方法可识别宗教话语与具体政策结果之间的因果机制。

实证分析围绕三个比较案例展开：首例聚焦圣地，揭示象征意义浓厚的空间中微小行政变更如何被安全化为主权或身份认同的侵犯； 第二案例考察定居点政策，揭示安全论证与宗教合法性叙事如何相互作用，压缩政治妥协空间。第三案例分析“生存威胁”话语与预防性战略，阐释当国家存续被设定为参照对象时，非常规措施如何获得更广泛接受。通过这些案例，研究识别出四大核心机制：合法化、动员化、边界构建（他者化）及例外状态常态化。

研究发现宗教话语在象征性主权、神圣空间及身份延续领域的影响力远超军事行动规划。在技术性安全理论层面，宗教叙事通常发挥辅助作用——强化社会接受度、韧性及合法性，而非主导战略决策。这种双重结构解释了以色列安全政策为何能同时呈现务实与意识形态僵化的双重特质。

本研究同时强调反话语与制度约束的重要性。司法监督、官僚程序、反对派力量及公民社会可通过重申法律与规范边界来限制安全化进程。然而在涉及神圣符号的危机中，异议声音可能因被视为对抗身份认同或信仰而遭边缘化，从而削弱这些约束机制。

在系统层面，研究发现即使在形式世俗的国际秩序中，神圣性与身份认同的叙事仍能迅速塑造危机行为。区域层面，宗教与安全的交互作用将有限冲突转化为象征性对抗，加剧了中东安全困境。国家-社会层面，安全化进程与联盟政治及基于身份的动员相互作用，导致安全话语在国内政治中持续再生产。

本研究通过三方面贡献学术文献：首先，揭示宗教不仅是身份变量，更是塑造政策工具与边界的合法性基础设施；其次，通过整合政治神学与安全理论，阐明例外逻辑如何借保护神圣价值之名扩张；最后，提出机制导向模型，将宗教影响解析为条件性作用——时而构成性、时而加速性、时而仅具正当性，而非一贯决定性。

综上所述，安全化进程由话语、制度与受众间的复杂互动塑造，宗教叙事在其中扮演着关键但依赖语境的角色。该框架适用于涉及神圣空间争端、身份认同安全叙事或预防性学说的其他情境，并为国际关系领域关于主权、合法性与例外状态的广泛讨论提供新视角。

Структурированное резюме:

В данном исследовании рассматривается взаимосвязь между политической теологией и секьюритизацией в Израиле, анализируется роль религиозного дискурса в политике безопасности в рамках интегрированной теоретической и эмпирической модели. В то время как в существующей литературе поведение Израиля в сфере безопасности обычно объясняется материальными угрозами, стратегической рациональностью и институциональным потенциалом, в данном исследовании утверждается, что религиозный дискурс действует как мощный мультипликатор, который меняет восприятие угроз, границы легитимности и варианты политики. Основная теза заключается в том, что религия не является прямым причинным фактором, определяющим политику безопасности; скорее, при определенных условиях она переформулирует политические конфликты по осям идентичности, священности и коллективного выживания, тем самым усиливая процессы секьюритизации.

Теоретическая основа синтезирует четыре направления научных исследований: религия в международных отношениях, политическая теология, сосредоточенная на суверенитете и исключениях, теория секьюритизации, подчеркивающая речевые акты и принятие аудиторией, а также подходы стратегической культуры, подчеркивающие историческую преемственность. Этот синтез объясняет, как религиозные нарративы могут преобразовать материальные риски в экзистенциальные угрозы и создать легитимность для чрезвычайных мер. Соответственно, секьюритизация рассматривается не просто как обозначение проблемы как «проблемы безопасности», а как стратегическая практика, встроенная в отношения власти, коллективную память и структуры символического значения.

С методологической точки зрения, в исследовании используется качественный дизайн исследования, сочетающий анализ дискурса и отслеживание процессов. Набор данных включает официальные доктринальные документы, парламентские дебаты, судебные решения, партийные программы, риторику лидеров, нарративы СМИ и заявления религиозных авторитетов. Такой подход позволяет выявить причинно-следственные механизмы, связывающие религиозный дискурс с конкретными результатами политики.

Эмпирически анализ построен на трех сравнительных кейс-стадиях. Первый фокусируется на священных местах, демонстрируя, как незначительные административные изменения в символически насыщенных пространствах могут быть секьюритизированы как нарушения суверенитета или идентичности. Второй исследует политику урегулирования, показывая, как обоснования безопасности и нарративы религиозной легитимности взаимодействуют, сужая пространство для политического компромисса. Третий анализирует дискурс «экзистенциальной угрозы» и превентивной доктрины, иллюстрируя, как чрезвычайные меры становятся более приемлемыми, когда выживание государства представляется в качестве референтного объекта. В этих случаях выделяются четыре основных механизма: легитимизация, мобилизация, построение границ (отчуждение) и нормализация исключений.

Результаты показывают, что религиозный дискурс наиболее влиятелен в сферах, связанных с символическим суверенитетом, священным пространством и непрерывностью идентичности, а не в оперативном военном планировании. На уровне технической доктрины безопасности религиозные нарративы обычно играют вспомогательную роль, укрепляя общественное признание, устойчивость и легитимность, а не определяя стратегические решения. Эта двойная структура помогает объяснить, как израильская политика безопасности может одновременно казаться прагматичной и идеологически жесткой.

Исследование также подчеркивает важность контрдискурсов и институциональных ограничений. Судебный надзор, бюрократические процедуры, оппозиционные силы и гражданское общество могут ограничивать секьюритизацию, восстанавливая правовые и нормативные границы. Однако во время кризисов, связанных со священными символами, несогласные голоса могут быть маргинализированы как противостоящие идентичности или вере, что ослабляет эти ограничения.

На системном уровне результаты исследования показывают, что даже в формально светском международном порядке нарративы о священности и идентичности могут быстро формировать поведение в кризисных ситуациях. На региональном уровне взаимодействие между религией и безопасностью усугубляет дилеммы безопасности на Ближнем Востоке, превращая ограниченные конфликты в символические противостояния. На уровне государства и общества секьюритизация взаимодействует с коалиционной политикой и мобилизацией на основе идентичности, что приводит к постоянному воспроизведению дискурса безопасности во внутренней политике.

Исследование вносит вклад в литературу тремя способами. Во-первых, оно демонстрирует, что религия функционирует не только как переменная идентичности, но и как инфраструктура легитимности, формирующая инструменты и границы политики. Во-вторых, интегрируя политическую теологию с доктриной безопасности, оно показывает, как логика исключения может расширяться за счет заявлений о защите священных ценностей. В-третьих, оно предлагает основанную на механизмах модель, которая объясняет религиозное влияние как условное — иногда конститутивное, иногда ускоряющее, а иногда просто оправдывающее — а не как единообразно решающее.

В заключение, процессы секьюритизации формируются сложными взаимодействиями между дискурсом, институтами и аудиторией, причем религиозные нарративы играют важную, но зависящую от контекста роль. Предлагаемая концептуальная основа применима к другим ситуациям, связанным с спорами о священных местах, нарративами безопасности, основанными на идентичности, или превентивными доктринами, и вносит вклад в более широкие дискуссии в области международных отношений о суверенитете, легитимности и исключениях.

संरचित सारांश:

यह अध्ययन इज़राइल में राजनीतिक धर्मशास्त्र और सुरक्षाकरण के बीच संबंध की जांच करता है, जो एक एकीकृत सैद्धांतिक और अनुभवजन्य ढांचे के भीतर सुरक्षा राजनीति में धार्मिक विमर्श की भूमिका का विश्लेषण करता है। हालांकि मौजूदा साहित्य आम तौर पर भौतिक खतरों, रणनीतिक तर्कसंगतता और संस्थागत क्षमता के माध्यम से इज़राइल के सुरक्षा व्यवहार की व्याख्या करता है, यह शोध तर्क देता है कि धार्मिक विमर्श एक शक्तिशाली गुणक के रूप में कार्य करता है जो खतरे की धारणा, वैधता की सीमाओं और नीति विकल्पों को नया आकार देता है। मुख्य दावा यह है कि धर्म सुरक्षा नीति का कोई सीधा कारण-परिणाम निर्धारक नहीं है; बल्कि, कुछ परिस्थितियों में यह पहचान, पवित्रता और सामूहिक अस्तित्व के धुरी पर राजनीतिक संघर्षों को नया रूप देता है, जिससे सुरक्षाकरण की प्रक्रियाएँ तीव्र हो जाती हैं।

यह सैद्धांतिक ढांचा विद्वता के चार धाराओं का संश्लेषण करता है: अंतर्राष्ट्रीय संबंधों में धर्म, संप्रभुता और अपवाद पर केंद्रित राजनीतिक धर्मशास्त्र, भाषण कृत्यों और दर्शकों की स्वीकृति पर जोर देने वाला सुरक्षाकरण सिद्धांत, और ऐतिहासिक निरंतरता पर प्रकाश डालने वाले रणनीतिक संस्कृति दृष्टिकोण। यह संश्लेषण बताता है कि धार्मिक कथाएँ कैसे भौतिक जोखिमों को अस्तित्व संबंधी खतरों में बदल सकती हैं और असाधारण उपायों के लिए वैधता उत्पन्न कर सकती हैं। तदनुसार, सुरक्षाकरण को केवल किसी मुद्दे को "सुरक्षा समस्या" के रूप में लेबल करने के रूप में नहीं, बल्कि शक्ति संबंधों, सामूहिक स्मृति और प्रतीकात्मक अर्थ संरचनाओं में निहित एक रणनीतिक अभ्यास के रूप में माना जाता है।

पद्धतिगत रूप से, यह अध्ययन विमर्श विश्लेषण और प्रक्रिया-ट्रेसिंग को संयोजित करने वाले एक गुणात्मक अनुसंधान डिजाइन का उपयोग करता है। डेटासेट में आधिकारिक सिद्धांत दस्तावेज़, संसदीय बहस, न्यायिक निर्णय, पार्टी कार्यक्रम, नेतृत्व की बयानबाज़ी, मीडिया के कथानक और धार्मिक अधिकारियों के बयान शामिल हैं। यह दृष्टिकोण धार्मिक विमर्श को ठोस नीतिगत परिणामों से जोड़ने वाले कारणात्मक तंत्रों की पहचान करने में सक्षम बनाता है।

अनुभवजन्य रूप से, विश्लेषण तीन तुलनात्मक केस स्टडीज़ के इर्द-गिर्द संरचित है। पहला पवित्र स्थलों पर केंद्रित है, जो यह प्रदर्शित करता है कि प्रतीकात्मक रूप से घनी जगहों में मामूली प्रशासनिक परिवर्तन संप्रभुता या पहचान के उल्लंघन के रूप में सुरक्षा-संबंधी बना दिए जा सकते हैं।

दूसरा, बसावट नीति की जांच करता है, यह दर्शाता है कि सुरक्षा संबंधी औचित्य और धार्मिक वैधता के कथानक राजनीतिक समझौते की गुंजाइश को कम करने के लिए कैसे परस्पर क्रिया करते हैं। तीसरा, "अस्तित्वगत खतरे" और निवारक सिद्धांत के विमर्श का विश्लेषण करता है, यह दर्शाता है कि जब राज्य के अस्तित्व को संदर्भ वस्तु के रूप में प्रस्तुत किया जाता है तो असाधारण उपाय कैसे अधिक स्वीकार्य हो जाते हैं। इन सभी मामलों में, चार मुख्य तंत्रों की पहचान की गई है: वैधता प्रदान करना, लामबंदी, सीमा निर्माण (अन्यत्व), और अपवाद का सामान्यीकरण।

निष्कर्ष बताते हैं कि धार्मिक विमर्श परिचालन संबंधी सैन्य योजना के बजाय प्रतीकात्मक संप्रभुता, पवित्र स्थान और पहचान की निरंतरता से संबंधित क्षेत्रों में सबसे अधिक प्रभावशाली है। तकनीकी सुरक्षा सिद्धांत के स्तर पर, धार्मिक कथाएँ आम तौर पर एक पूरक भूमिका निभाती हैं, जो रणनीतिक निर्णयों को निर्धारित करने के बजाय सामाजिक स्वीकृति, लचीलेपन और वैधता को मजबूत करती हैं। यह दोहरी संरचना यह समझाने में मदद करती है कि कैसे इज़राइली सुरक्षा नीति एक साथ व्यावहारिक और वैचारिक रूप से कठोर प्रतीत हो सकती है।

यह अध्ययन प्रति-वृत्तांतों और संस्थागत बाधाओं के महत्व पर भी प्रकाश डालता है। न्यायिक निगरानी, नौकरशाही प्रक्रियाएं, विपक्षी हस्तियाँ और नागरिक समाज कानूनी और मानदंडगत सीमाओं को फिर से स्थापित करके सुरक्षाकरण को सीमित कर सकते हैं। हालाँकि, पवित्र प्रतीकों से जुड़े संकटों के दौरान, असहमत आवाज़ों को विरोधी पहचान या आस्था के रूप में हाशिए पर धकेल दिया जा सकता है, जिससे ये बाधाएं कमजोर हो जाती हैं।

प्रणालीगत स्तर पर, निष्कर्ष बताते हैं कि औपचारिक रूप से धर्मनिरपेक्ष अंतर्राष्ट्रीय व्यवस्था में भी, पवित्रता और पहचान की कथाएँ संकट के व्यवहार को तेजी से आकार दे सकती हैं। क्षेत्रीय स्तर पर, धर्म और सुरक्षा के बीच की अंतःक्रिया मध्य पूर्वी सुरक्षा दुविधाओं को सीमित संघर्षों को प्रतीकात्मक टकराव में बदलकर तीव्र करती है। राज्य-समाज स्तर पर, सुरक्षाकरण गठबंधन राजनीति और पहचान-आधारित लामबंदी के साथ अंतःक्रिया करता है, जिससे घरेलू राजनीति में सुरक्षा विमर्श का निरंतर पुनरुत्पादन होता है।

यह अध्ययन तीन तरीकों से साहित्य में योगदान देता है। पहला, यह प्रदर्शित करता है कि धर्म केवल एक पहचान चर के रूप में ही नहीं, बल्कि नीतिगत उपकरणों और सीमाओं को आकार देने वाले वैधता के एक बुनियादी ढांचे के रूप में कार्य करता है। दूसरा, राजनीतिक धर्मशास्त्र को सुरक्षा सिद्धांत के साथ एकीकृत करके, यह दिखाता है कि कैसे पवित्र मूल्यों की रक्षा के दावों के माध्यम से अपवाद का तर्क विस्तार कर सकता है। तीसरा, यह एक तंत्र-आधारित मॉडल प्रदान करता है जो धार्मिक प्रभाव को समान रूप से निर्णायक होने के बजाय सशर्त—कभी-कभी संरचनात्मक, कभी-कभी त्वरणकारी, और कभी-कभी केवल औचित्यपूर्ण—के रूप में समझाता है।

निष्कर्षतः, सुरक्षाकरण प्रक्रियाएँ विमर्श, संस्थानों और दर्शकों के बीच जटिल अंतःक्रियाओं से आकार लेती हैं, जिसमें धार्मिक कथाएँ एक महत्वपूर्ण लेकिन संदर्भ-निर्भर भूमिका निभाती हैं। प्रस्तावित ढांचा पवित्र स्थानों के विवादों, पहचान-आधारित सुरक्षा कथाओं, या निवारक सिद्धांतों से संबंधित अन्य परिदृश्यों पर भी लागू होता है, और यह संप्रभुता, वैधता और अपवाद पर व्यापक अंतर्राष्ट्रीय संबंधों की बहसों में योगदान देता है।